แสงรวี

นิวัตร : ทำไมเขาต้องช่วยเราด้วย แบบนี้ไม่ผิดแปลกไปหน่อยหรือ?

พี่จิ๊บ : นั่นสิพี่ว่าไอ้คุณเธอคนนี้คงมีอะไรปิดบังหรือไม่ก็หลบซ่อนอะไรอยู่แน่ๆ หรือว่าภาก็รู้

ภา : มะ ไม่รู้ ภาจะไปรู้ได้ยังไงคะพี่จิ๊บ ภาก็เจอกับเขาครั้งแรกเหมือนกันนะคะ

นิวัตร : แล้วแกจะติดอ่างทำไม อย่าบอกนะว่า

ภา : เงียบไปเลย

พี่จิ๊บ : เอาละ พี่ว่ายังไงเราก็ต้องรีบปล่อยข่าวก่อน คงจะกระพือพอที่พวกรัฐบาลได้ขายหน้าแน่

พวกเรารีบทำข่าวทันทีเพื่อให้ทันกับงานแถลงข้อเท็จจริงของลูกชายท่านนายกและใช่ข่าวนี้เกี่ยวข้องกับตัวเขาโดยตรง ยิ่งข่าวกระจายตัวมากเท่านั้นก็ยิ่งสร้างแรงกระเพื่อมได้มากเท่านั้น และเป็๞ไปอย่างที่คาดคิด นักศึกษาย่านบางเขนและย่านหัวหมากก็ได้รวมตัวประท้วงถึงเหตุการณ์นี้ และเ๹ื่๪๫เริ่มจะบานปลายไปจนมีการไล่นักศึกษาออก หากแต่ว่าเมื่อทุกอย่างเริ่มก่อตัวทุกคนรอบตัวก็เริ่มหายไป

ภา : หมายความว่าไงนะ พี่จิ๊บหายัวไปหรอ?

นิวัตร : ใช่ พี่จิ๊บหายตัวไป ฉันไปหาที่บ้านก็ไม่เจอ ตามหาไปทุกที่ก็ไม่เจอ

ภา : ปกติพี่จิ๊บไม่ใช่คนที่จะหายตัวไปง่ายๆนะ แล้วเราจะทำยังไงล่ะ?

นิวัตร : ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

เสียงรถทหารสามถึงสี่คันรถมาจอดที่หน้าสำนักข่าวของเราและคนที่นำการจับครั้งนี้คือ รวี

รวี : ขออนุญาตนะคะ จ่าจับตัวผู้ชายคนนั้นไป

จ่า : ครับ

นิวัตร : มึงจะทำอะไรกูมึงจะทำอะไร ปล่อยนะเว้ย ปล่อย

รวี : ส่วนคุณอยู่ที่นี่ จ่าจับตัวทุกคนที่อยู่ในสำนักพิมพ์นี้แล้วก็ออกไปให้หมด

เสียงประตูสำนักพิมพ์ปิดลงเหลือเพียงแค่เรากับรวีที่อยู่ในห้อง รวีนั่งที่โต๊ะกอดอกมองเราที่ยังยืนอยู่และจับเรานั่งเก้าอี้และเริ่มสอบสวนเรา

รวี : คุณใช่ไหมที่ปล่อยข่าว?

ภา : อยากรู้ทำไม?

ภา : ถ้าใช่แล้วทำไม?

รวี : อืมเข้าใจแล้ว มานั่งตรงนี้สิ

รวีตบที่ตักเบาๆเชื้อเชิญให้เรามานั่งแต่เราก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม จนสีหน้าที่ยิ้มเ๽้าเล่ห์เปลี่ยนเป็๲สีหน้าที่ไม่พอใจจนเราต้องทำตาม

ภา : พอใจเธอรึยัง?

รวี : พอใจแต่...........

ภา : อย่ามาจับฉันนะ

รวี : ไม่จับก็ไม่จับ แต่ว่า

ภา : แต่อะไร?

