บทที่ 7
“เดี๋ยวพี่ฟ้าลงไปส่ง…”
“ไม่ต้องหรอกครับพี่ฟ้า แค่นี้รักก็เกรงใจมากแล้ว…พี่ฟ้ารีบกลับไปดูแลร้านเถอะครับ”
“ในบ้านมีใครอยู่บ้างครับ ถ้ามีผู้ใหญ่อยู่พี่ฟ้าจะได้ลงไปสวัสดี”
ที่รักมองคนตัวสูงข้างกายที่เตรียมปลดเข็มขัดเตรียมจะลงรถ เขาลอบอมยิ้มพลางคิดชื่นชมสองพี่น้องตระกูลพิสุทธิ์ แม้หมื่นฟ้ากับพันลี้จะมีนิสัยที่แตกต่างกันมากพอสมควร แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่ต่างกันเลยคือเื่ของการมีสัมมาคารวะ และสิ่งนี้ทำให้ผู้คนที่พบเห็นนึกย้อนไปถึงการปลูกฝังที่ดีจากครอบครัว ที่รักเชื่อแล้วว่าพื้นฐานการสั่งสอนเลี้ยงดูที่ดีย่อมส่งผลให้พวกเขาเป็คนอ่อนโยนและนอบน้อม
เหมือนที่แม่เคยบอกไว้ไม่มีผิดว่าให้ฟังคำสอนของผู้ใหญ่เยอะ ๆ แล้วเวลาไปไหนจะมีแต่คนเอ็นดู
ดวงตาเรียวรีละจากหมื่นฟ้ามองไปที่หน้าบ้านของตัวเอง ไฟทุกดวงในบ้านถูกปิดหมด และไม่มีรถจอดที่โรงรถสักคัน นั่นทำให้ที่รักได้คำตอบที่ค่อนข้างมั่นใจ
“ไม่มีหรอกครับ เพราะในบ้านไม่มีรถจอดเลย สงสัยพี่เบบกับพี่ดอมยังไม่ถึง แล้วพ่อก็คงพาแม่กับปู่ออกไปกินข้าวข้างนอกแน่ ๆ ”
“งั้นพี่ฟ้าเดินไปส่ง…”
“พี่ฟ้า…นี่ก็จอดหน้าประตูแล้วนะครับ รักเข้าบ้านเองได้จริง ๆ นะ”
“เคยดื้อมาก ๆ จนโดนตีปะ ? …”
“…” คนโดนถามส่ายหน้าจนแก้มย้อย ๆ สั่นไปหมด สายตาดุ ๆ ของหมื่นฟ้าที่ส่งมาให้ทำให้ที่รักเลิกขัดใจอีกฝ่ายแล้วรีบเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดเตรียมลงจากรถ ทว่ามือหนาถูกส่งมาจัดการให้เขาด้วยความรวดเร็ว
ที่รักลงจากรถเดินนำหมื่นฟ้าไปที่หน้าบ้าน ในจังหวะที่เขาก้มหน้าล้วงเอากุญแจที่จะต้องพกติดตัวไว้ตลอดถ้าไปข้างนอกออกมาจากกระเป๋ากางเกง คนตัวสูงที่ตามหลังมาอย่างเงียบ ๆ ก็ก้าวเท้ามายืนขนาบข้างเขา
“เข้าบ้านได้หรือเปล่า ?”
“ได้ ๆ ครับ รักมีกุญแจสำรองของตัวเอง…” ตอบก่อนจะเอากุญแจดอกเล็ก ๆ ที่มีพวงเ้าตุ๊กตาสนูปปี้ตัวเล็กห้อยต่องแต่งไปไขที่ประตูรั้ว
ที่รักเงยหน้ามองคนข้างกายเป็เชิงบอกลา และหมื่นฟ้าก็ดูเหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่เขาจะสื่อ เ้าตัวถึงได้พยักหน้าเล็กน้อยตอบรับ เขาไม่รอช้ารีบออกแรงเลื่อนรั้วเหล็กหนักอึ้ง โดยปกติที่รักสามารถเปิดมันได้ด้วยตัวคนเดียว แต่ขอเวลาให้เขาได้เรียกพละกำลังจากทุกส่วนในร่างกายสักหน่อย รั้วหนัก ๆ ที่ว่าแทบจะปลิวได้เพราะเขาเลย
เวลาพ่อไม่อยู่…คนที่จัดการกับรั้วเหล็กหนัก ๆ ได้เก่งที่สุดก็คือที่รักคนนี้นี่แหละ
ทว่าวันนี้ที่รักยังไม่ทันโกยพลังมาจากส่วนไหนของร่างกายเลย เพียงแค่เริ่มออกแรงดันเท่านั้น ประตูรั้วก็ค่อย ๆ เลื่อนเปิดอย่างง่ายดาย ที่รักเม้มริมฝีปากไม่ยอมหันไปมองอีกฝ่าย ก้มหน้าเลื่อนรั้วเพียงอย่างเดียว เขารู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้กลายเป็ซุปเปอร์แมนที่มีพลังเพิ่มขึ้นจนน่าประหลาดใจหรอก
แต่คงเป็หมื่นฟ้าอีกนั่นแหละ…
แค่นี้ก็ต้องให้หมื่นฟ้าช่วย น่าอายชะมัดเลย : (
“ระวังล้อทับเท้าครับ…”
“ค้าบ…” ตอบรับเสียงอ่อย ที่รักไม่อยากให้หมื่นฟ้าเห็นว่าตัวเองอ่อนแอจนไม่สามารถทำอะไรได้ด้วยตัวเอง เขาแค่ตัวเล็กกว่าผู้ชายทั่วไปเท่านั้นเอง ไม่ใช่พวกปวกเปียกสักหน่อย “งั้นรักเข้าบ้านก่อนนะครับ”
“…” หมื่นฟ้าพยักหน้ารับ ที่รักเห็นดังนั้นก็เลื่อนประตูรั้วปิดโดยมีคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างนอกช่วยอีกด้วยนั่นแหละ
เวลาที่เราเดินออกมาจากจุดเดิมที่เคยยืนอยู่ เราจะสามารถรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของใครบางคน แม้ว่าจะไม่ได้หันกลับไปมองให้รู้แน่ชัด แต่เราจะรู้สึกได้ว่าเขายังอยู่ที่เดิมตรงนั้น…ยังไม่ไปไหน
และระหว่างที่ที่รักก้าวออกมาจากตรงนั้น เขารู้สึกว่าหมื่นฟ้ายังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ใช่เพราะว่าไม่มีเสียงเครื่องยนต์ แต่เป็เพราะเขารู้สึกว่าสายตาคู่นั้นของหมื่นฟ้ากำลังจ้องมองกันอยู่
“ตัวดื้อ…”
เท้าเล็กหยุดชะงักทันทีที่เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียก ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็ตัวอะไร ตัวเล็ก ตัวกะเปี๊ยกอย่างที่ใคร ๆ ชอบเรียกกัน จนกระทั่ง ‘ตัวดื้อ’ อย่างที่หมื่นฟ้าอยากจะเรียก ที่รักก็ต้องหมุนตัวกลับไปทางต้นเสียงอยู่ดี
หมื่นฟ้ายังยืนอยู่ที่เดิมอย่างที่เขารู้สึก เ้าตัวเอามือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงไว้
ไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ
ทำเพียงแค่มองเขาอยู่อย่างนั้น
“…”
และเราก็ยังคงสบตากันท่ามกลางความเงียบ
เพราะไม่รู้ว่าหมื่นฟ้าเรียกเขาไว้ด้วยเหตุผลอะไร
“กู๊ดไนท์ครับ…”
อ๋อ…เหตุผลที่รั้งกันไว้เพราะลืมบอก ‘ฝันดี’ สินะ
นี่มันบ้าชัด ๆ บ้ามาก ๆ T________T เขาน่ะบ้าที่ใจสั่นไปกับทุกคำพูดของหมื่นฟ้า ไม่โอเคกับตัวเองจริง ๆ แบบนี้ไม่ได้ดิ
ที่รักพยักหน้ารับก่อนจะหมุนตัวแล้วรีบสาวเท้าเข้าบ้านแบบไม่คิดชีวิต ดีที่แม่ไม่ใจร้ายล็อกประตูเล็กที่เชื่อมกับห้องนั่งเล่นไว้อีก ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องยืนใจสั่นอยู่ข้างนอก เพราะไม่มีประตูไหนที่จะพาร่างกายปั่นป่วนของเขาเข้าไปข้างในได้เลย
ทันทีที่เข้ามาภายในห้องนั่งเล่นที่รักก็แอบไปแง้มผ้าม่านที่หน้าต่างบานใหญ่ มันเป็จุดที่สามารถมองเห็นได้ครอบคลุมทั่วบริเวณ โดยเฉพาะตรงรั้วที่หมื่นฟ้ายืนอยู่
ในตอนนี้คนตัวสูงหันหลังเดินกลับไปที่รถของตัวเองแล้ว ที่รักทำตามมารยาทของเ้าบ้านที่ดีโดยการมองส่งอยู่ห่าง ๆ จนรถเบนซ์สปอร์ตสีดำเคลื่อนตัวออกไปจากบริเวณหน้าบ้าน พอเห็นว่าหมื่นฟ้ากลับไปแล้วจริง ๆ ที่รักก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวใหญ่นอนนิ่งคล้ายผักปลาที่ไร้ิญญา
ก็แค่ ‘กู๊ดไนท์ครับ’ จะอะไรนักหนาเล่าไอ้ที่รัก!!!!
