เรือเหาะล่องลอยข้ามห้วงจักรวาล นนท์เหม่อมองไปไกลสุดสายตา ในใจครุ่นคิดถึงภารกิจที่ได้รับ
" จะทำยังไง ถึงจะสร้างกองทัพที่แข็งแกร่งกว่านี้ได้ " นนท์พึมพำ
" ผู้มาเยือนจ่ายหินปรานโกลาหลร้อยชั่ง " นนท์พยักหน้าแล้วยื่นหินปรานให้ทหารยาม
" ปรานัเข้มข้นขึ้นมาก ทั้งพลังฟ้าดินยังบริสุทธิ์ยิ่ง " นนท์เดินเที่ยวชมเมืองอยู่ชั่วครู่
" เร็ว รีบไปเร็วเผื่อช่วยปกป้องสมบัติล้ำค่าของพวกเราได้ " นนท์หันมองยังต้นเสียง
" พี่ชายเกิดเื่อันใด " นนท์เอ่ยถาม
" ราชันย์จักรพรรดิ์ขั้นต้นจากโลก์จะมา่ชิงศิลาเต๋าที่อาจารย์โจวได้สลักไว้ และยกให้เป็สมบัติของโลกเหลียนฮวา " นนท์พยักหน้า
" โลก์รึ คงต้องไปเยือนสักครา " นนท์พึมพำ
" เหตุใดจึงเรียกว่าโลก์ " นนท์เอ่ยถามชายผู้นั้น
" ข้าก็มิรู้ " นนท์พยักหน้าแล้วเร่งไปยังบึงเหลียนฮวา
" นนท์ลอยตัวสูงกวาดตามองทั่วบริเวณ
" ยอดยุทธที่มาราวหมื่นคน ขั้นต่ำปฐมจักรพรรดิ์ ขั้นสูงสุดที่มาราชันย์ขั้นต้น " นนท์พึมพำจนเหล่าชายชราที่อยู่ด้านข้างแปลกใจ
" ชายหนุ่มผู้นี้เป็ผู้ใด ใยข้ามิเคยพบพาน แล้วยังสามารถตรวจสอบเหล่ายอดยุทธที่มาได้ " ชายชราส่งเสียงทางจิตคุยกัน
" ข้าก็มิรู้ " อีกเสียงตอบกลับมา
" โลกเหลียนฮวาจงฟัง ข้า จินหย่ง แห่งตระกูลจิน จากโลก์ ข้ามาครานี้เพื่อรับเอาศิลาเต๋าทั้งสี่ชิ้นไปดูแลแทนพวกเ้า " เสียงของจินหย่งดังก้องทั่วเมืองเหลียนฮวา
" ท่านราชันย์ โปรดเมตตาพวกเราเถิด โลกเหลียนฮวานั้นมิได้มีทรัพยากรให้ฝึกฝนมากนัก หากท่านนำศิลาเต๋าทั้งสี่ชิ้นไป โลกของพวกเราคงถึงคราพินาศ " ชายชราผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น
" หึ นั่นมิใช่สิ่งที่ข้าต้องกังวล " จินหย่งสะบัดมือ ร่างของชายชราปลิวออกไป ทั้งยังกระอักเืออกมามากมาย
" ท่านผู้พิทักษ์ " เหล่ายอดยุทธต่างทะยานร่างไปยังชายชรา
" ปฐมจักรพรรดิ์ขั้นสูงสุดรึ " นนท์สูดหายใจเข้าลึก แล้วลอยตัวเข้าหาจินหย่ง
" เสี่ยวหย่ง เ้ามาจากที่ใด ขอให้เ้ากลับไปยังที่ที่เ้าจากมาเถิด และจงจำไว้ว่าอย่าได้เที่ยวไประรานโลกที่ต่ำกว่าโลกของตน " นนท์เอ่ยต่อจินหย่ง
" ไอ้สาระเลว เ้าเป็ผู้ใดใยจึงได้กล้าต่อว่านายน้อยของข้า " นนท์สะบัดมือที ร่างของจักรพรรดิ์ขั้นที่เก้าปลิวไปไกล
" นั่นจักรพรรดิ์ขั้นที่เก้า ยังมิใช่คู่มือของชายหนุ่มผู้นั้น "
" ชายหนุ่มผู้นั้นเป็ผู้ใดใยจึงมาช่วยพวกเรา "
