ตอนที่ 3
หลังจากที่ได้ฟังเด็กผู้ชายตอบอีกครั้ง ตอนนี้ความคิดเขาเริ่มที่จะชัดขึ้นแล้ว และรู้ความจริงที่ไม่อยากจะยอมรับว่าเขามาอยู่ในร่างของผู้ชาย ขี้เมา ี้เีอาบน้ำ จนเหมือนกินหมาเข้าไปทั้งตัว ปล่อยตัวให้สกปรกมาก และที่เขาไม่อยากจะยอมรับอีกอย่างหนึ่งก็คือ การทำร้ายเด็กที่บริสุทธิ์ ดูสิแค่เขาหันมามอง แค่มองยังตัวสั่นขนาดนี้เลย ช่างเลวได้ใจมาก ไม่รู้ว่าทำอะไรไปบ้าง
์ท่านจะแกล้งผมใช่ไหม สิ่งที่ผมขอก่อนตายคือผมอยากจะไปหาเมียกับลูก ไม่ใช่มาอยู่ในร่างที่ร้ายกาจแบบนี้ แล้วนี่แค่ตื่นขึ้นมายังเจอกับความร้ายกาจขนาดนี้เลย แล้วการใช้ชีวิตของคน คนนี้คงจะไม่มีอะไรดีแน่ๆ แต่ก่อนที่เขาจะคิดไปไกลมากกว่านี้ เสียงลูกชายของเ้าของร่างเอ่ยถามออกมาขัดจังหวะการคิดเสียก่อน
"พ่อเป็อะไรมากหรือเปล่าครับ ทำไมเหมือนพ่อจำพวกเราทั้งสองคนไม่ได้ ทั้งที่พวกเราสองคนเป็ลูกของพ่อ แม้พ่อจะไม่รักพวกเรา แต่ถึงกับลืมพวกเราเลยหรือครับ" ตงตง ถามพ่อออกไป ทั้งที่ยังกลัวจนตัวสั่น เพราะไม่รู้ว่าคำถามนี้จะทำให้พ่อโมโหขึ้นมาอีกหรือเปล่า ถ้าโมโหเขาก็คงจะถูกตีเหมือนเดิม
"คือพ่อก็ไม่รู้ว่าพ่อเป็อะไรเหมือนกัน พอตื่นขึ้นมาพ่อจำอะไรไม่ได้เลย ลูกอย่าว่าพอเลยนะ พ่อก็ไม่อยากเป็อย่างนี้เหมือนกัน แล้วหนูสองคนเป็ลูกพ่อใช่ไหม ชื่ออะไรกันบ้าง อย่าได้น้อยใจไปนะ ที่พ่อจำไม่ได้"
แม้จะไม่ใช่ลูกของตัวเอง แต่ตอนนี้เขามาอยู่ในร่างนี้แล้ว เด็กทั้งสองคนก็ต้องเป็ลูกเขาสิ และเขาที่เป็พ่อ ได้ยินว่าพ่อไม่รักลูก เขารู้สึกทนไม่ได้ เพราะเขาเป็คนที่รักลูกมาก
"ผมอยากให้พ่อจำไม่ได้อย่างนี้ตลอดไปเลยครับ พ่อจะได้ไม่ต้องตีพวกเราทั้งสองคน และไม่ด่าพวกเราอีกด้วย ผมชื่อต้าตง หรือเรียกว่าตงตง ส่วนน้องชื่อต้าผิง หรือเรียกว่าผิงผิง"
"พ่อเป็พ่อที่แย่ขนาดนั้นเลยหรือครับ"
แม้จะพอรู้บ้าง ก็ลองถามลูกไปก่อน เพื่อที่จะได้หาความทรงจำของเ้าของร่างให้มากที่สุด เพราะตอนนี้เขาไม่รู้จักใครเลยนอกจากลูกทั้งสองคน
"มากกว่านี้อีกครับ แค่นี้แค่เล็กน้อย"
เขากล้าตอบคนเป็พ่อบ้างแล้ว เพราะั้แ่ตื่นขึ้นมา พ่อยังไม่ด่าเขากับน้องเลย จึงเป็ไปได้ที่พ่อจะจำเื่ที่เคยเกิดขึ้นไม่ได้
"แล้วทำไมพ่อรู้สึกเจ็บที่หัวและปวดหัวมากเลยล่ะ ไม่รู้ว่าพ่อเป็อะไรมา พอจะบอกพ่อได้หรือเปล่า"