พี่เบบก็พูดคำนี้ทุกวัน…เหมือนกันนั่นแหละ
แต่ไม่ว่าจะบอกกับตัวเองอย่างไร จะสรรหาใครมาเปรียบเทียบ หัวใจที่มันสั่นระรัวก็ไม่ยอมสงบนิ่งเลย ที่รักรู้ว่าอาการนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย แทบไม่เคยเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ เขาจึงไม่ค่อยแน่ใจว่ามันคือความรู้สึกอะไร ไม่รู้วิธีที่จะควบคุมตัวเองให้เป็ปกติดังเดิม
ที่รักคิดทบทวนถึงสาเหตุที่ตัวเองชอบใจเต้นกับหมื่นฟ้าอยู่สักพักก็พอจะได้คำตอบ คงจะเป็เพราะตอนแรกเขาเข้าใจว่าหมื่นฟ้าเป็คนดุ ๆ ไม่ค่อยสนใจใครอย่างที่คนอื่นพูดก็เลยเตรียมพร้อมรับมือแค่ในส่วนนั้น แต่พอได้เจอได้ัักันจริง ๆ ทุกอย่างผิดเพี้ยนไปหมดจนตั้งรับไม่ทัน มันผิดคาดจนรู้สึกสับสนกับตัวตนของหมื่นฟ้าในตอนนั้น ที่รักคิดไว้แต่แผนเอเท่านั้น ไม่ได้คิดแผนบีสำรองไว้ เขาถึงไม่สามารถรับมือกับหมื่นฟ้าคนใจดีได้ ใเสียด้วยซ้ำที่อีกฝ่ายสุภาพ ใส่ใจ และอ่อนโยน
และที่หมื่นฟ้าอยากจะสนิทกับเขาคงเพราะไม่ค่อยเจอคนที่ทำให้ยิ้มได้อย่างที่บอกจริง ๆ พอได้ลองยิ้มคงจะติดใจอยากจะยิ้มให้บ่อยมากขึ้นอีกแน่ ๆ ส่วนเื่ขอจับมือในตอนแรกที่รักคิดว่าหมื่นฟ้าอยากจะทำให้เขามั่นใจว่าเ้าตัวจะไม่ทิ้งให้อยู่คนเดียวอีก แต่ด้วยบุคลิกส่วนตัวแล้วหมื่นฟ้าคงไม่ค่อยได้จับมือกับใครบ่อย ๆ พอทำแบบนี้แล้วถึงรู้สึกได้รับกำลังใจ เหมือนในตอนที่หมื่นฟ้าเล่าถึงเื่ในอดีต เ้าตัวจับมือเขาแน่นขึ้นจนรู้สึกได้ว่า้ากำลังใจอย่างมาก อาจจะเป็เพราะแบบนี้หมื่นฟ้าถึงได้ขอจับมือเขาบ่อย ๆ
เห็นได้ชัดว่าการเปลี่ยนแปลงตัวเองของหมื่นฟ้าไม่ใช่เื่เล่น ๆ และคงไม่ใช่เื่ง่าย ๆ หมื่นฟ้าถึง้ากำลังใจจากทุกคน และถึงขนาดขอสนิทกับเขาเลย หมื่นฟ้าคงอยากให้เขาช่วยทำให้ตัวเองกลายเป็คนที่ยิ้มง่ายขึ้น เข้ากับคนอื่นได้มากขึ้น
เพื่อหวังจะเป็คนที่ดีของทุกคน…และเป็แฟนที่ดีของคนรักในอนาคตสินะ
“โธ่ พี่ฟ้า…น่าสงสารจริง ๆ ตลอดมาคงไม่มีใครให้กำลังใจเลยสินะ เพราะพี่ฟ้าทำไม่สนโลกแบบนี้ทุกคนก็คิดว่าเข้มแข็งจนไม่้ากำลังใจจากใครน่ะสิ”
คิดแบบนี้แล้วหัวใจที่เคยเต้นระรัวเพราะหมื่นฟ้าก็สงบนิ่ง เหลือเพียงแค่ความเห็นอกเห็นใจ ที่รักเข้าใจทั้งตัวเองและหมื่นฟ้าแล้ว หลังจากนี้ไปหัวใจของเขาคงไม่เต้นบ้าคลั่งกับอีกฝ่ายแล้วเพราะว่าเข้าใจทุก ๆ อย่างเป็อย่างดี ที่รักสัญญากับตัวเองว่าจะช่วยหมื่นฟ้าเปลี่ยนแปลงตัวเอง แล้วจะเป็คนสนิทที่คอยเติมกำลังใจให้หมื่นฟ้า
รักจะทำให้พี่ฟ้ากลายเป็ที่รักของทุกคนเอง…ใครเห็นก็ต้องรักต้องเอ็นดูพี่ฟ้า :)
แต่ความรู้สึกเห็นใจและหัวใจที่ตั้งมั่นพลันหยุดลงเพราะเสียงรถที่ดังมาจากหน้าบ้าน ที่รักกำลังจะเดินไปแง้มผ้าม่านดูเหมือนเคย ทว่าที่ประตูมีเสียงดังแกร๊กทำให้เขาละสายตาหันไปมอง
ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกเ้าลูกหมาพันธุ์ทางสีขาวน้ำตาลก็โกยเท้าวิ่งเข้ามาหาเขา ในวินาทีนั้นที่รักรู้ได้ในทันทีว่า…การตกหลุมรักเป็แบบนี้เอง
คนตัวเล็กนั่งคุกเข่าลงกับพื้นและอ้าแขนต้อนรับเ้าลูกหมาที่พี่สาวเพิ่งไปรับมาสู่อ้อมกอด เ้าตูบสี่ขากระโจนใส่เขาราวกับเป็เ้าของกับสัตว์เลี้ยงที่พลัดหลงจากกันไปนานแล้วเพิ่งตามหากันจนเจอ ทั้งที่จริงแล้วเขาและลูกหมาตัวนี้ไม่เคยเจอกันสักครั้ง แม้แต่รูปยังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ ที่รักรู้เพียงแค่ว่าแม่ของมันเป็สุนัขจรจัดที่โดนรถชนจนตาย และมันเป็ลูกโทน พี่เบบเห็นคนโพสต์ประกาศหาคนรับไปเลี้ยงในทวิตเตอร์จึงขออนุญาตแม่ก่อนจะไปรับมันมา
รู้แค่นี้จริง ๆ …แต่ทำไมถึงตกหลุมรักได้ง่ายดายขนาดนี้นะ
หรือบางทีการตกหลุมรักไม่จำเป็ต้องมีเหตุผลมากมาย
รู้เพียงแค่เราตกหลุมรักไปแล้วเท่านั้นพอ…
“หมูกรอบ ~” ที่รักยิ้มพร้อมหัวเราะเรียกชื่อของมันที่ไม่รู้ผุดขึ้นมาในหัวั้แ่เมื่อไหร่ แต่เขาคิดว่าสีขาวน้ำตาลของมัน และรูปร่างดูกลม ๆ นั้นเหมาะกับชื่อนี้เป็ที่สุด อีกอย่าง หมูกรอบ ก็เป็อาหารโปรดของเขาด้วย
ตอนนี้เ้าหมูกรอบสมาชิกใหม่ในบ้านปีนขึ้นมาอยู่บนตักเขาเรียบร้อยแล้ว ที่รักใช้ทั้งสองมือประคอง่พุงพลุ้ย ๆ ของมันไว้ สองขาหน้าของมันพยายามตะกายปีนมาเลียใบหน้าของเขา คนตัวเล็กหัวเราะแล้วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อเลี่ยงไม่ให้ลิ้นที่ชุ่มน้ำลายของเ้าหมูกรอบโดนริมฝีปากของตัวเอง
“อะไร…ฉันตั้งชื่อมันว่าบราวน์นะ…”
“แต่ชื่อหมูกรอบก็ดีนะ หมาไทยก็ต้องเหมาะกับชื่อไทย ๆ ”
ที่รักพยักหน้าเห็นด้วยกับพี่ดอมที่เพิ่งเดินเข้ามา พี่สาวที่เป็เ้าของลูกหมาตัวจริงได้แต่ถอนหายใจและเดินไปนั่งที่โซฟา เขาหันไปมองพี่เบบที่นั่งกอดอกเพราะโดนขัดใจเื่ชื่อเ้าลูกหมาตัวนี้ แต่ที่รักมั่นใจว่าพี่สาวจะหายหงุดหงิดเพราะแฟนที่แสนดีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ลูบหัวเบา ๆ แล้วถามด้วยประโยคอ่อนโยนอย่างที่ทำเสมอมา
“คุณเป็อะไรคะ ?”
