[ฟ้าคราม]
ผมก้มลงไปฉกชิงลมหายใจของเขาทันทีที่เขาบอกว่าลืมผมและเขาเองก็ไม่ได้มีท่าทางต่อต้านจูบของผมแต่อย่างใดมากไปกว่านั้นเขายังเผลอปากขึ้นมารับจูบของผมอย่างเต็มใจอีกด้วย
ผมบดเบียดริมฝีปากของผมเข้าไปอย่างแนบสนิทก่อนที่ผมจะสอดส่งลิ้นสากของผมเข้าไปทักทายหยอกเหย้าลิ้นเล็กชื้นแฉะของเขาเราสองคนต่างก็ใช้ปลายลิ้นอุ่นผลัดกันกอดเกี่ยวกันและกันด้วยความเสน่ห์หาจนกระทั่งผมรู้สึกว่าหมอเรียวเริ่มจะมีอารมณ์รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ผมจึงค่อย ๆผละริมฝีปากของผมออกมาอย่างนึกเสียดาย
“เป็อะไรไปครับ?”
หมอเรียวเอ่ยถามผมออกมาแ่เบาแต่แววตาเขาเต็มไปด้วยความน้อยใจและสงสัยผมจึงตอบเขาไปอย่างไม่เต็มเสียงนักว่า
“ผม...ผมแค่ไม่อยากล่วงเกินคุณไปมากกว่านี้ผมกลัวว่าคุณจะ...”
หมับ!!!
หมอเรียวยกแขนขึ้นมาโอบกอดต้นคอของผมให้โน้มลงไปหาเขาพร้อมกับเป็ฝ่ายจูบผมอย่างยั่วยวนชวนให้คล้อยตาม
อุ๊บ!!!
หมอเรียวจูบพยายามยั่วยวนผมด้วยการสอดลิ้นของเขาเข้ามาในโพรงปากของผมอีกครั้งอย่างร้อนแรงจนในที่สุดผมก็คล้อยตามรสจูบนั้นอย่างหลงใหล และผมก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้อีกต่อไป
ผมเป็ฝ่ายคุมเกมรักครั้งนี้เองด้วยการรุกเร้าเขาอย่างรุนแรงผมผลักไหล่เล็กของเขาออกไปเบา ๆแล้วผมก็เลื่อนริมฝีปากลงไปขบเม้มที่ซอกคอของเขาพร้อมกับดูดเน้น ๆลงไปเพื่อจารึกรอยรักเอาไว้ทั้งสองข้าง แล้วผมก็ค่อย ๆลากลิ้นร้อนของผมไล่ผ่านแผ่นอกของเขาลงไปจนถึงหน้าท้องแบนราบก่อนที่ผมจะใช้ปลายลิ้นของผมลากวนไปมาอยู่บริเวณนั้นเป็เวลาเนิ่นนาน
อือ อ่า หมอเรียวส่งเสียงครางไม่เป็ภาษาผ่านลำคอขาวออกมาเบาๆ พร้อมกับเริ่มแยกขาออกเพื่อรอให้ผมเข้าไปทลายป้อมปราการของเขา ซึ่งผมก็ไม่รอช้าเพราะว่าผมเองก็รอไม่ได้อีกแล้วเหมือนกัน ผมปลดตะขอกางเกงของผมอย่างเร่งด่วนพร้อมกับจับหมอเรียวให้หันหน้าเข้าไปพิงกับต้นไม้ในสวนหย่อมแล้วผมก็สวนแกนกายของผมผ่าป้อมปราการของเขาเข้าไปอย่างรวดเร็วด้วยความชำนาญ
สวบผมดันแกนกายของผมเข้าไปจนสุดโคน แล้วผมก็ขยับเข้าออกเป็จังหวะเนิบนาบช้า ๆจนผมรู้สึกว่าหมอเรียวใกล้จะปลดปล่อยเต็มทนแล้วผมจึงรีบเร่งจังหวะแกนกายของผมให้เร็วขึ้นจนกลายเป็ถี่ยิบ อึ้ม อึ้ม อ่าผมกลับหมอเรียวประสานเสียงครางออกมาอย่างสุขสม ก่อนที่ทั้งผมและเขาจะพร้อมใจกันปลดปล่อยน้ำรักของเขาออกมาในที่สุด
แฮ่ก แฮ่ก
ผมกับหมอเรียวล้มตัวลงไปนอนแผ่อยู่บนพื้นหญ้าภายในสวนหย่อมด้วยความเหนื่อยล้าจากนั้นผมก็คว้าเขาเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนของผมก่อนที่ผมจะเอื้อมมือไปปาดเหงื่อที่กำลังไหลย้อยออกจากใบหน้าของเขา แล้วผมก็พูดกับเขาออกไปด้วยหัวใจที่ปวดร้าว
"หลังจากคืนนี้ไป...ผมอยากให้ความรู้สึกดีๆ ที่เรามีให้กัน...เป็แค่ความฝัน ผมอยากเก็บความทรงจำดี ๆ ไว้แค่ในใจเท่านั้นผมไม่้ายุ่งกับคุณอีก"
หมอเรียวร้องไห้สะอื้นออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะผลักผมออกจากตัวเขาด้วยท่าทางที่ไม่พอใจ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนทันที ก่อนที่เขาจะหันหลังให้กับผมและตอบผมกลับมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