"เมื่อวานนี้มี น้าผู้ชายสองคนช่วยกันหามพ่อ มาส่งที่บ้าน แม่ก็เลยถามน้าผู้ชายทั้งสองคนว่า พ่อเป็อะไรถึงสลบไป น้าผู้ชายทั้งสองคนก็ตอบว่า พ่อเมามากแล้วลื่นหัวฟาดขอนไม้ นี่พ่อสลบไปสองวัน นี่ก็เข้าวันที่สาม ที่พ่อตื่นมา ผมนึกว่าพ่อจะไม่อยู่กับพวกเราแล้วเสียอีก" แม้จะร้ายกาจแต่เขาก็อยากให้พ่ออยู่ด้วย
"แล้วลูกไม่ดีใจหรือถ้าพ่อไม่อยู่ ลูกก็ไม่ต้องถูกตีอีก ไม่ดีหรือ"
"ไม่ครับ ถึงพ่อจะเป็อย่างไร พวกเราก็รักพ่อและอยากอยู่กับพ่อ"
นนท์ ที่ได้ฟังที่เด็กพูดถึงกับรู้สึกดี แทนเ้าของร่าง ไม่รู้ว่าตอนนี้จะไปอยู่ที่ไหน แล้วก็ตาม ทั้งที่ตัวเองทำไม่ดีเอาไว้ตั้งมากมาย แต่เด็กกลับไม่คิดที่จะโกรธ มีแต่ความรักให้เท่านั้น แต่ยังไม่ได้ถามอะไรต่อ มีเสียงเด็กพูดขัดขึ้นมา
"พี่ตงตง หนูหิวข้าวแล้ว หนูยังไม่ได้กินข้าวเลยั้แ่เช้า ั้แ่แม่ เข้าป่าไป เมื่อไรแม่จะกลับมาเสียที แม่จะมีอะไรกลับมาให้พวกเรากินหรือเปล่า"
"งั้นเดี๋ยวพี่ไปเอาข้าวในครัว มาให้กินนะ น้องผิงผิงนั่งรอที่โต๊ะก่อนนะ"
แล้วตงตง ก็เดินเข้าไปในครัวเปิดหม้อข้าวดู เหลือข้าวเพียงเล็กน้อยไว้สำหรับน้องต้าผิงและพ่อ ก็เลยตักข้าวใส่จานแล้วตักผัดผักนิดหน่อยราดบนข้าวแล้วนำไปให้น้องผิงผิงและพ่อกิน ส่วนเขาอดได้ รอแม่กลับมาก่อน เพราะว่าเขานั้นอดเป็ประจำอยู่แล้ว ถ้าหิวมาก ก็แค่กินน้ำให้มากหน่อย เพื่อประทังความหิวเท่านั้นเอง
"เอา ได้แล้วน้องต้าผิง มีข้าวกับกับข้าวนิดหน่อยนะ กินรองท้องไปก่อน เดี๋ยวรอแม่กลับมา ค่อยกินเพิ่มนะ ส่วนข้าวจานนี้ของพ่อครับ กินข้าวเสร็จแล้วจะได้กินยาครับ" ตงตง บอกทั้งน้องสาวและพ่อให้กินข้าว ที่ต้องมีข้าว เอาไว้ให้พ่อทุกครั้ง เพราะว่าถ้าพ่อไม่ได้กินข้าวก็จะโกรธ และทุบตีเขาและน้อง ถ้าแม่อยู่คนที่จะถูกตีจะเป็แม่เสียมากกว่า
"ขอบคุณมากค่ะ" ผิงผิง ขอบคุณพี่ชาย
"แล้วตงตง กินข้าวหรือยัง ทำไมไม่เห็นมีจานขาวเลยล่ะ"
เขาสังเกตว่าลูกชายเขายังไม่น่าที่จะได้กินข้าว แต่ตัวเองยอมเสียสละให้น้องและพ่อได้กินเสียมากกว่า ช่างเป็เด็กที่รู้เื่ทีเดียวทั้งที่อายุก็แค่นี้เอง
"ยังครับ ข้าวหมดแล้วครับพ่อ แต่ผมไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ เดี๋ยวผมรอแม่กลับมาได้ครับ ให้น้องกับพ่อกินไปก่อนเลย น้องหิวมากอดไม่ได้หรอกครับ พ่อก็ต้องกินข้าวแล้วก็ต้องกินยา ผมทนได้ครับ"
แต่จริงๆแล้ว ต้าตง ก็อยากจะได้กินข้าวเช้าเหมือนกัน เพราะว่าข้าวกับกับข้าวที่เหลือไม่เพียงพอสำหรับคน 3 คน แต่ก็ต้องให้พ่อกินก่อน เพราะกลัวพ่อจะโมโหแล้วจะทำร้ายเขากับน้องเอาได้
