ย้อนเวลารัก: ภรรยาสุดแกร่งแห่งยุค 80

บทที่ 36 เงินของคุณฉันไม่เอาหรอก ฉันกลัวว่า จะใช้คืนไม่ไหว!

ไม่ว่าจะมากหรือน้อย ฉู่เจียงชวนจะจดบันทึกทุกรายการและขอบคุณทุกคน ขณะที่ทุกคนกำลังยุ่งวุ่นวายอยู่นั้น ร่างของชายชราขาเป๋คนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา 

"ยังมีฉันอีกคน! ยังมีฉันอีกคน!"

"ไอ้แก่ขาเป๋ มาทำอะไรที่นี่" ทุกคนหัวเราะเยาะเขา "นายมีเงินด้วยเหรอ"

"ฉันไม่มีเงินหรอก!" ชายชราขาเป๋พูดตามตรง "แต่ก่อนหน้านี้เจียงชวนเคยให้วอวอโถวฉันกิน ถ้าไม่ได้เธอ ฉันคงอดตายไปแล้ว! ฉันต้องให้เงินเธอ!"

ในมือของเขามีธนบัตรเปื้อนเหงื่อ เป็นธนบัตรย่อยปึกใหญ่!

ฉู่เจียงชวนลุกขึ้นไปประคองเขา "ขอบคุณครับลุง"

"ไม่ต้องขอบคุณหรอก! ฉันแค่ขี้เกียจนิดหน่อย แต่ฉันไม่ใช่คนไม่ดีนะ!" ชายชราขาเป๋ยื่นเงินให้ "ที่บ้านไม่มีอะไรแล้ว ฉันเอาข้าวที่มีไปขายหมดแล้ว! ทั้งหมด 20 หยวน แล้วก็อันนี้ด้วย!"

เงินที่อยู่ในอกเสื้อเขาเป็นธนบัตรที่สะอาด เป็นธนบัตรมูลค่าสูงสี่ใบ

เงินก้อนใหญ่ที่หาได้ยาก

ฉู่เจียงชวนคว้าแขนของเขาไว้ "คุณ..."

"ไม่เป็นไร ๆ !" ชายชราขาเป๋เอามือไพล่หลัง พลางยิ้มเขิน "รวมทั้งหมด 60 หยวน! ช่วยชีวิตเด็กก่อน! ยังไงก็แค่ให้คุณยืม เดี๋ยวค่อยคืนฉันนะ!"

ฉู่เจียงชวนรู้สึกจมูกแสบร้อน น้ำตาไหลออกมาโดยไม่อาจควบคุมได้

เขาโค้งคำนับอย่างลึกซึ้ง "ขอบคุณมากครับ!"

ชายชราขาเป๋ไปขายเลือดมา! ไม่อย่างนั้นเขาจะมีเงินสี่สิบหยวนเป็นธนบัตรใหม่ได้อย่างไร

ฉู่เจียงชวนไม่เคยคิดจะให้เขาตอบแทนอะไร แต่การตอบแทนน้ำใจจากวอวอโถวชิ้นเดียวในครั้งนี้ช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน!

ถังซีเหมียนก็เห็นรอยเข็มนั้น คาดว่าคงเพราะรีบเดินเร็วเกินไป จึงยังมีรอยช้ำสีม่วงอยู่บ้าง แบบนี้เรียกว่า ความสามัคคีของคนในหมู่บ้านสินะ

ชาติที่แล้ว ตัวเธอพลาดความอบอุ่นไปมากแค่ไหนกันนะ 

สวี่กว่างเฟินก็ขึ้นไปบนแท่น และกล่าวขอบคุณทุกคนทีละคน

ผู้ต่างพากันล้อมรอบเข้ามา แจ้งตัวเลขเพื่อจดบันทึก แล้วจึงนำเงินใส่ลงในกล่อง พวกคนหมู่บ้านเดียวกัน ทุกคนแทบจะร่วมบริจาคกันหมด 

"ฉันไม่มีเงินหรอก ยังไงเด็กก็ไม่ใช่ลูกบ้านฉัน ฉันไม่มีเงิน!" ตระกูลเซี่ยมาก็แค่อยากดูเรื่องสนุก แต่ไม่คิดว่า จะเจอเหตุการณ์แบบนี้

ถังซีเหมียนไม่พูดอะไร แต่สวี่กว่างเฟินกลับพูดขึ้น 

"ไม่เป็นไรหรอก พวกเราก็ไม่ได้บอกว่า ใครมาก็ต้องให้! น่าน่า ทักทายคุณยายเซี่ยสิ!"

คนที่มาคือ แม่ลูกตระกูลเซี่ย

เซี่ยเหวินปัวมองหน้าถังซีเหมียนและยังคงรู้สึกไม่พอใจ แต่เขาไม่มีทางที่จะให้เงิน        ถังซีเหมียนเด็ดขาด เธอไม่ใช่ภรรยาของเขาเสียหน่อย!