“ไม่ต้องมาพูดดี เข้าข้างกันนักแหละ”
“โธ่…พี่เบบอย่าน้อยใจไปเลย นี่รักไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะ แต่ดูท่ามันจะชอบชื่อนี้จริง ๆ ดูหางมันสิ สั่นดิ๊ก ๆ เลย”
เบบถอนหายใจ ก่อนเอ่ย “หมูกรอบก็หมูกรอบ”
คนตัวเล็กหัวเราะร่าพอพี่สาวอนุญาตให้เ้าลูกหมาตัวนี้ใช้ชื่อที่ตัวเองตั้ง ที่รักโน้มหน้าลงไปจุ๊บที่หัวของมันหลายที เ้าหมูกรอบมีสีขาวน้ำตาลสลับกันไปทั่วทั้งตัว ดวงตาข้างหนึ่งมีสีน้ำตาลครอบเป็วงใหญ่ และหูทั้งสองข้างก็พับลง
น่ารักชะมัดเลยเ้าหมูกรอบ…
“ว่าไงไอ้ฟ้า…”
แต่ความน่ารักของเ้าหมูกรอบถูกหยุดด้วยคำถามนั้นของพี่ดอม ดวงตาเรียวรีลอบมองคนตัวสูงที่กำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน
“…”
“เพิ่งถึงเมื่อกี้เอง รถติดสัด ๆ ”
“…”
“นั่งเล่นกับลูกหมาอยู่…”
“…”
ที่รักรีบหลุบสายตามองเ้าหมูกรอบทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น เขาไม่รู้หรอกว่าคนในสายถามว่าอะไรพี่ดอมถึงได้ตอบไปแบบนั้น บางทีหมื่นฟ้าอาจจะถามถึงคนอื่นหรือพี่ดอมอยากจะอวดลูกหมาตัวใหม่แบบเนียน ๆ ถึงได้ตอบไปว่าตัวเองกำลังเล่นกับลูกหมาอยู่
แต่จะยังไงก็ช่าง…
“เออ นั่งแก้มย้อยเล่นกับหมาอยู่…”
ช่างเขาบ้างเถอะ…อย่าสนใจกันนักเลย
“…”
“เค ๆ พรุ่งนี้เจอกันตอนบ่าย”
พี่เบบที่ะโลงมานั่งลงตรงหน้าเขาั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้เอื้อมมือมาลูบท้องของเ้าหมูกรอบจนมันนอนหงายอ้าขากว้างอยู่บนตักเขาอย่างพอใจ
“ฉันว่าจะอาบน้ำให้มันคืนนี้…แต่ดูท่าแล้วหมูกรอบจะติดแกมาก ๆ งั้นแกอาบน้ำให้มันหน่อยได้ไหม ?”
“ได้สิ เดี๋ยวรักจัดการเอง”
“แชมพูกับแป้งสำหรับหมาซื้อมาแล้วนะ วางอยู่หน้าบ้าน” เบบหยุดเว้น่หายใจก่อนจะเอ่ย “…แล้วเป็ยังไงบ้าง โอเคดีใช่ไหม?”
“หือ ?”
“ที่ไปคุยกับฟ้ามาวันนี้…โอเคหรือเปล่า ?”
ที่รักขมวดคิ้วเล็กน้อยพอเห็นแววตาคาดหวังของพี่สาวที่ไม่เคยเห็นมาก่อน “ก็โอเคดี พี่ฟ้าใจดี ไม่เหมือนที่คนอื่นพูดเลย…”
“ไอ้ฟ้ามันต้องใจดีแน่นอน เพราะมันสัญญากับพี่ไว้แล้วว่าจะดูแลรักเป็อย่างดี” พี่ดอมเสริม
“…” คนฟังถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ ก้มหน้ามองเ้าลูกหมาที่นอนลิ้นห้อยอยู่
“พี่เบบไม่ต้องเป็ห่วงหรอก รักไปที่ไหนก็มีแต่คนเอ็นดู…ขนาดพี่ฟ้ายังขอสนิทด้วยเลยนะ…” คงเป็เพราะเขาอวยตัวเองจนเกินไปพี่สาวถึงได้ส่งมือเล็ก ๆ ที่โคตรจะหนักมาผลักศีรษะเขา
“หมั่นไส้ !”
“เออ…รักลืมขอบคุณพี่ดอมเลย…” คนที่เพิ่งนึกออกว่าควรจะขอบคุณพี่ชายที่แสนใจดียกมือพนมไว้ที่อกก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี พี่ดอมหัวเราะเบา ๆ พยักหน้ารับ “ขอบคุณพี่ดอมมาก ๆ เลยนะครับที่อุตส่าห์บอกพี่ฟ้าไปว่ารักชอบกินอะไร วันนี้รักเลยได้กินแต่ของที่ถูกใจ”
“อะไร…อยู่ทั้งวันไอ้ฟ้าเลี้ยงแค่ไอติมเหรอ ?”
“…” คนฟังขมวดคิ้ว เขาไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่ดอมพูดเลย “ก็ได้กินข้าวกะเพราหมูกรอบไข่เจียวน้ำมันไม่เยิ้ม มีซอสมะเขือเทศแยกมาด้วย แล้วก็ไอติมรสช็อกโกแลต ตามที่พี่ดอมกำชับไว้เลยยย” ที่รักมั่นใจว่าพี่ดอมรู้เป็อย่างดีว่าเขาชอบกินอะไรบ้าง และรู้รายละเอียดทุกอย่างเป็อย่างดีด้วยเพราะพวกเราอยู่ด้วยกันมาสามปีแล้ว
“เมื่อวานตอนที่โทรคุยกับไอ้ฟ้า พี่บอกไปแค่ว่ารักชอบกินไอติม ไอติมอย่างเดียว…ไม่ได้บอกด้วยว่ารสอะไร”
“…” แน่นอนว่ากะเพราหมูกรอบเขาเป็คนสั่งเอง แต่ซอสมะเขือเทศ ไข่เจียวน้ำมันไม่เยิ้ม ไอติมรสช็อกโกแลต รายละเอียดยิบย่อยนี้มาจากการคาดเดาของหมื่นฟ้าคนเดียวเหรอ…เป็ไปไม่ได้หรอก แล้วมันรั่วมาจากไหนอีกล่ะ T______T แม่ ~ รักปวดหัวจังเลยค้าบ
“ดีนะที่ฉันเป็ลูกคนโต เลยไม่ได้ชื่อที่รัก ผู้ไม่เป็ที่รักอย่างฉันเลยไม่ต้องมานั่งปวดหัวเดานู้นนี่ไปเองคนเดียว…”
“…” ที่รักกะพริบตาปริบ ๆ ใส่พี่สาว หวังให้ช่วยแก้สมการที่ยุ่งเหยิงนี้ให้หน่อย แต่ดูจากสีหน้าของพี่สาวแล้ว พี่เบบคงตอบได้เพียงแค่ว่า…
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แกต้องไปสืบเองแล้วแหละ ตอนเด็ก ๆ ชอบตื่นมาดูโคนันตอนเช้านี่…ตอนนี้คงเอามาใช้ประโยชน์ได้บ้างแล้ว”
“มันใช่ที่ไหนล่ะพี่เบบ!” ที่รักต่อว่าพี่สาวที่ไม่คิดจะช่วยกันบ้างเลยก่อนจะหันไปหาพี่ดอมอีกครั้งเพื่อหาคำตอบ
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันครับ เพราะพี่บอกไปแค่นั้นจริง ๆ …ถ้ามันรู้เยอะกว่าที่พี่บอกไป แสดงว่าไอ้ฟ้าไปหาข้อมูลเองแล้วแหละ ไม่คิดเลยว่าไอ้ฟ้าจะเตรียมตัวต้อนรับแขกดีขนาดนี้”
“…” เหมือนพี่ดอมจะช่วยไขข้อสงสัยได้เพิ่ม แต่ก็ไม่เลยสักนิด ยิ่งทำให้เขาปวดหัวหนักไปกว่าเดิม แล้วเหตุผลอะไรที่ทำให้หมื่นฟ้าจะต้องให้ความสำคัญกับเขาขนาดนั้น