" ข้ารู้สึกคุ้นๆหน้าของชายหนุ่มผู้นี้ "
" ไอ้สาระเลว เ้าช่างบังอาจนัก " จินหย่งโทษะพวยพุ่งทะลุฟ้า ฟาดฝ่ามือเข้าใส่นนท์ในทันที
ฝ่ามือั์บดบังท้องนภาจนมืดมิด แรงกดดันแผ่กระจายออกกว้าง เหล่ายอดยุทธขั้นต่ำถึงกับกระอักเืออกมามากมาย
" เ้ามีดีเพียงแค่นี้รึ " นนท์วาดมือ
" แว่บ " ฝ่ามือั์สลายหายไปในทันที
" เ้าเป็ผู้ใด " จินหย่งถึงกับเหงื่อกาฬหลั่งริน
" ข้าเป็ผู้ใดเ้าอย่าได้ใส่ใจ ข้าจะให้โอกาสเ้าอีกครา หากเ้า้าศิลาเต๋าทั้งสี่ชิ้นนี้ " นนท์ผายมือของตนออกไป
" หากเ้ายังรักตัวกลัวตาย ก็จงกลับไปยังบ้านของเ้าเสีย " นนท์เอ่ยขึ้น
จินหย่งนั้นครุ่นคิดอย่างหนัก เพราะที่เห็นนั้นนนท์เพียงสะบัดมือ จักรพรรดิ์ขั้นที่เก้าถึงกับปลิวออกไป
" ได้ครานี้ข้าจะยอมถอย แต่เ้าจงจำไว้ ข้าจะกลับมาแล้วทำลายโลกเน่าๆใบนี้ให้พินาศ " นนท์ส่ายหน้า
" ครืน " ปรานสังหารพุ่งเข้าทะลวงร่างของจินหย่งจนพรุน
" อ้าก " ร่างสูงร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง นนท์ลอยตัวเข้าหา ชี้นิ้วไปยังทะเลความรู้ พลางพยักหน้า
" เสี่ยวหย่ง ข้าจะรอดูว่า เ้าจะทำได้อย่างที่เ้าพูดรึไม่ " นนท์ยกยิ้ม แล้วผนึกร่างของจินหย่งไว้ นนท์วาดมือสลักข้อความไว้ที่แผ่นหยก
" พวกเ้าตระกูลจิน จงมารับเอานายน้อยของเ้ากลับไปยังบ้านของพวกเ้า และอย่าได้กลับมาที่นี่อีก " นนท์วาดมือส่งร่างของจินหย่งลอยไปยังจักรพรรดิ์ขั้นที่เก้า
" ไป " สุรเสียงของนนท์ดังขึ้นทะลวงหัวใจของเหล่ายอดยุทธตระกูลจิน ยอดยุทธตระกูลจินทั้งหลายต่างลนลานเร่งนำร่างของจินหย่างจากไป
นนท์วาดมือวางค่ายกลิญญาอสูร และค่ายกลฝึกกาย และวางเส้นปรานัให้กับทั้งสองค่ายกล
" พวกเ้าโลกเหลียนฮวาจงฟัง ที่พวกเ้าเห็นนั้น เป็ค่ายกลิญญาอสูร และค่ายกลฝึกกาย วิธีใช้งานข้าได้สลักไว้ที่ศิลาด้านหน้าของค่ายกลแล้ว " นนท์กวาดตามองรอบ
" ข้าให้ไว้เป็สมบัติของโลกเหลียนฮวา มิว่าจะเป็ตระกูลใด สำนักใด หรือผู้ใด ห้ามมิให้ยึดเอาเป็ของตน " นนท์กวาดตามองเหล่ายอดยุทธที่คุกเข่าทั้งสองลงพื้น
" ผู้เฒ่าผู้พิทักษ์ " ชายชราลอยตัวเข้าหานนท์ นนท์สะบัดมือที
" นี่เป็โลหิตั ท่านหลอมเถิด ข้าจะคอยพิทักษ์ให้ อาจเป็วาสนาของท่านที่จะทะลวงขั้นพลังได้ " ชายชรารับโลหิตของนนท์ แล้วเร่งทำการหลอมโลหิตของนนท์อย่างเร็ว
" ตูม " เสียงะเิดังขึ้นในตันเถียนของชายชรา
