ตำนานวิญญาณแฟนซี (Seirei Gensouki)

        “อา...”

        เมื่อผละออกจากอ้อมอกของริโอะเซเรียเปล่งเสียงออกมาแหบพร่า

        เรียวปากงามพยายามฝืนยิ้มเต็มที่ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

        “เราจะได้เจอกันอีกใช่ไหม?”

        เด็กชายหยุดคิดเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าตอบด้วยรอยยิ้มสดใส

        “...ครับเราต้องได้เจอกันอีกแน่นอน”

        “ดูแลตัวเองแล้วกลับมาอย่างปลอดภัยนะไปดีมาดีล่ะ”

        เซเรียยิ้มอย่างขมขื่นปวดหนึบอยู่ในอก

        “ครับ”

        ตอบแล้วริโอะก็ค่อยๆถอยห่างเซเรียออกไปทีละก้าว

        ในอกเซเรียแทบระเบิดออกมาขณะที่มองริโอะที่กำลังจะจากไป

        ถ้าข้าอ่อนแอกว่านี้อีกนิดข้าคงกอดเขาแล้วปล่อยโฮอย่างกลั้นไม่อยู่แน่

        ไม่ได้นะข้าจะร้องไห้ตอนนี้ไม่ได้

        เซเรียขบริมฝีปากงามเพื่อสกัดกั้นอารมณ์ไม่ให้ตัวเองเอ่ยคำใดเพื่อรั้งเขาไว้

        เด็กชายไม่มีคำพูดทิ้งท้ายเขาหายจากห้องออกไปอย่างเงียบๆ

        เสียงสบกันของประตูปิดดังขึ้นอย่างแผ่วเบาทีหนึ่ง

        เซเรียกลั้นน้ำตาต่อไปไม่ไหวแล้ว

        พอมาลองคิดดีๆเซเรียต่างหากที่มีความสุขมากเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน

        เซเรียเองก็เติบโตมาอย่างโดดเดี่ยวเธอมักจะล้ำหน้าเพื่อนๆ เสมอ จึงไม่มีใครจริงใจกับเธอเลย

        ริโอะคือเพื่อนเพียงคนเดียวที่เธอสามารถพูดคุยได้อย่างสบายใจ

        เธอมีความสุขมากและยิ่งดีใจเมื่อรู้ว่าเด็กชายเองก็คิดไม่ต่างกันกับเธอ

        “ขอโทษนะริโอะข้าช่วยอะไรเจ้าไม่ได้เลย...”

        เซเรียได้แต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นลำพัง

        ...

        “ขอพระราชอนุญาตเพคะ”

        ฟลอร่ามาหาพระราชบิดาฟิลลิปที่3 ในห้องบรรทมส่วนพระองค์

        เมื่อได้รับอนุญาตองค์หญิงน้อยจึงเข้ามาในห้อง เธอคาดไว้ว่าจะเข้าพบพระบิดาเพียงลำพังทว่าในห้องนั้นมีครูใหญ่กลาเซียกำลังสนทนากับพระบิดาอยู่ก่อนแล้ว

        ครูใหญ่กลาเซียอยู่ที่นี่...เรื่องอาจจะง่ายขึ้นก็ได้

        เมื่อคิดได้ดันั้นองค์หญิงผู้อ่อนโยนก็จับชายกระโปรงก่อนจะย่อลงทำความเคารพพระบิดา

        “มีอะไรหรือลูกพ่อ?”

        พระราชาฟิลลิปแกล้งทำไขสือเขารู้อยู่แล้วว่าธิดาของตนมาด้วยเรื่องอันใด

        “เรื่องการฝึกเพคะลูกมีเรื่องจะคุยกับเสด็จพ่อ”

        ฟลอร่าทำหน้าครุ่นคิดฟิลลิปแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นลูกสาวมีสีหน้าจริงจังแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

        “...ไม่ต้องห่วงพ่อได้ฟังจากกลาเซียมาแล้ว”

        “ถ้าเช่นนั้นริโอะก็ไม่ถูกลงโทษใช่ไหมเพคะ?”

        ฟลอร่าถามตรงประเด็น

        “เสียใจด้วยนะลูกนั่นคงเป็นไปไม่ได้”

        “ทำไมล่ะเพคะเสด็จพ่อ? ลูกไม่เข้าใจ”

        ฟลอร่ามองไปยังพระบิดาที่ส่ายพระพักตร์อย่างกลัดกลุ้ม

        “ไม่ใช่ว่าพ่อไม่เชื่อคำพูดลูกหรอกนะแต่พยานช่างมากเหลือเกิน”

        “แต่เขาช่วยลูกไว้นะเพคะ!เขาไม่มีทางทำแบบนั้นแน่!”

        “แล้วเขาหนีทำไม? พ่อรู้สึกขอบคุณที่เขาช่วยลูกไว้นะ แต่เขาน่าสงสัยเกินไป”

        “ก็เพราะ...ทุกคนรังแกเขาน่ะสิ!ไม่มีใครเชื่อเขาหรอก พวกเราน่ะ...”

