ตอนที่17
เมื่อทั้งหมดวางกับดักเสร็จเรียบร้อยแล้วต่างพากันไปเดินสำรวจพื้นที่โดยรอบ เพื่อหาผัก ผลไม้ เผื่อมีติดมือกลับบ้านบ้าง แต่นี่คือป่าชั้นนอกที่ชาวบ้านมักออกมาเก็บอาหารป่ากันดังนั้นมันจึงแทบไม่มีอะไรเหลือให้เก็บเลย
“โอ๊ะ น้องเล็ก เ้าหยวนเป่ามันกลับมาแล้วรึ”เสี่ยวหลิน มองเห็นก้อนกลมๆคุ้นตา พุ่งเข้ามาหยุดอยู่ตรงเท้าของน้องสาวเ้านี่ มักจะหายไปหลังจากทานอาหารจนอิ่ม และจะกลับมาตรงเวลาอาหารทุกครั้ง ดังนั้นพอเห็นมันตอนนี้เสี่ยวหลินจึงรู้สึกแปลกใจ เพราะมันไม่ใช่เวลาอาหารสักหน่อย
“ชิ...ข้ามาตามสัญญา”หยวนเป่าสงเสียงเข้าไปในกระแสจิตของจิวจิว
“หือ”จิวจิวเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ มองเ้าตัวอ้วนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ
“ก็ที่เคยบอกจะตอบแทน ค่าอาหารอย่างไรเล่าหรือเ้าไม่้าแล้ว”หยวนเป่า พ่นลมออกปากอย่างหงุดหงิด ร่างกลมๆวิ่งวนไปมารอบขาของจิวจิวชวนให้คนมองปวดหัวยิ่ง
“จริงรึ ้าสิ”จิวจิวตาเป็ประกาย เมื่อได้ยินสิ่งที่มันสื่อ จนเผลอหลุดปากออกมาเป็คำพูด
“งั้นก็ตามข้ามา”เ้าหนูตัวกลมบอกเสร็จก็หันหลังเตรียมวิ่งนำทาง
“เดี๋ยว”จิวจิวรีบคว้าตัวมันไว้ก่อนที่มันจะวิ่งหายไปเสียก่อน
“อะไร น้องเล็กนี่เ้าคุยกับมันได้ด้วยรึ”หยางหลงเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าน้องสาว พร้อมกับมองไปยังเ้าหนูประหลาดตรงหน้า สลับกับหน้าของน้องสาว
“เอ่อ คือว่า เื่มันยาวเอาไว้ก่อนได้ไหมเ้าค่ะ ตอนนี้ เราตามไปมันก่อนได้ไหม มันบอกว่า้าตอบแทนอาหารที่มันกินเข้าไปนะเ้าค่ะ”จิวจิวทำหน้ายุ่ง ไม่รู้จะอธิบายให้พี่ๆทั้งสาม ที่จ้องเขม็งมาที่เธอให้เข้าใจได้อย่างไร
“ตอบแทนอย่างนั้นหรือ”ต้าหลงถามอย่างแปลกใจ
“ดียิ่งน้องเล็ก เ้าตัวตะกละนี่กินของบ้านเราไม่ใช่น้อยตอบแทนบ้างย่อมสมควร”หยางหลงยิ้มกริ่ม มือเล็กถูกันไปมา อย่างชอบใจ
“ไปได้แล้ว เสียเวลาจริง”หยวนเป่าส่งเสียงจิ๊ดๆราวกับไม่พอใจ ก่อนจะะโลงจากฝ่ามือของจิวจิว เดินนำเข้าไปในป่า โดยมีสามหานที่หันมามองน้องเล็กราวจะถามว่ามันพูดอะไร จิวจิวทำได้เพียงยักไหล่ แบเมือน้อยๆ ก่อนเดินตามเ้าหนูนั่นไป
เมื่อสี่หาน วิ่งตามร่างของเ้าหยวนเป่าจนเผลอทะลุเข้ามายังป่าชั้นกลาง ซึ่งถ้าเลยไปอีกหน่อยก็จะเป็ป่าชั้นใน ซึ่งเป็ที่อันตรายมากมีสัตว์ร้ายชุกชุม สำหรับเด็กๆแล้วไม่ควรเข้าไปเป็อย่างยิ่ง หลังจากมุดผ่านเถาวัลย์ยุ่งเหยิงตามหลังเ้าตัวอ้วนมาหลายต่อหลายครั้ง ทั้งหมดก็มาพบกับพื้นที่กว้างโล่ง เขียวชอุ่มไปด้วยต้นไม้เล็กใหญ่ ราวกับที่นี่ไม่เคยมีใครผ่านเข้ามาน็สนป
