บทที่ 2 พบกันครั้งแรก
ขณะอยู่บนรถ มือเล็ก ๆ ของฉินอิงอิงเกาะขอบหน้าต่างมองทิวทัศน์ข้างนอกด้วยดวงตาโตสีดำขลับ
อาคาร!
ตึกสูงเสียดฟ้า!
รถยนต์!
ผู้คนสัญจรไปมา!
ทั้งที่เห็นเป็ครั้งแรกแท้ ๆ แต่เธอกลับไม่รู้สึกแปลกตาแม้แต่น้อย
มหัศจรรย์จริง ๆ
แต่หากจะถามเหตุผล เ้าตัวเล็กก็ไม่รู้เหมือนกัน
ในสมองของเธอมีสำนวนหนึ่งผุดขึ้นมาคือ ‘รู้แบบงู ๆ ปลา ๆ’
แต่รู้แบบงู ๆ ปลา ๆ คืออะไร เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
ฉินอิงอิงเอียงศีรษะและคิดหนักอย่างอดไม่ได้ว่า บางทีเธออาจจำได้ว่าสิ่งเหล่านี้มาจากไหนหากเธอพยายามอย่างจริงจัง
แต่หลังจากเกิดมา วาฬนมตัวน้อยก็ใช้ชีวิตอยู่ในมหาสมุทรมาโดยตลอด เธอรู้ศัพท์ของพวกคุณยาย แม่ พี่ชาย และลุงมากมาย ไม่ว่าจะพยายามคิดอย่างไร สุดท้ายคำตอบก็วนไปวนมาเป็ขดยากันยุง
ช่างเถอะ ๆ!
ตอนนี้เธอกลายเป็มนุษย์แล้ว ต่อไปใช้ชีวิตบนผืนแผ่นดินก็ต้องรู้ความเป็มาพวกนี้
ฉินอิงอิงไม่ทำให้ตัวเองลำบากใจจึงตัดสินใจเลิกคิดเื่ยุ่งยาก
ตอนนี้ท้องของเธออิ่มแล้ว อีกทั้งยังรู้สึกสบายตัว ผ่านไปได้ไม่นาน มือเล็กนุ่มนิ่มที่เกาะอยู่บนกระจกรถก็หล่นลงมา
ฉินอี้หานใช้มือถือถ่ายคลิปวิดีโอ พลางประคองเ้าตัวน้อยไว้อย่างรวดเร็วขณะที่อีกฝ่ายเอนตัวล้มไปข้างหน้า ก่อนชายหนุ่มจะอุ้มเธอขึ้นมากอดไว้ในอ้อมแขน
ฉินอิงอิงรู้สึกสบายจนครางฮือ เห็นพ่อผู้เลี้ยงดูคนใหม่เป็แผ่นหลังกว้างของแม่วาฬตัวอ้วนและกลิ้งไปมาเป็วงกลมอย่างออดอ้อน
เมื่อฉินอี้หานมองเด็กน้อยในอ้อมกอดาที่จู่ ๆ ก็กลิ้งไปกลิ้งมา เขาพลันจับขาสั้นอวบอั๋นให้พลิกตัว
เพราะอีกฝ่ายขยับมากจนทำเสื้อร่นขึ้นมา เผยให้เห็นผิวเนียนของท้องเล็ก ๆ ที่ทั้งขาวและกลม
แต่เด็กน้อยไม่รู้เลยสักนิด เธอเอียงหัวในอ้อมแขนของเขา และนอนกรนอย่างสบายใจ
พุงเล็กกลมเป็ก้อนขยับขึ้นลงสูงต่ำตามเสียงกรนของเด็กน้อย ฉินอี้หานเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้
ที่แท้เด็กก็น่ารักแบบนี้นี่เอง…
ชายหนุ่มเอาเสื้อของเด็กน้อยลงมา ก่อนดึงผ้านวมบาง ๆ ออกจากเก้าอี้ข้าง ๆ มาคลุมตัวของเธอไว้ เขากอดเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขนแล้วหลับไป
แต่ผ่านไปไม่ถึงวินาที เขาก็ลืมตาขึ้นอีกครั้งเพื่อหยิบมือถือออกมาส่งคลิปวิดีโอของเด็กน้อยที่ถ่ายเอาไว้
…
ณ คฤหาสน์เยว่หัว บ้านเดี่ยวสามชั้นหลังหนึ่ง
เยี่ยนลี่เฉิงที่อ่านหนังสืออยู่ได้รับคลิปวิดีโอที่ส่งมาทางวีแชตของคุณอาฉิน เขาใเล็กน้อย แต่ก็กดเปิดดูด้วยสีหน้าเรียบเฉย ปราศจากความรู้สึกใด ๆ
ในคลิปคือเด็กน้อยอายุสามขวบครึ่งซึ่งกำลังเกาะหน้าต่างรถชมวิวด้านนอก
เขาเห็นใบหน้าของเ้าตัวเล็กได้เพียงครึ่งซีก และเพราะพิกเซลของมือถือดีมาก เขาเลยเห็นผิวขาวเนียนเป็มันเงาของเด็กน้อย รวมถึงเนื้อหนั่นแน่นของมือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างที่เกาะหน้าต่างรถ
เด็กน้อยขนตาเรียวยาว ผมนุ่มฟู ดูเหมือนตุ๊กตายัดนุ่นมาก แต่ให้ความรู้สึกดีกว่าตุ๊กตาพวกนั้นหลายพันเท่า
สายตาจ้องมองไปข้างนอก ตอนแรกดูประหลาดใจ ต่อมาก็นิ่งสงบและเปลี่ยนเป็มองไปสุดลูกหูลูกตา… และเริ่มหาวจนหลับไปในที่สุด…
เยี่ยนลี่เฉิงที่เ็ามานานหลุดขำออกมาอย่างอดไม่ได้
เขาส่งข้อความวีแชตไป
‘นี่ลูกของอาฉินเหรอ?’
