ความเงียบในห้องนอนกว้างถูกทำลายด้วยเสียงเต้นของหัวใจข้าวปั้นที่เต้นถี่รัวยิ่งกว่าจังหวะของพาดหัวข่าวสีแดงเพลิง...ซึ่งเพิ่งสว่างวาบขึ้นบนหน้าจอมือถือของแทนคุณในยามวิกาล
ด่วน!ตำรวจเร่งสืบคดีทายาทธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ "นายแทนคุณ อนันตไพศาล"ถูกกล่าวหาว่าเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ลอบทำร้าย...
ข้อความนั้นยังคงฝังแน่นอยู่ในโสตประสาทของเธอมือของข้าวปั้นสั่นจนแทบจะควบคุมไม่ได้เธอมองร่างที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างกายด้วยความสับสนและหวาดกลัวอย่างถึงที่สุดผู้ชายที่เพิ่งมอบความสุขสมให้เธอเมื่อคืนนี้คือผู้ชายคนเดียวกับที่ถูกพาดพิงถึงคดีอาชญากรรมอย่างนั้นหรือ?
ข้าวปั้นนั่งอยู่บนเตียงโดยหันหลังให้แทนคุณมาสักพักแล้วเธอกัดริมฝีปากเพื่อข่มความเ็ปที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากเมื่อคืนนี้เธอกำลังตัดสินใจว่าจะหนีออกไปจากห้องนี้ดีหรือไม่...
จังหวะนั้นเองเสียงโทรศัพท์ของแทนคุณก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างไม่หยุดหย่อนเขาขยับตัวและคว้ามือถือมาปิดเสียงอย่างรวดเร็วก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นมามองข้าวปั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความ้าไม่จางหาย
“จะไปไหนครับ” แทนคุณถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“มานอนข้างผมต่อเถอะ”
ข้าวปั้นมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง“ฉัน...ฉันจะกลับ”
แทนคุณหัวเราะในลำคออย่างเยือกเย็น“คุณคิดว่าคุณหนีผมได้เหรอข้าวปั้น”เขาพูดพร้อมกับยื่นมือมาดึงร่างของเธอเข้ามาแนบชิดกับแผ่นอกอีกครั้งอย่างรวดเร็วการกระทำของเขารวดเร็วและเต็มไปด้วยอำนาจราวกับจะย้ำเตือนว่าอ้อมกอดนี้คือพันธนาการ
“คุณยอมจำนนต่อผมแล้วเมื่อคืนนี้...คุณไม่มีสิทธิ์หนีผมได้อีกแล้ว”
“ปล่อยฉันนะ” ข้าวปั้นดิ้นรน“ฉัน...ฉันต้องกลับ”
แทนคุณก้มลงจูบที่หน้าผากของเธออย่างแ่เบาก่อนจะกระซิบเสียงต่ำ“คุณหนีไม่พ้นหรอก...ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน...ผมจะตามคุณไปเสมอ”
จังหวะนั้นเองเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างไม่ลดละคราวนี้เสียงริงโทนของมันดูเร่งรีบและเป็ทางการมากขึ้นแทนคุณถอนหายใจอย่างหงุดหงิดก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็วและคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวม
“ผมต้องไปรับสายสำคัญ...คุณนอนพักต่อเถอะ”
แทนคุณเดินออกไปที่ระเบียงห้องทันทีเพื่อคุยโทรศัพท์ทิ้งให้ข้าวปั้นอยู่คนเดียวในความเงียบสงบที่เต็มไปด้วยความ
ตึงเครียด ข้าวปั้นหันไปมองประตูระเบียงแทนคุณหันหลังให้เธอและกำลังคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่เ็าและจริงจัง
โอกาสมาถึงแล้ว...