“เอ๊ะ! นั่น! นั่นมัน” จิวจิวอ้าปากพงาบๆชี้มือไปด้านหน้า เมื่อมองเห็น พุ่มไม้เล็กที่คุ้นตา ใบมันมีรูปไข่ ดอกสีแดงเล็กๆเป็ช่อแถมมีทั้งผลแก่และอ่อนเต็มต้น ที่สำคัญมันเยอะมาก กระจายกันอยู่เป็วงกว้าง มีทั้งต้นเล็กและต้นใหญ่เต็มไปหมด
“อะไร...น้องเล็กเ้าเป็อะไร”ต้าหลงรีบวิ่งมายืนตรงหน้าน้องสาวด้วยความใหลังจากช่วยดึงน้องๆออกมาจากดงเถาวัลย์ได้สำเร็จ
“พี่ใหญ่ นั่นเ้าค่ะนั่น”จิวจิวที่ยังไม่หายตื่นเต้นคว้าแขนพี่ใหญ่ แล้วชี้ให้ดูพุ่มไว้ด้านหน้า
“มันคืออะไร ก็แค่ดอกไม้สีแดง เล็กๆ ไม่เห็นจะสวยเลย”หยางหลงเดินเข้าไปชะโงกมองสิ่งที่น้องสาวชี้ให้ดูใกล้ๆ
“ใช่ ข้าก็ว่าไม่เห็นมันจะสวยเลยเ้าอยากได้ไปปลูกที่บ้านหรือน้องเล็ก งั้นข้ากับพี่รองจะช่วยถอนให้เ้าเอง”เสี่ยวหลินเห็นด้วยกับพี่ชายรอง เมื่อมองอย่างไรนี้ก็ไม่เห็นจะสวยงาม จนทำให้เ้าตัวเล็กตลึงได้ขนาดนั้น
“อ๊าก หยุดนะเ้าค่ะ พี่รอง พี่สาม”จิวจิวกรีดร้องด้วยความใ เมื่อเห็นหยางหลงและเสี่ยวหลิน กำลังจะใช้มือถอนมันขึ้นมา
“ไม่ได้นะเ้าค่ะ นี่มันเงินทั้งนั้น”จิวจิวรีบผวาเข้าไปปกป้องก้อนเงินของเธอทันที สองแขนกางออกเพื่อกันไม่ให้พวกพี่ๆเข้ามาได้
“เงินอย่างนั้นหรือ เห็นชัดๆว่ามันก็แค่ตนหญ้า”หยางหลงเกาศีรษะไปมา ไม่เข้าใจน้องสาวสักนิด
“นี่ไม่ใช่หญ้านะเ้าค่ะ นี่เรียกว่าโสม เ้าค่ะและมันสามารถขายได้ราคาแพงมากๆ”จิวจิวรีบอธิบายให้พวกพี่ฟัง ก่อนที่ต้นโสมของเธอจะโดนพี่ๆถอนจนสูญเสียความสมบูรณ์
“เ้าแน่ใจหรือน้องเล็ก ว่ามันคือโสมแต่โสมหน้าตาไม่ใช่แบบนี้นะ”ต้าหลง เคยเห็นโสมผ่านตามาบ้าง แม้จะเป็เพียงชิ้นเล็กๆที่หมอในหมู่บ้านมีไว้รักษาคน ซึ่งท่านหมอบอกว่ามันแพงมาก แค่ชิ้นเล็กนี้ก็แทบไม่สามารถซื้อได้ แต่นี้น้องเขาบอกว่า ต้นไม้พวกนี้คือโสม และมันไม่ได้มีแค่ต้นเดียวหากมันเป็โสมจริง แค่คิดหัวใจเขาก็เต้นแรงไม่หยุดแล้ว
“แน่นอน พี่ใหญ่ พวกมันคือโสมและดูจากขนาดต้น น่าจะมีอายุมากสุด 100 ปี หรืออาจจะมากกว่า”จิวจิวพยักหน้ายืนยันสิ่งที่เธอบอกกับพี่ชาย
“ถ้ามันคือโสม อย่างที่น้องเล็กพูด ถ้าอย่างงั้นบ้านเราก็จะรวยแล้วใช่หรือไม่”หยางหลง ตื่นเต้น ตาเป็ประกาย เมื่อคิดว่ามันจะขายได้ราคาแพงอย่างที่น้องเล็กพูด
“แน่นอนพี่รอง และไม่ได้เรียกว่ารวยธรรมดานะเ้าค่ะแต่บ้านเราจะต้องรวยม๊ากมากเ้าค่ะ”จิวจิว ยิ้มกว้าง ตาเป็ประกาย เมื่อคิดว่าปัญหาเื่ปากท้องจะจบลงสักที
