จอมใจบัญชารัก (นิยายแปลจีน) By ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 6 สอนพี่ (1)

        แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านลายช่องหน้าต่างเข้ามา สาดต้องผืนดินเป็๞ประกายพร่างพราย มองดูแล้วรู้สึกสงบใจทั้งยังงามตา

        แต่จี้มามาไม่มีจิตใจจะชื่นชมความงามเช่นนี้ นางรู้สึกไม่สบายใจนัก และคอยชำเลืองมองเยี่ยสุยเป็๲ครั้งคราว

        คุณหนูนั่งขีดๆ เขียนๆ บนโต๊ะหนังสือโดยไม่พูดจาอะไรเลยมาเกือบชั่วยามแล้ว

        คุณหนูมีนิสัยโลดโผนไม่ยึดติดกฎระเบียบ ที่ผ่านมายามอ่านหนังสือหรือฝึกคัดลายมือก็มักจะอดปากพูดคุยไม่ได้ จึงถูกนายท่านสามลงโทษอยู่บ่อยๆ คราวนี้ทำไมสงบเงียบนัก

        จี้มามารู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดแปลกไป...

        รอจนเยี่ยสุยหยุดพักมือ นางรีบเข้าไปถาม “คุณหนู พักสักครู่เถอะ เดี๋ยวบ่าวเรียกคนมาเตะลูกขนนกเป็๲เพื่อนคุณหนูดีไหมเ๽้าคะ”

        เยี่ยสุยส่ายศีรษะปฏิเสธ ยิ้มพลางตอบกลับว่า “ไม่ต้องหรอกมามา ข้ายังต้องเขียนต่ออีกสักครู่”

        จี้มามาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามอีกว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณหนูไปเดินเล่นที่ทะเลสาบ๮๬ิ๹จ้าวกันดีไหมเ๽้าคะ”

        “มามา ข้าเหนื่อยมาจากสนามอาชาแล้ว อยากจะนั่งพักสักครู่น่ะ” ขณะตอบเยี่ยสุยก็ทำสีหน้าให้ดูเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้าง

        มามาคงกลัวว่านางจะเบื่อจึงคิดหาวิธีแก้เบื่อให้

        มามาไม่รู้เลยว่านิสัยโลดโผนโจนทะยานในวัยเด็กของนาง สูญสลายไปกับวันคืนที่ต้องเคี่ยวกรำอยู่กับการครุ่นคิดวางแผนทุกย่างก้าวของชีวิตจนกลายเป็๞คนนิ่งเงียบไปนานแล้ว

        กระทั่งภายหลังนางจิตใจนิ่งสงบราวกับบ่อน้ำโบราณ ถึงกับมองดูกู้จางสิ้นลมไปต่อหน้าโดยไม่ขมวดคิ้วเลยสักนิด

        ยามนี้ยังจะมีอะไรให้ครึกครื้นรื่นรมย์อีกเล่า

        ทุกสิ่งเปลี่ยนไปแล้ว มิอาจเหมือนเดิมได้อีก...

        นางยังคงเป็๞เยี่ยสุย แต่ไม่ใช่เยี่ยสุยคนเดิมอีกแล้ว และนางก็ไม่ได้พยายามปิดบังเ๹ื่๪๫นี้ด้วย

        ไม่ว่าใครก็คงคิดไม่ถึงว่านางจะย้อนเวลากลับมาได้กระมัง สำหรับมามาและคนอื่นๆ คงได้แต่ปล่อยให้ค่อยๆ ยอมรับความเปลี่ยนแปลงนี้ไปเอง

        ถึงอย่างไรนางก็ผ่านพิธีปักปิ่น ได้รับคำสั่งสอนชี้แนะจากท่านแม่ ก็ควรรู้จักเติบโตรู้ความแล้ว...

        ทุกอย่างเป็๲ไปตามคาด แม้ว่าจี้มามาจะรู้สึกไม่คุ้นเคยกับนางไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

        โดยทั่วไปผู้คนมักเข้าใจทุกอย่างตามความเคยชิน จี้มามาคิดว่าคุณหนูคงจะเหนื่อยแล้วจริงๆ จึงไม่พูดอะไรอีก

        เยี่ยสุยเองก็ดูเหมือนจะเหนื่อยแล้วจริงๆ นางวางพู่กันลง พิงหลังกับพนักเก้าอี้ จากนั้นหลับตาลง

        ภาพเหตุการณ์ผ่านเข้ามาในหัวเป็๞ฉากๆ มีทั้งสุขสนุกสนาน บ้างทุกข์ตรมเดียวดาย บางคราวสงบมั่นคง บางคราวเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย...

        สุดท้ายสตินางก็เริ่มเลือนราง อาจเป็๲เพราะใช้สมองครุ่นคิดมากไป นางจึงนอนหลับไปทั้งอย่างนั้น

        จนกระทั่งจี้มามามาปลุกเรียก นางจึงได้สติลืมตาขึ้น เยี่ยสุยเข้าใจว่าตัวเองยังฝันอยู่ จึงหลุดปากเรียกออกมาว่า “เซี่ยนชู...”

        เพิ่งเอ่ยปากออกมานางก็รีบหยุดตัวเอง ได้สติขึ้นมาในบัดดล นี่ไม่ใช่ฝัน มามายังมีชีวิตอยู่!

        จี้มามาเข้ามาประคองนางพลางถาม “คุณหนู เริ่มต้น[1] อะไรก่อนหรือเ๯้าคะ”

        เยี่ยสุยยิ้มพลางตอบกลับด้วยสีหน้าสะลึมสะลือ “มามา ข้าแค่คิดว่าตัวเองยังฝันอยู่ จึงพูดเรื่อยเปื่อยน่ะ”

        เซี่ยนชูยังไม่ได้มาอยู่ข้างกายนางเลย อีกทั้งในตอนนี้นางยังไม่ได้สกุลเดียวกับ ‘เซี่ยนชู’ เลยด้วย

        ตอนนี้เพิ่งรัชศกหย่งเจาปีที่สิบแปดเองนี่นา...

        จี้มามาไม่ถามเ๹ื่๪๫ฝันของนางอีก กลับเอ่ยปากว่า “คุณหนู รีบตื่นเถอะ นายน้อยห้ามาแล้ว รอท่านอยู่ที่ห้องหนังสือเล็กเ๯้าค่ะ”

        ในตระกูลเยี่ย เยี่ยเซี่ยงอวี๋จัดอยู่ในลำดับที่ห้าของลูกหลานรุ่นเดียวกัน เหล่าคนรับใช้ในบ้านจึงเรียกเขาว่า “นายน้อยห้า”

        พอได้ยินว่าพี่ชายมา ดวงตาเยี่ยสุยเป็๞ประกาย ลุกพรวดขึ้นยืนทันควันพร้อมกับพูดเร่งว่า “เร็วเข้า ข้าจะไปหาท่านพี่!”

        จี้มามาได้ฟังก็ยิ้มออก คุณหนูในยามนี้กลับดูรีบร้อนขึ้นมาทีเดียว

        เมื่อครู่ที่ดูสงบนิ่งปานนั้น คงเพราะเหนื่อยจริงๆ ด้วย

        นางไม่รู้หรอกว่าเยี่ยสุยไม่ได้พบหน้าพี่ชายของตัวเองมายี่สิบกว่าปีแล้ว จะไม่รีบร้อนได้อย่างไรกัน

        เชิงอรรถ

^ คำว่า ‘เซียน (先)’ หมายถึง ก่อน คำว่า ‘ชู (初)’ หมายถึง เริ่มต้น เริ่มแรก