" ครืน " ทัณฑ์์จักรพรรดิ์แผ่ปกคลุมทั่ว
" ผู้เฒ่าเริ่มเถิด " ชายชราพยักหน้ากระโจนเข้ารับทัณฑ์์ในทันที
สายอัสนีเก้าระลอกสิ้นสุดลง ร่างชราบัดนี้กลับกลายเป็ชายวัยกลางคนเส้นผมดกดำ นนท์ยกยิ้มให้แล้วลอยตัวไปยังศิลาเต๋า
" ตอนนั้นพลังยังไม่มาก อักขระเต๋าจึงยังมิชัด " นนท์พึมพำ วาดมือส่งอักขระเต๋าเข้าไปยังศิลาเต๋าทั้งสี่อีกครั้ง
" ตูม " แรงะเิของปรานัทำเอาโลกเหลียนฮวาถึงกับสั่นะเื
" มรรคาแห่งเต๋าเข้มข้นยิ่งขึ้น พลังฟ้าดินเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว " นนท์พยักหน้า
" อา ข้าจะทะลวงพลังแล้ว "
" ใช่ พลังฟ้าดินที่ะเิเมื่อครู่ ทำให้พลังของข้าเต็มขั้นแล้ว อีกมินานข้าคงทะลวงขั้นพลังได้ "
" ต้องเป็อาจารย์โจวแน่ถึงทำเช่นนี้ได้ "
" ขอบพระคุณอาจารย์โจวที่เมตตาต่อโลกของพวกเรา " เหล่าผู้ฝึกยุทธทั้งหลายต่างคุกเข่า นนท์โบกมือ
" พวกท่านทุกคนมิต้องทำเช่นนี้ " นนท์วาดมือยกร่างของเหล่ายอดยุทธขึ้น
" เวลานี้ โลกเหลียนฮวาได้ยกระดับขึ้นอีกขั้น ขอให้พวกท่านจงเร่งฝึกฝนเถิด " นนท์ยกยิ้มให้กับทุกคนแล้วทะยานร่างไปยังบึงเหลียนฮวา
" ต้องไปยังบ้านหลังนั้น " นนท์ทะยานร่างข้ามบึงเหลียนฮวาในทันที
" ช่างวิเศษนัก คล้ายๆกับแดนเทพ " นนท์พึมพำ
นนท์ก้าวเดินไปยังบ้านหลังเล็กที่อยูู่ริมม่านน้ำทิพย์
" แม่นาง " นนท์ะโเรียก
" อาจารย์โจวเชิญ " นนท์แปลกใจใยเป็เสียงหญิงชรา นนท์สะลัดความคิดทิ้งแล้วยื่นมือผลักประตูเข้าไป
ร่างหญิงชรานั่งอยู่ที่โต๊ะกลางห้อง พร้อมรินน้ำชาใส่ถ้วย
" คารวะผู้าุโ " นนท์ประสานสองมือ
" อาจารย์โจวเชิญ " นนท์พยักหน้านั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับหญิงชรา
" ท่านคงจะแปลกใจสินะ " นนท์พยักหน้า
" ที่ท่านเห็นในครานั้นเป็เพียงดวงจิตของข้า และนี่คือร่างที่แท้จริง " นนท์พยักหน้าช้าๆ
" อาจารย์โจว เหตุใดท่านจึงมาที่นี่ " หญิงชราเอ่ยถาม
" ใน่สองร้อยปีมานี้ ข้ามีความคิดถึงที่นี่มาโดยตลอด ข้าก็มิรู้ว่าเป็เพราะเหตุใด " นนท์เอ่ย
" เป็ที่ข้าส่งพลังไปยังดวงจิตของท่าน เพื่อให้ท่านมาที่นี่ " นนท์ถึงกับตาโต
" อาจารย์โจว ข้าใกล้จะหมดอายุขัยแล้ว ข้ามีเื่หนึ่งที่อยากไหว้วานท่าน " นนท์พยักหน้า
" ผู้าุโ เชิญกล่าว หากข้าสามารถช่วยเหลือท่านได้ ข้านั้นยินดีทำอย่างเต็มที่ แต่หากข้ามิอาจช่วยเหลือท่านได้ ข้าอาจไหว้วานให้ผู้อื่นทำแทน " หญิงชราพยักหน้า