“แล้วเราจะเอามันไปยังไงล่ะ”เสี่ยวหลินรู้สึกดีใจเช่นเดียวกับทุกคนแต่ก็อดเป็กังวลไม่ได้ เมื่อมองโสมจำนวนมากตรงนี้
“เอ่อ ใช่นั่นสิ ตะกร้าแค่สองใบคงไม่พอใส่แน่ๆที่สำคัญถ้าเจออาหญิงล่ะ จะทำยังไง”หยางหลงยังจำไม่ลืม กับเื่ที่เคยถูกแย่งเห็ดไป
เอาแล้วไง นั่นแหละปัญหา ทำยังไงถึงจะเอาของมาเก็บในมิติได้จำเป็ต้องเปิดเผยความลับของเธอกับทุกคนหรือไม่ แต่ดูแล้วมันดีมากหากเธอจะใช้มิติเก็บโสมพวกนี้ไว้แล้วเอาบางส่วนไปปลูกในมิติของเธอ จิวจิวรู้สึกคิดหนัก
“พี่ใหญ่ เราไปตามท่านพ่อ กับท่านแม่มาช่วยกันดีไหมเ้าค่ะ เอาตะกร้ามาเพิ่ม เอาที่ขุดมาด้วยนะเ้าค่ะ ”จิวจิว เสนอเมื่อเห็นว่าแค่พวกเธอคงไม่สามารถขุดได้หมดแน่ ต้องมีคนคอยขนกลับบ้านด้วย และอาจต้องเดินกันหลายเที่ยวเพราะดูแล้ว โสมพวกนี้อาจมีถึง200 ต้น
“ได้ เดี๋ยวพี่ใหญ่ไปเอง เ้ารองดูแลน้องให้ดี”ต้าหลงพยักหน้าเห็นด้วยก่อนหันไปกำชับน้องชาย ซึ่งหยางหลงก็ตอบรับหนักแน่น
“พี่รองพี่สาม งั้นช่วยข้าเก็บเมล็ดที่แก่ก่อนนะเ้าค่ะข้าจะเก็บไปปลูกที่บ้าน”เมื่อพี่ใหญ่ไปแล้ว จิวจิวจึงขอร้องให้พี่ทั้งสองคนช่วยเก็บฝักโสมก่อนจะสอนวิธีการดู และการเก็บที่ถูกต้อง และทั้งสามก็ก้มๆเงยๆเดินเก็บฝักโสมกันอยู่พักใหญ่จึงได้มาเก็บครั้งตระกร้าเล็ก
จิวจิววิ่งไปเด็ดใบไม้ที่มีขนาดใหญ่ เอามาทำเป็กรวยแล้วใช้ไม้กลัดไว้ เทฝักโสมลงไปแล้วห่อให้เรียบร้อย ก่อนจะยัดเข้าไปในถุงผ้าที่เธอพกติดตัวมาด้วยแต่จริงๆคือยัดเข้าไปเก็บไว้ในมิตินั่นเอง เพื่อป้องกันการสงสัย
“พี่รอง เสี่ยวหลิน ข้าจะสอนวิธีขุดโสมนะเ้าค่ะแบบนี้ ต้องค่อยๆขุด ห้ามทำให้รากเสียหายเด็ดขาด แบบนี้เ้าค่ะ”จิวจิว ค่อยๆใช้เสียมเล็กๆแซะข้างๆที่ละนิดอย่างถนุถนอม ก่อนที่โสมหัวใหญ่จะปรากฏขึ้นตรงหน้า
“อื้อ หือ น้องเล็ก มันหัวใหญ่มาก”หยางหลงตาโตเมื่อเห็นโสมขนาดใหญ่ในมือที่น้องสาวขุดขึ้นมา
“พี่รอง นี่คือโสมเ้าค่ะ ไม่ใช่หัวมันอิอิ”จิวจิว แหย่พี่ชายเล่น เมื่อเห็นท่าทางหน้าตลกของอีกฝ่าย
“เ้า กล้าแซวข้าหรือจิวเออร์”หยางหลงแกล้งถลึงตาใส่น้องสาวก่อนทั้งสามจะหัวเราะกันลั่นป่า โดยมีเ้าหยวนเป่านั่งแทะผลไม้ป่าคอยเหล่ตามองอยู่บนหินก้อนใหญ่และแผ่กลิ่นอายของภูติไม่ให้สัตว์ร้ายเข้ามายังอณาเขตของมัน