ความอยากรู้อยากเห็นเอาชนะความกลัวข้าวปั้นลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขาอย่างเงียบเชียบเธอต้องรู้ว่าแทนคุณปิดบังอะไรอยู่ และข่าวนั้นมีความจริงมากน้อยแค่ไหน
เธอเริ่มสำรวจลิ้นชักโต๊ะทำงานอย่างระมัดระวังข้าวของทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็ระเบียบ แต่ก็ไม่มีอะไรที่บ่งบอกถึงความผิดปกติจนกระทั่งเธอเปิดลิ้นชักด้านในสุด
ข้างในนั้นมีแฟ้มเอกสารเก่าสีน้ำตาลเล่มหนึ่งวางอยู่
ข้าวปั้นหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา หน้าปกของแฟ้มมีตราประทับของบริษัทเก่าที่เธอไม่คุ้นเคย
บริษัท อนันตไพศาล อสังหาริมทรัพย์ -คดีฟ้องร้องทรัพย์สิน พ.ศ. 25XX
ข้าวปั้นเปิดแฟ้มออกดูอย่างรวดเร็วภายในมีเอกสารทางกฎหมายและภาพถ่ายเก่า ๆ มากมายเธอไม่เข้าใจเนื้อหาทางกฎหมายเ่าั้แต่ภาพถ่ายใบหนึ่งกลับทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น
มันคือภาพถ่ายบ้านหลังเล็ก ๆหลังหนึ่งที่ถูกไฟไหม้จนเหลือแต่ซากภาพถ่ายนั้นทำให้ข้าวปั้นรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดราวกับว่าเธอเคยเห็นมันมาก่อน แต่ที่น่าใยิ่งกว่าคือ...ด้านหลังภาพถ่ายมีข้อความลายมือเขียนไว้ด้วยปากกาลูกลื่นสีน้ำเงิน
"การเริ่มต้นของทุกอย่าง"และถัดจากนั้นคือชื่อของ...
"สุรเดช"
สุรเดช... นั่นคือชื่อของพ่อของเธอ!
ข้าวปั้นเบิกตากว้างด้วยความใและความหวาดกลัวใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษเธอจำได้ว่าพ่อของเธอเสียชีวิตในกองเพลิงเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วแต่ทำไมรูปถ่ายบ้านที่ถูกไฟไหม้ของพ่อเธอถึงมาอยู่ในแฟ้มคดีฟ้องร้องทรัพย์สินของตระกูลอนันตไพศาลและอยู่ในห้องของ
แทนคุณได้?
จู่ ๆเธอก็เข้าใจถึงสาเหตุที่แทนคุณเฝ้าติดตามเธออย่างเอาเป็เอาตาย...
เขาไม่ใช่แค่คนแปลกหน้า...เขาเป็ผู้ที่เกี่ยวข้องกับอดีตอันเลวร้ายของเธอ!
“ข้าวปั้น!”
เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความโกรธดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ข้าวปั้นสะดุ้งสุดตัว เธอหันกลับไปมองและพบว่าแทนคุณยืนอยู่ที่ประตูระเบียงใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความ
เยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง
ข้าวปั้นไม่ทันได้พูดอะไรแทนคุณก็พุ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็วเหมือนสัตว์ร้ายที่ถูกคุกคามข้าวปั้นพยายามจะซ่อนแฟ้มเอกสารไว้ด้านหลัง แต่ก็ไม่ทัน
เขาบีบไหล่ของเธอแน่นการกระทำของเขาเป็การแสดงออกถึงการที่เหนือกว่าคำพูดเขาคว้าแฟ้มเอกสารที่ซ่อนอยู่ด้านหลังของเธอมาถือไว้ในมืออย่างรวดเร็วก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะทำงานอย่างไม่ใยดีเขาไม่้าให้เธอเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ และใช้ร่างกายของตัวเองเป็กำแพงปิดกั้นเธอจากทุกสิ่ง
“คุณทำบ้าอะไร!”ข้าวปั้นร้องออกมาด้วยความใและความโกรธเธอพยายามดิ้นรนให้หลุดจากอ้อมกอดที่กักขังนั้นแต่แรงของเขากลับมีมากกว่าเธอหลายเท่า
“ผมบอกให้คุณพักผ่อน!”แทนคุณกระซิบเสียงต่ำชิดใบหูของเธอลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่บนผิวของเธออย่างจงใจ“ทำไมคุณถึงไม่เชื่อฟังผม...คุณอยากรู้เื่ที่ไม่ควรจะรู้เหรอ?”
