นังแมวตัวนี้แหละ คือดัชเชล

   หลังถึงสวนผลไม้ฉันก็น้ำลายแตกทันที ผลไม้หลากหลายสายพันธุ์ ผลใหญ่ๆ สวยๆ เต็มไปหมดตอนเป็๲แมวทำไมถึงไม่มาที่นี่นะ ไม่งั้นหวานปากแน่

“ ซาลิน่าๆ “ โรสเรียก

“ห้ะ ว่าไง”

   โรสชี้ไปที่ต้นมะม่วงที่ใหญ่ที่สุดในสวนกิ่งก้านแผ่ออกไปจนมองแทบไม่เห็นแสงสว่างใต้ต้น ผู้คนมากมายล้อมต้นเพื่อเก็บลูกที่ถูกโยนลงมาจากคนที่ปีนขึ้นไป

“ น่าสนุกจัง ฉันอยากปีนไปเก็บบ้าง”

“หืมม เ๯้าเสียสติรึ สตรีที่ไหนจะปีนต้นไม้กัน”

   แหม่ยังไม่รู้จักลิงน้อยร้อยท่าอย่างนั้นซะแล้ว ตอนเป็๲เด็กฉันปีนต้นมะขามหน้าบ้านจนลำต้นถลอกหมดจ้ะ

“ตัวแม่จะแคร์เพื่อออ…”

  ฉันยิ้ม ยกไหล่และเดินไปใต้ต้น โรสมองตามมาและยิ้มๆ แต่ก็อดห่วงไม่ได้  ไม่รอช้า ฉันรีบถอดกระโปรงนอกออกให้เหลือแต่กางเกงซับในขายาว คนสวนมองฉันเป็๲ตาเดียว ไม่ใช่ว่าเพราะกางเกงมันโป๊อะไรหรอกแต่เพราะมันไม่มีผู้หญิงห่ามๆ ที่ไหนมาปีนต้นไม้เป็๲ลิงแบบนี้น่ะสิ

“นี่ๆๆๆ ถ้าตกลงมา ข้าไม่รับผิดชอบนะ”

 ลุงคนสวนเตรียมห้ามฉัน

“ค่าาาาา”

  ฉันเปิดสกิวลิงทองก่อนจะก้าวฉับๆ ปีนป่ายไปตามกิ่งก้าน ด้วยความที่กิ่งถี่ทำให้ฉันปีนง่ายและขึ้นไปเกือบถึงยอดโดยใช้เวลาไม่นาน

  ฉันเด็ดลูกมะม่วงสีเหลืองอร่ามนั้นก่อนจะโยนลงไปให้คนที่รอรับข้างล่างไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่ได้รู้สึกสนุกกับชีวิตขนาดนี้เหมือนได้ย้อนเวลาไปตอนเด็กๆ เลยแฮะ

“ละ ลิน่า..” โรสเรียก

“....”

จะเรียกอะไรตอนนี้ คนกำลังรับลมจากยอดไม้อยู่

“ซาลิน่า….”

   โรสเสียงดังขึ้นจนฉันหันลงไปดู ก็ต้องเจอแจ็คพอต เพราะคนที่ฉันผสานสายตาด้วยไม่ใช่โรส แต่เป็๲ท่านดยุกจอมโหด ที่จ้องฉันตาเขียวปั๊ด จากข้างล่างและมืออีกข้างของเขาที่ถือกระโปรงฉันอยู่

อร้ายยย ชิบแล้ว มาอะไรตอนนี้วะ

“...แหะๆ” ฉันยิ้มแหยๆ ให้ดยุก

“ลง   มา     เดี๋ยว    นี้!! ”

  ดยุกเน้นทีละคำด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ผู้คนที่ตอนแรกอยู่ใต้ต้นไม้ขวักไขว่เต็มไปหมด กลับค่อยๆทยอยหายไปอยู่มุมนั้นมุมนี้   

แหม ไม่ช่วยกันเลยนะ!

ฉันติในใจ ก่อนจะรีบปีนลงมาเ๽้ากรรมเท้าที่ชุ่มเหงื่อและใจที่กำลังกลัวดยุก ก็เห็นผลมันลื่นจนฉันคว้ากิ่งไม้อีกอันไม่ทัน

“กรี๊ดดดด”

ตุ๊บ! พลั๊ก!

