“ไท่จือ อย่าได้ทำให้เื่ราวมันยุ่งยากมากไปกว่านี้”ขันทีข้างกายเตือนสติ
“ในใจของข้า มีเพียงแต่นางั้แ่แรกพบ
ไท่จือลุกออกจากตำหนักบูรพา มุ่งตรงยังตำหนักหยวนอัน
“ไท่จือ”ขันที่ข้างกายรีบเข้าขว้างไว้
“เ้าอยากให้ข้าตายแบบ ที่ต้องทนกล้ำกลืน หรือว่าอยากให้ข้าตายด้วยรอยยิ้ม”
“ไท่จือ จะตายไม่ได้พ่ะย่ะคะ เื่นี้... จะต้อง ..ไม่ ...มีใครตาย”
ตำหนักหยวนอัน ม่านหลิวแต่งกายเป็ชาย หมายจะหลบหนีออกจากวังหลวง ไม่้า รับใช่ปรนนิบัติฝ่าา แม้ตายก็ยอม ไท่จือสาวทเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว
“ มือใหญ่รวบร่างบางแนบออก
“ม่านหลิว เ้าจะไปไหน”ม่านหลิวใ หลบหลีกอ้อมกอด
“ไท่จือ ท่านอย่าได้ทำเช่นนี้เลย”
“เช่นไรยื่นหย้ามาใกล้”
“ความเป็ความตาย อยู่ ใกล้กันเช่นนี้ท่านยังทำเป็ไม่แยแส”ใบหน้ายังคงเศร้าหมอง
“ข้าขอตายด้วยกันกับเ้าม่านหลิว ตายเคียงข้างเ้า”ม่านหลิวใช้มือปิดปากไทจือ ที่ดึงมือของม่านหลิวออกก้มลงบดขยี้ริมฝีปากอ่อนโยนเรียกร้อง
“ม่านหลิวข้า้าเ้า” กอด ร่างบางแนบอก ริมฝีปากยังทำหน้าที่ของมัน ม่านหลิวปล่อยให้หยดน้ำตาไหลริน รันทดใจกับโชคชะตาของตัว
“ม่านหลิวเป็คนของฝ่าาเป็ต้าอิง ไท่จือทำเช่นนี้รังแต่จะ เพิ่มผิดให้ตัวเอง”ไท่จือไม่ยอมหยุดในเมื่อความปรารถนานั้น กำลังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
“ข้ารักเ้าม่านหลิว จูบอ่อนโยน ซอกซอน รุกเร้า พรมไปทั่งทั้งใบหน้าริมฝีปากซอกคอระหง และเนินออกเนียน ความที่ไม่เคยต้องมือชายม่านหลิวร่างอ่อนระทวยในอ้อมแขน ไท่จืซ้อนร่างบางเข้าสุู่อ้อมแขน พาเดินไปที่แท่นนอน วางร่างระหงลงบนที่นอนนุ่ม ทาบทับด้วยร่างแข็งแรงม่านหลิวหมดเรี่ยวแรง จะต่อต้าน ในเมื่อใจของตัวเองก็ยากจะ ปฏิเสธว่าไม่้าไท่จือ ร่างหนุ่ม บดเบียด ร่างกำยำลงบน ร่างเล็กใต้ร่างเข้าอย่างเร่งเร้า ทำให้อารมณ์สาวเตลิดไปไกล
“เป็ของข้า เถิดม่านหลิว” ดึงอาภรณ์ที่ห่อหุ้มร่างบางออกจน แทบไม่เหลือให้ปกปิดสิ่งใดร่างสวยงาม ในอ้อมกอด ไหนเลยไท่จือจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปมือใหญ่ ลูบไล้บีบเคล้นเนินถันม่านหลิวบิดตัวไปมาด้วยความรู้สึกประหลาดในกายเหมือนมีไฟลุกโซน อย่างที่ไม่เคยประสบพบเจอมาก่อน
“ไท่จือท่านอย่าทำเช่นนี้”ปากห้ามแต่เสียงกับสั่นสะท้านด้วยอะไรบางอย่างไท่จือ นำพาม่านหลิวไปไกลเสียแล้ว ความรักเมื่อสุกงอมมักหอมหวานดั่งน้ำผึ้งที่หากลิ้มลองแล้วไม่ว่าใครก็ไม่อาจห้ามใจ
“เ้า เป็ของข้าคนเดียวม่านหลิว”รวบร่างบางที่สะท้อนขึ้นลงเป็จังหวะไว้ในอ้อมกอดแแ่แทบจะเป็เนื้อเดียวกัน ม่านหลิวส่งเสียงคราง ด้วยความกระสันถึงขีดสุดที่ไท่จือมอบให้ ไท่จือยิ้มสุขสมบรรเลงเพลงรักต่อเนื่อง เหมือนจะประกาศให้ม่านหลิวรู้ว่า เขา้านางเพียงใด
ร่างอุ่นในอ้อมแขน บิดเร่าด้วย ความเสียวซ่าน ไท่จือ กอดรัดเหมือนงูรัดเหยื่อ ปล่อยทุกอย่างให้ ไปตาม ครรลองของมัน