ตอนที่ 6 อารมณ์ของสตรีห้ามต่อกร
[ครั้งแรกที่นางแยกเขี้ยวยิงฟันใส่ข้า หรือว่าข้าจะทำเกินไปจริงๆ]
ชายหนุ่มสองคนได้แต่มองตากันปริบๆ เมื่อหลี่เชี่ยนอธิบายต้นเื่ให้ฟังจึงได้รู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดและมองนางในแง่ร้ายไปมาก เขาแอบแง้มม่านบางสอดส่องนางเป็ระยะหางตาจึงสังเกตเห็นเืสดซึมผ่านส่วนล่างของหญิงสาว เขารู้ได้ทันว่าหลังจากนี้ต้องเตรียมรับมือกับอารมณ์อ่อนไหวของสตรี
"หลี่เชี่ยนพวกเราจะทำอย่างไรดี ในเมื่อค่ายทหารมีแต่บุรุษ ข้าหารู้ได้ว่าสตรีควรใช้สิ่งใดห้ามเื"
ยามนี้แม่ทัพใหญ่ละทิ้งความยโสและทะนงตนยอมจับมือสงบศึกกับหลี่เชี่ยนชั่วคราวเพื่อช่วยเหลือให้นางพ้นคราวเคราะห์ของเดือน พวกเขาเพียงแค่พยักหน้าก็รู้ใจราวสื่อสารผ่านจิต ร่างกำยำทั้งสองเดินเคียงไหล่เข้าเมืองกวานผิง โฉมหยกเฝ้าหน้าประตู โฉมหน้าคมเข้าโรงหมอปรึกษาเื่อย่างว่า
"ท่านหมอจ่ายยาบำรุงเืและยาบรรเทาอาการเอ่อ..."
"อ้อ ท่านแม่ทัพ้ายาบำรุงครรภ์หรือขอรับ"
"ไม่ใช่! คือว่าข้า... ้ายาแก้ปวดรอบเดือนให้สตรี"
"เช่นนี้หรือขอรับ" ท่านหมออมยิ้มเบาๆก่อนจะหันไปหยิบสมุนไพรหลายขนานรวมกันในห่อ
"ข้าขอถามอีกเื่ แล้วหญิงสาวเขาใช้สิ่งใดเพื่อสอดแยงใต้หว่างขากันล่ะถึงจะห้ามเืได้" ผู้าุโถึงขั้นปู๊ดน้ำชาสาดหน้าหล่อเหลา
"ข้าน้อยสมควรตาย" ผู้เฒ่าหมอตระหนกตัวกลัวตายเร่งหมอบหัวก้มต่ำขอขมา
"ข้าไม่สนเื่เป็ตายของท่าน เร่งช่วยนางสำคัญที่สุด" เป็ครั้งแรกที่เขาไม่สนใจเื่เล็กน้อยทั้งที่แม่ทัพใหญ่หยวนรักหน้าบำรุงเกียรติ ทว่าหญิงสาวที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังเห็นท่าทีร้อนรนเ่าั้จึงชี้แนะแทรกขึ้นมา
"สตรีอย่างเราหากมีรอบเดือนต้องใช้เกือกมะพร้าวและฝักบัวหยาบที่ตากแห้งแล้ว หากฮูหยินของท่านมามากจนออกไปเองไม่ได้ แนะนำท่านแม่ทัพแวะร้านของป่าที่อยู่ถัดไปหนึ่งซอยก็ได้แล้ว"
"ขอบคุณท่านน้าที่ช่วยเหลือ" ใบหน้าหล่อค้อมตัวออกไปอย่างเร่งรีบไม่สนสายตาผู้ใด แต่ที่น่าแปลกไปมากกว่านั้นคือเขาไม่ได้สนใจที่จะปฏิเสธด้วยซ้ำที่ผู้อื่นกล่าวหาว่าเขามีฮูหยิน
หลังจากตระเวนซื้อของใช้สำหรับสตรีแดงเดือดจนครบครัน ตงฮุ่ยควบอาชาเข้าหาอย่างร้อนใจ "ท่านแม่ทัพขอรับ วันนี้ท่านมีนัดจะช้าไม่ได้"
"จริงสินะ เช่นนั้นของทั้งหมดนี้ฝากหลี่เชี่ยนจัดการด้วย ความลับของนางหากเ้าแพร่งพรายให้สตรีอับอาย ข้าจะจับเ้าแขวนบนประตูค่ายสามวัน!"
น้ำเสียงแหบพร่าข่มขู่ข้างติ่งหูจนเขาขนลุกซู่ หลี่เชี่ยนรูดซิปปากสนิทวิ่งหน้าตั้งกลับค่ายทหารด้วยความไวของปีศาจ เหรินม่อจ้องแผ่นหลังที่จากไปจนสุดสายตาก่อนจะหันหัวอาชากลับ จู่ๆรสขมเฝื่อนทะลักเข้ามาในอกอย่างที่ไม่เป็มาก่อนเมื่อคิดว่าเขาต้องเป็คนดูแลนางไม่ใช่ตน เหรินม่อเริ่มแยกไม่ออกว่าห่วงใยนางหรือหึงหวงนางกันแน่
[หึงหวงงั้นเหรอ ไม่มีทาง!]