“คุณ…งั้นเรากลับก่อนนะ พรุ่งนี้ต้องมากินข้าวกับพ่อตอนบ่ายด้วย หรือคุณอยากให้เราอยู่รอจนทุกคนกลับมาก่อน เราจะได้อยู่เป็เพื่อน”
“กลับเลยก็ได้…มีรักอยู่เป็เพื่อนแล้ว”
“โอเคครับ มีอะไรโทรไปนะ…อย่านอนดึก”
“อืม…”
ที่รักนั่งมองคนตัวสูงเดินมาหอมหัวพี่สาวหนึ่งทีเพื่อเป็การบอกลา เขาไม่รู้สึกเขินอายหรือกระอักกระอ่วนหรอก เพราะั้แ่พี่ดอมคบกับพี่เบบมา ไม่มีสักวันเลยที่พี่ดอมจะลืมหอมหัวพี่สาวก่อนจากกัน มันกลายเป็ภาพชินตาไปเสียแล้ว
และเขามองว่ามันน่ารักมาก ๆ
“กลับก่อนนะแก้มย้อย…”
“คะ ค้าบ…”
ใช่…และพี่ดอมก็ไม่ลืมที่จะหยิกแก้มเขาเบา ๆ ก่อนจากเหมือนกัน
หลังจากพี่ดอมกลับไปแล้ว พี่เบบก็ขอตัวไปพักข้างบนห้อง และไม่นานพ่อแม่กับปู่ก็กลับมาจากบ้านญาติ พวกท่านไม่ได้ไปกินข้าวข้างนอกอย่างที่เขาเข้าใจ ทุกคนนั่งเล่นกับสมาชิกใหม่ในบ้านได้สักพักก็ขอตัวแยกย้ายกันไปพักผ่อน เขาจึงพาเ้าหมูกรอบไปอาบน้ำหน้าบ้าน
ที่รักเอาสายยางฉีดน้ำที่เ้าตัวสีขาวน้ำตาลที่ตอนนี้สะบัดขนจนน้ำกระเด็นเลอะเต็มตัวเขาไปหมด มือเรียวคว้าผ้าขนหนูสีฟ้าที่ยอมสละให้เ้าหมูกรอบมาห่อตัวมันแล้วอุ้มเข้ามาในบ้าน
ขณะที่เช็ดตัวให้หมูกรอบขี้ดื้อที่เอาแต่กัดผ้าเล่นที่รักอดคิดถึงเื่นั้นไม่ได้เลย แน่นอนว่าเขาสงสัยและอยากจะรู้จนสมองจะะเิว่าหมื่นฟ้ารู้ได้อย่างไร แต่จะถามใครได้…
พันลี้ไง…พันลี้บอกหมื่นฟ้าแน่ ๆ
ลืมพันลี้หน้าหมาคนสำคัญไปได้ยังไงนะ…
แต่เหมือนคนที่กำลังโดนเพ่งเล็งจะรู้ตัวถึงได้โทรสวนเข้ามาขณะที่เขากำลังไล่หาเบอร์เ้าตัวอยู่ ที่รักไม่รอช้ารีบรับสายเพื่อนทันที เขาได้ยินเสียงเพลงเบา ๆ เล็ดลอดมาจากปลายสายนั่นทำให้ค่อนข้างมั่นใจว่าเพื่อนยังไม่กลับจากงานวันเกิดเพื่อนเก่า
“พันลี้หน้าหมา !”
(…ถ้าไม่รักนะ กูถีบปากไปแล้ว บังอาจมาว่ากูหน้าหมา… เออ กูจะโทรมาถามมึงว่ากลับบ้านหรือยัง ? ถ้ายังจะให้แวะไปรับที่ร้านพี่ฟ้าไหม ?)
“กลับมาได้สักพักแล้ว”
(โอเค งั้นกูจะได้ไปต่อกับเพื่อน ตอนแรกคิดว่าถ้ามึงให้ไปรับจะได้ไม่ไปต่อ…)
ที่รักสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะเอ่ยถามออกไป
“มึงบอกพี่ฟ้าไปหรือเปล่าว่ากูชอบกินอะไร ?”
(หือ ? ...ทำไมมึงถามกูแบบนี้?)
“ก็พี่มึงรู้หมดเลยนะว่ากูชอบกินอะไร ไข่เจียวน้ำมันไม่เยิ้ม ต้องมีซอสมะเขือเทศแยก ไอติมรสช็อกโกแลต…เื่พวกนี้มึงก็พอจะรู้นี่…มึงบอกไปหรือเปล่า กูจะได้หายข้องใจสักที…”
(ไอ้ซอสมะเขือเทศน่ะกูรู้ว่ามึงต้องมีแยกทุกครั้งถ้ากินไข่เจียว ไอติมรสโปรดก็รู้เพราะมึงใช้กูไปซื้อให้ประจำ แต่น้ำมันไม่เยิ้มกูยังไม่รู้เลย…แล้วกูก็ไม่ได้บอกด้วย)
“…” ที่รักกลืนน้ำลายลงคอจนดังอึก หมดแรงจะเย่อผ้าขนหนูคืนจากหมูกรอบจึงปล่อยมือจนลูกหมาตัวกระปุ๊กลุกเสียหลักกลิ้งหมุนไปหลายตลบ
(พี่กูไม่ธรรมดาแหละ…ไม่ธรรมดาั้แ่ยอมหอมหัวมึงแล้ว)
“…ฮือออ ลี้กูไม่ไหวแล้ว ปวดหัว ป่วนท้องไปหมด เพราะพี่มึงคนเดียวเนี่ย ทำกูปั่นป่วนทั้งวันเลย”
(ใจเย็น ๆ ไหนอาการมันเป็ยังไงบอกเพื่อนมาสิ…) ที่รักแอบได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ จากปลายสาย
“อาการมันแบบแก้มร้อนแทบะเิเลยอะมึง ปั่นป่วนในท้องเหมือนจะท้องเสีย…กูต้องไปหาหมอปะลี้?”
( ฮ่า ๆ พี่กูทำอะไรมึงวะ ? ทำไมทำมึงงอแงได้ขนาดนี้)
“อย่าขำดิมึง…พี่มึงไม่ได้ทำอะไรกูหรอก แต่พี่มึงเป็คนใจดีมาก สุภาพ ใส่ใจคนอื่นมาก ๆ ด้วย ทุกอย่างผิดคาด ไม่เห็นเหมือนที่คนอื่นบอกเลย ไม่เหมือนที่มึงบอกด้วย…กูก็เลยตั้งรับไม่ทัน”
(…ให้พูดตรง ๆ ปะ ?)
“อย่าเลี้ยวหนีกูละกัน”
(พี่กูไม่ได้ใจดี ไม่ได้สุภาพตลอดเวลา ไม่ได้ใส่ใจคนอื่นขนาดนั้นนะ อันนี้คือเื่จริงเลย น้องอย่างกูยังโดนด่า เผลอ ๆ พี่ฟ้าแม่งจำไม่ได้ด้วยว่ากูชอบกินอะไร ทั้งหมดที่มึงพูดมา…กูว่าพี่ฟ้าเป็แค่กับมึงว่ะ)
“ลี้ตบปากเลย เหล้าเข้าปากแล้วพูดเพ้อเจ้อเหรอ?”
พูดไปทั้งที่รู้ว่าเพื่อนไม่ได้เมา และที่ต่อว่าพันลี้เพราะการชี้ให้เห็นถึงความแตกต่างอย่างพิเศษทำให้เขินจนแทบทนไม่ไหว
(ไอ้ห่านี่ บอกกูว่าอย่าเลี้ยวแล้วเสือกรับความจริงไม่ได้)
“ไม่ใช่แค่กับกูหรอก พี่ฟ้าเขากำลังจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็คนที่ดีขึ้น…กูว่าอีกหน่อยเขาก็จะดีกับทุกคน”
(พี่กูบอกมึงแบบนั้นเหรอ ?)
“ก็ใช่น่ะสิ…พี่ฟ้ากำลังจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง เขาขอสนิทกับกูด้วยนะ คงอยากมีคนที่คอยให้กำลังใจระหว่างเปลี่ยนตัวเองอะ…”
(จากที่ฟังมาทั้งหมดเลยนะ แล้วก็วิเคราะห์พฤติกรรมของพี่ฟ้าโดยน้องแท้ ๆ อย่างกูที่เห็นกันมาั้แ่เด็ก…เอาตรง ๆ อีกสักครั้งปะ?)
