ถิงถิงเดินเข้าไปในห้องมืดๆ นั้นตามลำพัง เธอส่องไฟฉายเล็กๆ มองดูว่ามีสิ่งใดผิดปกติรึเปล่า แต่กลับไม่พบอะไรเลย อี้หลางก็ไม่ตามเข้ามาสักที ถิงถิงได้แต่บ่นในใจที่ต้องมาอยู่ในห้องนี้คนเดียวมืดๆ
“ถิงถิงอยู่ไหน มองไม่เห็นเลย เดินมาหาหน่อยสิ”
อยู่ดีๆ ก็ได้ยินเสียงอี้หลางเรียกหา ถิงถิงรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันทีเมื่อมีเพื่อนตามเข้ามาแล้วในตอนนี้
“อี้หลางอยู่ไหน เดี๋ยวไปหานะ เห็นแสงไฟฉายมั้ย นี่ๆ ที่ส่ายไปมา”
“เห็นแล้ว งั้นถิงถิงเดินตรงมาเรื่อยๆ เลยนะ อี้หลางอยู่ตรงนี้ เห็นไฟฉายกระพริบๆ มั้ย”
ทั้งสองคนส่งสัญญาณให้กันก่อนที่ถิงถิงจะเดินเข้าไปหาเขาอย่างไม่ระแวงสงสัยอะไรเลย เมื่อเดินเข้ามาใกล้จุดที่มีไฟกระพริบๆ แต่อยู่ๆ พื้นก็ยกสูงขึ้นและหมุนช้าๆ ถิงถิงใว่าเธอไปเหยียบอะไรเข้ารึเปล่า ห้องนี้แปลกมาก มืดมาก ทั้งไม่มีสวิตซ์ไฟอะไรเลย มันแปลกเกินไป
อยู่ดีๆ ไฟก็สว่างวาบขึ้นส่องลงมาที่ตัวถิงถิง และเหมือนร่างกายถูกอะไรบางอย่างยกขึ้นสูง เบื้องล่างเป็อี้หลางที่ยืนมองดูถิงถิงอยู่จากภายนอกกระจกใสนี้ สายตาเขาดูอาลัยอาวรณ์แต่กลับไม่คิดช่วยเหลือเลย
“อี้หลางช่วยด้วย!! ทำไมยืนดูเฉยๆ แบบนั้นล่ะ!”
เสียงร้องะโของถิงถิงทั้งทุบกระจกตรงหน้าอย่างแรง เพื่อขอให้อี้หลางช่วยออกจากเ้าก้อนกลมๆ แปลกๆ นี่ ที่ครอบร่างกายของถิงถิงอยู่ แต่เขาก็ยังยืนดูนิ่งๆ เหมือนเดิม ไม่ขยับเขยื้อนอะไรเลย ถิงถิงเริ่มรู้สึกแปลกๆ หรือเขาจะหลอกให้เธอมาติดอยู่ในนี้ อยู่ในเ้าก้อนกลมๆ นี่เหรอ มันเหมือนยานเล็กคล้ายๆ กับลูกบอลกลมๆ ถิงถิงไม่รู้ว่าเธอเข้ามาอยู่ในนี้ได้ยังไง แถมยังมีตัวเลขมากมายบนหน้าจอ ระบบปุ่มสวิตซ์อะไรก็ไม่มีเลย แล้วจะออกไปได้ยังกัน!!