"ถ้าไม่มีเงินก็อย่ามาขวางทาง!" เสียงตะโกนดังลั่นทำให้ทุกคนสะดุ้ง ฉู่เจียงชวนเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้ม "ทำไมนายยังมาอีกล่ะ!"

ชายร่างใหญ่กำยำคนหนึ่งรีบวิ่งมา ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อ เขาใช้มือปาดเหงื่อแล้วล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบธนบัตรที่ยับยู่ยี่ออกมา "พี่! นี่ 3 หยวน ผมไม่มีเงินแล้ว ให้พี่หมดแล้ว! ฮ่ะ ๆ !"

เจ้าหมอนี่ชื่อว่า ส่าโก่วจื่อ (เจ้าหมาโง่) ทุกคนเรียกชื่อนี้จนชิน เขาชอบทำตัวโง่ตั้งแต่เด็ก แต่รู้ดีรู้ชั่ว เพียงแค่สมองช้าไปหน่อย ไม่มีอะไรทำก็เก็บของเก่าขาย ถ้าบ้านไหนกินข้าวมีวอวอโถวก็มักจะแบ่งให้เขาหนึ่งชิ้น นับว่า เป็นเด็กที่เติบโตมาด้วยการกินข้าวบ้านคนอื่น

"3 หยวนเหรอ" เซี่ยเหวินปัวหัวเราะเยาะ

ภรรยาผู้ใหญ่บ้านตบโต๊ะ "3 หยวนแล้วยังไง 3 หยวนนี่ก็ไม่ใช่เงินที่นายให้สักหน่อย!"

เซี่ยเหวินปัวเบ้ปาก แต่ไม่พูดอะไร

ถ้อยคำเหล่านั้นทำให้ถังซีเหมียนรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก เธอล้วงลูกอมผลไม้ที่มีติดตัวอยู่ออกมาให้โก่วจื่อ "เธอเป็นเด็กดีมาก พี่มีเงินเมื่อไหร่จะคืนให้แน่นอน ลูกอมนี้ให้เธอกินนะ เธอทำได้ดีมาก!"

โก่วจื่อยิ้มเขิน ๆ อย่างเซ่อซ่า แล้วยัดลูกอมเข้าปาก "หวาน หวานดีจัง!"

พูดจบก็มองถังซีเหมียน "พี่เหมียนเหมียน สวยจัง!"

"เด็กบ้า!" ฉู่เจียงชวนหัวเราะพลางด่าเบา ๆ แต่ก็ไม่ได้โกรธอะไร

ฟางเจวียนถือเงิน 10 หยวนเดินมา แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ฉู่เจียงหรงก็ยื่นมือห้ามเอาไว้ 

"เงินของเธอพวกเราไม่รับหรอก ทุกคนให้มามากพอแล้ว!"

"คุณหมายความว่ายังไง" ฟางเจวียนชะงักงัน "เรื่องก่อนหน้านี้ฉันก็ขอโทษไปแล้วนะ!"

"ไม่เกี่ยวกับเรื่องเก่าหรอก แต่ตอนนี้เงินพอแล้ว" ฉู่เจียงหรงไม่ยอมอ่อนข้อ

ถังซีเหมียนหันไปมองฟางเจวียน "ฉันไม่เอาเงินของเธอหรอก กลัวว่า จะใช้คืนไม่ไหว!"

ฟางเจวียนกัดฟันพูด "ถังซีเหมียน! เธอตั้งใจทำแบบนี้ใช่ไหม! เธอหมายความว่ายังไง! ฉันแค่อยากจะให้พวกเธอยืมเงินเท่านั้นเอง!"

"เธอรู้สึกไม่สบายใจที่ให้ยืมเงินไม่ได้เหรอ" ถังซีเหมียนปิดฝากล่องเสียงดัง "ขอบคุณทุกคนที่ให้พวกเรายืมเงิน รอให้อาการของน่าน่าดีขึ้นแล้วพวกเราจะค่อย ๆ ทยอยคืน! ถ้าบ้านไหนมีเรื่องด่วน พวกเราจะคืนให้ก่อน!"

ฟางเจวียนยืนอึ้งอยู่กับที่ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย 

เธอมองไปที่ฉู่เจียงชวนโดยไม่รู้ตัว แต่ฉู่เจียงชวนกลับมีแต่ภาพของถังซีเหมียนผู้สง่างามเต็มสองตา

ฉู่เจียงหรงขวางฟางเจวียนไว้เงียบ ๆ 

เพื่อลูก เธอต้องแข็งกร้าวขึ้นมา เพื่อน้องชาย เธอต้องปกป้องน้องสะใภ้ให้ดี

เธอไม่อาจปล่อยให้ชีวิตคู่ของน้องชายต้องแตกหักเหมือนเธอ!

