“เ้าจันทร์รึเ้าคะ!! ไหนเงยหน้าขึ้นสิเ้า”
สุรเสียงหวานเอ่ยขึ้น ซึ่วดจันทร์ก็จำเป็ต้องเงยหน้าขึ้นแบบขัดขืนไม่ได้ พระเนตรงามนั้นเบิกกว้างราวกับใ แววตาของพระนางมณจันทร์นั้นฉายแววสับสนปนดีใจ ทรงแย้มสรวลออกมาพร้อมกับพุ่งเข้ากอดวาดจันทร์ทันที
“ข้านึกว่าเ้าตายแล้วเสียอีก โล่งอกไปที”
“เออ…พระองค์” วาดจันทร์รู้สึกเกรงไปหมด
“พระองค์ทรงอย่าแปลกใจกับท่าที่ที่แปลกไป เพราะเ้าจันทร์นั้นสมองกระบกระเทือนจึงทำให้ความจำเสื่อม จำใครไม่ค่ออยได้ แต่ที่น่าดีใจที่สุดก้คือนางยังคงเป็เ้าจันทร์คนเดิมที่เก่งทั้งสรรพวิชาการต่อสู้ คาถาอาคมและแตกแขนงเื่พิชัยาดังเก่าก่อน อีกไม่กี่เพลาอาตมาว่าจะมานางเข้าเฝ้าพระองค์ดำ เพราะนางยังคงต้องช่วยราชกิจาอีกมากนัก”
“ข้าจะรีบเอาเื่นี้ไปกราบทูลพระองค์” พระอัครมเหสีแห่งอโยธยานั้นตอบอย่างดีพระทัย
“แต่ทว่า อาตมาขอเพียงแค่ อย่าให้เื่เ้าจันทร์ความจำเสื่อมนั้นแพร่พราย เพราะมีอำมาตอีกากมายนักที่ไม่ชอบใจในความสามารถของนาง”
“เื่นั้นข้ารู้ดี พระคุณเ้าอย่าได้เป็ห่วง ว่าแต่แต่งชุดนี้กัจะมาซ้อมอาวุธกันทีนี้สิคนะ ข้าขอดูด้วยได้หรือไม่” พระนางมณีจันทร์ยังคงแย้มสรวลออกาอย่างมีเมตตา
“อาตมาตั้งใจว่าจะให้เ้าจันกับไอ้อินทร์มันมาฝึกสรรพวิชาเพิ่มทุกวันอยู่แล้ว เช้าเป็อาคมบ่ายเป็อาวุธทุกแขนง เพราะต่อไปพวกมันจะเป็กำลังสำคัญให้กับพระองค์ดำ”
“งั้นข้อขอรอชมนะเ้าคะ”
“ตามแต่พระทัยเถิด เอาพวกเอ็งสองคน ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วแสดงฝีมือให้นางพระได้ชมเป็ขวัญตาหน่อยสิ” พระมาหาเถรตอบรับพระนางมณีจันทร์ก่อนที่ะหันมาสองวาดจันทร์กับอินทร์ซึ่งทั้งสองก็ทำได้เเค่เพียงยิ้มแห้งๆ แล้วขานรับแบบจำใจ
“เ้าคะ/ขอรับ”
ทั้งคู่หมอบคลานถอยหลังออกไปก่อนจะลุกขึ้นมาเเล้วเดินไปยังแท่นวางอาวุธที่อยู่ด้านนอกศาลา
เขินยังไงไม่รู้
วาดจันทร์รู้สึกประหม่า จริงที่เธอเคยแสดงออกงานมามากมายแต่ครังนี้ไม่เหมือนกัน เพราะว่าครั้งนี้ต้องมาแสดงต่อหน้าพระพักตร์พระนางมณีจันทร์นะสิ
“ข้าหวั่นๆ ยังไงไม่รู้” วาดจันทร์พูดขณะที่กำลังเลือกดาบบนแท่นวางอาวุธ
“เต็มที่ก็พอ” อินทร์ตอบพร้อมยิ้มให้เธอ
“เต็มที่..นี้ถ้าพี่เจ็บตัวละ”
“เ้าก็ค่อยมาทำแผลให้พี่อย่างไรเล่า” อินทร์หัวเราะรัว
“เอ้าๆ จะเริ่มกันได้หรือยังพระนางมณีจับข้ารอนานแล้วนะ” เสียงเอ็ดดังขึ้นมาจากพระมหาเถร
“ถ้าเ้าไม่เอาจริงแล้วจ็บตัวมาอย่ามาโทษพี่นะ”
อินทร์ตอบพร้อมชี้ดาบข่อที่หน้าขอวาดจันทร์ เธอเงยน้ามองเขา บัดนี้สีหน้าของอินทร์แปรเปลี่ยนไปราวกับคนละคน
เล่นอย่างนี้ใช่ไหม
ได้
เอาจริงก็ได้!!