"ครับ...ผมจะลืมเื่ของเราผมจะทำทุกอย่างที่คุณอยากให้ผมทำ อะไรก็ตามที่คุณ้าผมจะทำมันเพื่อคุณครับ"
ผมรีบดันตัวลุกขึ้นและเดินตามไปยืนซ้อนหลังของหมอเรียวอย่างเงียบ ๆเพราะผมกำลังเ็ปกับคำพูดเมื่อสักครู่นี้ของเขา ผมไม่รู้ว่าทำไมผมต้องรู้สึกเ็ปมากขนาดนี้เมื่อได้ยินหมอเรียวยืนยันหนักแน่นแบบนั้นแต่ผมก็พยายามข่มความรู้สึกเ็ปนี้ไว้ให้ลึกที่สุด ก่อนที่ผมจะบอกหมอเรียวออกไปเสียงเรียบ
"พรุ่งนี้ผมจะไปขุดสุสานของน้องเรียวผมอยากชวนคุณไปด้วย...คุณว่างไหมครับ? "
"ทำไมต้องชวนผมด้วยล่ะในเมื่อเราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลย"
หมอเรียวถามผมออกมาด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ฟังดูเหมือนไม่พอใจมาก ผมจึงเอื้อมมือไปจับเขาให้หันกลับมามองสบตาผม ก่อนที่ผมจะบอกเขาออกไปเบาๆ
"เกี่ยวสิ...ทำไมจะไม่เกี่ยวล่ะ...ในเมื่ออีกไม่กี่วันคุณก็จะหมั้นกับน้องชายของผมอยู่แล้วหลังจากคุณหมั้นกับธาราแล้ว คุณก็จะเป็ว่าที่น้องชายอีกคนของผมแล้วนะ"
"อ้อ...แบบนี้นี่เองฮึ...ครับ ถ้าอย่างนั้นคุณก็ส่งที่อยู่สุสานของน้องเรียวมาให้ผมก็แล้วกันนะครับแล้วผมจะไปรอคุณที่หน้าสุสานพรุ่งนี้เลย"
หมอเรียวยกมือของเขาขึ้นมาปาดน้ำตาของเขาออกจากแก้มเนียนก่อนที่เขาจะหลบตาของผม
"เอ่อ...พรุ่งนี้...ว่าที่คู่หมั้นของผมก็จะไปด้วยนะครับ"
ผมสมอ้างเื่คู่หมั้นขึ้นมาเพื่อให้หมอเรียวตัดใจจากผมได้ง่ายขึ้นและในขณะนั้นเขาก็หันกลับมามองสบตาของผมอีกครั้ง พร้อมกับยกยิ้มก่อนที่เขาจะถามผมออกมาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
"ฮึ...ว่าที่คู่หมั้นของเ้าพ่อเหรอครับ?ใครกันครับว่าที่คู่หมั้นของคุณ?"
หมอเรียวจ้องหน้าผมอย่างรอคำตอบและผมก็ตอบเขากลับไปอย่างไม่เต็มเสียงว่า
"ผู้กองไม้ครับผมกับผู้กองไม้ตกลงกันว่าจะหมั้นกันวันมะรืนนี้แล้วครับ"
ผมก้มลงไปมองสบตาของเขาตอบด้วยความรู้สึกผิดแล้วเขาก็ตอบประชดผมออกมาอีกครั้ง
"ครับ...คุณกับเขาเหมาะสมกันดีนะครับผมขอแสดงความยินดีล่วงหน้ากับคุณสองคนด้วยนะครับ"
"ขอบคุณครับ"
ผมยังคงจ้องมองใบหน้าสวยหวานของเขาอย่างห่วงใยแต่ไม่นานหมอเรียวเขาก็เสหน้าไปด้านข้าง พร้อมกับเอ่ยปากไล่ผมอย่างอ้อม ๆ ออกมา
"ถ้างั้นผมขอตัวเข้าบ้านก่อนนะครับผมง่วงแล้ว คุณเองก็ควรรีบกลับบ้านไปนอนได้แล้วนะครับแล้วเจอกันที่หน้าสุสานพรุ่งนี้นะครับ"
เขาหันหลังให้ผมพร้อมกับค่อย ๆก้าวห่างผมออกไปเรื่อย ๆ แต่ผมยังรั้งเขาไว้ด้วยการพูดออกไปว่า
"คุณ? ผมยังมีอีกเื่ที่อยากขอร้องให้คุณช่วยครับ"
"เอาไว้พรุ่งนี้ก็แล้วกันนะครับเพราะคืนนี้สมองของผมคงไม่สามารถรับเื่อะไรได้อีกแล้วครับ ผมปวดหัวครับกุ๊ดไนท์ครับ"
หมอเรียวพูดตัดบทผมฉับ ๆก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปบ้านไปโดยไม่หันกลับมามองผมอีกเลย ผมจึงได้แต่ยืนมองตามหมอเรียวไปจนถึงห้องนอนของเขาและผมก็ยืนรอจนกระทั่งไฟในห้องนอนของเขาดับลงผมจึงหันหลังเดินออกจากบ้านของหมอเรียวไปด้วยความเ็ป…
*****
sundog
2K
