Chapter 9
สถานะน้องสาวบนเตียง
“โทษนะ ใครนับเธอเป็น้อง? ฉันเคยพูดเหรอ?”
น้ำเสียงเข้มที่แสดงถึงความใจร้ายเปล่งออกมา ร่างเล็กถึงกับหน้าเสียที่ได้ยินคนเป็พี่ชายพูดแบบนั้น
ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันมาอัศวินไม่เคยมองเธอเป็น้องสาวเลยสักนิด
“พี่วิน... ใจร้ายที่สุดเลย!”
น้ำเสียงหวานเอ่ยสั่นๆ ไม่คิดว่าอัศวินจะใจร้ายขนาดนี้ อย่างน้อยก็น่าจะมีความเอ็นดูในฐานะที่โตมาด้วยกันอยู่บ้าง
“หึ เธอมันก็แค่เด็กกำพร้าที่แม่ฉันเก็บมาเลี้ยง”
“...”
“สถานะเธอมันไม่ได้ต่างอะไรจากคนใช้เลยพิมพ์ดาว”
“...พี่วิน..”
คำพูดของอัศวินมันะเืใจพิมพ์ดาวเป็อย่างมาก ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน ทำดีเท่าไหร่ เรียนให้เก่งยังไง อัศวินก็ไม่เคยมองเธอดีเลย
“เลิกทำงานนั้นซะ”
น้ำเสียงเด็ดขาดเอ่ยออกมาจากปากของผู้เป็พี่ชาย
พิมพ์ดาวที่ทนมานาน ความรู้สึกในตอนนี้มันอัดอั้นตันใจไม่อาจเก็บเอาไว้ได้อีกต่อไป
“ไม่เลิกค่ะ พิมพ์รักงานนี้ พิมพ์จะทำงานนี้ต่อ”
เธอประชดออกมา ในเมื่ออยากให้เป็นักเดี๋ยวก็เป็จริงๆซะเลย
“พิมพ์ดาว!”
ใบหน้าหล่อคมลั่นเสียงดังออกมาเมื่อเจอคำประชดจากน้องสาวบุญธรรม
“พิมพ์จะรับแต่แขกวีไอพี พี่วินไม่ต้องกลัวหรอกค่ะว่าจะเสียมาถึงตระกูลอัครวิน แขกคงจะมีแต่ไฮโซไฮซ้อ”
เสียงหวานยังคงประชดไม่เลิก
ปกติพิมพ์ดาวไม่ได้เป็แบบนี้ แต่ตอนนี้รู้สึกว่าทนไม่ไหวอีกต่อไป เสียครั้งแรกในวัยยี่สิบปีให้เขาไปแล้ว เขายังจะมากล่าวหาเธอเสียๆหายๆแบบนี้อีก
“พิมพ์ดาว! หยุดพูดแบบนี้เดี๋ยวนี้นะ!”
มือแกร่งกระชากมือเล็กขึ้นมาแล้วบีบอย่างแรงจนขึ้นเป็รอยริ้วแดง
“ปล่อยพิมพ์นะคะ พิมพ์เจ็บ”
“เจ็บนักใช่มั้ย? ได้! เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอเจ็บมากกว่านี้อีก!”
อัศวินที่ตัวใหญ่กว่ามากผลักร่างเล็กของพิมพ์ดาวลงบนเตียง
“โอ้ย! พิมพ์เจ็บนะคะ!”
พิมพ์ดาวโวยวายเมื่อโดนผลักลงอย่างแรง อัศวินไม่รอช้ารีบะโขึ้นมาคร่อมคนตัวเล็กเอาไว้
เขาฝังหน้าและไร้จมูกลงที่ซอกคอขาวเนียนของพิมพ์ดาว
“พะ พี่วิน! ปล่อยพิมพ์นะคะ!”
เสียงหวานะโโวยวาย มือหนารวบแขนเล็กของเธอเอาไว้ทั้งสองข้างในมือเดียว
จมูกโด่งไล้ไปทั่วลำคอนวล ปากหนาพรมจูบไปทั่ว
พิมพ์ดาวแดดิ้นไปมาเมื่อโดนกระทำแบบนั้น เป็ความรู้สึกที่เธอไม่เคยััมาก่อน
“อะ อื้อ!”