เคร้ง!!
วาดจันทร์ตวัดดาบในมือขวาปัดดาบของอินทร์ที่ชี้อยู่ตอย่างเเรงด้วยความไม่สบอารมณ์ของเธอเข้าเสียแแล้ว และดูเหมือนว่าเขานี้แหละที่จะได้เจ็บตัวเพราะท่าทางว่าเ้าหล่อนเอาจริงแน่ๆ เพราะทีท่ากับสายตามันคนละคนกับเมื่อครู่นี้เลย
ความไม่มั่นใจ ความกังวลหายไปทันทีที่เธอพร้อม
หาเื่เจ็บตัวแท้ๆ ไอ้อินทร์เอ่ย
“เก็บปากพี่ไว้กินข้าวเถอะ”
วาดจันทร์พูดเพียงเท่านั้นแต่คราวนี้อินทร์ััได้ถึงรังสีของไอจนทำให้เขาต้องะโถอยหลังออกไปเพื่อตั้งหลัง
“เ้าจันทร์! ห้ามเล่นกันถึงตายรู้หรอไม่” พระมหาเถรสั่งขึ้น
“เ้าคะ” วาดจันทร์ตอบเสียงเรียบ
เมื่อสิ้นเสียงตอบรับอินทร์ก็หายไปตาการมองเห็นของเธอแต่จู่ก็มาโผล่ต้องหาเธอด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ วาดจันทร์เบียงขวาเพื่อหลบดาบของอินทร์ก่อนจะหมุนตัวตวัดดาบสวนคืนอินทร์หันมารับได้อย่างทันท่วงที แต่ด้วยแรงดีดของดาบทำให้ทั้คู่ต่างก็กระเด็นถอยหลังออกไปทว่าวาดจันทร์ไม่รอช้า เธอพุ่งเข้าใส่อินทร์อีกครั้งพร้อมกับตวับดาบฟันสะพายเเล่งอินทร์รับดาบแทบจะทันที
แน่นอนว่ามันเกือบไม่ทัน
แรงปะทะเเรง
ดาบปะทะดาบ
แรงจนเสียชนิดที่ว่าต้องเกร็งแขนรับเพราะน้ำหนักที่ลงมาจากดาบของวาดจันทร์นั้นช่ามากมายเหลือเกิน
เร็วขึ้น แรงขึ้น
ถ้าไม่ใช่เขารับยาก
“โอ๋ ไม่เบานี้”
“ข้าเคยบอกหรอว่าเบา!”