อี้หลางได้แต่ยืนมองไม่กล้าทำอะไร เพราะมีกล้องวงจรปิดที่ถ่ายภาพของเขาอยู่ เขาเองก็อยากมีชีวิตอิสระ จึงได้แต่ขอโทษถิงถิงที่ต้องทำแบบนี้
“ฉันขอโทษนะ อย่างน้อยเธอก็ไม่ตาย แค่อาจจะไปอยู่ในที่แปลกๆ เท่านั้น โชคดีนะถิงถิง”
อี้หลางพูดได้แค่นั้นด้วยน้ำตาคลอ เขาเสียใจแต่เขาก็ต้องทำ
ถิงถิงมองเห็นปากของอี้หลางที่กำลังขยับเขยื้อน เธอไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยจากภายนอกจึงอ่านปากเขา แต่มันยิ่งทำให้เธอผิดหวัง เพราะมันไม่ใช่คำที่บอกว่าจะช่วยเธอ แต่กลายเป็บอกว่าขอโทษอย่างนั้นเหรอ เขาหักหลังเธอ พาเธอมาติดในเ้าก้อนกลมๆ นี่อย่างงั้นเหรอ
ช่างเป็เพื่อนที่ดีจริงๆ แล้วยังกล้ามาสารภาพรักกับเธออีก ดีนะที่เธอยังไม่คิดอะไรเกินเลยกับเขา ตอนนี้เธอเสียความรู้สึกกับอี้หลางมาก ทำไมถึงกล้าทรยศความไว้ใจของเธอได้ เป็ผู้ชายที่เลวระยำจริงๆ เธอให้ความสนิทสนมและไว้ใจเขาที่สุด แต่เขากลับทำแบบนี้ นี่เหรอเพื่อน นี่เหรอการคบหาดูใจกัน ดูแค่นี้ก็รู้แล้วว่าจิตใจเขาแย่แค่ไหน เธอไม่น่าเชื่อใจเขาเลย...
เครื่องกลมๆ เหมือนลูกบอลที่ขังถิงถิงไว้เริ่มสั่นแรงขึ้น ทั้งยังส่องแสงสว่างวาบจนแสบตาขึ้นอีกครั้งหนึ่ง แล้วทุกอย่างตรงหน้าของถิงถิงก็เปลี่ยนไป อี้หลางผู้ชายที่แสนเลวคนนั้นหายไปแล้ว กลายเป็คลื่นแสงสีสวยเหมือนสีรุ้งเป็เส้นทางยาวจนสุดสายตามองไม่เห็นจุดหมาย รู้แต่ว่าเ้าเครื่องกลมๆ นี้พาถิงถิงมุ่งหน้าไปที่ไหนก็ไม่รู้
ตอนนี้ถิงถิงได้แต่ถอนหายใจ ทำใจยอมรับว่าเธอแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ถ้าหากเธอไม่ไว้ใจอี้หลาง เธอก็คงไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายแบบนี้
เธอนั่งลงตรงกลางเ้าลูกบอลใหญ่ั์นี่ ในใจก็ได้แต่คิดว่าแล้วแต่บุญแต่กรรม เธอไว้ใจคนผิดเอง คงโทษใครไม่ได้ ถ้ารู้ว่าภารกิจนี้จะเป็แบบนี้เธอคงเลือกที่จะไม่ทำดีกว่านี้ จะได้ไม่ต้องมาเจอคนเลวคนนี้ ทั้งที่มันเป็ภารกิจสุดท้ายที่เธอจะเป็อิสระแล้วแท้ๆ ไม่น่าเลย
ต่อไปเธอต้องเจอกับอะไร? ...
ต้องเจอคนเลวแบบนี้อีกไหม? ...
แล้วเธอจะรับมือได้ไหม? ...
หลายคำถามวนเวียนในหัวไปหมด ก่อนจะนั่งสมาธิ เพื่อปรับลมหายใจ และเรียกสติเธอให้กลับคืนมา เมื่อเธอหลับตาลงในหัวของเธอกลับเจอคลื่นสัญญาณแปลกๆ เธอจึงลองเชื่อมต่อดู
นี่คือสัญญาณของอะไรกันนะ?
คำถามมากมายวนเวียนในหัวของถิงถิงไปหมด
จนเมื่อเชื่อมต่อสำเร็จ จึงได้เห็นชื่อของระบบหนึ่งโผล่ขึ้นมาชื่อว่าทามมี่เหรอ? อะไรอีกเนี่ย? ทามที่แปลว่าเวลาอย่างงั้นเหรอ
ทามมี่!! ถิงถิงลองเรียกดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับระบบนี้รึเปล่า เธออยากรู้ว่ามันคืออะไร
รับทราบ! ้าอะไรขอรับ? ระบบทามมี่กำลังทำงานอยู่ ้าเปลี่ยนแปลงเวลาหรือว่าเข้าสู่ภารกิจล่ารางวัลของระบบเวลา
อะไรคือกำลังทำงานอยู่? อะไรคือเปลี่ยนแปลงเวลา? และยังมีล่ารางวัลอะไรอีก? นี่มันอะไรกันเนี่ยยยยยยยยย!!!?
