คำพูดที่โหวเสี่ยวเตียวตอกหน้าหูเจียวเจียวทำให้เธอขมวดคิ้วมุ่น
เธอรู้ว่าร่างเดิมนั้นทำตัวไม่ดีกับลูกตัวเองแค่ไหน แต่นี่ไม่ใช่เหตุผลที่เขาควรนำมาอ้างในการขโมยของของคนอื่น
อีกอย่างร่างกายนี้เป็ของเธอแล้ว ถ้าการกระทำของโหวเสี่ยวเตียวไม่ถูกเปิดโปง คนในเผ่าจะรังแกเธอเหมือนที่พวกเขารังแกเ้าของร่างเดิมไปตลอด
“หลงโม่เป็ผัวของข้า ข้าให้กำเนิดลูกแก่เขา 5 คน ข้าไม่มีสิทธิ์ในเหยื่อที่เขาล่ามาได้เลยรึ หรือมันควรเป็ของเมียเ้า? อย่าบอกนะว่าเมียเ้าคลอดลูกของเขาออกมาเหมือนกัน”
หูเจียวเจียวโต้เถียงออกไปโดยไม่แสดงอาการกระดากอายเลยสักนิด
“นี่เ้า! เ้า!” โหวเสี่ยวเตียวหน้าแดงก่ำทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น แต่เขาก็เถียงเธอกลับไม่ได้สักคำ
“เ้าเป็อะไรไป รีบ ๆ ไปเอาเหยื่อของหลงโม่มาคืนข้าซะ” จิ้งจอกสาวพูดกระตุ้นพร้อมกับยืนเท้าสะโพก
แต่ว่าใบหน้าจิ้มลิ้มรูปไข่ของเธอทำให้ท่าทางที่พยายามจะปั้นให้ดุดัน นั้นกลับน่ารักน่าเอ็นดูไปเสียมากกว่า
“ข้าส่งเหยื่อกลับไปที่บ้านแล้ว ข้าเอามาคืนให้เ้าไม่ได้หรอก” ชายหนุ่มพูดปัดความรับผิดชอบแบบคนพาล
“ก็ได้ ๆ เ้าจะไม่เอาเหยื่อมาคืนก็ได้ แต่ถ้าหลงโม่กลับมาเมื่อไหร่ ข้าจะให้เขาไปกินนอนอยู่บ้านเ้า ไปสมสู่กับเมียเ้า และเฆี่ยนตีลูกของเ้า ในเมื่อเขาหาเลี้ยงครอบครัวของเ้า มันก็สมควรแล้วที่เขาจะทำแบบนั้นถูกต้องไหม!” หูเจียวเจียวแสยะยิ้มมองโหวเสี่ยวเตียว
จากนั้นเธอก็ปั้นหน้าเฉยเมยแล้วพูดต่อว่า “หากเ้ายินดีรับหลงโม่ไปอยู่ที่บ้าน เ้าก็เอาเหยื่อไปตามที่้าได้เลย ข้าไม่สนหรอก”
“ไม่มีทาง! ข้าจะทำอย่างนั้นได้ยังไง!” โหวเสี่ยวเตียวตอบพร้อมกับเลิกคิ้วเพราะเขาไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด
ทำไมเมียของเขาต้องไปมีอะไรกับหลงโม่ด้วย?
ผู้หญิงคนนี้มันไร้ยางอายจริง ๆ! นางกล้าผลักไสผัวของตัวเองไปให้ผู้หญิงคนอื่นอย่างหน้าไม่อาย
“ทำไมล่ะ? ในเมื่อเ้าล่าได้ไม่เก่งเท่าเขา มันก็ดีแล้วไม่ใช่หรือที่จะปล่อยให้หลงโม่เลี้ยงดูลูกเมียของเ้าไปพร้อมกับเ้า”
หูเจียวเจียวเลิกคิ้วพลางตบมือเพื่อยืนยัน “ตกลงตามนี้เลยแล้วกัน เดี๋ยวข้าจะไปหาหลงโม่แล้วบอกให้เขากลับมาอาศัยอยู่ในเผ่า แต่ไปอยู่ที่บ้านเ้านะ”
หลังจากนั้นเธอก็เดินออกไปนอกประตู
“อย่า อย่านะ! ช้าก่อน ข้าจะกลับไปเอาเหยื่อมาให้เ้าเดี๋ยวนี้ อย่าไปนะ!”
