หลังน้ำในหม้อเดือดปุดๆ โชคก็ยิ้มกว้าง หยิบเห็ดไคที่สองน้องล้างสะอาดเสร็จแล้วมาหั่นๆ เป็ชิ้นเล็กๆ ใส่ลงไปในน้ำร้อน กลิ่นเห็ดป่าหอมฟุ้งขึ้นมาเบาๆ
“วันนี้เพิ่มความหรูหน่อย” เขาคิดในใจ แล้วฉีกซองโจ๊กหมูสับอีกสี่ซอง โยนลงหม้อไปเลย รวมเป็ห้าซองเต็มๆ “ให้อิ่มกันทั้งบ้าน ใครไม่พอก็เติมได้!”
เขาคนไม้ไผ่ไปมา น้ำเริ่มข้นขึ้น โจ๊กเดือดเอือกๆ กลิ่นหอมของหมูสับกับข้าวบดลอยคละคลุ้งไปทั่วหลังบ้าน ไอร้อนพุ่งฟุ้ง
นินกับโอเดินเข้ามาในครัวพอดี แต่ละคนถือถ้วยไม้กับช้อนไม้ที่แกะสลักหยาบๆ มาให้
“พี่โชค... กลิ่นหอมจังเลยค่ะ” นินเอ่ยตาโต “ของในซองนั่น... มันทำให้น้ำข้นขนาดนี้เลยเหรอ?”
โอะโโลดเต้น “โอหิวแล้วพี่! ฟินแน่ๆ ค่ะ กลิ่นเหมือน... เนื้อสัตว์ผสมข้าวอะไรสักอย่าง”
โชคหัวเราะหึๆ ในใจ “ระบบ... น้องๆ ชอบแล้วว่ะ ฮ่าๆ” แล้วยกหม้อลงจากเตา ตักโจ๊กใส่ถ้วยให้สองน้องก่อน
“กินเถอะนิน โอ ใส่เห็ดไคเยอะๆ นะ หมูสับก็มีชิ้นเล็กๆ กับเศษผักด้วย”
นินตักช้อนแรกเข้าปาก ตาเบิกกว้างทันที “อร่อย... อร่อยมากเลยพี่! ข้าวบดละเอียด น้ำข้นๆ มีรสหมูหอมๆ เห็ดไคกลมกล่อม... ฟินจริงๆ ค่ะ!”
โออ้าปากกว้าง กินไม่ยั้ง “อืมมม! โอไม่เคยกินอะไรแบบนี้มาก่อนเลยพี่! มันนุ่มๆ หอมๆ ร้อนๆ ในปาก... อีกๆๆ อร่อยสุดๆ ไปเลย!”
โชคตักกินบ้าง รสชาติคุ้นเคยจากยุคปัจจุบัน แต่ในปากตอนนี้มันกลับฟินเป็พิเศษ “อืม... ดีที่ระบบมีของสำเร็จรูป ไม่งั้นต้องหุงข้าวโบราณทั้งวัน แถมยังไม่อร่อยเท่านี้”
เขามองสองน้องที่ก้มหน้ากินกันอย่างเอร็ดอร่อย นินกินช้าๆ แต่ยิ้มไม่หุบ โอตักไม่หยุดปาก พูดแทรกเป็ระยะ “พี่โชค... พี่หาของพวกนี้จากไหนเหรอคะ? ์ส่งมาให้จริงๆ เหรอ?”
โชคยักไหล่ ยิ้มเ้าเล่ห์ “ความลับ์บอกไม่ได้นี่นา แต่พี่สัญญาได้... พวกนี้ไม่ใช่ของขโมยใครมาแน่นอน เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะหาอะไรอร่อยๆ มาให้กินอีก”
นินมองพี่ชายด้วยสายตาแฝงความประหลาดใจ แต่ก็ยิ้มตาม “ถ้าพี่บอกแบบนั้น... นินเชื่อค่ะ แต่วันหลังถ้ามีอะไร... บอกนินด้วยนะคะ เราสามคนต้องช่วยกัน”
โอยกถ้วยขึ้นสูง “โอชอบโจ๊กพี่โชคที่สุดเลย! พรุ่งนี้ขออีกสิบซองนะคะพี่!”
โชคหัวเราะคิกคักในใจ “สิบซองก็แค่สิบแต้มเอง... ระบบโกงดีจริง” แล้วพูดออกปาก “ได้สิ เดี๋ยวพี่จัดการให้”
ทั้งสามกินโจ๊กจนหม้อเกือบหมด ท้องอิ่มกันถ้วนหน้า โชคนั่งพิงเสาไม้ มองทุ่งนาที่เริ่มมีแสงเย็นย่ำ “ชีวิตโบราณ... กินบะหมี่โจ๊กซองแล้วฟินขนาดนี้เลยเหรอวะ ดีใจแทนสองน้องจริงๆ”
147K
