แสนรักแสนแค้น_End

        “นี่นายหัวแสน หยุดตาม หยุดวุ่นวายกับฉันสักที”

        วันนี้ก็เป็นอีกวัน ที่นายหัวแสนคอยตามติดอัญชิษฐาตั้งแต่ออกจากอพาร์ทเม้นต์ไปทำงาน จนกระทั่งเลิกงานกลับมาอพาร์ทเม้นต์ อัญชิษฐาหยุดเดิน หันหน้าไปเผชิญหน้ากับนายหัวแสน ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองสบตากับดวงตาคมกริบ โดยไม่สะทกสะท้าน ขณะที่ปากบางจิ้มลิ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        “อัญ พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว ผิดไปแล้วจริงๆ ขอโอกาสให้พี่จะได้ไหม? พี่สัญญาว่าจะเป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่ดีของลูก”

        นายหัวแสนขยับเดินเข้าหาอัญชิษฐา ให้ใกล้เธอมากยิ่งขึ้น แต่พอเห็นเขาก้าวเข้ามา เธอก็ก้าวถอยหลังเว้นระยะห่างเช่นเดิม เขาจึงไม่ก้าวต่อ แต่พูดขอความเห็นใจ และขอโอกาสจากอัญชิษฐา เพื่อให้เธอกลับมาอยู่ด้วยกันกับเขาอีกครั้ง

        ‘เป็นพ่อที่ดีของลูก แสดงว่าเขารู้แล้วสินะว่าเราท้อง’

        ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองใบหน้าที่มีหนวดเคราขึ้นรกรุงรังนิ่งเงียบงันไปชั่วขณะหนึ่ง เมื่อสะดุดหูกับคำพูดประโยคท้ายของนายหัวแสน จึงรู้แน่แล้วว่าเขาคงจะรู้แล้วว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ หรือนี่คือเหตุผลที่เขามาตามงอนง้อเธอสินะ

        “ฉันยกโทษให้ เพราะไม่อยากจะมีเวรมีกรรมต่อกันอีก แต่ฉันคงไม่มีโอกาสอะไรจะให้นายหัว ฉันเลี้ยงลูกของฉันเองได้ นายหัวกลับไปอยู่ในที่ของนายหัวซะเถอะ”

        จริงๆอัญชิษฐาคิดว่าไม่มีอะไรต้องปิดบัง เธอท้องก็บอกว่าท้อง หากให้เธอยกโทษให้ เธอก็จะยกโทษให้ เพราะไม่อยากมีเวรมีกรรมต่อกันอย่างที่พูด แต่หากจะให้เธอกลับไปอยู่กับเขา สิ่งที่เขาทำกับเธอ มันยังตราตรึงแจ่มชัดอยู่เลย อย่างนี้แล้วเธอคงไม่อาจปล่อยวางได้ ถึงแม้ว่าเธอจะรู้อยู่แก่ใจ ว่าเธอรักเขาก็ตาม

        “.........”

        นายหัวแสนเหมือนฟ้าถล่มทลาย เมื่ออัญชิษฐาบอกว่าไม่มีโอกาสที่จะให้ เขาพูดไม่ออกเอาเลยทีเดียว ได้แต่นิ่งอึ้งเงียบงัน จุก แน่น เจ็บปวดรวดร้าวหัวใจแกร่ง แต่เขายอมรับผิดเต็มประตู ว่าตัวเองนั่นแหละที่ทำตัวเอง

        “อัญได้โปรดอย่าตัดรอนพี่อย่างนี้เลย อัญบอกมาสิ พี่จะต้องทำยังไงอัญถึงจะยอมให้โอกาสพี่สักครั้ง พี่ยอมทำทุกอย่าง ขอแค่อัญให้โอกาสแก่พี่บ้างเถอะนะ”

        นายหัวแสนกล่าวขอร้องอ้อนวอนขึ้นมาอีก หลังจากที่นิ่งอึ้งเงียบงันไปชั่วขณะหนึ่ง เขาไม่อยากจากไปเช่นนี้ และไม่คิดจะไปด้วย อัญชิษฐาคือภรรยาของเขา และลูกในท้องของเธอก็ลูกของเขา เขาจะไม่ยอมปล่อยคนทั้งสองไปอย่างเด็ดขาด

        “.........”

        “พี่ขอร้องนะอัญ ขอโอกาสพี่สักครั้ง แค่ครั้งเดียวได้ไหม?”

        อัญชิษฐามองสบตาเจอเข้ากับสายตาเว้าวอน ขอบตาก็ให้ร้อนผะผ่าว และรู้สึกถึงก้อนแข็งๆ วิ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอระหง น้ำตาก็พานจะไหลเอ่อออกมา แต่เธอบังคับให้ไหลกลับลงไปตามเดิม ขณะเดียวกันนั้น นายหัวแสนก็พร่ำพูดวอนขอความเห็นใจ จากอัญชิษฐาอีกครั้ง โดยไม่อายแต่อย่างใด

        “อัญ มีอะไรกันหรือเปล่า?”

        แต่ก่อนที่คนทั้งสองจะทันได้พูดอะไรกันอีก วัชรยุทธเดินเข้ามาหาคนทั้งสอง เอ่ยถามอัญชิษฐาด้วยความสงสัยเป็นอย่างยิ่ง วัชรยุทธเห็นคนทั้งสองยืนพูดคุยกันอย่างเคร่งเครียด ตั้งแต่ที่เขาขับรถมาถึงแล้ว

        “ไม่มีอะไรหรอก อัญหิวแล้ว เราไปกินข้าวกันเถอะ”

        อัญชิษฐาหันไปยิ้มหวานให้วัชรยุทธ เธอพูดพร้อมกับยื่นมือเรียวเล็กไปจับแขนของวัชรยุทธอย่างสนิทสนม โดยไม่สนใจสายตาของนายหัวแสน ที่มองดูเขม็งเคร่งเครียด

        “อืม... โอเค”

        วัชรยุทธมองสบตากับนายหัวแสนโดยไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะหันไปพูดกับอัญชิษฐา พร้อมกับยิ้มให้อย่างอบอุ่น พอพูดจบก็พาเธอเดินไปยังรถยนต์ที่วัชรยุทธจอดเอาไว้ชิดขอบถนน

        “.........”

        นายหัวแสนมองตามคนทั้งสอง ด้วยความรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มทลายอีกรอบ และเหมือนหัวหนักอึ้งเหมือนถูกก้อนหินก้อนใหญ่ร่วงลงมาใส่ ในหัวเกิดคำถามขึ้นมาซ้ำๆ ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร เขาเป็นใคร ทำไมถึงดูสนิทสนมกับอัญชิษฐามากเหลือเกิน มากจนถึงขนาดแตะเนื้อต้องตัวกันได้อย่างนั้น

        ภายในใจนายหัวแสนเกิดความร้อนรน ราวกับมีไฟแผดเผา เขานั้นอยากจะเดินเข้าไปกระชากถาม แต่ด้วยกลัวว่าอัญชิษฐาจะไม่ให้โอกาสแก่ตัวเอง จึงทำได้แต่มองดูคนทั้งสองเดินจากไปเพียงแค่นั้น แค่นั้นจริงๆ

๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