การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        แม้แต่ต้วนอวี้หรานก็มีท่าทางที่ผิดปกติเช่นกัน นางขังตัวเองอยู่ในห้องทั้งวันโดยไม่ได้เปิดประตูออกมาได้ยินมาว่าแม้แต่ต้วนเจิ้งเองเมื่อทราบก็ตกใจ ทำอะไรไม่ถูก!

        จนถึงตอนนี้ต้วนอวี้หรานยังอยู่ในห้อง ไม่พบใครและไม่ยอมพูดอะไร!

        ต้วนชิงหมิงยู้ปากเล็กน้อยนางรู้ว่าต้วนอวี้หรานกำลังคิดอะไรอยู่เดิมทีเรื่องนี้คนที่ต้องซวยต้องเป็นต้วนชิงหมิง แต่สิ่งที่คาดคิดไม่ถึงคือคนที่ซวยกับเป็นนางเสียเองเรื่องนี้ต่อให้นางที่มีจิตใจเข้มแข็ง ก็ไม่น่าจะข้ามปัญหานี้ไปได้!

        ทว่าตอนนี้ต้วนอวี้หรานไม่ได้เสียใจกลับแอบดีใจต่างหากเล่า?

        แม้ว่าชื่อเสียงของลูกผู้หญิงจะเสียหายทว่าให้เสียกับน้ำมือของคนที่ชอบ นางก็เต็มอกเต็มใจ!เพียงแค่ไป๋หย่วนฮ่าวเอ่ยปากขอนางแต่งงานเมื่อไรเมื่อนั้นเป้าหมายของนางก็ถือว่าสำเร็จลุล่วง!

        อย่างไรก็ตามต้วนชิงหมิงรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายเช่นนั้น!

        ดูท่าแล้วไป๋หย่วนฮ่าวเป็นคนที่มีจิตใจใฝ่สูงคงเป็นเพราะเขาเป็นลูกอนุที่ยังมีปมปัญหาภายในใจ ทั้งยังถูกผู้คนดูถูกดูแคลนมามากกว่าสิบปี คนที่ทะเยอทะยานเช่นเขา จะมาเอาลูกอนุไปเป็นภรรยาเอกอย่างนั้นหรือ?เกรงว่าในใจของเขา ต้วนอวี้หรานคงเป็นได้แค่อนุคนหนึ่ง? เพียงแต่ สิ่งนี้เป็นสิ่งที่นางต้องการอย่างแท้จริงหรือไม่ก็เท่านั้น!

        หากมองย้อนกลับไปดูหลิวหรงต้วนชิงหมิงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะเย้ยไม่ได้ คงคิดไม่ออกเป็นแน่ว่านางจะถูกคนซ้อนแผน

        และนี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำไมนางถึงสงบลงได้!

        อันที่จริงหลิวหรงดูแลจวนต้วนมาตลอดหลายปีถ้าจะให้สืบหาว่าถูกใครใส่ร้ายด้วยวิธีใด บางทีอาจจะหายากเสียหน่อย แต่ถ้าต้องการรู้ว่าใครเป็นคนใส่ร้ายมันช่างง่ายดายสำหรับนาง!

        เพราะทั้งจวนต้วนคนที่กล้าเป็นปฏิปักษ์กับนางก็มีเพียงคนเดียว ต้วนชิงหมิง!

        เรื่องที่เกิดขึ้นนี้ก็เหมือนกับกระดาษที่ปะเป็นหน้าต่างถ้ายังไม่ได้เจาะให้เป็นรูก็จะเห็นเพียงคลุมเครือ แต่ตอนนี้ถ้าต้องการให้เรื่องให้แดงขึ้นมาก็แค่เจาะกระดาษให้เป็นรูเพียงแต่เวลาดู มันอาจจะน่าเกลียดสักหน่อยเท่านั้น!

        ตอนนี้หลิวหรงน่าจะเข้าใจแล้วว่าในใจของต้วนเจิ้ง นางไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น

        สำหรับหลิวหรงที่ปรารถนาอยากจะมีลูกชายแต่กลับถูกคนใส่ร้ายว่าตั้งท้องปลอม เป็นเหมือนการทำร้ายที่เจ็บปวดอย่างแสนสาหัสแม้แต่หางตาของต้วนเจิ้งก็ไม่แน่ว่าจะเห็นหน้านาง!ถ้าไม่เรียกว่าหมดหวังและสิ้นหวังแล้วจะเรียกว่าอย่างไรเล่า?

        แน่นอนว่าตอนนี้นางจะต้องรู้ตัวแล้วคงกำลังกัดฟันกรอดๆ ด่าทอและสาปส่งนางเป็นแน่ทว่าคิดหรือว่าเรื่องจะจบเพียงเท่านี้ ถ้าเป็นอย่างนั้น เจ้าคิดผิดอย่างมหันต์หลิวหรง!