        “โฮะๆยังเด็กกันจริงๆ”

        เมื่อฟลอร่าเล่าเรื่องกลาเซียก็เอ่ยขึ้นอย่างขำขัน

        “ครูใหญ่หมายถึงอะไรคะ?”

        ฟลอร่างอนแก้มป่อง

        “ความคิดกับความจริงมันไม่เหมือนกันนะพ่ะย่ะค่ะองค์หญิงก็มีฐานันดรสูงศักดิ์ก็ควรจะเข้าใจส่วนนี้ด้วยนะพ่ะย่ะค่ะ”

        “...อย่าเปลี่ยนเรื่องนะเจ้ารายงานให้เสด็จพ่อฟังว่ายังไง? อธิบายมาซิ”

        ฟลอร่าถามราวกับจะแสดงให้เห็นว่าเธอรู้ทัน

        “กระหม่อมก็แค่สรุปคำพูดของพวกนักเรียนให้เหนือหัวฟังก็เท่านั้นเองพ่ะย่ะค่ะ”

        กลาเซียแสร้งยิ้มเป็นคนดีผิดจากคำของเขา

        “กลาเซียอย่าแกล้งลูกข้าสิ”

        “โฮะๆขออภัยพ่ะย่ะค่ะ”

        กลาเซียเอ่ยขอโทษเมื่อถูกฟิลลิปติง

        “ให้ท้ายลูกจริงจริ๊ง”กลาเซียคิดในใจ

        “ฟลอร่าเรามีเหตุผลพอที่จะลงโทษเขาเหตุการณ์ครั้งนี้แม้ว่าเขาจะช่วยลูกก็จริงแต่หากปล่อยเอาไว้พวกขุนนางคงจะไม่พอใจกันแน่ พ่อกะว่าจะตัดสินให้เขาผิดแต่ไม่คาดโทษ ดีไหมลูก?”

        “เหยาะแหยะจริงๆ”

        กลาเซียพึมพำฟิลลิปหันขวับไปจ้องชายชราทันที

        “ถึงไม่มีโทษแต่ประวัติเขาจะเสียหายนะเพคะ...”

        ฟลอร่าทักท้วง

        ไม่ว่ายังไงริโอะก็ถูกกล่าวหาว่าเป็นคนผิดอยู่ดี

        คนที่ถูกตัดสินโทษว่าผิดต่อหน้าสาธารณะนั้นอนาคตไปได้ไม่ไกลแน่หากริโอะคิดจะยังอยู่ในเบลต์ลัมต์ล่ะก็ คงหาอาชีพดีๆ ทำไม่ได้

        “อืม...แต่ก็นะ...”

        กลาเซียนึกขันเขาฟังบทสนทนาของทั้งคู่ราวกับเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

        ฟิลลิปมีสีหน้าลำบากใจและมองมายังกลาเซีย

        “องค์หญิงใจเย็นๆก่อนนะพ่ะย่ะค่ะ พวกเราไม่มีเวลามาตามใจเด็กๆ หรอกนะพ่ะย่ะค่ะ”

        กลาเซียพูดอย่าระอาใส่ฟลอร่าที่กำลังอารมณ์เสีย

        “ข้าก็แค่เพิกเฉยต่อความอยุติธรรมไม่ได้เท่านั้นเอง!”

        “แบบนี้แหละพ่ะย่ะค่ะที่เรียกว่าเด็กเราต้องแยกหน้าที่กับความรู้สึกให้ออกนะพ่ะย่ะค่ะรัชทายาทอย่างองค์หญิงควรจะฝึกทำให้เป็นเรื่องปกติได้แล้วนะพ่ะย่ะค่ะ”

        กลาเซียติองค์หญิงน้อยเป็นกลายๆ

        ฟลอร่าเงียบไปน้ำใสเอ่อล้นดวงเนตรทั้งสองข้างเธอเจ็บใจที่ถูกผู้ใหญ่ทั้งสองคนปฏิบัติราวกับเธอยังเป็นเด็กและยังไม่มีใครเชื่อคำพูดของเธออีก

        ฟลอร่าทำตามที่บิดาและพี่สาวบอกมาโดยตลอด

        แต่แค่ครั้งนี้ที่เธอไม่อาจอยู่เฉยได้

        “ช่างมันเถอะเพคะ”

        ฟลอร่าพึมพำเธอรู้แล้วว่าคำพูดของเธอไร้ประโยชน์

        เป็นถึงองค์หญิงแต่ข้าทำอะไรไม่ได้เลย เจ็บใจจริงๆ

        อย่างเดียวที่ข้าทำได้คือขอให้คนผู้นั้นปลอดภัย

        ฟลอร่าโทษความไม่เอาไหนของตัวเอง

        ปีชินเซย์995 – 5 ปีแล้วที่ริโอะรู้ตัวว่าเขากลับมาเกิดใหม่

        ...