ฟางเจวียนเอามือปิดหน้าวิ่งหนีไป

ทุกคนไม่ได้สนใจเธอ ตอนนี้ถังซีเหมียนทำงานอยู่ที่อำเภอ ใครจะรู้ว่าในอนาคตเธออาจจะได้ไปทำงานในเมืองก็ได้

ตอนนี้พวกเขารู้ดีว่าควรเอาใจใครและไม่ควรไปขัดใจใคร

ถ้าจะขัดใจฟางเจวียนก็ช่างมัน ตระกูลฉู่สำคัญกว่าเธอมากนัก 

ใครจะไปอยากมีปัญหากับเงินกันล่ะ 

แม้แต่คนที่เคยไม่พอใจถังซีเหมียนมาก่อน ตอนนี้ก็หาโอกาสประจบประแจง ใครจะรู้ว่าในอนาคตเธออาจจะช่วยหางานให้ลูกของตัวเองได้

หลังจากการบริจาคเงินครั้งนี้เสร็จสิ้น ฉู่เจียงหรงก็พาลูกมาคำนับทุกคน แต่ไม่มีใครยอมให้พวกเธอคุกเข่า ทุกคนต่างบอกว่า เธอยังเด็กอยู่และเรื่องที่พวกเขาทำก็เป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว

ทุกบ้านล้วนมีลูก ไม่มีใครอยากเห็นเด็กเล็กต้องตาย ถึงแม้ปกติพวกเขาจะทะเลาะกันยังไงก็ยังหวังให้เด็กมีชีวิตอยู่

หลังจากกลับบ้านและนับเงินทั้งหมด หลังจากฉู่เจียงชวนตรวจสอบแล้ว มีผู้บริจาคทั้งหมด 302 ครัวเรือน และมีกว่า 10 ครัวเรือนที่ไม่ได้บริจาค

"นับเสร็จแล้ว รวมทั้งหมด 8332 หยวน 7 เหมา!" สวี่กว่างเฟินรู้สึกซาบซึ้งใจ "ตัวเลขตรงกับที่เจียงชวนจดไว้ ไม่ขาดไม่เกินเลย!"

"หมู่บ้านของพวกเราแต่ก่อนเป็นตระกูลเดียวกันทั้งหมด ตอนนี้ความเป็นอยู่ดีขึ้นมาหน่อยคนส่วนใหญ่ย้ายออกไปกันหมด! แม้จะเป็นแบบนั้นแต่ทุกคนก็ยังจำได้ว่าพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน! งั้นพรุ่งนี้พวกเราไปเมืองหลวงกัน!"

สวี่กว่างเฟินเช็ดน้ำตา

ไก่ตุ๋นนุ่มลิ้นและรสชาติกลมกล่อม ทุกคนกินดื่มจนอิ่มหนำ ก่อนจะล้างหน้าแปรงฟันแล้วเข้านอน

ถังซีเหมียนซักเสื้อผ้าของตัวเองแล้วนำไปตาก เมื่อเข้าห้องก็เห็นผ้าปูที่นอนใหม่บนเตียงเตา

"นอนได้แล้ว!" ฉู่เจียงชวนยิ้มพลางโบกมือเรียก

ถังซีเหมียนกระโดดขึ้นจากพื้นและพุ่งเข้าไปเกาะหลังเขาทันที "ฉันมาแล้ว!"

ฉู่เจียงชวนยันมือทั้งสองข้าง แบกเธอไว้ "คุณจะซนอีกแล้วใช่ไหม"

"ฉันซนขนาดนี้ คุณยังชอบฉันอยู่ไหม" ถังซีเหมียนกอดคอเขาพลางถาม แล้วยังจูบที่ต้นคอเขาอีกหนึ่งที

ฉู่เจียงชวนใช้มือข้างหนึ่งยันตัว ใช้อีกมือหนึ่งโอบเธอลงมา "ผมชอบ ไม่ว่าคุณจะเป็นแบบไหนผมก็ชอบทั้งนั้น! แต่ว่าคุณต้องลงไปก่อน!"

ถังซีเหมียนดีใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ "ฉันรู้ว่า คุณต้องปลอบฉันแบบนี้!"

ฉู่เจียงชวนดันเธอเข้าไปในผ้าห่ม "คุณเป็นผู้หญิงของผม การปลอบคุณเป็นสิ่งที่ผมควรทำ  รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องนั่งรถไปโรงพยาบาลอีก!"

หลังจากวุ่นวายมาทั้งวัน ถังซีเหมียนก็รู้สึกง่วงจริง ๆ การได้อยู่ในอ้อมกอดของเขาทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจ เธอเล่าเรื่องงานของเธอที่อำเภอไปเรื่อย ๆ แล้วก็ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว