ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        หลินเมิ้งหยาแอบร้องว่าแย่แล้วในใจนางคุ้นเคยกับน้ำเสียงชองชายผู้นี้ยิ่งนัก คุ้นเคยเสียจนตกตะลึง

        ร่างของหูลู่หนานพลันปรากฏขึ้นที่หน้าประตูทางเข้ากระโจม

        เมื่อถูกพบเห็น สีหน้าของชายาตู๋กูเผยให้เห็นความกระวนกระวาย

        หากเรื่องนี้รั่วไหลออกไปเกรงว่าไท่จื่อจะได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง แม้แต่นางเองก็ไม่อาจรับมือได้

        “องค์ชายรองหมายความว่าอย่างไรเพคะ เซี่ยเฉินไม่เข้าใจ”

        ใบหน้ายังคงประดับไว้ซึ่งรอยยิ้มชายาตู๋กูส่งสัญญาณผ่านทางสายตาให้นำตัวหลินเมิ้งหยาออกไป

        “สตรีผู้นี้เจ้าเล่ห์ยิ่งนัก ชายารองมิกลัวว่านางจะหนีไปได้ทันทีที่ออกจากกระโจมกระนั้นหรือ?”

        คิดไม่ถึงเลยว่าหูลู่หนานจะบีบแขนของหลินเมิ้งหยา

        ท่าทางของเขาไม่เหมือนคนที่กำลังเข้ามาช่วยเหลือ

        “โอ้ว? ที่แท้องค์ชายรองก็มีเรื่องค้างคาใจกับพระชายาอย่างนั้นหรือเพคะ? ในเมื่อทุกคนรู้จักกันดีอยู่แล้ว เช่นนั้นนั่งลงคุยกันก่อนดีหรือไม่?”

        ชายาตู๋กูเป็นคนฉลาด เพียงมองปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าองค์ชายรองแห่งซีฟานมีเป้าหมายเดียวกับไท่จื่อ

        ทว่าเรื่องนี้เป็นพระประสงค์ของไท่จื่อส่วนจะตกลงกันอย่างไรนั้นคงต้องแล้วแต่การตักสินใจของพระองค์

        “ใช่แล้ว พวกเราเคยทำความรู้จักกันมาก่อน”

        หูลู่หนานจ้องหน้าหลินเมิ้งหยาเขม็ง มุมปากหยักยิ้มเย็นชาราวกับมั่นใจแล้วว่าเขาสามารถเอาชนะหลินเมิ้งหยาได้อย่างแน่นอน

        คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีองค์ชายรองแห่งซีฟานเข้ามาร่วมวงด้วยหลินเมิ้งหยาร้องเตือนตัวเองในใจ

        ไท่จื่อและหูลู่หนานกำลังสมคบคิดร่วมมือกันเกรงว่าวันนี้นางจะเอาตัวรอดยากเสียแล้ว

        “เหตุใดจึงไม่ส่งเสียงแล้วเล่า? มิใช่ว่าเจ้าเก่งเรื่องต่อล้อต่อเถียงผู้อื่นอย่างนั้นหรือ?”

        หูลู่หนานจ้องมองหลินเมิ้งหยานับตั้งแต่วันที่เขาได้เจอหน้านางเป็นครั้งแรกเขารู้สึกหมดความอดทนกับนางเหลือเกิน

        ในที่สุดโอกาสก็มาถึง นางกลายเป็นลูกแกะที่กำลังรอการถูกเชือดคราวนี้เขาจะไม่ยอมปล่อยให้นางหนีไปไหนอีก

        หลินเมิ้งหยาเหลือบมองคนทั้งคู่ด้วยสายตาเย็นชา เบือนหน้าไปอีกทางไม่ยอมเอ่ยสิ่งใด

        “ช่างเป็นสาวงามที่ใจกล้ายิ่งนัก สำหรับพวกเราชาวซีฟานยิ่งหญิงสาวขัดขืนมากเท่าไรก็ยิ่งมีรสชาติมากเท่านั้น หากมิใช่ว่าไท่จื่อถูกพระทัยเจ้าละก็ข้าคงเอาเจ้ากลับไปเป็นสาวใช้ที่ซีฟานแล้ว”

        หูลู่หนานเอ่ยวาจาประสงค์ร้าย ทว่าริมฝีปากกลับหยักยิ้ม

        หลินเมิ้งหยาชำเลืองมองชายไร้ยางอายตรงหน้าทั้งที่มีเชื้อสายกษัตริย์เช่นเดียวกับผู้เป็นพี่ แต่เหตุใดพวกเขาจึงต่างกันยิ่งนัก