"ท่านแม่ทัพขอรับ ได้ยินหรือไม่" เสียงตงฮุ่ยเรียกสติในขณะที่เขาเผลอไผลเหม่อลอยคำนึงถึงนางโดยไม่รู้ตัว
*****
ค่ายทหารกวานผิงแถบชายแดน
กระโจมใหญ่หน้าด่าน
กลิ่นยาขมคุกรุ่นลอยตามสายลม ซากบวมแห้งหนึ่งกระสอบถูกแบกเข้ามาด้านในราวถุงฟืน... โชคดีที่หลี่เชี่ยนไหวพริบดีหลอกตาผู้อื่นว่าขนอาวุธลับของกองทัพกลับค่าย
"นำมามากขนาดนี้จะให้ข้าใช้ทั้งชาติเลยหรือไง" สายมาหน่อยเหอเหยาเริ่มมีกำลังเคลื่อนตัวลุกมาสอดใส่ซากบวบไว้ห้ามเื ใบหน้าซีดเซียวเริ่มประดับเืฝาดขึ้นมาบ้างแล้ว ระหว่างที่นางกำลังถอดผ้านวมออกจากเตียงใหญ่เพื่อชำระมลทิน หลี่เชี่ยนก็เข้ามาพร้อมชามยาขมใบโต น้ำเสียงอ่อนโยนอบอุ่นกว่าเตาผิงดังขึ้น
"ทั้งหมดนี้ข้าทำเพื่อท่าน ดื่มยาแล้วพักเถอะข้าจะซักนวมลบเืในลำธารแทนท่านเอง"
"นี่ไม่ใช่คำสั่งของเหรินม่อหรือ?"
"แน่นอนอยู่แล้วว่าไม่ใช่ นอกจากท่านแม่ทัพจะตำหนิพวกเรายังฝากความถึงท่านว่าอย่าก่อเื่ยามที่เขาไม่อยู่"
เหอเหยาหุบยิ้มหวานส่อสีหน้าเจือความผิดหวังก่อนจะรับชามยาขมเอาไว้ในมือแล้วจึงผายมือให้หลี่เชี่ยนหอบผ้าห่มไปชำระ
[ขอโทษที่ต้องทำเช่นนี้ ข้าก็แค่อยากให้ท่านเห็นข้าในสายตามากขึ้นหน่อย]
หญิงสาวขลุกตัวอยู่ในกระโจมใหญ่หลายชั่วยาม ยกหลังมือเท้าเกยคางจิบชาร้อนด้วยความเบื่อหน่าย กระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงยามเว่ย... ทหารทั้งหลายฝึกหนักในลานกว้างมีเพียงนางที่นั่งห่อยิ้มแห้งฟังเสียงลม ในใจของนางสงสัยเหลือเกินว่าเหรินม่อหายหัวไปที่ไหนทั้งวัน เหตุใดไม่มาดูดำดูดี อีกใจหนึ่งก็คิดไม่ตกว่าเขาจะโกรธที่นางตะคอกเสียงใส่ไปแบบนั้นหรือไม่
จู่ๆจมูกคมเริ่มได้กลิ่นคาวเืคลุ้งขึ้นมา ถุงหอมที่พกติดตัวมาก็แห้งสนิทและอับสาป นางจึงอาศัยจังหวะนี้ย่องเบาออกจากค่ายทหารลับๆ เสนอหน้าระรื่นแถบตลาดกลางเมืองเพื่อจับจ่ายซื้อสอย เดิมทีนางไม่คิดจะออกมาสร้างเื่ให้สกุลหยวนแบกรับ ทว่าเื่วุ่นวายดันวิ่งกระแทกหน้านวลเกือบคว่ำเมื่อด้านหน้าเป็ หยวนเหรินม่อที่ควงสาวงามเลือกถุงหอมในหอการค้าอย่างเปิดเผย
"ตัดสินข้ากับหลี่เชี่ยนว่าเป็หญิงชายหน้าไม่อาย แล้วท่านกับนางเล่า... ข้าต้องสรรหาสรรพนามใดมาด่าทอถึงจะสาแก่ใจ"
ใบหน้าหงิกงอหน่วยนั้นห่อหุ้มโทสะเอาไว้มาก หญิงสาวยกกำปั้นทุบขมับเบาๆขณะที่เขายิ้มให้สตรีหน้าหวาน หากเป็คุณหนูบ้านอื่นเกรงว่าจะวิ่งแจ้นปาดน้ำตากลับเรือนรีบยื่นใบถอนหมั้นไปแล้ว แต่วิธีนี้ใช้ไม่ได้ผลกับนาง หลินเหอเหยากระทบส้นเท้าย่ำเข้าหอการค้าประจันหน้าทั้งสองตาต่อตาฟันต่อฟัน นางอยากรู้เหลือเกินว่าเขาจะสู้หน้านางอย่างไร
"หยวนเหรินม่อ..." น้ำเสียงแหลมปรี้ดจิกกัดราวแม่ไก่ พร้อมยื่นมือเล็กััแผ่นหลังหนาให้เขารู้สึกตัว