" สิ่งที่ข้า้าไหว้วานท่าน มิได้ยากเย็นสักเพียงใดสำหรับท่าน " นนท์พยักหน้าช้าๆ
" เชิญผู้อาวุโวกล่าว " นนท์เอ่ย
" อาจารย์โจว นี่คือดอกเหลียนฮวาอายุห้าแสนปีที่ข้าเฝ้าถนอมรักษาไว้ ข้าขอมอบให้ท่านเพื่อเป็ค่าตอบแทน " นนท์โบกมือ
" ผู้าุโ ท่านยังมิได้บอกข้าเลยว่าท่าน้าให้ข้าทำสิ่งใด หากข้ารับไว้ข้าก็มิอาจปฏิเสธสิ่งที่ท่านร้องขอได้สิ " หญิงชรายิ้มบางๆ
" สิ่งที่ข้า้าให้ท่านทำมิได้ยากมากนัก เมื่อข้าได้หมดอายุขัย ข้าอยากให้ท่านนำร่างของข้ากลับไปยังตระกูลโฮ เมืองจี่ยี่ โลกจี่ยี่ จักรวาลจี่ยี่ " นนท์พยักหน้า
" ผู้าุโจักรวาลจี่ยี่อยู่ไกลรึไม่ " นนท์เอ่ยถาม
" อาจารย์โจว นี่เป็แผนที่ของจักรวาลจี่ยี่ " นนท์รับแผ่นหยกมา
" แล้วนี่เป็แผ่นหยกที่ข้าได้ถ่ายทอดถ้อยคำไว้ ท่านจงส่งมอบให้กับบิดาของข้าโฮหูเป่ย " นนท์พยักหน้า
" หากบิดาของท่านสิ้นอายุขัยไปแล้ว ข้าควรส่งให้ผู้ใด " นนท์เอ่ยถาม
" บิดาของข้ามิสิ้นอายุขัยง่ายๆดอก " นนท์พยักหน้า
" ผู้าุโ แท้จริงแล้วท่านอยู่ที่นี่เพี่อสิ่งใด และท่านอยู่มานานเพียงใด " นนท์เอ่ยถาม
" ข้าอยู่ที่นี่มาห้าแสนปีแล้ว แต่ข้ามิอาจบอกเ้าได้ว่าข้าอยู่ที่นี่เพื่อสิ่งใด " นนท์พยักหน้า
" ผู้าุโ สิ่งที่ท่าน้าให้ข้าช่วยมีเพียงแค่นี้ใช่รึไม่ " นนท์เอ่ยถาม
" ใช่ มีเพียงแค่นี้ " นนท์ครุ่นคิด
" ได้ ข้าจะทำตามที่ท่าน้า " หญิงชรายิ้มออกมา
" ขอบคุณอาจารย์โจว " หญิงชราลุกขึ้นประวานสองมือให้นนท์
" ได้เวลาของข้าแล้ว " หญิงชราวาดมือ บังเกิดโลงศพสีทอง หญิงชราย้ายร่างของตนลงไปยังโลงศพ
" อาจารย์โจว ข้าต้องไปแล้ว " นนท์พยักหน้า
" ผู้าุโ เมื่อท่านไปแล้ว ที่นี่จะมีคนมาเฝ้าแทนรึไม่ " นนท์เอ่ยถาม
" อาจารย์โจว เื่นี้ท่านมิต้องกังวล " นนท์พยักหน้า
หญิงชราหลับตาลง เสียงลมพัดหวัดหวิวทั่วบึงเหลียนฮวา นนท์ถึงกับแปลกใจ
" ผู้าุโมิต้องกังวล ข้าจะเร่งไปส่งร่างของท่านให้เร็วที่สุด " นนท์ประสานสองมือคารวะ แล้ววาดมือเลื่อนฝาโลงศพปิดผนึกร่างของนางเอาไว้
" ต้องเดินทางไกลอีกแล้ว " นนท์พึมพำ มองยังดอกเหลียนฮวาอายุห้าแสนปี
" พลัง์ในดอกเหลียนฮวาช่างเข้มข้นมากมายยิ่งนัก หรือนี่จะเป็วาสนาให้ข้าได้ทะลวงขั้นพลัง " นนท์พึมพำ หันมองยังโลงศพสีทอง นนท์ถอนใจหนักวาดมือเพื่อเก็บโลกงศพไว้ในแหวนมิติ