        “องค์ชายรองชอบล้อเล่นหรืออย่างไร ถึงอย่างไรสตรีคนนี้ก็เป็นประชาชนของต้าจิ้นหากองค์ชายรองอยากได้สาวใช้ ท่านสามารถเลือกจากพวกสตรีที่อยู่ด้านนอกนั้นได้”

        น้ำเสียงไม่เป็นมิตรนัก นางคือหญิงสาวที่เขาพึงใจเหตุใดจะปล่อยให้ถูกพาตัวไปง่ายๆ

        ร่างของไท่จื่อพลันปรากฏขึ้นในกระโจม

        หลินเมิ้งหยาลอบมองทั้งสาม สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว

        ดูเหมือนพวกเขาจะมิได้ปรองดองกันเท่าที่ควรเช่นนั้นนางมีโอกาสเอาตัวรอดแล้ว

        “ไท่จื่อมีค่าเสมือนหยก ทว่านางกลับเป็นเสมือนเครือญาติของท่านหากพระองค์ให้นางถวายตัวรับใช้ เช่นนั้นจะไม่มีข่าวลือเสีย ๆ หาย ๆ กระนั้นหรือ”

        ท่าทางขององค์ชายเสมือนมิได้เกรงกลัวไท่จื่อเลยแม้แต่น้อยหลินเมิ้งหยาเริ่มวางแผนในใจ

        ทั้งสองคนมิใช่คนดีดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงตัดสินใจดูสถานการณ์เงียบๆ

        “ตอนแรกข้าคิดว่าองค์ชายรองจะเป็นคนฉลาดแต่ดูเหมือนจะเป็นเพียงคนไร้ความสามารถเท่านั้น”

        น้ำเสียงของไท่จื่อเย็นชา สีหน้าแววตาไม่พึงพอใจนัก

        วางแผนกำจัดองค์ชายตรงหน้าในใจเกรงว่าเขาจะเก็บองค์ชายรองแห่งซีฟานเอาไว้ไม่ได้เสียแล้ว

        “เจ้าอย่าได้คิดที่จะกำจัดข้าเชียวพวกเราเพิ่งจะเริ่มต้นร่วมมือกันเท่านั้น หากเกิดเรื่องอะไรกับข้าขึ้นมาเช่นนั้นความร่วมมือของพวกเราก็สิ้นสุดลงมิใช่หรือ?”

        ทว่าหูลู่หนานกลับไม่สนใจ แยกเขี้ยวยิงฟันราวกับว่าเขาสามารถเอาชนะไท่จื่อได้

        “เจ้ากำลังข่มขู่ข้า?”

        สายตาของไท่จื่อเจือไว้ซึ่งความเย็นชา

        สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือการถูกข่มขู่

        ที่ต้าจิ้นแห่งนี้ นอกจากเสด็จแม่หาได้มีใครมีอำนาจเหนือกว่าเขาไม่ เขาคือเจ้าผู้ครองราชย์แห่งต้าจิ้นในอนาคตส่วนองค์ชายรองแห่งซีฟานเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่เขานำมาใช้ประโยชน์เท่านั้น

        “ไม่ ข้าเพียงแต่หวังว่าไท่จื่อจะไตร่ตรองดูใหม่อีกครั้ง”

        คนที่ถูกความงามของหลินเมิ้งหยาทำให้มัวเมามิใช่เพียงไท่จื่อคนเดียว

        หูลู่หนานเป็นคนทะเยอทะยาน

        เจียงซานและสาวงามล้วนเป็นเป้าหมายของเขาดังนั้นเขาจึงไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ

        “ไท่จื่อ องค์ชายรอง เหตุใดจะต้องทำให้เสียเรื่องเพียงเพราะสตรีคนเดียวกันเล่าเพคะ?”

        ชายารองตู๋กูสัมผัสได้ว่ากำลังถูกข่มขู่เตียงของไท่จื่อมีสาวงามมากมายผลัดเปลี่ยนเวียนนอน แต่ไท่จื่อมิเคยสนใจสตรีคนไหนมาก่อน

        เกรงว่านางมิอาจเก็บสตรีคนนี้ไว้ข้างกายไท่จื่อได้อีกต่อไปหากส่งนางไปที่ซีฟาน เช่นนั้นนางก็ยังพอจะมีแก่ใจสร้างความสัมพันธ์อันดีต่อนางได้

        “โอ้ว? ชายารองตู๋กูมีความเห็นเช่นไร?”

        หูลู่หนานหันหน้าไป มองดูหญิงสาวผู้เชื่อฟังสามีคนนั้นนางถึงขนาดส่งสตรีอื่นขึ้นเตียงสามีด้วยมือของนางเอง

        “ข้าเป็นเพียงสตรีคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ว่าใครก็ชอบสาวงาม แต่เพื่อสตรีเพียงคนเดียวท่านทั้งสองกลับต้องบาดหมางกัน เกรงว่าจะไม่คุ้มเอาเสียเลยไท่จื่อคิดเห็นเช่นไรเพคะ?”

        คำพูดของชายารองตู๋กูดึงสติของไท่จื่อกลับมา

        เมื่อครู่เขาถูกหูลู่หนานยั่วยุให้โกรธเกรี้ยว

        เมื่อหวนนึกถึงพันธสัญญาที่สร้างร่วมกันเมื่อไม่นานมานี้ความต้องการที่มีต่อหลินเมิ้งหยาลดลงค่อนข้างมาก

        แต่ถ้าถูกคนตัดหน้าไปกลางทางเกรงว่าเขาเองก็ไม่มีหน้าที่จะเดินต่อเช่นกัน

        แม้สีหน้าเคร่งขรึม ทว่าสายตามิได้อาฆาตมาดร้ายเหมือนอย่างตอนแรก

        “พวกเจ้าวางแผนได้ดีนี่ มองข้าเป็นเพียงสิ่งของไม่คิดจะเอ่ยถามความเห็นจากข้าเลยหรือ?”

        หลินเมิ้งหยารู้สึกอยากหัวเราะออกมาดังๆเหตุใดคนพวกนี้จึงคิดว่าจัดการนางได้อยู่หมัดแล้วกันนะ?

        ทั้งไท่จื่อและหูลู่หนานล้วนโง่เขลากันทั้งคู่

        เพื่อสตรีเพียงคนเดียว พวกเขากล้าทำเรื่องผิดศีลธรรมคนแบบนี้จะปล่อยให้มีอำนาจได้อย่างไร

        “ฮึ ตอนนี้เจ้าเป็นเพียงลูกไก่ในกำมือเหตุใดจะต้องถามหาความเห็นจากเจ้าด้วยเล่า?”

        หูลู่หนานไม่กังวลเลยว่าสตรีผู้นี้จะหนีออกไปได้ก่อนมาที่นี่เขาสังเกตเห็นว่ามีองครักษ์เฝ้าอยู่มากมาย อย่าว่าแต่สตรีตัวเล็กๆเพียงคนเดียวเลย แม้แต่ตนเองยังหนีออกไปได้ยาก

        “พวกท่านคนหนึ่งเป็นถึงไท่จื่อ อีกคนเป็นองค์ชายรองแห่งซีฟานส่วนข้าคือชายาอวี้แห่งต้าจิ้น หรือพวกเจ้าคิดว่าจะสามารถทำให้ข้าหายไปได้อย่างง่ายดาย?”

        หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงนิ่งสงบ ทั้งสามคนเริ่มรู้สึกหวั่นใจ

        คนที่ได้เคยรู้จักนางมาก่อนต่างรู้ดีว่าชายาอวี้เจ้าเล่ห์มากถึงเพียงใด

        ถ้าหาก ถ้าหากสิ่งที่นางพูดเป็นเรื่องจริง เช่นนั้น...

        “อย่าเสียเวลาเปล่าเลย ข้างกายข้ามีองครักษ์ฝีมือดีคอยคุ้มกันที่วันนี้ข้ายอมปล่อยให้พวกเจ้าจับตัวเอาไว้ก็เพราะอยากรู้ว่าพวกเจ้ากำลังวางแผนจะทำอะไรกันแน่มิเช่นนั้น เหตุใดข้าจึงไม่พาสาวใช้ตามมาด้วยเลยสักคนเดียวเล่า?”

        หลินเมิ้งหยานั่งลง ท่าทางผ่อนคลายพวกเขาไม่เข้าใจนางเลยแม้แต่น้อย

        ชิงหูตามนางมาเงียบๆ ตั้งนานแล้ว ทว่าเขาเพียงแต่รอคำสั่งเท่านั้นขอเพียงนางเอื้อนเอ่ย คนที่อยู่ที่นี่คงไม่มีโอกาสหายใจ

        ร่องรอยของการเย้ยหยันพลันปรากฏขึ้นในดวงตาคู่สวย ขณะเดียวกันพวกคนที่อยู่ในกระโจมต่างตกตะลึง

        สตรีคนนี้แปลกมากจริง ๆ

        “เช่นนั้นหรือ? แล้วองครักษ์ของเจ้าอยู่ที่ไหนกันเล่า? เรียกออกมาให้พวกเรารู้จักหน่อยจะเป็นไร?”

        แม้จะเอ่ยเช่นนั้น แต่หูลู่หนานกลับกำมีดในมือแน่น

        ขอเพียงยอดฝีมือคนนั้นปรากฏตัวออกมาเขาพร้อมที่จะพุ่งตัวไปฆ่าทันที

        ทว่าหลินเมิ้งหยามิใช่คนโง่สายตาดูถูกของเขาปกปิดความจริงในใจเอาไว้ไม่มิด

        “เจ้าคิดว่าเขาจะโง่ถึงขนาดออกมาแสดงตัวให้เจ้าเห็นอย่างนั้นหรือ? หากเจ้าไม่เชื่อ นอกจากองครักษ์หน้าประตูสองสามคนเหล่านั้นพวกเจ้าลองดูสิว่ายังมีคนอื่นอีกหรือไม่”

        เมื่อครู่ชิงหูปรากฏตัวให้หลินเมิ้งหยาได้เห็นในกระโจมหลังนี้นอกจากหลินเมิ้งหยาแล้ว มิมีคนอื่นล่วงรู้ถึงการมีตัวตนของเขา

        บางครั้งสายตาสามารถหลอกลวงเราได้ น่าเสียดายที่คนทั้งสามตรงหน้าไม่รู้ถึงเหตุผลข้อนี้

        “เข้ามา! เข้ามา!”

        ไท่จื่อยังคงไม่เชื่อ แต่แม้จะเรียกคนด้านนอกถึงสองครั้ง แต่กลับไม่มีผู้ใดขานรับ

        องครักษ์ที่ยืนเฝ้าหน้าประตูทั้งสองหันไปมองรอบๆก่อนนั้นพวกเขาได้รับคำสั่งเหมือนกันคือคนด้านในเรียกเมื่อไหร่จะต้องรีบเข้ามาข้างในทันที แต่เหตุใดเวลานี้จึงเหลือเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น?

        “ไม่ต้องเรียกหรอก คนของข้าช่วยพวกเจ้ากำจัดพวกเขาไปแล้วหากเรื่องในวันนี้ถูกแพร่งพรายออกไป เกรงว่าจะยุ่งยากเสียเปล่าๆ”

        หลินเมิ้งหยาส่งเสียงนิ่งสงบประสาทสัมผัสการได้กลิ่นของนางดีกว่าคนอื่น

        กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในอากาศ

        ชิงหูลงมือฉับไว เขาฆ่าคนโดยไม่ทิ้งรอยเลือดออกมาให้เห็น

        ดังนั้น นางจึงเป็นเพียงคนเดียวที่ได้กลิ่นเลือดเหล่านั้น

        เกรงว่าองครักษ์เหล่านั้นคงจะหมดลมหายใจไปแล้ว

        “ไท่จื่อ พวกเราควรทำเช่นไร?”

        ชายารองตู๋กูคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะเปลี่ยนไปเช่นนี้

        ตอนแรกพวกเขายังกำชัยชนะเอาไว้ในมือ ทว่าพริบตาเดียวเรื่องราวกลับเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง

        ชายาอวี้น่ากลัวเหลือเกิน! แต่ไหนแต่ไรมานางไม่เคยเห็นหญิงสาวลึกลับเช่นนางมาก่อน

        “ข้าจะไม่ทำร้ายพวกเจ้า เหตุเพราะข้าไม่อยากพังทลายท้องฟ้า ข้าจะทำเป็นไม่รู้เห็นเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้พวกเจ้าเองก็ควรทำเช่นนั้นเพื่อตัวของพวกเจ้าเอง”

        คนกุมอำนาจกลับกลายเป็นหลินเมิ้งหยาอีกครั้งแต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่คิดทำเรื่องน่าตื่นตระหนกใด ๆ

        ฆ่าพวกเขาตอนนี้ เป็นเพียงการแก้ปัญหาระยะสั้นแต่จะมีผลตามมาในระยะยาว

        ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาล้วนมีเชื้อสายกษัตริย์นางควรเก็บไพ่ตายเอาไว้ในมือ หลินเมิ้งหยายังมิอยากปล่อยให้ปลาตายในข้อง

        “คิดไม่ถึงเลยว่าข้าจะพ่ายแพ้ให้กับเจ้าอีกครั้ง”

        สีหน้าเคร่งขรึม สายตาอาฆาตจับจ้องมองทางหญิงสาวตรงหน้าเป็นเพราะนาง แผนการที่ลำบากตรากตรำวางมาตลอดสิบกว่าปีจึงถูกนางกุมเอาไว้

        เหตุใดเขาจึงมิอาจต่อกรชนะนางได้

        “เดี๋ยวเจ้าก็ชิน”

        หยักยิ้มเล็กน้อย ทว่าคำพูดเพียงสั้นๆกลับทำให้เขาอยากฆ่านางให้ตาย