เขารู้ว่าวันนี้อาฉินออกไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อเลือกเด็กสักคนมาเลี้ยงดู ซึ่งเด็กคนนั้นจะกลายเป็ลูกสาวของอาฉินที่นับั้แ่นี้ไปจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ด้วยกัน
เพียงแต่เขาแปลกใจที่อาฉินเลือกลูกสาวแทนที่จะเป็ลูกชาย ยังไงอาฉินก็ไม่มีความคิดที่จะแต่งงาน
แต่ฉินกรุ๊ปจะไม่มีทายาทผู้สืบทอดไม่ได้
ฉินอี้หานตอบกลับเร็วมาก
‘อื้ม เธอชื่อฉินอิงอิง อายุสามขวบครึ่ง น่ารักมากเลย หลังจากนี้จะอยู่ด้วยกันกับเรา’
เยี่ยนลี่เฉิงเห็นข้อความที่อาฉินตอบกลับแล้วเบิกตาโตเล็กน้อย
เขากับอาฉินส่งข้อความวีแชตกันน้อยมาก ปกติจะโทรคุยกัน
อาฉินเป็คนที่เคร่งขรึมเ็า ตัวเยี่ยนลี่เฉิงเองก็มีนิสัยสุขุมเยือกเย็นแบบนั้นเหมือนกัน ดังนั้นจึงเป็เื่ผิดปกติที่พวกเขาทั้งคู่จะสนทนากันนานกว่าหนึ่งนาที
ทว่าวันนี้นอกจากส่งข้อความวีแชตกันหนึ่งครั้ง
คุณอาฉินยังตอบกลับมาหลายตัวอักษรขนาดนี้อีก
ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะชอบลูกสาวที่สดใส สดใหม่เหมือนออกมาจากเตาคนนี้มากเลย
เยี่ยนลี่เฉิงเปิดดูวิดีโอสั้น ๆ อีกครั้งอย่างอดใจไม่ได้ ดูจบแล้วมุมปากก็กระตุกขึ้นมา
‘ผมรู้แล้ว อาจะพาอิงอิงกลับมากี่โมง ผมจะไปรับ’
ฉินอี้หานยังคงตอบกลับเร็วเหมือนเดิม
‘อีกครึ่งชั่วโมง ผอ.จางบอกว่าอิงอิงกินเก่งมา บอกให้ป้าแม่บ้านเตรียมมื้อเที่ยงไว้เยอะหน่อย!’
‘ได้ครับ’
เยี่ยนลี่เฉิงไม่อ่านหนังสือแล้ว เขาออกจากห้องหนังสือชั้นสอง ลงไปที่ชั้นหนึ่งเพื่อถ่ายทอดคำพูดของอาฉินให้กับป้าแม่บ้านทราบ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูใหญ่ของคฤหาสน์ก็ถูกเปิดออก รถคาเยนน์จอดอยู่ลานด้านนอก
พอรถจอด ฉินอิงอิงก็ตื่นพอดี
เมื่อเห็นว่าพ่อผู้ให้อาหารอุ้มอยู่ เธอก็อดไม่ได้ที่จะถูไถเขาอย่างสนิทสนม
“งือออ”
ขอบคุณนะ เหนื่อยแย่เลย!
เสียงเล็ก ๆ น่าฟังมาก ฉินอี้หานที่ใบหน้าเพิ่งจะบึ้งตึงเผยรอยยิ้มออกมา
“อิงอิง ถึงบ้านแล้ว”
ฉินอี้หานมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเยี่ยนลี่เฉิงวิ่งออกมาจากในบ้านก็แนะนำให้อิงอิงรู้จักอย่างไว
“อิงอิง นั่นคือเยี่ยนลี่เฉิง หลังจากนี้เรียกเขาว่าพี่ลี่เฉิงก็ได้”
“อื้ม”
โอเค จำได้แล้ว
พี่ลี่เฉิง!
