รักเดียวหัวใจนี้ให้เธอ

    3/3 แรงเหวี่ยงของโลก




                 “คู่นั้นน่ารักจังผู้หญิงดูเด็กกว่าเยอะมาก ผู้ชายดูเอาใจเก่งด้วยค่ะ” พัศนัยหันมองตามช้าๆเขาจำได้ทันทีแม่สาวน้อยกางเกงยีนส์ขาสั้นคนนั้นที่บอกเป็๞ลูกศิษย์เขานี่เอง ช่างเป็๞สาวมั่นอะไรขนาดนี้นะลูกศิษย์คนไหนหนอ ครั้นจะเดินไปถามชื่อก็เกรงแฟนเขาจะไม่พอใจ

                “ผู้หญิงเดี๋ยวนี้ชอบคนแก่กว่าครับ ยิ่งแก่ยิ่งดีครับกาญ”พัศนัยยังมองไม่ละสายตาราวจะคาดคั้นเอาคำตอบว่าลูกศิษย์คนนี้ชื่ออะไร

                “พี่บีมคะ คนแก่ส่วนมากชอบเด็กค่ะหรือพี่บีมไม่ชอบคะ?”พัศนัยนิ่งก่อนจะตอบแบบข้างๆคูๆ

                “แหมน้องกาญครับ เด็กแก่แดดก็ไม่ไหวนะเอาแค่พอน่ารักก็พอ แบบไม่แคร์ใครมั่นใจเกินงามพี่ว่าไม่เหมาะนะ” คนพูดเริ่มทำสีหน้าเคร่งขรึมจนอีกคนรู้สึกแปลกใจไม่น้อยว่าเขาหงุดหงิดอะไร

                “หงุดหงิดอะไรคะ ทานข้าวต่อค่ะ”

                ปานระพีกลับมาจากเข้าห้องน้ำต้องหยุดชะงักกับภาพตรงหน้านั่นครูบีมที่เธอทักที่ร้านหนังสือนี่นา ทำไมไม่เห็น มาตอนไหนกันไม่ทันจะคิดอะไรต่อจู่ๆตัวเองก็มาหยุดยืนที่โต๊ะพัศนัยอย่างไม่รู้ตัว

                “ครูบีมคะ เจอกันอีกแล้ว โลกกลมนะคะหนูที่เจอที่ร้านหนังสือไงคะจำได้ไหม?”

                “ครับ ครูยังจำเราไม่ได้เลยนะ” พัศนัยมองหน้าลูกศิษย์นานจนทำให้อีกคนรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้าก่อนชายหนุ่มจะนึกได้ว่าเสียมารยาทเกินไป

                “หน้าหนูกลมแบบนี้เป็๞เพื่อนการะเกดค่ะ หนูชื่อปานระพีเรียนกับครูบีม14ปีก่อนจำได้หรือยังคะ” ปานระพีพูดจบพร้อมลุ้นว่าพัศนัยจะตอบว่าอย่างไรต่อส่วนกาญเกล้ายังคงงงกับคนทั้งสองแต่ก็พยายายามจับใจความว่าเ๹ื่๪๫อะไร

                “ขอโทษนะ ครูจำไม่ได้นึกไม่ออกจริงๆครับการะเกดครูก็ไม่ได้เจอ๻ั้๹แ๻่เรียนจบแล้ว”พัศนัยตอบอย่างคนรู้สึกผิดที่จำลูกศิษย์คนนี้ไม่ได้สักที

                “มันคงนานไปอีกอย่างหนูคงไม่มีอะไรให้น่าจดจำค่ะ ว่าแต่สบายดีนะคะ” หญิงสาวพยายามเปลี่ยนเ๹ื่๪๫คุย

                “ครับ” คำตอบสั้นๆช่างทำให้คนถามรู้สึกน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก

                “งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ”หญิงสาวยกมือไหว้ทั้งพัศนัยและกาญเกล้า ก่อนเสียงดุษฎีจะดังตามหลัง

                “ปานเช็คบิลแล้วกลับเถอะ”

                “ค่ะ” พอปานระพีพ้นสายตาไปกาญเกล้ารีบซักถามคนรักด้วยแววตาสงสัยปนหวาดระแวง

                “ตกลงแม่สาวน้อย สาวมั่น เป็๲ลูกศิษย์เหรอคะ?” คิ้วโก่งงามเลิกขึ้นอย่างสงสัย

                “พี่จำเขาไม่ได้ นึกไม่ออก”

                “ไม่สวยจัดจ้าน แต่มีเสน่ห์นะคะน่ามองน่าสนใจดูสดใสไปหมด”กาญเกล้าพูดพลางมองแววตาคนตรงหน้าที่ยังคงตักอาหารใส่ปากแล้วเคี้ยวแบบไม่สนใจคำพูดของเธอเลย

                “แต่กาญรู้สึกว่าน้องเขาผิดหวังที่ครูบีมจำไม่ได้นะคะดูอาการออกเลยค่ะ”

                “ครับ กลับเถอะพี่ต้องไปทำงานต่อครับแยกกันตรงนี้นะ”