อัศวินหยุดการกระทำลงเมื่อเริ่มมีสติ เขาเงยหน้ามองยัยน้องสาวตัวเล็ก
“ช่วยไม่ได้ เธอมายั่วอารมณ์ฉันเองนะพิมพ์ดาว”
ใบหน้าสวยหวานขึ้นรอยริ้วแดง น้ำตาซึมออกมา เธอเศร้าใจที่อัศวินไม่คิดเข้าใจเธอเลย เอาแต่พูดว่าร้าย
“พิมพ์ไปทำอะไรให้พี่เจ็บช้ำน้ำใจนักหนา... พิมพ์ไม่ใช่น้องสาวของพี่เหรอคะ”
อยากจะร้องไห้ออกมาเสียเหลือเกิน พิมพ์ดาวเสียงสั่นไปหมดแล้วในตอนนี้
“ไม่... ฉันเป็ลูกคนเดียว”
“ทำไมพี่ถึงเกลียดพิมพ์ได้ขนาดนี้...”
พิมพ์ดาวเอ่ยถามน้ำเสียงแ่เบา เธอรักและเคารพอัศวินมาก โหยหาความรักจากพี่ชายคนนี้มาโดยตลอด แต่กลับไม่เคยได้รับมันเลย
“ยิ่งกว่าเกลียดอีก..”
อัศวินมองหน้าพิมพ์ดาวแล้วบอกออกมาตรงๆ
“ถ้าพี่เกลียดพิมพ์ขนาดนั้น... พิมพ์จะออกจากบ้านไปเองค่ะ”
เธอน้อยใจมาก รู้สึกว่าตัวเองเป็ภาระของอัศวินอย่างหนักหน่วง
“...”
ได้ยินแบบนั้นอัศวินก็อึ้งไปเล็กน้อย ไม่รู้ว่ายัยน้องสาวคนนี้พูดเล่นพูดจริง
“พี่ไม่ต้องห่วงนะคะ พิมพ์จะไม่เรียกร้องอะไรทั้งนั้นรวมถึงสมบัติที่คุณพ่อคุณแม่ยกให้ด้วย พิมพ์จะไม่เอาสักแดงเดียว”
“...”
“ขอแค่พี่วิน... อย่าเกลียดพิมพ์ไปมากกว่านี้ก็พอนะคะ”
ได้ยินแบบนั้นอัศวินก็อึ้งไป ไม่คิดว่ายัยน้องสาวคนนี้จะใจเด็ดขนาดนั้น ถึงขั้นยอมทิ้งสมบัติมากมายของตระกูลอัครวินเพื่อที่จะแลกกับความรักของเขาเนี่ยนะ ไร้สาระสิ้นดี!
“สมบัติมากมาย เธอจะยอมทิ้งมันไป?”
เขาเลิกคิ้วถาม ตัวของอัศวินในตอนนี้ยังคงคร่อมพิมพ์ดาวเอาไว้
เขาจ้องหน้าสวยนั้นเอาไว้อย่างไม่ลดละ
“ถ้ามันทำให้พี่วินรักพิมพ์เหมือนน้องสาว พิมพ์ก็จะยอมค่ะ”
เสียงหวานเอ่ยออกมาตามความรู้สึกจากใจจริง
“หึ งั้นก็เสียใจด้วย”
“...”
“เพราะต่อให้เธอจะไม่รับสมบัติสักแดงเดียว ฉันก็คงมองเธอเป็น้องสาวแท้ๆไม่ได้อยู่ดี”
“...”
“แต่ฉันให้สถานะเธอได้นะพิมพ์ดาว”
“สถานะอะไรคะ?”
คนตัวเล็กถามอย่างมีความหวัง หวังว่าพี่ชายคนนี้จะรักและเอ็นดูเธอขึ้นบ้าง
“สถานะน้องสาวบนเตียง ยอมมั้ยล่ะ?”
989