เดิมทีฉินอี้หานวางแผนจะสอนเด็กน้อยเรียกในรถ ผลคือเด็กน้อยขึ้นรถเดี๋ยวเดียวก็หลับแล้ว พอเห็นเธอหลับลึก เขาก็ทำใจปลุกเธอไม่ลง
ช่างเถอะ ๆ
อิงอิงเพิ่งจะอายุสามขวบครึ่ง ยังมีเวลาเหลืออีกมาก ยังมีเวลาสอนอีกเยอะ
อาการสุดยอดคุณพ่อหลงลูกเริ่มกำเริบแล้ว แต่คุณพ่อฉินยังไม่รู้ตัวเลย
เจียงฮุยเปิดประตูรถ เดิมทีฉินอี้หานคิดจะอุ้มเด็กน้อยลงจากรถ
ผลคือเด็กน้อยเคลื่อนไหวเร็วอย่างกับลม เธอหลุดรอดออกจากอ้อมแขนของเขาไปได้ ขาอ้วนป้อมเหมือนแคร์รอตทั้งสองข้างยังไม่ถึงพื้น ทว่าเธอถอยลงอย่างปุบปับทำให้ตัวเองร่วงจากที่นั่งลงไปที่พรมในรถ ก่อนจะถลาลงไปที่พื้น เห็นแล้วฉินอี้หานก็อดขำไม่ได้
เลี้ยงเด็กน้อยน่ารักสักคนเป็ทางเลือกที่ฉลาดที่สุดจริง ๆ ด้วย
วาฬนมน้อยเป็มิตรมาั้แ่เด็ก กับพี่ชายตัวน้อยใส่สูทสีขาวดำที่ยืนอยู่ข้างนอกยิ่งไม่ต้องพูดถึง
“งือออ”
พี่ลี่เฉิง สวัสดีค่ะ
เดิมทีเยี่ยนลี่เฉิงคิดจะช่วยรับน้องสาวตัวน้อยลงจากรถ ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นน้องสาวตัวน้อยกลิ้งลงมา ด้วยความเร็วที่ไม่ได้ช้าเลยสักนิด
หลักลงจากรถก็เธอก็เดินวนรอบเขา วนได้สองรอบก็วิ่งไปอยู่ตรงหน้า ทักทายเขาด้วยรอยยิ้มและดวงตาที่เหมือนกับเม็ดองุ่น
แต่เด็กคนนี้ยังเล็กมาก เยี่ยนลี่เฉิงฟังไม่ออกว่าอิงอิงตัวน้อยพูดว่าอะไร
เขาโน้มตัวลงเพื่ออุ้มเธอขึ้นมาจากพื้น ใบหน้าไร้ความรู้สึกใด ๆ ที่เหมือนกับผู้เป็อาเผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมา
“สวัสดี อิงอิงตัวน้อย ฉันคือพี่ลี่เฉิงของเธอ”
ปีนี้เยี่ยนลี่เฉิงอายุสิบขวบ แต่มีส่วนสูงถึงร้อยเจ็ดสิบแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าเขาดูผอมลงเล็กน้อย หากบอกว่าเขาเป็นักเรียนมัธยมปลายก็คงไม่มีใครไม่เชื่อ
บวกกับท่าทีนิ่งเงียบเก็บตัว เคร่งขรึมยิ้มยากมาตลอด ไอคิวกับอีคิวสูง ฉินอี้หานไม่เคยมองว่าเขาเป็เด็กอายุสิบขวบธรรมดา ๆ ั้แ่เขามารับ่ต่อหลังจากเกิดเื่ขึ้นในตระกูลเยี่ยน
เด็กน้อยมองพ่อผู้ให้อาหาร ก่อนหันไปหาพี่ชายผู้ให้อาหารอีกที เธอชอบสุด ๆ ไปเลย
ตอนนี้มาตรฐานเบ้าหน้าของคนให้อาหารสูงขนาดนี้แล้วเหรอ?
แถมยังสวมเสื้อสีที่เธอชอบ เป็หนุ่มหล่อในสูทสีขาวดำทั้งคู่อีก!
ใส่สูทเหมือนกับวาฬตัวอ้วนกลมสุดหล่อสุดสวยที่สวมสูทอย่างพวกเราเลย!
เธอชอบมาก ๆ
ดังนั้นวาฬนมแปซิฟิกตัวน้อยจึงไม่ปิดบังความชอบของตนและจุ๊บไปบนใบหน้าหล่อเหลาอันเลอค่าของพี่ชายผู้ให้อาหาร
“งืออ”
พี่ลี่เฉิง ฉันชื่อฉินอิงอิง ปีนี้อายุสามขวบครึ่งแล้ว
เด็กน้อยสังเกตเห็นว่าตอนนี้ปลายหูเล็ก ๆ ของหนุ่มน้อยเยี่ยนลี่เฉิง พี่ชายผู้ให้อาหารที่หล่อเหลาและเลอค่าของเธอแดงหมดแล้ว!
4K
