วินาทีที่โลกหยุดหมุน ชายหญิงมองตากันแล้วนิ่ง รสััแห่งความหอมหวานยังคงดำเนินต่อไปจนกระทั่งปอร์โต้รู้สึกได้ถึงกลิ่นอะไรบางอย่างจนทำให้เขาต้องละสายตาจากหญิงสาวเพื่อหันไปดูจุดที่ส่งกลิ่น..
"เฮ้ย!! เต็มขาเลย! ก็บอกแล้วไงว่ามันไม่มีอะไร เห็นไหมเนี่ย..โอ้ย!เหม็นมากๆเลย แหวะ!" ปอร์โต้พยุงตัวลุกขึ้นและพยายามใช้ถุงที่ขาดออกจากกันเขี่ยวัตถุอันตรายออกจากขาแล้วนำไปทิ้งถังขยะ ก่อนจะรีบวิ่งตรงไปยังก๊อกน้ำที่สวนเพื่อทำการกำจัดร่องรอยของวัตถุอันตรายนั้น..ในขณะที่หญิงสาวยังคงนอนนิ่งอยู่ที่เดิม ด้วยความที่การจูบครั้งนี้มันทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดปกติ ภาพในหัวเปลี่ยนไปกะทันหัน..เธอนอนนิ่งไปอย่างไม่มีสติในขณะที่อีกคนกำลังเดินหัวเสียเข้าบ้านไป เสียงปิดประตูบ้านดังปั้งทำให้น้ำมนต์หลุดจากภวังค์พร้อมกับรีบลุกขึ้นจากพื้นสนามหญ้าในทันที มือหนึ่งข้างถูกยกขึ้นมาััที่ริมฝีปากพร้อมกับสายตาที่จ้องมองไปยังประตูบ้านเพื่อจะเช็คให้เเน่ใจว่าอีกคนเข้าบ้านไปแล้ว..
"อีตาบ้า!..ทำไมเราต้องรู้สึกแปลกๆด้วยนะ ไม่ๆๆน้ำมนต์..เธอเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้เพราะเธอรอแม่เธอกลับมาจากต่างประเทศเท่านั้น อย่าคิดเป็อื่นไกลมันไม่มีอะไรหรอกน่ะ ไอ้บ้านั่นเค้าก็แค่อยากกวนประสาทเราเท่านั้น..เฮ้อ!!" น้ำมนต์ใช้มืออีกข้างเช็ดริมฝีปากของเธอก่อนจะรีบลุกเดินเข้าบ้านไปอย่างงงๆ ในขณะเดียวกันอีกฝ่ายก็กำลังยืนมองเธอจากชั้น 2 ของบ้าน ริมหน้าต่างนั้นกว้างขวางทำให้ปอร์โต้มองเห็นน้ำมนต์ได้อย่างชัดเจน มือหนึ่งข้างถูกยกขึ้นััที่ริมฝีปากพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างไม่รู้สึกตัว..ความรู้สึกดีรสััที่ได้รับไปเมื่อครู่มันยังตราตรึงอยู่ในหัวของเขา จนกระทั่งเขารู้สึกตัวว่าเขากำลังยิ้มให้กับเื่เมื่อครู่อย่างมีความนัยๆ ปอร์โต้รีบเอามือลงแล้วส่ายหัวไปมา
"ไม่ๆ..ยัยนั่นไม่ใช่สเปคเราสักหน่อย หน้าอกก็แบน ตัวก็เตี้ยขนาดนั้น ไม่เห็นจะน่าสนใจตรงไหนเลย ชิ! ไปนอนดีกว่า.." ชายหนุ่มพรรณนากับตัวเองถึงเรือนร่างของน้ำมนต์ว่าเธอไม่ได้อยู่ในเป้าหมายของเขาก่อนจะดึงตัวเองไปนอนบนเตียงนุ่มๆอย่างไร้กังวล เพราะตอนเช้าเขามีภารกิจต่อที่โรงเรียน
เช้าวันต่อมา…ชายหนุ่มรีบเร่งวิ่งลงบันไดพร้อมกับกระเป๋าและกุญแจรถคู่ใจ เวลาตอนนี้ 7.45 น. อีก 15 นาทีเขาจะต้องถึงโรงเรียน เเต่ทว่า..เมื่อเขาวิ่งลงมาถึงชั้นล่าง เขาก็ต้องพบกับอะไรบางอย่างที่ห้องรับแขก ปอร์โต้พยายามทำเป็มองไม่เห็นก่อนจะรีบวิ่งพรวดออกไป เเต่ความเร็วก็สู้พี่สาวเขาไม่ได้..ปาร์ตี้วิ่งเข้ามากระชากคอเสื้อคอปอร์โต้ก่อนจะลากไปนั่งที่โซฟา ซึ่งตอนนี้มีพ่อของเขา พี่สาวและน้ำมนต์นั่งอยู่
"อรุณสวัสดิ์น้องชายผู้หล่อเหลา ก่อนอื่นแกมานี่ก่อนเลย คุณพ่อมีเื่จะคุยกับแก"
"โอ๊ยๆๆเบาๆดิ อะไรอีกเนี้ยพี่ตี้..ผมรีบ!อีกไม่ถึง 15 นาทีผมก็จะสายแล้วเนี่ย เอาไว้คุยตอนเลิกเรียนไม่ได้หรอพ่อ!"