เดิมทีโหวเสี่ยวเตียวกลัวผู้หญิงอันธพาลอย่างหูเจียวเจียวมาก นางเป็คนประเภทที่สามารถทำในสิ่งที่นางพูดได้อย่างแน่นอน
ในเผ่าแห่งนี้ ทุกคนรู้จักหลงโม่ดีในฐานะสวะไร้ประโยชน์ เขาเป็ดาวหายนะ ชาวบ้านจึงรังเกียจเขา
เมื่อคิดถึงว่าผู้ชายคนนี้จะต้องไปอยู่ที่บ้านของโหวเสี่ยวเตียว มันก็ทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออกแล้ว
ก่อนที่หูเจียวเจียวจะทันได้พูดอะไร ชายหนุ่มก็รีบคว้าเหยื่อที่อยู่บนพื้นแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วราวกับว่ากลัวแม่จิ้งจอกจะเปลี่ยนใจทำตามที่พูด
เมื่อหญิงสาวมองไปที่แผ่นหลังไกล ๆ ของโหวเสี่ยวเตียว เธอก็เม้มปากกลั้นยิ้มเบา ๆ
เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับคนอย่างฉัน
ถ้าฉันไม่แกร่งมากพอ ฉันคงไม่อยู่เป็โสดมาจนถึงตอนนี้หรอก!
หลังจากที่เด็ก 4 คนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฟังบทสนทนาระหว่างผู้ใหญ่ทั้ง 2 แล้วก็มีสีหน้าโกรธแค้น
พวกเขาเข้าใจมาตลอดว่าโหวเสี่ยวเตียวเป็คนดีมาก ในขณะที่คนอื่น ๆ ในเผ่าเรียกตนเองว่าไอ้เด็กเหลือขอ บางคนถึงขั้นไม่ให้ลูก ๆ ของตัวเองมาสุงสิงกับพวกเขา แต่ชายคนนี้มักจะแอบเอาอาหารมาให้ พี่น้องผอมโซ 5 คนจึงยังรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้
ไม่มีใครคาดคิดเลยจริง ๆ ว่าอาหารทั้งหมดของพวกเขาถูกไอ้หน้าลิงคนนี้ขโมยไป!
แต่อย่างน้อยเขาก็ถือว่ายังรู้สึกผิดอยู่บ้างจึงกลับไปเอาเหยื่อมาคืน!
หลงหลิงเอ๋อจับกระโปรงหนังสัตว์ไว้แน่นด้วยมือทั้ง 2 ข้าง เมื่อนึกถึงบทสนทนาระหว่างหูเจียวเจียวกับพี่เสี่ยวเตียวเมื่อครู่ นางก็หันไปมองผู้เป็แม่อย่างเว้าวอน
“ท่านแม่จะทิ้งท่านพ่อจริง ๆ หรือ?”