“ข้าจะไปขุดต้นนั้น มันใหญ่มาก”เสี่ยวหลินชี้ไปยังพุ่มไม้ที่แลดูใหญ่กว่าต้นอื่นพร้อมกับสาวเท้าเข้าไปนั่งหยองๆ และลงมือขุดตามที่น้องสาวบอก ส่วนหยางหลงก็จัดการแยกไปอีกทางเปิดโอกาสให้จิวจิวเก็บโสมหัวใหญ่ในมือเข้ามิติไป ก่อนที่ร่างเล็กจะเดินไปยังลูกโสมต้นเล็กที่ห่างออกไปลงมือขุดแล้วเก็บเขามิติไปอย่างรวดเร็ว เพื่อเก็บไว้เป็ต้นพันธุ์ต่อไป
“น้องเล็ก!”เสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง
“เฮือก”จิวจิวสะดุ้งโหย่ง มือน้อยๆที่กำลังยัดโสมต้นเล็กเข้ามิติชะงักหันกลับไปมองด้านหลัง เห็นพี่ใหญ่กับท่านพ่อและท่านแม่กำลังเดินเข้ามาทั้งหมดถือตะกร้าใหญ่คนละใบ พร้อมเสียมคนละด้าม
“ท่านพ่อท่านแม่ พี่ใหญ่ พวกท่านมาแล้วรึ”จิวจิวยิ้มกว้างเพื่อกลบเกลื่อนร่อยรอย
“อืม ลูกสี่ ต้นไม้พวกนี้คือโสมทั้งหมดเลยรึ”หานตงกวาดตามองไปรอบๆอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
“ใช่เ้าค่ะท่านพ่อ พี่รองเ้าคะ เอาโสมมาให้ท่านพ่อดูเร็ว”จิวจิวพยักหน้ายืนยันพร้อมกับเรียกพี่ชายรองให้เอาโสมมาให้บิดาดู ก็ตอนนี้ในมือเธอไม่มีสักหัวเลย จะเอาออกมาจากมิติมาก็ไม่ได้
“นี่ขอรับท่านพ่อ อ้าวน้องเล็กพี่เห็นเราขุดตั้งนานยังไม่ได้สักต้นรึ”หยางหลงส่งโสมหัวใหญ่ให้บิดาพร้อมกับชะโงกมองในตะกร้าของน้องสาว ไม่เห็นมีสักหัว จึงอดมองด้วยความแปลกใจไม่ได้
“โธ่ พี่รอง ข้ามือเล็กนิดเดียว ดินมันก็แข็งขุดยากมากเ้าค่ะท่านพ่อ”จิวจิว รีบยกมือเล็กๆให้พี่ชายดู พร้อมหันไปอ้อนผู้เป็บิดา
“อืม จิวเออร์ไปนั่งรอตรงนั้น เดี๋ยวที่เหลือให้พวกพ่อแม่กับพี่ๆขุดก็พอ”หานตงวางมือบนหัวเล็กๆ ขยี้เบาๆพร้อมเอ่ยบอกเสียงอ่อนโยน ลูกสาวเขาช่างน่ารักเสียจริง
“เ้าค่ะ แต่ข้าต้องสอนพวกท่านขุดโสมก่อนนะเ้าค่ะเพื่อไม่ให้เกิดความเสียหาย เอ๊า พี่รอง ขุดให้ท่านพ่อท่านแม่ และพี่ใหญ่ดูเป็ตัวอย่างด้วยเ้าค่ะ”จิวจิวหันไปกระตุกแขนหยางหลง ให้ขุดให้ทุกคนดู ซึ่งอีกฝ่าย ก็รีบเดินไปยังโสมและทดลองขุดให้ดูทันทีก่อนจะได้โสมหัวใหญ่ ที่สภาพสมบูรณ์ขึ้นมาส่งให้น้องสาวทำการใช้ใบไม้ห่อให้เรียบร้อยแล้ววางในตะกร้าถือว่าเรียบร้อยแล้ว
หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันทำงานอย่างขมักเขม่นโดยมีจิวจิวน้อย คอยเดินตรวจงาน และแอบเก็บโสมเข้าไปยังมิติหัวแล้วหัวเล่า และเดินสำรวจไปรอบๆเพื่อไม่ให้มีโสมต้นไหนเล็ดลอดสายตาไปได้
“กรี๊ด โครตโสม เ้าค่ะท่านพ่อ” จิวจิวที่เดินดูนั่นดูนี่อยู่รอบๆถึงกับผงะ เมื่อเธอมุดผ่านเถาวัลย์ไปโผล่อีกฝั่ง เห็นโสมต้นมหึมา ตรงหน้าเธอ มีฝักแก่เต็มไปหมด ทำเอาดวงตาน้อยๆของจิวจิวเป็ประกายวิบวับ ๆ
5K