วาดจันทรพูดพร้อมดีดดาบของอินทร์ออกก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่อินทร์อีกครั้งแต่อินทร์เพียงเอียงตัวหลบเท่านั้น วาดจันทร์ตวัดดาบฟันกลางลำตัวอินทร์ะโหลบก่อนที่จะฟัน่วนนกลับมาจาก้าเพื่อหวังจะจบเพียงดาบเดียวเพราะเขาเห็นช่องโห่วของเธอเเล้ว ทว่าสิ่งที่น่าแปลกใก็คือวาดจันทร์กลับหมุนตัวตีลังกาแล้วใช้แรงจากการหมุนตัวนั้นเป็แรงส่งตวัดดาบมากันเขาได้แถมแรง่งนั้นเองก็ทำให้เขาต้องเซถล่าออกไปแน่นอนว่ามันแรงจากททำเอามือี่กุมดาบนั้นถึงกับแตกแรงมีเืซึม
“แค่เริ่มต้นก็ได้เืแล้วนะเ้าคะพระคุณเ้า” มณีจันทร์พูดขึ้นอย่างกังวล
“นางกลับมาคราวนี้พร้อมกับความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้น..ดูเหมือนว่าเ้านทร์จะประมาทนางเกินไป”
เพราะสายตาของเ้าจันทร์ในครั้งนี้มันไม่ใช่เล่นๆ นางใช้เวลาเพียงไม่นานในการุ่นเครื่องให้ร้อน นางเอาถึงตายแน่ๆ ถ้ามันดูจะรุนแรง..คงต้องให้หยุดการประลอง
พระมหาเถรมองภาพตรงหน้าอย่างเริ่มหนักใจ เพราะการประลองให้ถอดพระเนตรครั้งนี้ความรุนแรงดูจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ความเร็วและความรุนแรงของดาบและนวอวุธเริ่มถูกงัดออกมาใช้ทีละน้อย เเน่นอนว่ามันทำให้เกิดความโกลาหลและเรียกความสนใจให้แก่ผู้คนรบข้างไม่น้อย และเเน่นอนว่าสมเด็จพระนเรศวรด้วยเช่นกัน พระมหาเถรคันฉ่องเห็นเสลี่ยงเสด็จผ่านมาก็ตั้งใจจะหยุดการต่อสู้ตรงหน้าเเต่เมื่อเห็นพระองค์ทรงส่ายหน้าท่านจึงมิทำอะไร
เคร้ง เคร้ง เคร้ง
เสียงดาบยังกระทบกันอย่างต่อเนื่องและดุเดือด ในตอนนี้อินทร์ต้องตั้งสติอยู่ที่วาดจันทร์เพียงอย่างเดียวเพราะการเคลื่อนไหวของเธอแม้นจะมีความคล้ายคลึงดังแต่ก่อนแต่ก็มีหลายอย่างที่แปลกไป การเคลื่อนไหวที่แปลกหลาดนั้นแหละที่ทำให้อินทร์ไม่สามารถอย่างวาดจันทร์ออกได้ว่าเธอจะมาไม้ไหนกันแน่ ถึงเเม้นว่าพละกำกลังของเขาจะมากกว่าแต่เรื่อของกระบวนท่าดูเหมือนว่าตอนนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะพอกับมือกับเธอได้
กระบวนท่าที่ดูเหมือนจะเอาวิชาอื่นที่เขาไม่รู้จักมาผสมผสานซึ่งเธอก็สามารถทำได้อย่างกลมกลืน
เคร้ง เคร้ง เคร้ง
พลั๊ก!!
ร่างบางเริ่มความเร็วที่มากขึ้นกว่าเดิมเร็ว เมื่อได้จังหวะจึงหมุนตัวพร้อมปัดดาบของอินทร์โดยใช้การปัดนอกเเล้วพลิกตัวไปด้านหลังก่อนที่จะใช้สันมือสับเข้าที่ท้ายทอยของร่างสูงอย่างแรง มันแรงจนทำเอาอินทร์ถึงกับทรุดลงด้วยความหน้ามืด วาดจันทร์ใช้จังหวะนั้นสบัดปลายดาบไปเฉือนที่ข้อมือของอินทร์เผื่อปลดดาบออกก่อนจะเตะออกไปให้ห่าตัวเเต่ดูเหมือนว่าอินทร์จะไม่ยอมล้มง่ายๆ อินทร์ลุกขึ้นพร้อมกับตั้งการ์ดมวยขึ้น
“ให้มันง่ายหน่อยก็ไม่ได้” วาดจันทร์สบท
“เดี๋ยวก็รู้แม่คุณ”