"จะคุยหลังเลิกเรียนได้ยังไงล่ะ ก็ในเมื่อเื่ที่ฉันจะคุยกับแกมันเป็เื่การเข้าเรียน..ั้แ่นี้ต่อไปแกจะต้องพาหนูน้ำมนต์ไปโรงเรียนด้วยทุกวัน"
"ฮ้ะ!! พ่อจะบ้าหรือไง!"
"ฉันบ้าตรงไหน แกลืมไปหรือเปล่าว่าตอนนี้หนูน้ำมนต์ได้ย้ายเข้ามาอยู่บ้านเราแล้ว เราเป็เ้าบ้านก็ต้องช่วยดูแลน้องให้ดี"
"เอ่อ..คุณลุงคะ หนูคิดว่าหนูไปเองน่าจะสะดวกกว่านะคะ พอดีว่าหนูต้องไปรับเพื่อนอีกคนด้วยน่ะค่ะ"
"เห็นไหม เธอก็บอกอยู่ว่าเธอไม่อยากไปกับผม งั้นผมไปนะพ่อ พี่ตี้ อ่อ..แล้วก็ห้ามไปยุ่งย่ามอะไรในห้องผม พี่น่ะประจำเลยคอมผมอ่ะ"
"ทำไม!..ฉันเป็พี่แก ฉันไม่มีสิทธิ์ใช้ของของแกหรือไง ไอ้น้องทรพีนี่ แกคงลืมบุญคุณที่ฉันมีต่อแกแล้วสินะ ชิ! แกจะไปเรียนแล้วนี่ งั้นฉันก็ขออวยพรให้แกขับรถออกไปแล้วมีสิบล้อพุ่งเข้ามาชนแกอย่างแรง จนกระดูกแขนกระดูกขาหัก 2 ท่อนละกันนะ"
"เอาซะไม่อยากเดินออกจากบ้านเลย ผมไปนะ!"
"เดี๋ยว! แกต้องพาหนูน้ำมนต์ไปโรงเรียนด้วย นี่คือคำสั่งจากฉัน"
"อะไรอีกอ่ะพ่อ! ยัยนี่ก็บอกแล้วไงว่าเขาไม่อยากไปกับผม อีกอย่างเธอก็มีมอเตอร์ไซค์อยู่แล้ว จะมายุ่งอะไรกับผมอีกแค่นี้ผมยังอึดอัดไม่มากพอหรอ?"
"นั่นสิคะคุณลุง น้ำมนต์ว่าน้ำมนต์ขับมอเตอร์ไซค์…"
"เมื่อกี้ลุงออกไปรดน้ำต้นไม้ ลุงเห็นว่ามอเตอร์ไซค์ของหนูน้ำมนต์อย่างแบนทั้ง 2 ล้อเลย"
"เฮ้ย!!แบนได้ไงอ่ะก็เมื่อเช้าเรายัง…."
"ถ้างั้นวันนี้หนูต้องไปกับปอร์โต้แล้วล่ะ ส่วนเื่ไปรับเพื่อนก็ให้ปอร์โต้พาไปละกันนะ แกเข้าใจไหมปอร์โต้"
"พ่อ!! อะไรของพ่อเนี้ย!"
