ปฏิพัทธ์ท่านอ๋องไร้หัวใจ

“มู่หลันม่านเหมย คารวะพระชายา”เยว่ฉิงยิ้มอ่อนโยน ลุกขึ้นดึงมือม่านเหมยไปนั่งใกล้ๆ

“เด็กน้อยมาให้อาดูหน้าใกล้ๆ สิ โตขึ้นมากทีเดียวสวยจนข้าต้องหลบให้เชียวรึนี่ บิดาเ๯้าจะว่าไปก็หล่อเหลาไม่น้อย มารดาเ๯้าก็งดงามดั่งจันทร์คืนเพ็ญ ม่านเหมยน้อยจึงงดงามหาผู้ใดเปรียบ”

“ขอบคุณอาหญิง อาหญิงก็ยังคงสวยและสาวเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน”

“พบท่านอาอินโยว่ของเ๯้าหรือยัง” ม่านเหมยยิ้มบาง ๆ พยายามจะลืมบทจูบนั่นไปเสีย

“เ๽้าค่ะ” หลบตาเสีย

“ท่านพี่ใจดีกับเ๯้าหรือไม่”

“เ๽้าค่ะ”

“ปกติท่านอ๋องเป็๞คนโมโหง่าย มีเพียงคนเดียวที่เขาไม่เคย แสดงอาการเกรี้ยวกราดใส่นั่นก็คือพ่อของเ๯้าที่เปรียบดั่งพี่ชาย ม่านเหมยข้าหวังว่าเ๯้าจะเข้าใจในสิ่งที่ท่านอ๋องตั้งใจให้เ๯้าทำ แม้จะฝืนใจไปบ้าง แต่ทว่าความแค้นที่พ่อเ๯้าถูกฆ่าตายตลอดระยะเวลาสิบปีมานี้ไปไม่เคยเลือนหายไป ทุกวันคืนท่านอ๋องยังคงพูดถึงพ่อเ๯้าไม่มีวันไหนที่ท่านอ๋องไม่คิดถึงเขา ข้าอยากให้เ๯้าเข้าใจเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เราจะหาที่อยู่แสนสงบให้เ๯้า ใช้ชีวิตในแบบที่เ๯้าชอบ”ม่านเหมยยิ้มเศร้าๆ

ชีวิตที่ชอบ คือชีวิตที่มีหวัง ม่านเหมยรอคอยความหวังว่าสักวันจะพบอินโยว่ และได้แก้แค้นให้บิดาและคนในตระกูลฉินก็เท่านั้น ชีวิตแสนสงบอะไรนั่นไม่ปรารถนาแม้แต่น้อย ขอเพียงได้ทดแทนบุญคุณ…. อินโยว่ก็เพียงพอแล้ว

“อาหญิงอย่าได้กังวล ม่าเหมยไม่เคยคิดว่า ชีวิตนี้เป็๞ของตัวเอง ชีวิตของม่านเหมยล้วนเป็๞ของตระกูลฉินและท่านอา”

“ท่านพี่ดีกับเ๽้าข้าก็ดีใจแต่เกรงว่าสิ่งที่เขาจะให้เ๽้าทำ จะทำให้เ๽้า...ไม่ชอบใจท่านอาของเ๽้านัก”

“ม่านเหมย ไม่มีทางจะไม่ชอบใจท่านอา”เยว่ฉิงยิ้มอ่อนโยน

“ เ๽้าไม่โต้แย้งแล้วยัง ยินดีช่วย ข้าซาบซึ้งในน้ำใจของเ๽้าแทนท่านพี่เสียจริง”ม่านเหมยยิ้มบางๆ

“อยู่ที่นี่ ข้าจะได้สอนเ๹ื่๪๫การใช้ชีวิตในวังหลวงแล้วก็กฎระเบียบ ระหว่างนี้เ๯้าเพียงแค่ประทินผิวกับตัดเย้บอาภรณ์ให้สมฐานะก็พอ”ม่านเหมยยิ้มประสานมือ

“ขอบคุณอาหญิง” อินโยว่ เข้ามาในห้องสีหน้าเรียบเฉยเช่นเคย

“ท่านพี่ น้องกำลังคิดว่าจะตัดเย็บอาภรณ์ชุดใหม่ ให้หลานสาวระหว่างนี้ต้องสอนการวางตัวในวัง แต่จากที่ดูม่านเหมย นางวางตัวได้ดีไม่น้อย งดงามสมกับเป็๞นางในวังหลวง”

ม่านเหมยก้มหน้าเสีย อินโยว่ลอบมองใหน้างามที่ก้มหน้านิ่ง

“ดี หวังว่าหวางเฟยจะดูแลนางแทนข้า หลายเ๹ื่๪๫ที่ต้องคอยสั่งสอนนาง”คิดถึงคำพูดเมื่อกลางวัน ขอบคุณท่านอาที่สั่งสอน อินโยว่กับอารมณ์เสีย เมื่อเห็นท่าทียอมจำนน ของม่านเหมยที่ภักดีต่อเขาอย่างไร้เงื่อนไขทำไมนางถึงไม่ขัดขืนเขาเสียบ้างเช่นไรจึงยอมตามใจเขาเพียงนั้น เขาเองเสียอีกกับรู้สึกว่าหาคำอธิบายสิ่งที่ทำลงไปไม่ได้แม้จะแก้ต่างให้นางฟังแล้วก็ตาม ม่านเหมยกลับมาครั้งนี้นางเป็๞สาวเต็มตัวดวงตากลมโตงดงงามจนเขาไม่กล้าที่ะสบตาของนางเพราะรู้สึกว่าใจสั่นไหว

“ท่านพี่ท่านสองคนไม่พบกันเสียนาน คงมีเ๱ื่๵๹มากมายที่จะเล่าสู่กันฟังเยว่ฉิง ไม่กวนท่านสองคนอาหลาน”ย่อตัวจากไปอินโยว่ เหลือบตามองร่างอ้อนแอ้นที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้

“มานี่ มู่หลันม่านเหมยมานี่”