นนท์เดินออกมานอกบ้าน ถึงกับแปลกใจเมื่อพบเห็นสภาพของบึงเหลียนฮวา
" ช่างให้ความรู้สึกที่โศกเศร้าจริงๆ " นนท์พึมพำ
นนท์ออกเดินสำรวจรอบบริเวณบ้าน
" ม่านน้ำตกนี้ ช่างเหมือนกับมหานทีแห่งแดนเทพ " นนท์เดินเข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้น
" ปรานเทพ " นนท์ถึงกับร้องออกมา
" หรือที่แห่งนี้จะเชื่อมกับแดนเทพ " นนท์พึมพำ แล้วก้าวเท้าเดินไปตามโขดหินที่วางไว้
" ครืน " ยิ่งก้าวเท้าเข้าไปใกล้มากเพียงใด แรงกดดันยิ่งถาโถมออกมาแรงมากขึ้น
" ลองฝึกอยู่ที่นี่จนกว่าจะทะลวงขั้นพลังได้ " นนท์เดินตามโขดหินเข้าไปเรื่อยๆ
" อั่ก " นนท์กระอักเืออกมา
" ยังไหว " นนท์ก้าวเท้าเดินต่อไปอีกสองก้าว
" อ้าก " กระดูกทั่วร่างพลันแตกร้าว นนท์ทิ้งต้วลงนั่งขัดสมาธิ เพื่อหลอมปรานเทพจากน้ำตกปรานเทพ
" สองวันแล้วรึ " นนท์พึมพำ
" แรงกดดันขั้นนี้ไม่มีผลแล้ว " นนท์หยัดกายลุกขึ้นก้าวเท้าไปยังโขดหินต่อไป
" อ้าก " นนท์เร่งทิ้งตัวนั่งขัดสมาธิในทันที ผ่านไปอีกหนึ่งวัน
นนท์มองยังโขดหินที่เหลือ " เหลืออีกสิบก้อน " นนท์พึมพำ แล้วก้าวเดินไปข้างหน้า
" อ้าก " นนท์ทิ้งร่างลงนั่งขัดสมาธิในทันใด ผ่านไปอีกสองวันที่นนท์หลอมร่างกายกับแรงกดดันที่โขดหิน
" ไปต่อ " นนท์พึมพำ
ยิ่งเข้าใกล้ม่านน้ำตกปรานเทพมากเท่าใด แรงกดดันยิ่งเพิ่มากขึ้นเท่านั้น นนท์ใช้เวลาหลอมร่างกายกับแรงกดดันที่โขดหินแต่ละก้อนนานถึงสามสิบห้าวัน
" ฟูว " นนท์เป่าปากออกมาอย่างหนัก
" ไม่มีแรงกดดันแล้ว " นนท์พึมพำ นนท์มองยังแอ่งน้ำใต้ม่านน้ำตกปรานเทพ แล้วกระโจนลงไปในแอ่งน้ำทันที
" ตูม " ร่างของนนท์ดำดิ่งลึกลงไปเรื่อย
" ครึ่งชั่วยามแล้ว ทำไมยังไม่ถึงก้นซักที " นนท์พึมพำ แต่ก็ยังมิย่อท้อยังคงดำดิ่งลงไปเรื่อยๆ
" นั่นแสงอะไร " แสงสีทองวิบวับอยู่ที่พื้นของแอ่งน้ำ
" ไข่มุกอะไร " นนท์พึมพำ วาดมือหยิบไข่มุกสีรุ้งขึ้นมาดู
" อาจารย์โจว นั่นคือไข่มุกวารี์ " นนท์ถึงกับสะดุ้ง
" ผู้าุโ " นนท์อุทาน ดวงจิตของหญิงชราพยักหน้า
" ไข้มุกวารี์ ให้ข้าได้รึไม่ " นนท์เอ่ยขออย่างหน้าด้านๆ
" มันเป็รางวัลของผู้ที่ผ่านการทดสอบ " นนท์พลันยกยิ้ม
" ขอบคุณผู้าุโ " นนท์กวาดตามองโดยรอบ
" ผู้าุโ นี่คือผลึกปรานอันใด " นนท์หยิบผลึกปรานขึ้นมาดู
" ผลึกสีทองโปร่งแสง ทั้งข้างในผลึกยังมีพลัง์มากมายนัก " นนท์จ้องมองยังผลึกปรานสีทอง