"ถ้าแกไม่พาหนูน้ำมนต์ไปโรงเรียนด้วย แกก็เดินไปโรงเรียนเองก็แล้วกัน ไม่ต้องเอารถไป เลือกมา!!" สายตาของปอร์โต้เบี่ยงประเด็นไปจ้องมองไว้หน้าของน้ำมนต์ด้วยอาการเซ็งๆ ในขณะที่น้ำมนต์ยังคงสงสัยว่าทำไมรถของเธอถึงยางแบนได้ ทั้งๆที่เมื่อเช้าเธอก็เพิ่งจะออกไปเช็ดรถมา แล้วก็เห็นว่าสภาพยางมันยังดีอยู่
"เอ้า!!" ปอร์โต้เดือนหน้ามาใกล้แล้วะโออกมาทำให้น้ำมนต์ใ มือของเธอฟาดหน้าเขาไปอัตโนมัติ ทำเอาปอร์โต้หน้าหัน ปาร์ตี้เองก็หลุดขำออกมาอย่างสะใจ น้ำมนต์รีบกล่าวขอโทษปอร์โต้โดยเร็วเพราะเธอนั้นแค่ใและไม่ได้ตั้งใจที่จะตบหน้าเขา แต่ปอร์โต้นั้นกลับเข้าใจว่าเธอตั้งใจจะตบหน้าเขาเพื่อทำให้เขารู้สึกอับอายมากกว่าเดิม เขาได้แต่กักเก็บอารมณ์ร้อนกรุ่นนั้นไว้ ก่อนจะหันมาจ้องหน้าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าตาเขม็ง
"อีก 10 นาทีฉันจะสาย ถ้าจะไป..ก็รีบย้ายก้นใหญ่ๆของเธอลุกขึ้นมาจากโซฟาเดี๋ยวนี้!" คำพูดของปอร์โต้พูดออกมาโดยการกัดฟันทุกคำ สายตาทั้งคู่จ้องกันยังดุเดือดก่อนที่น้ำมนต์จะลุกพรวดขึ้น เเล้วตั้งใจที่จะเดินเหยียบเท้าปอร์โต้ผ่านออกไป
"โอ้ย! ยัยบ้าเอ้ย!..ไม่เห็นเท้าคนหรือไงเหยียบลงมาได้นะ หึย!!"
"ไปดีมาดี อย่าเพิ่งตีกันตายในรถล่ะ คู่นี้กัดกันน่าดูเลยนะคะพ่อ จะไหวหรอคะ?"
"เอาหน่า นี่มันแค่เริ่มต้น พวกเขาสองคนยังต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันให้มากกว่านี้ เอ้อ..พ่อมีประชุมที่สิงคโปร์ ตี้อยากไปกับพ่อไหมลูก?"
"สิงคโปร์หรอคะ อืม..ก็น่าสนใจดีนะคะพ่อ.แต่ตี้มีนัดแล้วนะสิคะ วันนี้เพื่อนตี้จะกลับจากอังกฤษเขาจะมาเที่ยวบ้านเราประมาณ 1 อาทิตย์นะคะพ่อ"
"อืม..พ่อก็ไปสิงค์โปร์ 1 อาทิตย์พอดี..ก็ดีเหมือนกันลูกจะได้ไม่เหงา เพราะพ่อดูแล้วว่าปอร์โต้มันคงอยู่บ้านยากขึ้นแล้วล่ะ"
"พ่อสบายใจได้ค่ะ เพราะหนูไม่เคยหวังอะไรในตัวน้องชายคนนี้เลย เอ่อพ่อคะ..เงิน 5 ล้านที่พ่อโอนเข้าบัญชีตี้อ่ะ มันหมดแล้วนะคะ"
"โอเค เดี๋ยวพ่อจัดการให้" หญิงสาวผู้มั่งคั่งโผลเข้ากอดผู้เป็พ่อด้วยความดีใจ ชีวิตของเธออิสระและเสรีโดยไม่ต้องสนใจว่าใครจะรู้สึกยังไงกับเธอ เธอไม่คิดถึงเื่คู่ครอง เธอแค่อยากสนุกและใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเอง้าไปวันๆเท่านั้น
628