                พัศนัยนอนก่ายหน้าผากไปมาไม่หลับสักทีตีหนึ่งกว่าๆแล้วในหัวคิดอะไรสับสนวุ่นวายเพ้อเจ้อไม่จบสิ้นวนไปมาเ๹ื่๪๫สาวน้อยที่เจอเมื่อตอนเย็น ปานระพีชื่อเหมือนจะคุ้นแต่นึกไม่ออกส่วนแววตาเหมือนคุ้นเคยมาก่อนแต่….จู่ๆภาพลูกศิษย์แก้มป่องผมบ๊อบเต่อก็แล่นเข้ามาอีกครั้ง ไม่ใช่หรอก แต่ถ้านับไปวันเวลาใช่เลย14ปี เพราะเขาเพิ่งจบมาใหม่ๆ อาการจ้องแบบตาไม่กะพริบมีแค่คนเดียวที่ทำแบบนั้นคราวนี้ชายหนุ่มถึงกับยิ้มอย่างคนอารมณ์ดีแม่ลูกศิษย์สาวน้อยแก้มป่องเด๋อๆด๋าๆกับแม่สาวมั่นหุ่นกะทัดรัดน่าพกพาแถมสวยน่ารักจนจำไม่ได้เลยคนเดียวกันจริงๆ สาวน้อยยังอุตส่าห์จำเขาได้ตัวเขาเสียอีกจำไม่ได้เลยคิดแล้วก็โมโหตัวเองนัก 14ปีเปลี่ยนไปเป็๞คนละคนแบบไม่น่าเชื่อสายตาตัวเอง

                พัศนัยเตรียมกีตาร์และชุดที่จะใส่สำหรับเล่นดนตรีคืนนี้วงของเขารับงานที่ห้องอาหารโรงแรมแห่งหนึ่งไว้ชายหนุ่มเตรียมทุกอย่างเสร็จก็แต่งตัวไปทำงาน วันนี้เขาอารมณ์ดีกว่าทุกวันพอเลิกงานเขาก็รีบบึ่งไปโรงแรมที่รับงานไว้เพื่อเตรียมความพร้อมกับวงก่อนเริ่มการแสดง

                หลังจากอบรมเสร็จสองสาวก็สาละวนกับการแต่งตัวเพื่อไปงานเลี้ยงค่ำคืนนี้

                “วาดคิ้วแป๊บนะปาน ใกล้จะเสร็จล่ะ”เฟิร์นพูดพลางค่อยๆวาดคิ้วโก่งอย่างตั้งใจ

                “งั้นเราทาแก้มกับปากนิดหน่อยก็พองานเล็กๆไม่ต้องเยอะมาก”

                “ชุดปานสวยปนน่ารักเซ็กซี่นิดๆยังไงก็ดูดีจ้ะเชื่อเฟิร์น”

    หญิงสาวรูปร่างบางกะทัดรัดปล่อยผมยาวในชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวที่ยาวเหนือหัวเข่าทรงรัดรูปด้วยแบบชุดเป็๞คอวีด้านหน้าลึกแต่ไม่โป๊ ส่วนด้านหลังลึกถึงกลางหลังเผยให้เห็นผิวขาวเนียนชุดสีขาวกับรองเท้าส้นสูงสีครีมยิ่งทำให้คนในชุดดูโดดเด่นเป็๞เป้าสายของคนที่เห็นปานระพีไม่ได้สวมเครื่องประดับใดๆเพราะลำพังชุดก็ทำให้ชวนมองอยู่แล้วเหมือนหญิงสาวจะรู้ตัวว่าเป็๞เป้าสายตาของคนในงานเฟิร์นสะกิดเพื่อนให้เอาผ้าคลุมไหล่สีน้ำเงินเข้มที่เตรียมมา คลุมด้านหลังไว้

                “โป๊เหรอเฟิร์น”คนเป็๲เป้าสายตารีบถามด้วยความสงสัย

                “ไม่หรอกแต่คนมองเยอะเธอขาวด้วยไงปิดๆหน่อยก็ดี”

                “อือ หาไรกินก่อนนะหิวมากดนตรีเริ่มเล่นแล้ว” ปานระพีพูดจบก็เดินไปตักอาหารแล้วหาที่ว่างนั่งมีแค่โต๊ะด้านหน้าที่ยังว่างหญิงสาวยืนรอตัดสินใจว่านั่งดีไหมส่วนเฟิร์นมัวแต่เดินไปทักทายเพื่อนตามโต๊ะโดยไม่ได้สนใจปานระพีเลย

                พัศนัยกำลังร้องเพลงพลางสายตาก็ไปสะดุดกับคนร่างบางชุดสีขาวที่มีผ้าคลุมไหล่สีน้ำเงินคลุมทับเขาคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเจอแต่ด้วยอยู่บนเวทีแสงไฟทำให้เขามองหน้าไม่ชัดมากดูรวมๆแล้วงานคืนนี้คนร่างบางในชุดขาวถูกใจเขาที่สุด