คราวนี้อินทร์เริ่มบุก ร่างสูงพุ่งตัวเข้าใส่วาดจันทร์ ซึ่งเธอตั้งดาบเตรียมไว้เเล้วเเต่รอบนี้อิทร์ฉวยจังหวะจับด้ามดาบก่อนที่จะสับศอกเข้าที่ข้อพับของเธอเพื่อปลดดาบ เมื่อไร้อาวุธวาดจันทร์ก็ถอยออกมาเล็กน้อย เธอมองอย่างพิจาณาสถานการณ์
“มือเปล่าก็ได้” วาดจันทร์บอกอย่างไม่สบอารมณ์
วาดจันทร์พุ่งเข้าต่อยตรงหน้าอินทร์แต่อินทร์เพียงปัดออกโดยใช้เเรงส่งจากวาดจันทร์เป็ตัวส่งต่อให้ให้เธอเซถล่าการต่อยรุกรับแบบปิดปัดป้องจึงเริ่มขึ้น อินทร์เพียงยกเท่าขึ้น วาดจันทร์ซึ่งได้เปรียบด้วยสรีระของความเป็ผู้หญิงซึ่งมีความคล่องตัวกว่าและตัวอ่อนกว่าจึงทำให้การโดดหลบนั้นเป็ไปด้วยความง่าย วาดจันทร์ให้สองมือยันพื้นก่อนดีดขึ้นเพื่อตีลังกากับมายืนอีกครั้ง คราวนี้เป็อินทร์ที่ไม่รอช้าแล้วอาศัยจังหวะโจมตีต่อแทน เขารู้สึกขันใจกับการเคลื่อนไหวของวาดจันทร์เป็อย่างมาก มันดูไร้ทิศทางซึ่งอ่านยาก
วาดจันทร์ปัดหมัดที่พุ่งเข้ามาไม่ยั้งอยางสบายพร้อมอาศัยจังหวะม้วนมือตลบเเขนขวาของอินทร์ออกก่อนจะใช้ฝ่ามือซัดเข้าไปที่สีข้างของอินทร์อย่างแรง ซึ่งเล่นเอาเ้าตัวถึงกับเเสดงสีหน้าเหย่เก
แต่ด้วยแรงของวาดจันทร์ซึ่งเป้นผู้หญิงแนน่นอนว่ามันสู้ไม่ได้กับผู้ชายร่างกายกำยำอย่างอินทร์แน่นอน เพีงแค่เธอโดนไปหมัดสองหมัดตามตัวนิดหน่อยก็ช้ำแล้ว และในที่สุดอินทร์ก็ล็อคคอของวาดจันทร์จากด้าหลังได้
“สงสัยจะจบเเล้วกระมั้งเ้าคะ” มณีจันทร์เอ่ยอย่างขบขัน
“ยังดอก เ้าจันทร์มันคงไม่ยอมง่ายๆ นางแสบซะยิ่งกว่าสิ่งใด”
และเเน่นอนว่าวาดจันทร์ไม่ยอมจริงๆ เธออาศัยจังหวะที่อินทร์ล็อคนั้น ใช้มือใช้มือขวาจับที่ข้อศอกและมือ้ายจับที่หัวไหล่ของอินทร์ก่อนที่จะย่อตัวและบิดตัวเล็กน้อยเป็แรงส่งและทุ่มอินทร์จากด้านหลังลงมาที่พื้นอย่างแรง
โครม!!!
พร้อมใช้เข่ากระทุ้งเข้าที่ชายโครงของอินทร์และตวัดขาล็อคแขนของอินทร์แล้วทีบยันกับลำตัวไว้ก่อนที่ดึงสวนกับลำตัวอินทร์ ซึ่งนั้นทำเอาร่างสูงถึงกับร้องจ๊ากด้วยความเ็ป
“เอ้าพอๆ! เ้าจันทร์พอแค่นั้นแหละเดี๋ยวผัวเ้ามันจักตายเสียก่อน!” เสียงพระมหาเถรดังขึ้นทันทีเพราะถ้าหากช้ากว่านี้คงได้มีแขนหักแน่ๆ
วาดจันทร์ปล่อยอินทร์ช้าๆ ร่างสูงทำหน้าดุใส่เธอ
“โกง”
“ข้าโกงที่ไหน”
“เ้าใช้วิชาที่พี่ไม่รู้จัก”
“ก็ข้าเรียนมา สมัยนี้มันไม่มีหรอก”
วาดจันทร์เถียงกันอินทร์แต่ดูเหมือนการเถียงกันระหว่างเธอกัยบอินทร์จะถูกหยุดด้วยเสียงหัวเราะอันทรงอำนาจที่มาจากด้านหลังของพวกเขา
วาดจันทร์หันไปมองยังต้นเสียงก็ถึงกับรีบทรุดเข่าลงทันทีเป็การเเสดงความเคารพ เธอรู้ดี รู้ทันทีว่าคนตรงหน้าของเธอเป็ใคร
ชายสูงศักดิ์ผู้ซึ่งเป็ดั่งเ้าชีวิตและนายเหนือหัวของเธอ
![ฝืนชะตาท้าสามภพ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721906142_38669137.webp)
77K