" อจารย์โจว นี่คือผลึกปรานเทพ " นนท์ถึงกับอ้าปากค้าง
" ท่านให้ข้าได้รึไม่ " ดวงจิตของหญิงชราพยักหน้า
" ขอบคุณ " นนท์วาดมือเก็บผลึกปรานเทพนับห้าหมื่นล้านก้อน
" มิมีสิ่งใดเหลือให้ท่านเอาแล้ว " ดวงจิตของหญิงชราพลันหัวเราะออกมา นนท์ได้แต่ยิ้มเจื่อน
" อาจารย์โจว ท่านเร่งไปยังจักรวาลจี่ยี่เถิด หากชักช้าจะมิทันกาล " ดวงจิตของหญิงชราเอ่ยขึ้น
" ข้าจะเร่งไปในทันใด " นนท์ประสานสองมือให้กับดวงจิตของหญิงชราแล้ววาดมือเก็บน้ำปรานเทพเข้าไว้ในขวดหยกมากมาย
" อาจารย์โจว หากท่าน้าน้ำจากมหานที ท่านก็มาเอาได้ทุกเวลา " นนท์ถึงกับหัวคิ้วชนกัน
" นี่คือน้ำที่ไหลมาจากมหานทีรึ " ดวงจิตของหญิงชรามิตอบ แต่โบกมือไล่นนท์แทน นนท์พยักหน้าแล้วทะยานร่างขึ้นไปยังผิวน้ำ
" ต้องเร่งแล้ว " นนท์เรียกเรือเหาะออกมาแล้วเร่งกลับยังโลกัในทันใด
เมื่อกลับมายังโลกั นนท์เร่งกลับตำหนักของตน " หวังว่าไข่มุกวารี์จะทะลวงขั้นพลังได้ "
" เริ่ม " นนท์เริ่มหลอมไข่มุกวารีัในทันใด พลางส่ายหน้า
" ไม่พอ " นนท์เรียกดอกเหลียนฮวาห้าแสนปีออกมา แล้วกลืนลงไปในทันที
" ตูม " เสียงะเิดังขึ้นที่ตันเถียน นนท์เร่งทะยานร่างออกไปยังทุ่งทัณฑ์์ในทันที
" ครืน " ท้องนภาสาดส่องแสง์เก้าสีทั่ว สรรพสิ่งทั่วโลกัต่างยินดีปรีดาถ้วนทั่ว
แสง์เก้าสีสาดส่องยังร่างของนนท์เพื่อชำระกายให้สมบูรณ์ นนท์นั่งขัดสมาธิ ทั้งดวงจิตเทวะัทองยังออกมารับแสง์เจ็ดสี และคนเล็กร่างทองนั่งรับแสง์เจ็ดสีที่หัวัทอง
" พวกเ้าที่อยู่รายรอบ จงเข้ามารับเอาแสง์เก้าสีนี้เถิด " นนท์ส่งเสียงอันดังออกไป
เหล่าผู้าุโทั่วโลกัต่างเร่งทะยานร่างมาโดยเร็วพลัน เพื่อหวังจะได้รับแสง์เก้าสี
ผู้คนมากมายเหลือคณนับเต็มทุ่งทัณฑ์์ ต่างตั้งสมาธิแน่วแน่เพื่อใช้แสง์เก้าสีขัดเกลาตน
" อีกราวครึ่งชั่วยามแสง์เก้าสีจะหมดแล้ว " นนท์ส่งเสียงออกไป
" อืม " นนท์เปิดเปลือกตาขึ้น เมื่อปรับสมดุลร่างกายเสร็จ
" ท่านเ้าสำนักใหญ่ยินดีด้วย " นนท์พยักหน้าให้กับเหล่าผู้าุโทั่วโลกั
" จัดงานฉลองให้ลูกเขยข้า ที่ทะลวงขั้นพลังราชันย์จักรพรรดิ์ขี้นต้นได้ " งานฉลองดำเนินไปถึงเจ็ดวัน
" ข้าจะไปยังจักรวาลจี่ยี่ " นนท์สั่งการเหล่าผู้อาวโสของสำนักแล้วเสร็จ
นนท์ทะยานร่างไปยังเรือเหาะ เชื่อมจิตกับเรือเหาะ
" วิ้ง " อุโมงมิติพลันบังเกิดขึ้น นนท์บังคับเรือเหาะแล่นเข้าไปในอุโมงค์แล้วหายวับไป
1K