“ใจก็อยากให้เลี้ยวบ้างนะลี้…”
เขาได้ยินพันลี้หลุดขำพรืดออกมา ที่รักไม่เข้าใจว่ามันน่าตลกตรงไหนกัน
(กูไม่เลี้ยวแล้ว…พี่กูมีใจให้มึงชัวร์ ๆ )
“ฮือออ ไอ้ลี้!! เมาแล้วใช่ไหม ? ถึงพูดอะไรแบบนี้ออกมาอะ…”
(ต่อให้เมา ต่อให้อยู่นอกโลก ต่อให้ห่าเหวอะไรก็ช่าง…พี่ฟ้าแม่งชอบมึงแน่ ๆ )
“กูแค่อยากรู้ว่าเขารู้ได้ยังไงว่ากูชอบกินอะไร ไม่ได้อยากรู้การคาดเดาของมึงเลยพันลี้โว้ยยยย…”
T_______T พันลี้ชอบบริการเกินราคาอีกแล้วไง
(โอ๊ย…ถ้าคนเขามีใจ ต่อให้ไซซ์กางเกงในก็สืบรู้ได้ปะ? เื่แค่นี้ไม่ยากเลย…แต่ประเด็นคือผ่านไปแค่ไม่กี่วันทำไมพี่กูรู้เื่ของมึงได้ละเอียดยิบเลย ทั้งที่ไม่ได้มาถามกูด้วย อันนี้น่าสงสัยมากกว่าอีก)
“กูจะไปรู้พี่มึงเหรอ ? ขนาดมึงยังไม่รู้เลย…”
(เอางี้ พรุ่งนี้ตอนบ่ายกูก็ต้องไปกินข้าวบ้านมึงอยู่ดี พี่ฟ้าก็ไป กูจะไปเค้นถามคนปากแข็งเอง อย่างพี่ฟ้าต้องถามต่อหน้า กูโทรถามให้ตายก็ไม่บอกหรอก)
“ตามสบายเลยพันลี้ กูขอมุดอยู่ในโอ่งหน้าบ้านละกัน ไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว…”
T____T ไม่อยากรับรู้อะไรแล้วจริง ๆ นะ ั้แ่เกิดเื่แล้วมีหมื่นฟ้าเข้ามาเกี่ยวข้องในชีวิต ทั้งสมองและหัวใจไม่ได้หยุดพักเลย กึ่งจะเป็ไบโพลาร์ด้วยซ้ำ เดี๋ยวก็เข้าใจแล้วอีกสักพักก็ไม่เข้าใจ ไม่ไหวแล้วค้าบ…
ที่รักวางสายจากพันลี้ได้ก็นอนราบลงกับพื้นปล่อยให้หมูกรอบปีนขึ้นมาเหยียบบนหน้าอกแล้วเลียริมฝีปากเพื่อปลอบใจ
แล้วถ้าสิ่งที่พันลี้พูดเป็ความจริงขึ้นมา…เขาจะทำยังไงดี
แต่นั่นเป็เพียงแค่การคาดเดาของพันลี้ หากอยากได้ความจริงต้องฟังจากปากหมื่นฟ้าเท่านั้น แต่ที่รักคิดว่าเขาควรจะอยู่นิ่ง ๆ มากกว่า ที่รักอยากสนิทกับหมื่นฟ้าเพื่อจะได้เป็กำลังให้อีกฝ่ายไปนาน ๆ จนสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองได้จริง ๆ
ถ้าหากสิ่งที่พันลี้คิดไม่เป็ความจริงอาจจะทำให้หมื่นฟ้าตีตัวออกห่างจากเขา แล้วเ้าตัวก็จะขาดคนคอยให้กำลังใจไป แต่ถ้าหากมันเป็ความจริงขึ้นมาคนที่จะเดือดร้อนคือเขาคนนี้ ที่รักไม่รู้จะวางตัวกับคนที่ชอบตัวเองอย่างไรดี และประสิทธิภาพในการมอบกำลังใจให้หมื่นฟ้าคงจะลดน้อยลงเพราะมัวแต่กังวลเื่ความรู้สึกที่มีต่อกัน
ที่รักตัดสินใจแล้วว่าให้เราค่อย ๆ กลายเป็คนสนิทกันไปจะดีกว่า
อย่าคาดคั้นถามอะไรอีกฝ่าย หากเขาไม่เต็มใจจะบอก…
เขาอยากให้มีแต่ความสบายใจตอนที่อยู่ด้วยกัน
แต่เอาเข้าจริง…ที่รักไม่เชื่อเลยว่าหมื่นฟ้าจะชอบตัวเอง
แทบจะเป็ไปไม่ได้ที่หมื่นฟ้าจะมาชอบลูกหมาอ้วนอย่างเขา…
ที่รักกล่อมเ้าหมูกรอบนอนหลับไปแล้วตัวเองถึงได้ขึ้นมานอนพักบ้าง เขาพลิกตัวไปมาบนเตียงได้สักพักแล้วเพราะนอนไม่หลับ จะให้เขาหลับได้อย่างไรในเมื่อประโยคคำพูดของพันลี้ดังก้องอยู่ในหัวไม่เลิก
‘พี่กูมีใจให้มึงชัวร์ ๆ’
‘พี่ฟ้าแม่งชอบมึงแน่ ๆ ’
‘พี่กูมีใจให้มึงชัวร์ ๆ ’
‘พี่ฟ้าแม่งชอบมึงแน่ ๆ’
มันดังวนซ้ำ ๆ จนปลุกให้เขาตื่นขณะกำลังเคลิ้มหลับ และเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนก็เข้ามาตบท้ายจนทำให้เขาตาสว่างคล้ายคนที่เพิ่งกินกาแฟไป
‘กู๊ดไนท์ครับ…’
ที่รักถอนหายใจพลางคิดว่าสองพี่น้องตระกูลพิสุทธ์ไม่ต่างจากผีที่ยืนล้อมรอบเตียงของเขาไว้ ผลัดกันมาหลอกทำให้เขาหลอนจนนอนไม่ได้
เก่งกันจริง ๆ เลยยย…พี่น้องตระกูลพิสุทธ์เนี่ย
#กี่หมื่นฟ้า
คนตัวเล็กที่นอนโคตรดิ้นกลิ้งไปมาจนหัวทุย ๆ ไปโขกที่หัวเตียงจนดังตุบ ที่รักยกมือขึ้นลูบหัวตัวเองเบา ๆ ก่อนจะปรือตาตื่น เขานอนดิ้นมาั้แ่เด็ก ๆ แล้ว และมันแก้ไม่หายเสียด้วย แต่หากวันไหนที่รักนอนดิ้นแรงจนทำให้ตัวเองเจ็บตัวแบบนี้
แสดงว่าฝันร้าย…
และที่ดิ้นจนหัวไปโขกหัวเตียงก็เพราะ…
พยายามดิ้นหนีงูเผือกตาสีแดงที่รัดเขาแน่นจนแทบหายใจไม่ออกน่ะสิ T____T
ที่รักยกมือทั้งสองลูบหน้าก่อนเหลือบดูนาฬิกาที่ผนัง เข็มนาฬิกาตีบอกเวลาสิบโมงเช้า สำหรับที่รักเวลานี้เรียกว่ายังเช้าอยู่ โดยปกติเขาจะตื่นสายกว่านี้เพราะส่วนมากจะเรียน่บ่าย และยิ่งวันจันทร์ที่ไม่มีเรียนเขาจะนอนยาว ๆ ตื่นอีกที่บ่าย แต่ทว่างูเผือกตัวั์ในฝันดันปลุกให้เขาตื่นเสียก่อน
ในเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วเขาจึงตัดสินใจลุกออกจากเตียงเพื่อไม่ให้ตัวเองกลับไปนอนต่อ ถ้าได้นอนต่อแล้วน่าจะหลับยาวตื่นอีกทีตอนเย็นแน่ ๆ และนั่นจะทำให้นาฬิกาชีวิตของเขารวนไปหมด
กลางวันเป็กลางคืน กลางคืนเป็กลางวัน
เคยเป็มาแล้ว กว่าจะปรับให้กลับมาเป็ปกติเล่นเอาแทบแย่เลย
ที่รักเดินตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำ เขาทำเพียงแค่ล้างหน้าแปรงฟันเท่านั้น ก่อนจะเดินลงไปข้างล่างทั้งที่ยังไม่ได้อาบน้ำ ที่รักก้าวเท้าลงบันไดอย่างระมัดระวังเพราะยังตื่นไม่เต็มตา กางเกงขายาวก็จะทำให้เขาสะดุดตกบันไดได้ง่าย ๆ ถ้าไม่ใช้ทั้งสองมือช่วยดึงไว้
มือเรียวทั้งสองข้างดึงขากางเกงขึ้นเล็กน้อย เท้าเล็กก้าวลงบันไดช้าๆ พอมาถึงด้านล่างสิ่งแรกที่ที่รักมองหาคือพ่อ เพราะเขาได้ยินเสียงพ่อคุยกับใครบางคนอยู่ที่ห้องรับแขก
และพ่อก็อยู่กับ…
หมื่นฟ้า
หมื่นฟ้าคนตัวสูง ๆ ที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวทับในกางเกงยีนส์สีดำ
และนาฬิกาเรือนโปรดของเ้าตัว…
หมื่นฟ้าตัวจริงเสียงจริงเลยแหละ
ไม่รู้เป็เพราะเขากลัวหมื่นฟ้าจะเห็นทรงผมยุ่งเหยิงที่ยังไม่ได้จัดให้เรียบร้อยหรืออายชุดนอนสีเหลืองลายชาลี บราวน์ กันแน่ถึงได้เตรียมหมุนตัวโกยเท้าหนีขึ้นห้อง
“ลูกหมาอ้วน…”
คนตัวเล็กชะงักฝีเท้าจนหน้าแทบทิ่มลงพื้นเพราะผู้เป็พ่อเอ่ยเรียกด้วยสรรพนามนั้น ตอนนี้แก้มของเขาร้อนแทบจะะเิเพราะหมื่นฟ้าเห็นทุกอย่างหมดแล้ว ั้แ่ผมที่ยุ่งเหยิงเพราะเพิ่งตื่นนอน ชุดนอนสีเหลืองลายชาลี บราวน์ และรู้ยันกระทั่งสรรพนามที่คนในบ้านใช้เรียกเขา แต่โดนเรียกขนาดนี้แล้ว ที่รักคงต้องปั้นหน้าหนาไปหาพ่อก่อน
“แหะ ๆ ว่าไงครับพ่อ…”
หมื่นฟ้าจ้องมองคนตัวเล็กที่สวมชุดนอนสีเหลืองลายการ์ตูนเดินมานั่งลงข้าง ๆ พ่อตัวเอง ที่รักในเวลานี้น่าเอ็นดูกว่าตอนปกติเป็ร้อยเท่า ไม่รู้เป็เพราะผมสีดำนิลที่ฟูชี้โด่ชี้เด่หรือดวงตาเรียวรีที่บวมตุ่ยเพราะเพิ่งตื่นนอน
แต่รับประกันว่าน่ารักน่าเอ็นดูกว่าไอ้เด็กชาลี บราวน์ ที่อยู่บนชุดนอนสีเหลืองแน่ ๆ
“ตื่นแล้วทำไมไม่อาบน้ำ ไม่อายพี่เขาเหรอ ?”