ข้าวปั้นเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความ
คับแค้นใจ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความโกรธและความเ็ป“คุณ...คุณปิดบังอะไรฉันไว้! คุณรู้เื่พ่อฉันใช่ไหม!”
แทนคุณไม่ตอบ แต่สายตาของเขากลับสั่นไหวเล็กน้อยก่อนที่เขาจะใช้ริมฝีปากของตัวเองปิดกั้นคำถามของเธอไว้ด้วยจูบที่รุนแรงและเร่าร้อนอย่างไม่มีการเตือนล่วงหน้าการกระทำของเขาคือการทรยศที่ซ้อนทับความปรารถนาข้าวปั้นรู้สึกว่าสมองไม่สามารถประมวลผลความจริงที่เพิ่งค้นพบได้เพราะร่างกายถูกบดขยี้ด้วยััร้อนแรงของเขาความรู้สึกของเธอสับสนจนแยกแยะไม่ได้ว่าสิ่งใดคือความโกรธ สิ่งใดคือความ้า
แทนคุณยังคงจูบเธออย่างดุดันรสชาติของความโกรธและความปรารถนาปะปนกันอยู่ในจูบนั้นเขาเคลื่อนมือมาโอบรัดเอวของเธอไว้แน่นดึงร่างที่บอบบางเข้ามาปะทะกับแผ่นอกที่เต็มไปด้วยไอโทสะของเขาเขากดจูบให้ลึกลงไปอีกเพื่อควบคุมสติของเธอ ข้าวปั้นรู้สึกถึงแรงบีบจากอ้อมกอดที่แ่าราวกับจะหลอมรวมเธอเข้าไปในตัวเขาแทนคุณ
บดเบียดร่างกายเข้าหาเธออย่างจงใจเพื่อลดทอนอำนาจการต่อรองของเธอลงจนหมดสิ้น
“ความจริงอยู่ตรงหน้า...แต่ความ้าของคุณอยู่กับผม”เขาเลื่อนจูบมาที่ลำคอของเธอเสียงกระซิบของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยการประกาศชัยชนะเขาใช้มือข้างหนึ่งบีบกรามของเธอให้เงยขึ้นรับััที่รุนแรงของเขาจูบของเขาไม่ใช่การแสดงความรัก แต่เป็การลงทัณฑ์ที่ทำให้เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่น่ากลัว
“อย่าคิดจะหนี... อย่าคิดจะรู้...สิ่งที่คุณ้าคือผม... แค่ผมคนเดียว”
การจูบที่เกิดขึ้นกลางความขัดแย้งนี้เต็มไปด้วยความ้าที่จะบดขยี้และกลืนกินทุกคำถามของเธอ แทนคุณใช้ร่างกายที่แข็งแกร่งของเขาตรึงเธอไว้กับผนังห้องนี่คือการใช้ััที่ร้อนแรงเข้าครอบงำเพื่อระงับการค้นหาความจริงของเธอความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ทำให้ข้าวปั้นรู้สึกเหมือนถูกไฟช็อตไปทั้งตัวร่างกายของเธอตอบสนองต่อทุกััของเขาโดยที่จิตสำนึกกำลังกรีดร้องปฏิเสธเธอถูกจับกุมทั้งทางร่างกายและจิตใจอย่างสมบูรณ์แบบ
เขาผละออกอย่างรวดเร็วแต่ยังคงกอดเธอไว้แน่นจนไม่สามารถขยับตัวได้ “คุณมีหน้าที่แค่...เป็ของผม”
จังหวะที่ทั้งคู่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่เสียงออดที่ประตูก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แทนคุณถอนหายใจอย่างหงุดหงิด
“กานต์!” แทนคุณพูดอย่างรำคาญใจ
กานต์เลขาคนสนิทของแทนคุณปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดเขาสวมชุดสูทสีเข้มและถือแฟ้มเอกสารปึกใหญ่ไว้ในมือ กานต์มองข้าวปั้นและ