สิ้นเสียงนั้น ฉันที่หลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกก็ต้องแปลกใจ เพราะใต้ก้นฉันมันมีพื้นนิ่มๆ รองอยู่

“ลุกได้หรือยัง ....ข้า หนัก”

เฮือกกกก

ท่านดยุก ....ฉะ ฉัน นั่งทับท้องของดยุกอยู่ค่ะ

“ขะ ขอโทษค่ะ”

 ฉันรีบลุกและโค้งขอโทษจนหัวแทบโหม่งพื้นโลกดยุกถอนหายใจก่อนจะลุกปัดตัว

“งานที่คฤหาสน์มันน้อยเกินไปสินะ เ๯้าถึงมีเวลามาปีนป่ายต้นไม้เป็๞ลิงเช่นนี้”

“ขะ ขอโทษค่าา”

   แง้ฉันไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว อยู่ทั้งวันไม่เจอ มาเจอตอนปีนต้นไม้อีกอย่างฉันช่วยเก็บผลไม้นะค้าาา ไม่ใช่ปีนเล่นซะหน่อย

“T.T”

“ใส่กระโปรงให้เรียบร้อย แล้วตามไปพบข้าที่ห้อง”

“..ค่าาา”

  ฉันรับกระโปรงมาก่อนจะรีบจัดแจง โรสวิ่งเข้ามาหาฉัน ทำหน้าตาเหมือนจะร้องไห้และขอโทษฉันใหญ่เลยที่ไม่รีบบอกก่อน ฉันไม่ได้โทษโรสหรอก เธอไม่ได้ทำอะไรผิดคนปีนคือฉันเองนิ

“ฉันไปหาดยุกก่อนนะ”

“วะ หวังว่าท่านดยุกคงไม่ไล่เ๯้าไปอยู่เล้าหมูนะ”

เฮือกกก

   แล้วหล่อนจะพูดเพื่อตอนแรกฉันก็ไม่ได้กลัวอีตาดยุกเท่าไรหรอก ตอนนี้เริ่มกลัวแล้วซิ ฉันรีบเดินดิ่งมาหยุดหน้าประตูห้องทำงานดยุกก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อทำใจ

ก๊อกๆๆๆ

“...”

“... ทะ ท่านดยุก..”

“ เข้ามา ”

  เสียงราบเรียบดังขึ้นมาในห้องฉันเปิดประตูเข้าไป เห็นดยุกนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน โจอานยิ้มพร้อมทำมือแบบไฟล์ติ้งให้ฉัน

“มีอะไรหรอคะ”

ดยุกเงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะกอดอกมองฉัน

“พรุ่งนี้ เ๯้าต้องอยู่ข้างกายข้าตลอด”

“คะ??”

“แกรนด์ดยุกจะมาเยี่ยมแดนใต้อาจจะต้องออกพื้นที่นิดหน่อย”

“ให้ฉัน… ไปด้วยหรอคะ”

“อื้ม ก็เ๯้าเป็๞คนรับใช้ส่วนตัวข้านิ”

“..ค่ะ”

  ฉันรับคำถึงจะงงว่าทำไมต้องให้อยู่ใกล้ๆ ในเมื่อมีโจอานอยู่ทั้งคนฉันจะไปมีประโยชน์อะไรล่ะ       

“ไปพักผ่อนได้แล้ว… อีกอย่างเ๽้าใส่กระโปรงกลับด้านน่ะ”

  ฉันรีบก้มไปดู ก็แทบเอาหน้ามุดดินจะทักทำไมให้อายยะ โจอานมองตามและหลุดหัวเราะออกมาก่อนจะรีบปิดปากตัวเองเพราะเจอฉันมองตาขวางใส่

“ขอบคุณที่ทักค่ะ!!”

 ฉันขอบคุณแบบประชดก่อนจะรีบบึ่งออกด้วยความอาย หลังกลับฉันมาจัดแจงอาบน้ำอาบท่า เตรียมเข้านอน

ก็อกๆๆ

“ใครคะ”

“ข้าเอง … โรส”

“เปิดมาได้เลย”

“เ๽้าเป็๲อะไรหรือเปล่าท่านดยุกไม่ได้ทำโทษเ๽้าใช่ไหม”

“หึ ตักเตือนนิดหน่อย  แล้วบอกว่าพรุ่งนี้แกรนด์ดยุกจะมา ให้อยู่ใกล้ๆท่าน”

“อ่อ… โล่งใจไป ข้าก็กลัวว่าเ๽้าจะโดนทำโทษ”

“ไม่เป็๞ไรหรอก ฉันน่ะหญิงแกร่ง เธอลืมแล้วหรอ”

“...จ้ะ แม่หญิงแกร่ง”

ฉันกับโรสหัวเราะเสียงผสานกันก่อนจะแยกย้ายกันไปนอน