“ก็…ก็…” ดวงตาเรียวรีที่บวมตุ่ยเหลือบมองเขาเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปหาพ่อตัวเอง “ก็นัดกินข้าวกันไว้บ่ายนี่ครับ…พี่ฟ้ามาก่อนเวลาเอง รักไม่ผิดสักหน่อย…”
“พ่อขอให้ดอมโทรให้พี่เขามาก่อนเวลาเองแหละ ไม่ใช่ความผิดพี่เขาเหมือนกัน…”
“มาก่อนเวลา ?”
“ใช่…พอดีพ่อต้องรีบกลับไปเคลียร์งาน คงอยู่ไม่ได้ถึงบ่ายแล้ว ก็เลยอยากคุยกับฟ้าก่อน…ส่วนเื่กินข้าว เห็นแม่เราว่าจะจัดปาร์ตี้บาร์บิคิวที่สวนหลังบ้านให้นะ เพราะเพื่อน ๆ เราจะมาตอนบ่ายใช่ไหม ?”
“ครับ…” ที่รักไม่สนใจอะไรแล้ว แค่รู้ว่าพ่อจะต้องกลับก่อนกำหนดหัวใจก็ห่อเหี่ยวทันที พ่อกลับมารอบนี้ยังไม่ได้ไปดูหนังเื่ใหม่ที่เพิ่งเข้าโรงภาพยนตร์ด้วยกันเลย “พ่อจะกลับกี่โมงครับ ?”
“เดี๋ยวก็กลับแล้ว จะได้ไม่ถึงที่โน่นเย็นมาก”
“…”
“ไม่ต้องมาหงอยเลยไอ้ลูกหมาอ้วน เดี๋ยวถ้าอาทิตย์หน้าพ่อว่างจะรีบกลับ”
“ค้าบ…”
“มาให้พ่อหอมหัวหน่อย…”
“ตรงนี้ที่เดิมนะพ่อ…”
หมื่นฟ้าขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะมองคนตัวเล็กยกนิ้วชี้ที่กระหม่อมของตัวเองก่อนที่ผู้เป็พ่อจะกดจมูกหอมจนดังฟอด ภาพตรงหน้าคล้ายกับตอนที่ที่รักเมาแล้วร้องขอให้เขาทำไม่มีผิด
“ชื่นใจ”
“ไม่ใช่ว่าพ่อไปหอมหัวพี่เบบก่อนมาหอมรักแล้วเหรอ ? …แอบไปรักลูกสาวมาเยอะ ๆ แล้วหรือเปล่า”
และประโยคคำถามนี้ของคนตัวเล็กทำให้หมื่นฟ้ามั่นใจว่าคืนนั้นที่ที่รักเมาแล้วร้องขอให้เขาหอมหัวเพราะเ้าตัวคิดว่าเป็พ่อตัวเอง ที่ที่รักร้องโวยวายจับได้ว่าเขาไม่ได้หอมจริง ๆ ก็เพราะััที่ได้รับมาตลอดนั้นหนักแน่นจนรู้สึกได้ แล้วที่เ้าตัวสามารถชี้ได้ตรงกระหม่อมคงเพราะเคยชิน ส่วนการร้องงอแงตัดพ้อว่ารักพี่สาวมากกว่าตัวเองนั้น…
ทั้งหมดเป็เพราะทำกับพ่อเป็ประจำสินะ
“น้อยใจเก่งจริง ๆ ไอ้ลูกคนนี้…”
“มีพ่อคนเดียวก็ต้องหวงเป็ธรรมดา” ที่รักยิ้มหัวเราะก่อนจะปรายตาไปเห็นอัลบั้มรูปถ่ายสมัยเด็ก ๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะกลางตรงหน้าหมื่นฟ้า
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกคอแห้งผากที่เห็นอัลบั้มรูปเล่มหนานี้ ไม่อยากคิดไปไกลว่าหมื่นฟ้าได้เปิดดูภาพข้างในจนหมดแล้ว เพียงแค่หน้าแรกของอัลบั้มก็ทำให้ที่รักอายจนแทบมุดดินอยู่
เพราะหน้าแรกมีรูป…
“ตอนเด็ก ๆ จ้ำม่ำดีนะครับ”
มีรูปเด็กอ้วนแก้ผ้าอยู่หลายรูปเลย
“พะ พี่ฟ้า !!”
หมื่นฟ้าอมยิ้มก่อนจะเลิกคิ้วสูงใส่เขา “ครับ?”
“… พะ พ่อ” ที่รักทำอะไรไม่ถูก ละล่ำละลักเรียกพ่อเพื่อให้ช่วยยืนยันว่าสิ่งที่เขาคิดไม่เป็ความจริง หมื่นฟ้าเพียงแค่แกล้งกันเท่านั้น
“จะโวยวายทำไมเ้ารัก ปู่เขาเห็นว่าฟ้ามารอพ่อนานแล้วก็เลยเอารูปตอนเด็ก ๆ มาให้ดูเล่น”
T_____T แบบนี้ทุกทีเลย ปู่นะปู่…ใครมาก็ชอบเอารูปที่เขาแก้ผ้าตอนเด็ก ๆ มาให้ดูตลอด จริง ๆ รูปพวกนี้มีแค่สามหน้าแรก นอกนั้นก็เป็รูปตอนไปเที่ยวปกติ เขาเข้าใจถึงเจตนาของปู่ ปู่แค่อยากอวดว่าตอนเด็ก ๆ เขาน่ารักแค่ไหน
แต่ครั้งนี้ปู่เอามาอวดผิดคนซะแล้ว…
“…”
“งั้นเดี๋ยวคุยกันไปก่อน พ่อขอตัวไปถามแม่เื่ที่จะจัดปาร์ตี้ให้พวกเรา่บ่ายก่อนนะ”
“ครับ…”
เป็หมื่นฟ้าที่ตอบรับพ่อของเขา ที่รักนั่งนิ่งมองอัลบั้มรูปถ่ายในวัยเด็กของตัวเอง เขารีบคว้ามันมากอดไว้ก่อนจะจ้องเขม็งใส่คนตัวสูงที่นั่งอมยิ้มอยู่
“พี่ฟ้า…ไม่ควรดู”
“ก็เ้าของอัลบั้มรูปนี้ขี้เซา มัวแต่นอนน้ำลายยืดอยู่บนห้อง พี่ฟ้าก็เลยมีเวลาดูจนหมดเลย”
“ฝะ ฝากไว้ก่อนเถอะ ไว้รักไปบ้านพี่ฟ้าบ้างนะ รักจะเอารูปพี่ฟ้ามาดูให้หมดเลย”
“อัลบั้มรูปไม่ได้อยู่ที่บ้าน อยู่ที่คอนโดพี่ฟ้า…”
“นั่นแหละ ๆ ที่ไหนก็จะค้นให้ทั่ว” ถ้าคิดจะสนิทกันจริง ๆ หมื่นฟ้าจะต้องไม่เอาเื่รูปโป๊ในวัยเด็กมาล้อกัน
“พี่ฟ้าชอบสามหน้าแรก…โป๊ดี” พูดจบหมื่นฟ้าก็หัวเราะหึ ๆ ในลำคออย่างชอบใจ
“พี่ฟ้า !!!!!!!!”
“ครับ ว่าไงครับคนดื้อ?”