        ต้วนชิงหมิงนั่งนับวันในอดีตชาติวันที่หลิวหรงท้องใกล้มาถึงแล้วไม่แน่ว่าตอนนี้เด็กอาจจะอยู่ในท้องของนางแล้วก็เป็นได้น่าเสียดายที่ช่วงนั้นต้วนเจิงก็คงไม่ได้อยู่ที่จวนแล้ว!

        ความจริงแล้วนางสามารถถือโอกาสตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลมไม่ให้นางท้องขึ้นมาก็ได้ทว่าเด็กสาวจะไม่ทำเช่นนั้น เพราะนางอยากให้หลิวหรงได้รับรู้รสชาติของการสูญเสียอยากเห็นหน้าของนางตอนที่เด็กหายวับไปกับตา ว่าจะเป็นอย่างไร

        ดวงตาคู่งามสะท้อนความปวดใจออกมาเต็มเปี่ยมเมื่อคิดถึงเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ทารกที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลกกลับต้องตายเสียแล้วเส้นเลือดสีแดงในตานางกลับแผ่ซ่านออกมาอีกครั้ง

        หลิวหรง!ต้วนอวี้หราน! ชาติที่แล้วพวกนางฆ่าลูกของข้าทั้งสองคนเช่นนั้นในชาติก็อย่าหวังว่าจะได้มีลูกกันอีก!

        เด็กสาวถอนหายใจออกมายาวๆกำผ้าเช็ดหน้าในมือไว้จนแน่น ครู่เดียว ก็ค่อยๆ คลายมือออกทีละน้อยขยับตัวลุกขึ้นยืนพลางใช้มือลูบรอยยับไปที่กระโปรงอย่างเบามือพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “แม่นม เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พวกเราไปเยี่ยมหลิวอี๋เหนียงกับอวี้หรานกันเถอะ!”

        แม่นมหนิงเมื่อได้ยินจึงรีบเอ่ยอย่างห้ามปราม “คุณหนูถ้าไปตอนนี้เกรงว่าจะไม่เหมาะไม่ควรเจ้าค่ะ!”

        ตอนนี้ต้วนเจิ้งกำลังโมโหเกรงว่าหลิวหรงอาจจะมีแผนการชั่วร้ายบางอย่างอยู่ส่วนต้วนอวี้หรานก็ไม่รู้นางวางกับดักอะไรไว้ ถ้านางจะไปจริงไม่รู้ว่าพวกนั้นจะจับข้อผิดพลาดอะไรอีก!

        ต้วนชิงหมิงยิ้มจางๆ “เเม่นม... ข้าจะไม่ไปได้อย่างไร? ท่านพ่อเสียใจอยู่คนเป็นลูกต้องเข้าไปปลอบให้กำลังใจเสียหน่อย  ถึงเวลาที่จะต้องจัดการเรื่องราวต่างๆในจวนเสียหน่อย… ไหนยังจะมีเรื่องของน้องสาวข้าอีกไม่ใช่หรือ? นางแอบไปเสียความบริสุทธิ์ในฐานะพี่สาวไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไปเยี่ยมสักหน่อยไม่ใช่หรือ?”

        แม่นมหนิงมองไปยังอีกฝ่ายก้มหน้าตอบรับ “เจ้าค่ะ!” ชั่วครู่จึงเดินตามนางออกจากเรือน!

        แสงบนท้องนภาในยามที่ตะวันใกล้จะลาลับขอบฟ้าทอประกายสีทั้งเจ็ดเล็ดลอดผ่านก้อนเมฆาระยิบระยับละม้ายสะท้อนภาพที่เหนือจากจินตนาการหมู่เมฆน้อยใหญ่ลอยไปลอยมาเทียมเงาคีรีเริงร่าเต้นระบำ

        แสงตะวันได้สะท้อนใบหน้าใสหมดจดราวกับหยกขาวเผยให้เห็นใบหน้าที่เกลี้ยงเกลา ผุดผ่องให้ปรากฏแก่สายตา!ทว่าไม่รู้ทำไมแม่นมหนิงคิดว่าใบหน้าน้อยนิดของนาง กำลังเต็มไปด้วยสายตาที่ทรมานสิ้นหวัง และจนปัญญา

        แม่นมหนิงชะงักตกใจขึ้นมาพลางรีบก้มหน้าลงอีกครั้ง... ความจริงแล้ว ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่นางรู้สึกว่าคุณหนูคนเดิมที่จิตใจอ่อนโยนได้หายไปแล้วเหลือเพียงคุณหนูที่โหดเหี้ยมในคราบนักบุญใครที่ขัดขวางทางหรืออยากจะเล่นงานนางนั้น นางจะไม่ยอมอ่อนข้อให้เป็นอันขาด!