ในเผ่าแห่งนี้ ผู้ชายที่ถูกทอดทิ้งเท่านั้นที่สามารถหาคู่ใหม่ได้อีกครั้ง
ตอนนี้สาวน้อยเพิ่งมีชีวิตที่ดีขึ้นและยังคงมีความสุขกับการมีแม่ที่อ่อนโยนได้ไม่มากพอ หากท่านแม่จะทิ้งท่านพ่อ นั่นหมายความว่าหลังจากนี้นางอาจจะต้องไปอยู่ในป่ากับท่านพ่อ
แม้ว่าเด็กสาวจะชอบท่านพ่อที่ล่าสัตว์ได้ แต่นางก็ไม่อยากอยู่ในป่าที่รายล้อมไปด้วยอันตราย
“ถึงท่านแม่จะทิ้งท่านพ่อไปก็ไม่มีใคร้าเขาอยู่ดี เ้าจะกังวลไปทำไมในเมื่อสุดท้ายแล้วเหยื่อของท่านพ่อก็เป็ของเรา”
หลงจงเหลือบมองน้องสาวแล้วคลายความกังวลของนางได้ด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว
“นั่นสินะ…ดีจัง...” หลงหลิงเอ๋อตบหน้าอกด้วยมือเล็ก ๆ พลางถอนหายใจยาว
เด็กทั้ง 2 ไม่เปิดโอกาสให้หูเจียวเจียวตอบอะไรด้วยซ้ำ
“อะแฮ่ม...” หญิงสาวแทบสำลักน้ำลายและไปไม่เป็เลยทีเดียว
พวกเ้านี่สมกับเป็ลูกของวายร้ายจริง ๆ…
“แม่จะไม่ทอดทิ้งพ่อไปไหน เหมือนที่แม่จะไม่มีวันทอดทิ้งพวกเ้า เราจะเป็ครอบครัวเดียวกันตลอดไป” เธอสัญญาด้วยสีหน้าจริงจัง
ตลกล่ะ!
ในหนังสือเป็เพราะเ้าของร่างเดิมไม่ชอบจอมวายร้าย เมื่อเขาถูกนางปฏิเสธ หลังจากนั้นเขาก็ถูกนางขับไล่ออกจากเผ่าไป
สิ่งแรกที่ต้วร้ายทำตอนที่แข็งแกร่งขึ้นก็คือการฆ่านาง!
ฉันไม่อยากดับอนาถเหมือนยัยคนเก่านะ!
“คนโกหก” หลงจงทำสีหน้าไม่ดีใส่เธอเหมือนเคย และพูดขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงเ็า “ท่านแม่ไม่ให้ท่านพ่ออยู่บ้านเพราะท่านไม่ชอบเขา ท่านกำลังโกหกเราอยู่ใช่ไหม?”
“...”
การที่มีลูกฉลาดเกินไปก็ไม่ใช่เื่ดีสักเท่าไหร่…
“เ้าดูสิว่าบ้านของเรามันเล็กแค่ไหน ถึงพ่อเ้าจะกลับมา แต่บ้านนี้ก็ไม่มีที่ให้เขานอนอยู่ดี ไว้รอแม่สร้างบ้านหลังใหญ่เสร็จก่อน ตอนนั้นแม่จะบอกให้พ่อเ้ากลับมาอยู่ด้วยกัน”
นี่คือสิ่งที่เธอคิดเอาไว้
เมื่อเด็กหนุ่มผู้มีแผลเป็ครึ่งใบหน้าได้ยินคำพูดของแม่ใจั์ สีหน้าของเขาก็ยิ่งน่าเกลียดขึ้น พร้อมกับที่ในใจของเขาคิดว่า
นี่นางคิดว่าข้าโง่มากสินะ
“คนโกหก ตัวท่านสร้างบ้านเป็หรือไง?”
ใน่ 2-3 วันที่ผ่านมา ผู้หญิงสารเลวคนนี้พยายามแสร้งทำเป็คนดีมาตลอด นี่นางยังกล้าโกหกพวกเขาอีกหรือ เขาคิดเอาไว้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่มีทางดีขึ้นแน่นอน
“เ้ารู้ได้ยังไงว่าแม่สร้างบ้านไม่เป็?” หูเจียวเจียวเลิกคิ้วถาม
ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าลูกชายคนที่ 3 ของบ้านคนนี้น่ารักทีเดียว
อืม... เธอคิดว่าเ้าหนุ่มน้อยจะน่ารักกว่านี้ถ้าเขาไม่คอยยุยงพี่น้องคนอื่น ๆ ให้ฆ่าเธออยู่ตลอดเวลา
“ก็ท่านไม่เคยสร้างบ้านมาก่อน!” หลงจงเป็คนที่ใจร้อนที่สุดในบรรดาลูก ๆ 5 คน เขาจึงโต้กลับด้วยความโมโห
“ถ้าอย่างนั้นแม่ที่ไม่เคยทำอาหารให้เ้ามาก่อน แล้วเมื่อวานนี้นับว่าเป็การทำอาหารให้พวกเ้ากินหรือไม่?”