ถิงถิงอยากจะกรีดร้องออกมาให้แต่ก็พยายามข่มอารมณ์ไว้ เธอเชื่อมต่อกับระบบอะไรกัน เธออยากกลับไปที่เดิม ลองสั่งการดูแล้วกัน อาจจะพอทันเวลา ก่อนเ้าพ่อค้ายานั่นจะหนีไป
“หยุดการทำงานเครื่องนี้ได้รึเปล่า? ฉัน้ากลับไปที่เดิมก่อนหน้านี้”
ระบบเริ่มทำงานแล้วกลับไปไม่ได้ นอกจากไปถึงจุดหมายแล้วจึงจะตั้งค่าให้กลับมาได้ แต่ระบบย้อนเวลาเป็ของปัญญาประดิษฐ์แบบสแตนอโลน ไม่มีใครสามารถควบคุมได้ จึงต้องให้ผู้ที่้าใช้งานระบบทำภารกิจแลกกับคำสั่งหรือของรางวัลเท่านั้น ถ้าทำได้จะมีรางวัลสุ่มให้ เพราะการย้อนเวลาแต่ละครั้งใช้พลังงานมาก ไม่สามารถทำได้ทันที ต้องใช้เวลาราว 1-2 ปีเพื่อชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์เข้าไปจนเต็มก่อนเท่านั้น!!
ยิ่งได้ฟังถิงถิงก็แทบทนไม่ไหวอีกแล้ว เธอกรีดร้องออกมายังกะถูกเชือดทันทีที่ได้รู้ว่าต้องไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ 1-2 ปี แถมยังไม่รู้ด้วยว่าเ้าระบบนี่จะพากลับรึเปล่าเมื่อชาร์จพลังงานเต็มแล้วเพราะต้องทำภารกิจอีก เพื่อจะได้ออกคำสั่งระบบได้ ทำไมมันยุ่งยากจังเลย ใครสร้างมันขึ้นมากัน!!
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!!!! ไม่ไหวแล้วโว้ยยยย!! อะไรกันเนี่ย!! บ้าไปแล้ว!!”
ถิงถิงระบายความอัดอั้นออกมาทันที ตอนนี้ผมเผ้าเธอยุ่งเหยิงไปหมดเพราะใช้มือขยี้ขยำเพราะปวดหัวกับสิ่งที่ได้รับรู้ตอนนี้ ชีวิตอิสระของเธอหมดสิ้นแล้ว นี่ยังต้องมาทำภารกิจตามใจเ้าระบบนี่เพื่อที่จะได้กลับไปอีกอย่างงั้นเหรอ
ถ้าไม่ทำตามระบบก็ไม่ทำตามคำสั่งเหมือนกัน ตอนนี้ใกล้ถึงุดหมายแล้ว ระบบจะเปลี่ยนเครื่องแต่งกายให้เข้ากับสภาพแวดล้อม ชุดรัดรูปไม่ใช่รูปแบบที่ผู้อื่นในโลกที่เรากำลังจะไปถึงจะรับได้ ทำใจให้สบายอย่าฝืน แสงเลเซอร์จะสแกนปรับสภาพเสื้อชุดเก่าให้กลายเป็รูปแบบใหม่ผ่านโมโลกุลเล็กๆ ของมัน มันต้องใช้เวลา เ้าสามารถงีบนอนได้ แต่ห้ามขยับเขยื้อนมากนัก ไม่เช่นนั้นเลเซอร์สแกนถูกิัร่างกายเ้าแทนจะกลายเป็รอยแสบร้อนนะ
ถิงถิงไม่รู้จะคิดจะทำอะไรแล้วจึงนอนแผ่หลาลงไปกับพื้น ยังดีที่เ้าก้อนกลมๆ นี่กว้าวงพอให้เธอนอนยืดเหยียดขาออกไปได้ เธอขอพักใจพักกายเลยแล้วกัน จทำอะไรก็ทำ อะไรจะเกิดมันก็คงต้องเกิดสินะ...ช่างมันละกัน
ถิงถิงหลับตานอนลงทันที เธอปวดหัวมากจนจะบ้าแล้วตอนนี้
8K