“ระ รักไม่คุยกับพี่ฟ้าแล้ว !”
“ขอโทษครับ พี่ฟ้าไม่แกล้งแล้ว”
“ก็ถ้าพี่ฟ้ายังเอาเื่นี้มาล้ออีก รักจะยกเลิกการเป็คนสนิทกันของเรา”
“ขู่เื่อื่นไม่เคยกลัว…แต่ขู่เื่นี้โคตรกลัวเลย”
ที่รักขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม สงสัยว่าหมื่นฟ้ากลัวจริง ๆ อย่างที่พูดหรือเปล่า หากว่าเ้าตัวกลัวคำขู่ของเขา ป่านนี้รอยยิ้มบนใบหน้าคงเลือนหายไปเพราะความเป็กังวลแล้ว
แต่นี่…มียิ้มแบบใหม่โผล่มาอีกแล้ว
รอยยิ้มเ้าเล่ห์ !!
หลังจากที่รักยื่นคำขาดให้หมื่นฟ้าเสร็จ เขาก็หอบอัลบั้มรูปไปซ่อนบนห้องนอนก่อนจะอาบน้ำและรีบลงมาส่งพ่อกลับต่างจังหวัด ก่อนไปพ่อกำชับให้เขาอยู่เป็เพื่อนหมื่นฟ้าห้ามไปไหนจนกว่าเพื่อน ๆ จะมากันครบ ให้เขาทำตัวเป็เ้าบ้านที่ดี ดูแลหมื่นฟ้าไม่ให้ขาดตกบกพร่อง
ที่รักจึงทำตามที่พ่อบอก เขานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นโดยไม่พูดกับหมื่นฟ้าสักคำเพราะกลัวโดนล้อเื่รูปโป๊ในวัยเด็กอีก แต่ไม่นานนักแม่ก็บอกให้เขาออกไปซื้อของเตรียมจัดปาร์ตี้บาร์บิคิว มีของบางอย่างที่ต้องซื้อเพิ่ม แต่สารถีประจำบ้านอย่างพี่ดอมดันพาพี่เบบไปซื้อเบาะนอนให้เ้าหมูกรอบ
เป็เหตุให้ที่รักมานั่งหน้ามุ่ยอยู่บนรถเบนซ์สปอร์ตสีดำของหมื่นฟ้า และแน่นอนว่าคนข้างกายก็เป็เ้าของรถที่แอบดูรูปโป๊ของเขา
“พี่ฟ้าแค่เปิดผ่าน ๆ เอง ไม่ต้องอายหรอก…”
“พี่ฟ้าลองเอารูปตัวเองตอนไม่ใส่อะไรมาให้รักดูบ้างไหมเล่า!”
“เอาตอนโตหรือตอนเด็ก?”
ที่รักเบิกตาโพลงเพราะไม่เคยเจอคนลามกหน้าตาย คนพูดไม่แสดงสีหน้าเขินอายสักนิด แต่คนฟังอย่างเขาหน้าร้อนจนแก้มแทบะเิ “ทะ ทะลึ่ง !”
หมื่นฟ้าอมยิ้มขณะมองทางข้างหน้า “ไม่ต้องอายหรอก พี่ฟ้าเห็นของรักหมดแล้ว…ทั้งตอนโตแล้วก็ตอนเด็ก”
“อย่าพูดมั่ว ๆ นะพี่ฟ้า..ตอนโตไปเห็นตอนไหน?”
รถค่อย ๆ เคลื่อนตัวช้าลงเพราะสัญญาณไฟจราจรกำลังเปลี่ยนจากสีส้มเป็สีแดง เมื่อรถหยุดสนิทหมื่นฟ้าจึงหันไปมองคนตัวเล็กที่ในตอนนี้แก้มทั้งสองข้างมีสีแดงระเรื่อขึ้นมา
“ตอนเมาไง ที่เบบขอให้พี่ฟ้าช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตัวดื้อ…”
“…” T__________T ไม่น่าถาม คำตอบกระแทกหน้าหงายเลย
“ก็เห็น…”
“พอ ! พอเลยพี่ฟ้า…”
หมื่นฟ้ายิ้มขำพอเห็นอีกฝ่ายยกมือขึ้นห้าม เขาเห็นทุกอย่างหมดแล้วจริง ๆ และคิดว่ามันเป็เื่ปกติ อะไรที่เขามีที่รักก็มี แต่อาจจะแตกต่างกันไปบ้างตามขนาดตัว ทว่าคนตัวเล็กกลับเขินอายจนหน้าดำหน้าแดง แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ชอบพูดคุยเื่ลามก ผิดกับพวกผู้ชายคนอื่น ๆ ที่ชอบคุยเล่นกันด้วยถ้อยคำลามกเพื่อสร้างสีสันในวงสนทนา
ไม่ใช่แค่เื่นี้ที่ทำให้ที่รักดูแตกต่าง
แต่ในความรู้สึกของเขาที่รักต่างจากคนอื่นจริง ๆ
เพราะในเวลาที่ที่รัก…
ตื่นนอน
หงุดหงิด
เขินอาย
เวลาที่แตกต่างกันนั้น
ทำให้ที่รักน่ารักเป็บ้า…
แต่คนที่น่ารักเป็บ้าไม่ยอมหันมาคุยกันเลยสักนิด คงเพราะเ้าตัวกำลังเขินอายอยู่ หมื่นฟ้าจึงคิดหาคำถามเพื่อต่อบทสนทนากับเด็กดื้อ แต่คงเป็เพราะเขาไม่ใช่พวกคุยเก่ง หัวข้อสนทนาที่หยิบยกขึ้นมาคงไม่พ้นสิ่งที่เห็นแล้วทำให้จำฝังใจ
“รักชอบชาลี บราวน์ เหรอครับ ?”
“ครับ….รักชอบมาก ๆ ”
พอถามเื่การ์ตูนตัวโปรดขึ้นมาเ้าตัวก็หันมาคุยด้วยความรวดเร็วเหมือนไม่เคยโกรธเคืองหรือเขินอายมาก่อน แม้ในแววตาจะยังฉายความหวาดระแวงอยู่บ้าง แต่คงเป็เพราะเ้าตัวอยากจะคุยโม้เื่ตัวการ์ตูนที่ชอบนักหนาถึงได้ยอมสลัดทุกอย่างทิ้งเพื่อมาคุยกับเขา
“ทำไมถึงชอบครับ ? การ์ตูนเื่นี้สนุกเหรอ ?”
“เปล่าครับ มันก็ไม่ได้สนุกขนาดนั้น แต่เพราะมันมีสตอรี่ในชีวิตรักมากกว่า ตอนเด็ก ๆ รักอยากเลี้ยงหมามาก ๆ แต่ว่าแม่ยังไม่ให้เลี้ยง รักก็เลยเสียใจ หลังจากนั้นปู่ก็ซื้อตุ๊กตาสนูปปี้มาให้รัก แล้วก็บอกว่าเ้าเนี่ยเป็หมาของรักนะ เลี้ยงเล่น ๆ ไปก่อน ถ้าโตกว่านี้จะเอาหมาจริง ๆ มาให้เลี้ยง รักก็เลยไปหาการ์ตูนเื่นี้ดู พอได้ดูแล้วรักชอบนิสัยของเด็กชาลีมาก ๆ หลังจากนั้นก็ชอบมาตลอดเลย”
“อ๋อ…”
“ชอบมากขนาดที่ว่าถ้าให้เลือกกะเพราหมูกรอบไข่เจียวกับชาลี บราวน์ รักจะเลือกชาลี บราวน์”
“ขนาดนั้นเลยเหรอครับตัวดื้อ ?” หมื่นฟ้าถามพลางหัวเราะเบา ๆ อย่างเอ็นดู
ที่รักบอกกับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่ใจสั่นกับหมื่นฟ้าอีก และเมื่อเช้าก็ทำได้…ได้นานพอสมควร แต่ตอนนี้ตบะแตกอดทนไม่ไหว ปล่อยให้หัวใจเต้นแรงเพียงเพราะคำพูดน่ารัก ๆ ของหมื่นฟ้าอีกแล้ว
ไปหามาจากไหน
ขอซื้อได้หรือเปล่าคลังคำศัพท์น่ารัก ๆ ของหมื่นฟ้าน่ะ
จะยอมขายของสะสมเ้าชาลี บราวน์ แล้วเอาเงินมาซื้อให้หมดเลย
หมื่นฟ้าจะได้ไม่มีใช้อีก เขาจะไม่ได้ใจเต้นพร่ำเพรื่อด้วย
“ขะ ขนาดนั้นแหละพี่ฟ้า…แล้วพี่ฟ้าไม่ชอบการ์ตูนตัวไหนบ้างเหรอ ?”
“ชอบพวกมาร์เวล แต่ก็ไม่ได้ชอบมาก”
“รักก็ชอบนะ รักชอบกัปตันอเมริกา พี่ฟ้าล่ะครับ?”