จิ้งจอกสาวพูดติดตลกใส่เ้าตัวเล็ก
“นี่ท่าน! แต่ท่านมันจอมโกหก!” พอหลงจงเถียงไม่ชนะ เขาก็หันหน้าหนีไปด้วยความโกรธ
ทางด้านหูเจียวเจียวแทบจะกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่ไหว เมื่อเห็นท่าทางน่าเอ็นดูของเ้าลูกชาย เธอจึงหยุดแกล้งเขาก่อนที่แก้มป่อง ๆ นั้นจะพองลมจนะเิ
ขณะที่เธอโต้เถียงกับหลงจงนั้น ในที่สุด โหวเสี่ยวเตียวก็นำเหยื่อกลับมาคืนหลายตัว
หญิงสาวเห็นวัวสีดำที่มีน้ำหนักมากกว่า 300 กิโลกรัม 1 ตัว กวางซิกาโตเต็มวัย 2 ตัว และจิ้งจอกขาว 1 ตัว
ถ้าสังเกตดูดี ๆ จะเห็นว่าทั้งวัวดำและกวางซิกาถูกบางอย่างแทงเข้าที่ศีรษะจนตาย แล้วรอบ ๆ าแก็เกลี้ยงเกลา ไม่มีแม้แต่เศษเืกระเซ็นเปื้อนตัวพวกมันเลย ซึ่งนี่แสดงให้เห็นว่าฝีมือการล่าของหลงโม่นั้นเก่งกาจเพียงใด
จากนั้นสายตาของเธอก็จับจ้องไปที่จิ้งจอกสีขาวที่สภาพหัวเละและแขนขาหัก
“...”
เธอแน่ใจว่าสามีต้องจงใจทำแบบนี้
เมื่อเด็กทั้ง 5 เห็นเหยื่อตัวอ้วน ๆ วางกองอยู่หน้าลานบ้าน ดวงตาของพวกเขาก็เปล่งประกายสดใสด้วยความตื่นเต้น
ที่แท้ท่านพ่อมักจะส่งเหยื่อกลับบ้านมามากมาย ตอนนี้พวกเขามีเนื้อให้กินแล้ว ต่อไปนี้คนในครอบครัวจะไม่ต้องทนหิวอีก!
“แค่นี้หรือ?” หูเจียวเจียวถามพลางขมวดคิ้ว
ในนิยายมีส่วนที่บรรยายไว้ว่าหลงโม่มักจะส่งเหยื่อมากกว่า 10 ตัวกลับมาทุก ๆ ครึ่งเดือน ซึ่งทั้งหมดนี้ถูกโหวเสี่ยวเตียวเอาไป นี่เขายังกล้าเล่นลูกไม้กับเธออีกหรือ?
เมื่อหลงอวี้ได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของเขาก็ถมึงทึงก่อนจะจ้องมองไปที่ชายคนนั้น “ท่านซ่อนเหยื่อไว้กี่ตัว?”
เขาเชื่อเหตุผลที่คนเป็แม่พูดโดยไม่รู้ตัว ถ้อยคำที่นางพูดออกมานั้นสมเหตุสมผลมากจนเขาเข้าใจว่าต้องมีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับเื่นี้แน่นอน
“มันมีแค่นี้จริง ๆ เ้าจะเอาอะไรอีก จะลองไปค้นบ้านข้าดูไหมล่ะ!”
โหวเสี่ยวเตียวพูดกับหูเจียวเจียวและลูกชายคนโตของนางด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
หลังจากพูดจบแล้วเขาก็หันหลังเดินออกไปจากบ้าน
หญิงสาวเห็นว่าท่าทางของอีกฝ่ายเหมือนไม่ได้โกหก แต่เธอแอบรู้สึกตะหงิด ๆ ในใจ
เหยื่อที่หลงโม่ล่ามาได้จะต้องมีมากกว่านี้ ถ้ามันไม่ได้อยู่ที่บ้านของโหวเสี่ยวเตียว แล้วมันไปอยู่ที่ไหนล่ะ?
2K