        ทว่าคุณหนูของบ่าวความโกรธแค้นทำให้คุณหนูมีความสุขจริงหรือเจ้าคะ? บ่าวเห็นเพียงยามค่ำคืนคุณหนูพลิกตัวนอนไม่หลับกลับไปกลับมา ทั้งด้วยความเหนื่อยกาย เหนื่อยใจ และยังเสียแรงไปกับการหาวิธีต่างๆนานา

        คุณหนูรู้หรือไม่ว่าท่านแม่ของคุณหนูหวังเพียงให้คุณหนูมีชีวิตที่ปลอดภัยและมีความสุขเท่านั้น

        …...

        เพียงครู่เดียวก็มาถึงสถานที่ดั่งใจหมาย ประตูห้องเบื้องหน้ายังคงปิดแน่นสนิทนางยกมือขึ้นโบกไปมา บ่าวรับใช้ของต้วนอวี้หรานขยับถอยห่างออกไป!

        นางเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาขณะไปยังประตูห้องนั้นพริบตาเดียวจึงกลับสู่หน้าตาปกติ! ยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องของต้วนอวี้หรานพูดขึ้นเสียงดังหวังให้คนด้านในได้ยิน “น้องอวี้หรานพี่มาเยี่ยมเจ้าแล้ว!”

        เมื่อเห็นว่าภายในห้องยังคงเงียบสงบเช่นเดิมจึงยิ้มเยาะเย้ยเอ่ยต่อ “เฮ้อสงสัยพี่จะเป็นคนดีไม่ขึ้นเสียแล้วเดิมที่เห็นเจ้าชอบคุณชายไป๋แต่ดันมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีกใจจริงพี่จะให้ท่านพ่อยกเจ้าให้กับเขา แต่ตอนนี้ดูท่าเจ้าไม่อยากรับน้ำใจเป็นพี่เองที่จุ้นจ้านไม่เข้าเรื่อง!”

        พูดจบนางก็หมุนตัวหันไปพูดกับบ่าวรับใช้ “เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ในเมื่อน้องอวี้หรานไม่รับน้ำใจ พวกเราก็กลับกันเถอะ ไม่ต้องไปหาท่านพ่อแล้ว!”

        ทันใดนั้นประตูด้านหลังก็ถูกเปิดออกมาเห็นใบหน้าของต้วนอวี้หรานที่มีเศษขนมติดเต็มไปหมดนางใช้แววตาที่เย็นชามองไปยังพี่สาวต่างมารดาด้วยความโกรธทว่าในดวงตานั้นกลับเลิ่กลั่กกลอกไปมาในที่สุดจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระอักกระอ่วน เบาๆ

        “สิ่งที่เจ้าพูดมาเป็นความจริงทั้งหมดหรือ?”  เมื่อเช้าหลิวหรงให้บ่าวมาบอก‘ช่วงนี้ไม่ว่าต้วนชิงหมิงจะมาพูดอะไร หรือให้ทำอะไรไม่ต้องไปสนใจ’เดิมทีนางตัดสินใจเด็ดขาด จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับนางแต่คิดไม่ถึงว่าที่ต้วนชิงหมิงจะมาหาและพูดถึงเรื่องงานแต่ง!

        ต้วนชิงหมิงมองน้องสาวต่างมารดาตรงหน้าพลันยกยิ้มหยันขึ้น สีหน้าและแววตานิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยการดูถูกเหยียดหยามนางนึกว่าต้วนอวี้หรานจะรักในศักดิ์ศรีมากกว่านี้ ทว่ากลับตรงกันข้ามการแสร้งว่าอดอาหารก็เพื่อแสดงให้กับคนอื่นดูเท่านั้นหรือที่แท้ก็หลบกินขนมอยู่ในห้อง!

        ต้วนอวี้หรานเจ้าจะทำตัวให้มีศักดิ์ศรีกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือ?

        นางเข้าใจสายตาที่ต้วนชิงหมิงมองนางด้วยความเย้ยหยันและสมเพชจึงเชิดคางขึ้นพูดเสียงห้วน “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้หวังดีกับข้า...ไสหัวไป!”

        เด็กสาวพูดไปพลางจับบานประตูทำท่าจะปิด!พริบตาเดียว ต้วนชิงหมิงก็เข้าไปขวางไว้พลางก้มหน้ามองไปยังเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่แปลกพิลึกพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “เจ้าอยากแต่งกับไป๋หย่วนฮ่าวขนาดนั้นเลยหรือ?”

        ต้วนอวี้หรานเงยหน้ามองจ้องลึกไปในดวงตาของพี่สาวต่างมารดาพูดออกมาเต็มปากเต็มคำ “เชอะ!ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าเป็นลูกภรรยาเอกและใช้เล่ห์เหลี่ยมล่ะก็คนที่จะได้แต่งงานจะต้องเป็นข้าอยู่แล้ว!”

        เฮ้อ!ต้วนอวี้หราน ถึงตอนนี้แล้วยังหัวแข็งดื้อรั้นถึงเพียงนี้สงสัยยังไม่เห็นโลงศพคงไม่หลั่งน้ำตา!