“พี่ฟ้าชอบไอรอนแมน”
“แล้วพี่ฟ้าเก็บสะสมอะไรเกี่ยวกับไอรอนแมนบ้างหรือเปล่า เช่น เสื้อ หรือชุดนอนแบบนี้”
แม้จะใจสั่นอยู่บ้าง แต่ก็ยังอยากชวนหมื่นฟ้าคุย เพราะเขาเห็นถึงความพยายามในการต่อบทสนทนาของหมื่นฟ้า อย่างน้อย ๆ เ้าตัวก็ทำให้เขารู้สึกว่ากำลังใจที่ให้ไปไม่สูญเปล่า หมื่นฟ้าเอากำลังใจแลกกับความกล้า
กล้าที่จะถามคนอื่นก่อน กล้าคุยมากขึ้น
ทำดีแล้ว ๆ ทำแบบนี้ต่อไปนะพี่ฟ้า :)
เดี๋ยวเื่ใจสั่นรักจะจัดการกับตัวเองเอง
ถึงจะทรมานหน่อย แต่รักโอเค
“มีพวกฟิกเกอร์ แต่เสื้อไม่มีครับ ชุดนอนยิ่งไม่มีเลย”
“ทำไมล่ะครับ ?” ที่รักเริ่มคิดว่าตัวเองเป็พวกบ้าสะสมอยู่คนเดียวหรือเปล่า
“ปกติพี่ฟ้าใส่แต่เสื้อเชิ้ต พวกเสื้อมาร์เวลมันมีแต่เสื้อยืด ก็เลยไม่ได้ซื้อเก็บ”
“อ๋อ…เข้าใจได้ ๆ ”
“แต่ชุดนอนต่อให้มีก็ไม่ซื้อ…”
“อ้าว ทำไมล่ะครับ?”
“เพราะเวลานอนพี่ฟ้าไม่ใส่เสื้อครับ…”
“…”
ที่รักไม่รู้จะตอบอะไรดี ทำได้เพียงแค่หลุบตามองพุงน้อย ๆ ของตัวเองพลางคิดว่าั้แ่เกิดมาเขาไม่เคยนอนถอดเสื้อเลย อาจจะเคยตอนที่เด็กมาก ๆ ยังจำความไม่ได้ แต่พอเริ่มโตรู้เื่รู้ความแล้วเท่าที่จำได้ในชีวิตที่รักมีแต่ชุดนอนลายการ์ตูน…และยังชอบใส่แบบนี้นอนจนถึงตอนนี้
เขาไม่กล้าถอดเสื้อนอนหรอก กลัวตัวเองตื่นมาเข้าห้องน้ำกลางดึกแล้วจะใพุงน้อย ๆ เวลายืนหน้ากระจก อีกอย่างมันก็หนาวจนเกินไปด้วย
หมื่นฟ้าไม่กลัวป่วยหรือไงนะ
“พี่ฟ้าขี้ร้อน…ใส่แค่กางเกงวอร์มตัวเดียวก็พอแล้ว”
“งั้นพี่ฟ้าก็ต้องห่มผ้าด้วยนะครับ เดี๋ยวไม่สบาย”
“ห่มถึงคอเลยหรือเปล่าครับ ?”
“ประมาณนั้นครับ”
“…”
เพราะหมื่นฟ้าอมยิ้มที่รักจึงเริ่มใจสั่น เขาเลยเบนสายตาออกข้างนอกกระจกพลางคิดสงสัยว่าไฟจราจรแยกนี้เสียหรือเปล่า มันถึงไม่ยอมเปลี่ยนกลับไปเป็สีเขียวสักที รถติดนาน ๆ ไม่ใช่เื่ดีสำหรับเขาเลย
ยิ่งติดนาน…หัวใจก็ยิ่งเต้นแรง
แต่เด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ ที่เดินถือพวงมาลัยขณะรถติดไฟแดงทำให้ที่รักรีบล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมา เขาถือวิสาสะกดเลื่อนกระจกลงโดยไม่ขออนุญาตหมื่นฟ้าก่อน ที่รักยื่นมือออกไปกวักเรียกเด็กน้อยที่หัวโผล่พ้นกระจกมองข้างไปนิดหน่อยให้มาหา
“พี่เอาหนึ่งพวงครับ เอาดอกกุหลาบ เท่าไหร่ครับตัวเล็ก ?”
“ยี่สิบครับ”
“พี่รักให้ห้าสิบเลย ไม่ต้องทอน …อากาศร้อนหน่อย สู้ ๆ นะครับ”
ที่รักรับถุงพลาสติกที่ใส่พวกมาลัยมาจากเด็กน้อยทั้งยังแอบมองเด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ ผ่านกระจกมองหลังอีกต่างหาก พอเห็นน้องคนนั้นเดินไปไกลแล้วจึงกดเลื่อนกระจกขึ้นดังเดิม
ที่รักมักจะชอบซื้อของจากเด็ก คนแก่ หรือคนพิการที่ทำงานหาเลี้ยงตัวเอง เขามองว่ามันเป็การช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกันในอีกรูปแบบหนึ่ง ถึงเงินที่ให้ไปจะไม่ได้มากมายขนาดทำให้อีกฝ่ายหลุดพ้นจากความยากลำบากได้ แต่อย่างน้อย ๆ เขาก็ยังได้ช่วยบ้าง ที่รักเคยคิดว่าหากเขามีงานทำดี ๆ และมีเงินเก็บเยอะ ๆ จะช่วยให้มากกว่านี้แน่นอน
ตอนนี้เอาตามกำลังของเด็กมหา’ ลัย ไปก่อนเนอะ…
แต่เมื่อกระจกถูกปิดสนิทและมีพวงมาลัยอยู่ในมือแล้ว เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีคนที่ยังไม่สนิทกันมากอยู่ข้าง ๆ ดวงตาเรียวรีค่อย ๆ ปรายตาไปมองคนตัวสูงที่จ้องมองกันอยู่
“ซื้อไปไหว้พระที่บ้านเหรอครับ ?”
จริง ๆ ซื้อไปโดยไม่มีเหตุผลเลย แค่อดไม่ได้ อยากช่วยน้องคนนั้นเฉย ๆ ที่รักคิดว่าอากาศร้อน ๆ แบบนี้ ถ้ารอเอากลับไปถวายพระที่บ้านพวงมาลัยคงจะเหี่ยวก่อน เขาผุดคิดบางอย่างขึ้นมาได้ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างให้หมื่นฟ้า “ซื้อมาไหว้แม่ย่านางรถพี่ฟ้านั่นแหละ รักนั่งรถพี่ฟ้าหลายรอบแล้วปลอดภัยทุกรอบเลย…คิดว่าไหว้ท่านบ้างก็ดี ท่านจะได้คุ้มครองพี่ฟ้าด้วยไงครับ”
ไม่รู้ว่าเ้าของรถที่ทำหน้านิ่งตอนนี้จะอนุญาตให้พวงมาลัยราคาห้าสิบบาทอยู่บนรถราคาหลายล้านหรือเปล่า แต่ที่รักก็รีบหยิบพวงมาลัยที่มีกลิ่นมะลิหอม ๆ ไปวางที่หน้าคอนโซลรถทันที
“…” หมื่นฟ้าไม่ตอบอะไรปรายตามองพวงมาลัยก่อนจะเอื้อมมือไปจับให้เข้าที่เข้าทางมากขึ้น “วางตรงนี้ดีกว่า เดี๋ยวพอเบรกแล้วจะหล่น”
“ครับ ๆ ” ที่รักพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยกับหมื่นฟ้า
“ตัวดื้อซื้อพวงมาลัยให้แม่ย่านางแล้ว ทีหลังซื้อดอกไม้ให้พี่ฟ้าบ้างนะครับ เพราะพี่ฟ้าก็ขับรถไปส่งตัวดื้อได้ทุกที่อย่างปลอดภัยเหมือนกัน”
ที่รักไม่เข้าใจจริง ๆ กับแม่ย่านางรถตัวเองหมื่นฟ้ายังอิจฉา แต่คำขอของหมื่นฟ้าทำให้เขาเริ่มใจเต้นอีกแล้ว ที่รักคิดว่ากว่าจะไปถึงห้าง เขาอาจต้องขอให้หมื่นฟ้าแวะไปส่งที่โรงพยาบาลสักหน่อย
เดี๋ยวใจสั่น เดี๋ยวหน้าร้อนวูบวาบ เดี๋ยวปั่นป่วน
อยากให้หมอช่วยให้ยาระงับอาการพวกนี้หน่อย
ไม่อย่างนั้นเขาคงได้ตายก่อนแก่แน่ ๆ
หมื่นฟ้านี่เก่งไม่หยุดหย่อนเลยนะ เก่งจริง ๆ เื่ทำให้คนอื่นใจเต้นน่ะ
#กี่หมื่นฟ้า
TBC
676
![[จบ] ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712116868_77014971.webp)
