[ไอแอม]
ผมเผ่นแนบทันทีหลังจากนั้นแต่ผมยังแผ่นไปไม่ถึงสามเมตรเลยผมก็ต้องตัวปลิวมากระทบกับแผ่นอกแกร่งของชายหนุ่มนิรนามอีกแล้ว
หมับ! พรึบ!
เดี๋ยว!!!
เสียงทุ้มเ็านั้นผ่านริมฝีปากชายหนุ่มออกมาเรียบเฉยเหมือนกับใบหน้าของเขาแต่ตอนนี้ผมกลับไม่อยากจะพูดคุยอะไรกับเขาอีกต่อไปแล้วและผมพยายามใช้สมองอันน้อยนิดของผมคิดอยู่เสมอว่า...จากจุดนี้ออกไปอีกไม่เท่าไหร่ก็จะถึงหน้าโรงพยาบาลอยู่แล้วผมกะเอาไว้ว่า ผมจะวิ่ง 4 x 100 ออกไปขึ้นแท๊กซี่ที่หน้าโรงพยาบาลให้ได้
หลังจากที่ผมเรียบเรียงระบบความคิดและแผนการของผมเสร็จสิ้นแล้วผมก็ยกเข่าของขึ้นเพื่อที่จะกระทุ้งเป้าของไอ้หนุ่มหน้าหล่อนั่นเพื่อเอาตัวรอดแต่แผนของผมกลับยังไม่ได้เริ่มขึ้นเลย
เพราะไอ้หนุ่มหน้าหล่อมันใช้มือเพียงข้างเดียวของมันจับเข่าของผมยกค้างไว้กลางอากาศก่อนที่มันจะถามผมเสียงลอดไรฟันออกมา
“จะทำอะไร?”
“ป ...เปล่า”
ผมบอกปัด ๆ ส่ง ๆไปเพื่อเอาตัวรอด แต่จังหวะนั้นไอ้หนุ่มหน้าหล่อมันกลับจับเอวของผมยกขึ้นก่อนที่มันจะยกผมขึ้นไปพาดบ่าของมันและพาผมเดินออกไปที่ลานจอดรถทันที
ตอนนี้ผมใและกลัวมันมากถึงมันจะเคยใจดีช่วยผมมาก่อนก็เถอะ แต่ตอนนี้ผมเริ่มจะไม่ไว้ใจมันซะแล้วและด้วยสัญชาตญาณของมนุษย์ที่้าเอาตัวรอดเมื่อยามมีภัยอยู่ใกล้ตัว ในระหว่างที่มันกำลังแบกผมเดินโท่งๆ ไปที่ลานจอดรถอยู่นั้น ผมก็ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากคนที่กำลังเดินผ่านไปมาอยู่บริเวณนั้น
"ช่วยด้วยครับ ช่วยผมด้วยครับช่วยด้วยครับ"
"หุบปาก! แล้วก็เงียบซะ! ถ้าไม่อยากตาย!!! "
มันตวาดผมออกมาเสียงดังจนผมต้องหุบปากลงทันทีที่มันขู่ผมออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังเพราะตอนนี้ผมบอกเลยว่าไอ้หมอนี่มันน่ากลัวมาก และที่สำคัญคนแถวนี้ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วยผมเลยสักคนเพราะไอ้บ้านี่มันบอกกับพวกเขาทุกคนออกไปแบบหน้าด้าน ๆ
"ไม่ต้องยุ่งเื่ของผัวเมียแค่เมียกำลังงอนผัวนิดหน่อย เดี๋ยวก็ดีกันแล้ว"
"ไอ้บ้าเอ้ย! กูไม่ใช่เมียมึงนะเว้ย!!! "
"หึ! อย่าพยศผัวแบบนี้สิครับเมีย"
"ช่วยด้วยครับ! ผมไม่ใช่เมียมันนะครับ ช่วยด้วยครับ"
ในที่สุดก็ไม่มีมนุษย์ใจกล้าคนไหนคิดจะเข้ามาช่วยเหลือผมเลยจนกระทั่งไอ้บ้าหน้าหล่อมันแบกผมเดินไปจนถึงรถของมันแบบง่าย ๆ จากนั้นมันก็โยนผมเข้าไปที่เบาะหลัง
พรึบ!!! /เสียงมันโยนผมอย่างไม่ปรานี ก่อนที่มันจะตามเข้ามานั่งที่เบาะหลังข้าง ๆ ผมพร้อมกับปิดประรถที่ดังจนแก้วหูแทบแตก ปั้ง!!! / ปรื้น / ตามด้วยเสียงออกรถที่ดังยิ่งกว่าเครื่องบินแลนดิ้งประมาณนั้นเลย
จากนั้นทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบเพราะผมเองก็ไม่กล้าแม้แต่จะอ้าปากถามมันเลยด้วยซ้ำไป และในขณะที่รถกำลังวิ่งออกจากโรงพยาบาลไปด้วยความเร็วสูงบนท้องถนนที่โล่งในยามค่ำคืนอยู่นั้นผมก็รวบรวมความกล้า ก่อนที่ผมจะค่อย ๆ หันไปมองหน้าของไอ้หน้าหล่อที่ตอนนี้มันก็กำลังจ้องหน้าผมหน้าตึงอยู่ก่อนแล้ว
จากนั้นผมก็ท่องนะโมในใจสามจบก่อนที่ผมจะเอ่ยถามมันออกไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แถมเสียงสั่นด้วย
"คุ...คุณจะพา ผ ...ผมไปไหนน่ะ?"