รวี : แต่วันนั้นคุณทำเราก่อนนะ

รวี : คิดว่าเราจำไม่ได้หรือยังไง คุณน่ะรู้จักเราน้อยไปเสียแล้วคุณม่านนภา

ภา : ทะ เธอจะทำอะไรฉัน?

รวี : เปล่าแค่อยากทำแบบนั้นกับคุณ

มือของรวีเริ่มไล้ไปตามร่างกายของเราหากแต่สิ่งนั้นไม่ได้ทำให้เรารู้สึกตาม เราจึงผละออก

ภา : เธอปล่อยฉันนะ

รวี : ไม่ปล่อย

ภา : ปล่อยฉันนะ เธอจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ

รวี : ทำไมเราชอบคุณ

ภา : แต่เราไม่ได้ชอบคุณ เราเป็๲ผู้หญิงนะ

รวี : แล้วทำไม แค่เป็๞คุณแค่นั้นเราก็พอแล้ว

ภา : แต่ยังไงเราก็ไม่ชอบคุณ เราพึ่งรู้จักกันไม่นานเองนะ

รวี : อืมได้ ถ้าคุณคิดแบบนั้น

รวีเดินออกไปด้วยความหงุดหงิด เราได้แต่ยืนดูเธอออกไป เรานั่งนิ่งอยู่ที่เดิมและอึ้งกับสิ่งที่รวีพูด ความรู้สึกมันเกิดขึ้นได้ง่ายๆขนาดนั้นเลยรึเปล่าหรือว่าสิ่งที่รวี๻้๪๫๷า๹คืออะไรกันแน่

/////

หลายสัปดาห์ผ่านมาสถานการณ์ในบ้านเมืองเริ่มปั่นป่วน นักศึกษาเริ่มเคลื่อนไหวประเด็นฮอตกรวมไปถึงประเด็นการเมืองและที่น่าจะใหญ่ที่สุดก็คงเป็๞เ๹ื่๪๫รัฐธรรมนูญ นักศึกษาถูกจับกุมรวมไปถึงอาจารย์และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรถูกจับที่ตลาดสนามหลวง นักศึกษาจึงประกาศเป็๞ศูนย์กลางนิสิตนักศึกษาในการรวบรวมนักศึกษาทุกมหาลัยมารวมตัวเพื่อเรียกร้องเ๹ื่๪๫ต่างๆ พวกเรานั่งรอที่มหาวิทยาลัยย่านท่าพระจันทร์เพื่อสัมภาษณ์ถึงการจัดตั้งศูนย์กลาง

นศ. : พวกเราจะเรียกร้องตามข้อเรียกร้องต่อไปนี้ครับ..........

ภา : หากสถานการณ์บานปลายจะทำยังไงคะ?

นศ. : เรามั่นใจว่าการประท้วงชุมนุมของเราจะอยู่ในกรอบตามมติของศูนย์กลางครับ

หลังจากงานแถลงเสร็จเราก็กลับมาที่สำนักพิมพ์โชคดีที่พี่จิ๊บและนิวัตรถูกปล่อยตัวออกมาหลังจากวันนั้นประมาณหนึ่งสัปดาห์ แต่คนที่เราไม่เจออีกเลยนั่นคงเป็๞ รวี

จิ๊บ : พี่ฝากภาเอาไปโรเนียวหน่อยนะ ส่วนอันนี้นิวัตรเอาไปส่งให้พี่ทีนะ

ภา : พี่จิ๊บคะ ถ้าโรเนียวเสร็จแล้วภาขอกลับก่อนนะคะ

จิ๊บ : อืม กลับไปพักเถอะ

เราเก็บกระเป๋าแล้วเดินกลับบ้านอย่างเช่นทุกครั้ง หากแต่ว่าเรายังคงเลือกเดินไปทางตรอกนั้นหลังจากไม่ได้กลับทางนี้เลยหลายสัปดาห์ มันยังคงเปลี่ยวเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้กลับไม่มีอะไร จนเราเดินถึงบ้าน เรายังคงไขประตูบ้านอย่างเช่นทุกวันหากแต่ว่าประตูถูดเปิดออกก่อนแล้ว..............