นนท์ ที่เห็นลูกมองทุกคนกินแต่ตัวเองกลับอดทนกับความหิว ก็รู้สึกว่ากินข้าวไม่ลงคอเอาเสียเลย จึงแกล้งกินไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เพราะอยากจะแบ่งให้ลูกชายกินด้วยกัน
"ตงตง พ่ออิ่มแล้ว พ่อรู้สึกว่ากินข้าวไม่ลงเลย อาจจะเพราะว่าพ่อไม่สบาย ลูกช่วยพ่อกินส่วนที่เหลือได้หรือเปล่า ถ้าทิ้งก็เสียดาย ลูกพอจะช่วยได้หรือเปล่าครับ"
คนเป็พ่อหาเหตุผลที่คิดว่ามีความเป็ไปได้ที่สุดมาบอกลูก เพื่อไม่ให้ลูกสงสัย ว่าทำไมถึงไม่กินข้าวให้หมด
"ได้ครับพ่อ ผมจะกินไม่ให้เหลือเลยครับ ผมไม่อยากจะให้เสียของแน่นอน ผมรู้ว่า บ้านเราไม่มีจะกินครับ ผมจะไม่ให้เหลือเด็ดขาด ขอบคุณมากนะครับ"
ตงตง ที่รับจานต่อกับคนเป็พ่อรู้สึกดีใจเป็อย่างมากที่ได้กินข้าวที่เหลือจากพ่อ แม้ครั้งนี้จะเป็ครั้งแรกที่พ่อกินเหลือก็ตามที แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่ได้กินก็เพียงพอแล้ว
"อย่างนั้นตงตง นั่งกินข้าวกับน้องไปก่อนแล้วกันนะ พ่อรู้สึกเหม็นตัวเองเป็อย่างมาก พ่อขอไปอาบน้ำสักหน่อย พ่อกินยาแล้วนะ"
เมื่อเดินออกมาด้วยความที่ไม่รู้ว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหนจึงได้เดินหาในที่สุดก็หาเจอจนได้ เนื่องจากเป็ห้องน้ำที่แยกจากตัวบ้าน และอยู่ที่ข้างกอไผ่ ที่อยู่หลังบ้านนั่นเอง
เมื่อผมเดินเข้ามาในห้องน้ำ ผมจึงเริ่มสำรวจด้านใน ว่ามีอะไรที่พอที่จะทำความสะอาดร่างกายอันเหม็นเน่าของเ้าของร่างนี้ได้บ้าง จึงเห็นว่ามีสบู่ก้อนหนึ่งวางอยู่ เขาจึงคิดว่าร่างกายอันเหม็นเน่านี้ใช้ทั้งก้อนจะหายเหม็นหรือเปล่านะ โสโครกเป็ที่สุด เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น อยู่เข้าไปได้อย่างไรกัน เมื่อดูน้ำในตุ่มน้ำเหลือเพียงครึ่งเดียว น่าจะพอใช้อยู่
ผมก็เลยลงมืออาบน้ำ โดยใช้สบู่ก้อนนั้น ทั้งถูตัวชำระล้างร่างกาย และสระผมให้สะอาด จนหมดทั้งตัว อาบน้ำเสร็จ ก็รู้สึกโล่งหัวสบายตัวมากขึ้น เมื่อเสร็จแล้วกลับเข้าไปในห้องนอนแล้วหากางเกงและเสื้อที่สะอาดๆ ใส่ทันที ค่อยรู้สึกว่ากลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ ได้ออกไป ทำให้รู้สึกมีความสุขขึ้นมาบ้าง
เมื่อมีเวลาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง เขามานั่งคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี แล้วเขาจะอยู่กับร่างที่เลวร้ายนี้อย่างไร แต่จะให้เขาทำเหมือนเ้าของร่างเดิม อย่าหวังเลย เขาไม่ขอใช้ชีวิตอย่างนั้นเด็ดขาด ลูกก็ออกจะน่ารักขนาดนี้ เขาทำไม่ลงหรอก
2K