"หึ!ถามได้...นายยังค้างค่าตอบแทนฉันอยู่ไม่ใช่เหรอ? "
ไอ้หน้าหล่อมันยิ้มร้ายออกมาก่อนจะจ้องหน้าผมนิ่ง ซึ่งตอนนี้ผมก็พอจะเดาทางออกแล้วล่ะว่า...มันหมายความว่ายังไงแต่มีเหรอที่คนอย่างผมจะยอมให้มันข่มเหงได้ง่าย ๆและผมก็แสร้งถามมันกลับไปเหมือนจำได้บ้างไม่ได้บ้าง
"ค่าตอบแทนที่คุณช่วยผมไว้น่ะเหรอ?"
"หึ...คงจะอย่างนั้นมั้ง"
มันยกยิ้มร้ายออกมาอย่างกับเสือรอขย้ำเหยื่อก็ไม่ปานแต่ผมก็ยังทำใจดีสู้เสือ แสร้งพูดออกไปอย่างไม่เต็มเสียงนักว่า
"แค่จะทวงเงินค่าตอบแทนทำไมต้องทำรุนแรงกับผมขนาดนี้ด้วย อยากได้เท่าไหร่ก็บอกมาดี ๆ สิเดี๋ยวพอผมกลับถึงบ้านแล้วผมจะรีบโอนให้"
"หึ!แล้วใครบอกว่าฉันอยากได้เงินของนาย"
ไอ้หน้าหล่อมันยื่นหน้าของมันเข้ามาใกล้ผมจนหน้าของเราอยู่ห่างกันแค่ประมาณคีบเดียวแต่ผมก็ยังทำเป็เฉไฉต่อไปเพื่อหาทางเอาตัวรอด
"ถ้าไม่เอาเงินแล้วคุณจะเอาอะไรล่ะ"
"ฉันจะเอานาย...ไอแอม"
ผมถึงกับสะดุ้งจนหลังกระแทกประตูรถไปเลยเมื่อผมได้ยินไอ้หน้าหล่อมันพูดออกมาตรง ๆ โป้ง ๆ ว่าจะเอาผมแถมมันยังเรียกชื่อผมถูกด้วย
ที่จริงผมก็อยากถามมันอยู่เหมือนกันว่ามันรู้จักชื่อของผมได้ยังไง แต่ตอนนี้ผมยังไม่มีโอกาสได้ถามมันเลยเพราะมันยื่นหน้าอันหื่นกระหายของมันเข้ามาหาผมจนจมูกโด่ง ๆ ที่ดูคมเป็สันของมันชนจมูกของผมโด่งๆ ของผมแต่ไม่คมเหมือนของมันแล้ว
และมันก็จ้องมองริมฝีปากของผมนิ่งก่อนที่มันจะค่อย ๆ เลื่อนริมฝีปากหยักของมันเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ด้วยท่าทางเหมือนกำลังจะจูบผมผมจึงรีบเบี่ยงหน้าหลบออกไปด้านข้าง ก่อนที่ผมจะแกล้งถามมันออกไปทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้วว่ามันจะทำอะไร
"คุณจะทำอะไรน่ะ ย ...อย่านะ...อย่า...จ ...จูบผมน้า ก ...กลัวโดนจูบ
ผมหลับตาลงเพราะไม่อยากมองแต่ทันใดนั้นไอ้หน้าหล่อมันก็ก้มลงมาหอมแก้มของผมหนึ่งทีเบา ๆจนผมต้องลืมตาโพรงขึ้นด้วยความใ
พรึบ!