"ท่านพี่หยวน... อย่าบอกนะว่าหนนี้มารดาของท่านส่งสาวใช้ออกมาตามกลับจวนเช่นเมื่อก่อน" สตรีอีกคนกล่าวตัดตอนไม่ให้เขาขานตอบเหอเหยา
'หรงเจียนจื้อ' คุณหนูผู้สูงศักดิ์มียศลำดับเป็ถึงท่านหญิง กล่าวอีกอย่างคือนางมีเชื้อพระวงค์คาบเกี่ยวกับฮ่องเต้องค์ปัจจุบันแต่เป็เพราะพระญาติห่างๆ ความสัมพันธ์ของพวกเขาเริ่มต้นเมื่อสามปีก่อนหลังจากที่ 'หรงซ่งถี' บิดาของนางสนับสนุนให้เหรินม่อผูกวาสนารักกับบุตรสาวเพียงคนเดียว
ด้วยสาเหตุที่ว่าทั่วหล้านี้ไม่มีอาชาแกร่งตนใดเหมาะกับหงส์ฟ้าเทพประทานอย่างนางไปมากกว่านี้ ทุกครั้งที่พบพานราวปาฏิหาริย์ที่ถูก์เสกสั่ง โดยหารู้ไม่ว่าหรงซ่งถีเป็ผู้จัดแจงทั้งสิ้น โชคดีที่คืนเดือนหงายชายหนุ่มไม่ได้ไปตามนัด มิเช่นนั้นคงตกเป็เขยคนแซ่หรงผิดต่อสกุลหลินแน่
"ชื่อของข้าหลิน-เหอ-เหยา รักแรกของท่านแม่ทัพ ส่วนท่านพี่หยวนอักษรหมู่นี้ข้าเรียกได้ผู้เดียว อีกไม่กี่เดือนข้างหน้านายหญิงสกุลหยวนย่อมเป็ข้าที่สืบทอด หากคุณหนูยืนยันจะเป็รอง... ข้าแซ่หลินใจกว้างย่อมไม่ห้ามปราบ"
คำพูดเหน็บแนมหลุดออกมาจากปากราวหย่อนกุ้งล่อปลากินเบ็ด สตรีผาดโผนเช่นนางไม่จำเป็ต้องแสร้งอ่อนแอให้ผู้ชายเห็นใจ ซ้ำแล้วยังไม่จำเป็ต้องรอเขาออกหน้า นางชิงตัดบทย้ำชัดสถานะให้นางนกกระจอกหัวโกร๋นรู้จักชะโงกดูเงา
"นี่เ้า! ไร้มารยาท!"
หยวนเหรินม่อขบกรามทนฟังอยู่หลายประโยค หากปล่อยให้นางสาวไหมพันตัวเองอีก เกรงว่าสตรีวัยขบเผาะจะสร้างเื่รนหาที่ตาย ด้วยฐานะท่านหญิงอาจทำให้สกุลหลินพินาศหรือมากไปกว่านั้นหลินเหอเหยาอาจจะศีรษะหลุดจากบ่าก็เป็ได้
"ผิดต่อเจียนเอ๋อร์แล้ว ไว้ครั้งหน้าพี่จะชดเชยให้เ้า"
"ส่วนเ้า! กลับหลังหันกลับค่าย ว่างนักจากนี้ก็เข้าไปทำงานในกระโจมหมอดูแลคนเจ็บซะ!!"
เหรินม่อเอื้อนเสียงอ่อนไหวกล่าวลาหญิงงามหวานนุ่มจนเหอเหยาใแทบตาถลน ก่อนที่เขาจะหันมาตะเบ็งเสียงดุออกคำสั่งกับนางราวบัญชาทหาร ทำให้นางฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าที่แท้เขาก็ไม่ใช่เสือโง่ที่เกี้ยวสตรีไม่เป็ เพียงแต่เขาเลือกปฏิบัติและเลือกรักใคร่เท่านั้น
"เจียนเอ๋อร์... เจียนเอ๋อร์!!! เจียนเอ๋อร์ๆๆๆ ไว้ครั้งหน้าพี่จะชดเชยให้เ้า ถุยๆ" นางถลึงตาถากถางมารหัวใจก่อนจะหันกลับมาประสานใบหน้าคมที่เอาแต่ขมวดคิ้วเข้าหากันยามพบนาง เหอเหยาสนซะที่ไหนซ้ำยังกลอกตามองบน ดัดเสียงทุ้มจำลองสถานการณ์ จีบปากจีบคอล้อเลียนบุรุษได้น่าหมั่นไส้และยียวนที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยพบเจอ
1K
![เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นเศรษฐีนีในยุค 80 [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727034_54386757.webp)