        บทส่งท้าย

        ณย่านขุนนางมหานครเบลต์ลันต์

        เกวสตาว์ยุกโนกำลังก้มมองเด็กหญิงผู้หนึ่ง อายุคงจะยังไม่เต็ม 10 ปีดี  หนูน้อยมีเรือนผมยาวประบ่าสีส้มอ่อน เครื่องหน้าทุกอย่างเข้ากันอย่างลงตัวประกอบออกมาให้เจ้าของดูน่ารักชวนมอง แต่ทว่านัยน์ตาเธอกลับไร้ซึ่งประกายชุดที่เธอสวมมีเพียงชุดคลุมบางๆ สีน้ำตาลตัวเดียว ใส่แล้วคงไม่อุ่นเท่าไรรูปร่างผอมบางราวกับไร้แรงกำลัง บนศีรษะมีหูสุนัขจิ้งจอกเล็กๆ โผล่ขึ้นมาตรงบั้นท้ายก็มีหางฟูๆ ของสุนัขจิ้งจอกงอกออกมาด้วย เธอคือลูกครึ่งสุนัขจิ้งจอกหรืออมนุษย์นั่นเอง

        พวกอมนุษย์คือกลุ่มสิ่งมีชีวิตที่มนุษย์จัดว่ามันเป็นพวกเดียวกับเอลฟ์และคนแคระ

        อาณาเขตของพวกมันอยู่ตอนกลางของทวีปส่วนเขตที่มนุษย์อาศัยอยู่คือฝั่งตะวันตกของทวีป จึงไม่ค่อยมีพวกอมนุษย์อยู่ในเขตนี้มีเพียงพวกที่ถูกจับมาเลี้ยงเป็นทาสเท่านั้น

        พวกเขาได้รับการปฏิบัติอย่างทารุณมากเพราะในสายตามนุษย์นั้นอมนุษย์คือสิ่งมีชีวิตที่ต่ำต้อยด้อยค่า

        โดยเฉพาะกับพวกขุนนางการเลี้ยงอมนุษย์ไว้เป็นทาสคืองานอดิเรกของชนชั้นสูง และคิดว่าพวกอมนุษย์มีค่าก็ต่อเมื่อพวกมันทำตามคำสั่ง

        แม่ของเด็กน้อยถูกจับมาเป็นทาสหลังจากให้กำเนิดเธอได้ไม่กี่ปีก็เสียชีวิตลงเพราะร่างกายที่อ่อนแอหากมนุษย์และอมนุษย์มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันลูกของทั้งคู่จะดึงลักษณะของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมา เด็กหญิงคนนี้ได้เชื้อสายอมนุษย์ของมารดามา100 % เธอเกิดและโตมาในคฤหาสน์ของยุกโนพอจะสื่อสารโดยการใช้คำในชีวิตประจำวันได้บ้าง แต่ไม่มีความรู้อะไรเลยสิ่งเดียวที่ถูกบังคับให้จดจำคือ

        “นี่เป็นเสื้อผ้าของเป้าหมายที่เจ้าต้องสังหารจำกลิ่นนี้ไว้ซะ”

        ยุกโนโยนเสื้อผืนหนึ่งให้เด็กหญิง

        ใช่แล้วล่ะเด็กหญิงถูกฝึกและเลี้ยงดูให้มาเป็นนักฆ่านั่นเอง

        เมื่อเทียบกับมนุษย์แล้วพวกอมนุษย์มีสกิลสูงกว่า ประสาทสัมผัสทั้ง 5 ก็ดีกว่าด้วย อย่างเช่นความสามารถในการดมกลิ่นของจิ้งจอก

        “ค่ะ”

        จิ้กจอกน้อยพยักหน้าเธอใช้จมูกสูดกลิ่นเสื้อผ้าที่นายยื่นมาให้ทีหนึ่งแล้วยัดกลับลงไปในกระเป๋าของตัวเอง

        “เป้าหมายของเจ้าเป็นมนุษย์เพศชายอายุ 12 ปี นามว่าริโอะ ผมของมันสีดำสนิท เห็นแวบเดียวเจ้าก็รู้แน่ว่าเป็นมันต่อให้เจ้าต้องตายตกไปด้วยก็ต้องจัดการมันให้ได้ ข้าเลี้ยงเจ้ามาเพื่อการนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้ตราบใดที่ยังมีปลอกคออยู่ ไปจัดการซะ!”

        “รับทราบเจ้าค่ะ”

        เมื่อรับคำสั่งจากยุกโนผู้เป็นนายแล้วสาวน้อยหูจิ้งจอกก็พยักหน้าดวงตาของเธอไร้ประกายตรงข้ามกับปลอกคอโลหะที่พันธนาการรอบลำคอผอมๆ นั้นเอาไว้

        จิ้งจอกสาวสวมฮู้ดแล้วออกจากคฤหาสน์ไป

        ฟุดฟิดฟุดฟิด

        เธอรู้สึกคุ้นเคยกับกลิ่นของเป้าหมายในภารกิจนี้อย่างประหลาด

        ตึกตักตึกตัก

        หัวใจที่เคยเย็นเฉียบมานานกลับอบอุ่นขึ้นมาโดยพลันก่อนจะสลายไปอย่างรวดเร็ว

        เธอมุ่งหน้าตามกลิ่นไปหาเด็กชายผมดำผู้นั้นผู้ที่เป็นเป้าหมายในการฆ่าของเธอ!