ผมรีบยกมือขึ้นมาโอบอุ้มสองแก้มของผมเอาไว้อย่างหวงแหนและในจังหวะนั้นไอ้หน้าหล่อมันก็ยื่นมือของมันมาดึงมือของผมออกจากพวงแก้มก่อนที่มันจะเอ่ยถามผมออกมาอย่างมีชั้นเชิงกว่า
"หึ!ไหนบอกจะให้ทุกอย่างที่ฉัน้าไง หรือว่าจะเบี้ยว?"
"ผมบอกจะให้ทุกอย่างที่เป็ของนอกกายและไม่ใช่ให้คุณมาเอาผม"
ผมตวาดมันกลับไปอย่างอารมณ์เสียแต่มันกลับพูดออกมาเสียงเรียบให้ผมเสียอารมณ์มากขึ้น
"ตอนนั้นนายไม่ได้พูดแบบนี้นี่แต่นายบอกว่าจะให้ทุกอย่างที่ฉัน้ารวมถึงตัวของนายด้วย"
ไอ้หน้าหล่อมันไม่ได้แค่ทวงค่าตอบแทนอย่างเดียวแต่ตอนนี้ปากของมันเลื่อนลงไปขบกัดตามซอกคอของผมอย่างมันในอารมณ์แล้ว
ส่วนผมนั้นก็เริ่มสั่นไปทั้งตัวเพราะผมกลัวมาก เนื่องจากั้แ่เกิดมาผมยังไม่เคยทำเื่อย่างว่ามาก่อนเลยแต่ผมก็ยังทำเป็ใจดีสู้เสือหิวอย่างมันต่อไปด้วยการประคองสติของผมให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนที่ผมจะยกมือขึ้นมาดันหัวของมันให้ห่างจากซอกคอของผม พร้อมกับพูดกับมันออกไปทั้งๆ ที่ยังตัวสั่นอยู่
"เอ่อ...คึ...คือ ตอนนั้นผมผมพูดออกไปโดยขาดสติ คุ...คุณอย่าถือสาผมเลยนะ ล ...แล้ว ผ ...ผมก็ยังเป็ผู้เยาว์อยู่เลยนะครับ...คุณไม่ควรมีอะไรกับผู้เยาว์อย่างผมนะครับ"
ไอ้หน้าหล่อมันจ้องหน้าผมนิ่งก่อนที่มันจะยิ้มร้ายออกมาเบา ๆ แล้วมันก็ยื่นมืออันใหญ่ั์ของมันเข้ามาบีบปลางคางของผมให้เชิดขึ้นเล็กน้อยก่อนที่มันจะบอกผมออกมาเสียงเ็าจนผมเสียวสันหลังว๊าบ
"แถเข้าไป...แถให้ตายฉันก็ไม่มีวันปล่อยนายหรอกตราบใดที่ฉันยังไม่ได้เอานาย...ไอแอม"
ผลั่ก!
ผมผลักมือของมันออกจากปลายคางของผมด้วยความนึกรังเกียจก่อนที่ผมจะตะวาดใส่หน้ามันด้วยความโมโห
"ไอ้ระยำเอ้ย! กูไม่น่าหลงคิดว่ามึงเป็เทพบุตรเลย"
มันยื่นใบหน้าหล่อ ๆของมันเข้ามาให้ผมในระยะใกล้จนลมหายใจเป่ารดใบหน้าของกันและกันแล้วมันก็ถามผมเสียงลอดไรฟันออกมา
"มึงเรียกกูว่าไอ้ระ...อะไรนะ?"
และผมก็ตอบมันกลับไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“ไอ้ระยำ ชัดไหม?”
“หึ! มึงกล้าเรียกกูว่าไอ้ระยำเหรอ?”
มันยกยิ้มเหมือนกับพวกโรคจิตและจ้องหน้าของผมนิ่งจนผมอ่านอารมณ์มันไม่ออกเลยแต่ผมก็ยังตวาดมันกลับไปเพื่อตอกย้ำคำเดิมอีกครั้ง
"เออ!! "
เพี๊ยะ!!!
อึก!!!
.....
ซันด๊อก
![ร้อนรัก...ช่างซ่อมแอร์ [PWP] มี ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1752051728_46400326.webp)
968