แทนคุณที่อยู่ในสภาพไม่เรียบร้อยด้วยสายตาที่สงบแต่ก็ไม่ได้แสดงความประหลาดใจออกมา
“ขออภัยที่รบกวนครับนาย”กานต์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเร่งรีบ“ข่าวรั่วไหลไปมากแล้วครับ ทางฝั่งคุณวีระกำลังใช้เื่นี้โจมตีกิจการนายต้องเข้าประชุมเร่งด่วนทันทีครับ”
กานต์จงใจพูดถึงเื่ธุรกิจอย่างเป็ทางการเพื่อดึงความสนใจของข้าวปั้นออกจากความลับที่เธอเพิ่งค้นพบและทำให้สถานการณ์กลับเข้าสู่ความเป็จริงอย่างฉับพลัน
แทนคุณขยับร่างออกจากข้าวปั้นอย่างไม่เต็มใจก่อนจะหันไปสวมเสื้อเชิ้ตอย่างรวดเร็ว
“จัดการให้เรียบร้อยอย่าให้กระทบถึงลูกค้าใหญ่ของเรา” แทนคุณสั่งเสียงเข้ม“เื่คดีลอบทำร้าย...ถ้าตำรวจมา...ให้บอกไปว่าผมอยู่ที่คอนโดมิเนียมนี้ตลอดทั้งคืน”
คำสั่งสุดท้ายของแทนคุณยิ่งตอกย้ำความสงสัยของข้าวปั้นให้ชัดเจนขึ้น...เขากำลังสร้างหลักฐานปลอมเพื่อปกปิดความผิดและการที่เขาบอกให้รายงานว่าเขาอยู่ที่คอนโดมิเนียมนี้ตลอดทั้งคืน...ก็หมายความว่าข้าวปั้นคือพยานปากสำคัญ ที่เขาเลือกใช้
กานต์พยักหน้ารับอย่างนอบน้อมแต่เมื่อเขาเหลือบมองข้าวปั้น เขากลับหยุดเล็กน้อย ก่อนจะหันไปพูดกับแทนคุณ
“นายครับ...ทางเราพบเอกสารเก่าบางอย่างที่บ้านพักตากอากาศ...เป็คดีความเก่าของบริษัทลูกที่ถูกปิดไปแล้ว...จะให้ทำลายเลยไหมครับ”
คำพูดของกานต์เป็การยิงคำเตือนถึงแทนคุณและเป็การข่มขู่ข้าวปั้นไปในตัวอย่างแเีแทนคุณเดินไปหยิบแฟ้มเอกสาร ที่อยู่บนโต๊ะทำงานมาถือไว้ในมือก่อนจะหันไปมองข้าวปั้นเป็ครั้งสุดท้าย “อย่าทำตัวเป็เด็ก...ข้าวปั้น”
แทนคุณเดินตามกานต์ออกไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้ห้องกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง
ข้าวปั้นทรุดตัวลงนั่งบนเตียงอย่างอ่อนแรงเธอจับหน้าอกของตัวเองที่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งความร้อนจากอ้อมกอดของแทนคุณยังคงหลงเหลืออยู่บนผิวของเธอมันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยเลยแม้แต่น้อยแต่กลับทำให้เธอรู้สึกว่าถูกบีบรัดมากขึ้นไปอีก
เธอเข้าใจแล้ว...ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแทนคุณมันไม่ได้เริ่มต้นด้วยความบังเอิญแต่มันคือความผูกพันที่มาจากปมอดีต ที่เขาตั้งใจปกปิด
เขาทำลายเธอทางร่างกาย... เขาทิ้งปมในจิตใจ...และตอนนี้... เขากำลังใช้เธอเป็โล่กำบังความผิดร้ายแรงของเขา
ข้าวปั้นมองไปที่ลิ้นชักที่เคยเก็บแฟ้มเอกสารไว้มือของเธอค่อย ๆ กำแน่น ก่อนที่คำถามที่คมชัดที่สุดจะผุดขึ้นมาในหัวของเธอ:
"เขากำลังปิดบังอะไรอยู่...เกี่ยวกับพ่อของฉัน?"
โอ๊ยยย...หัวจะปวดแทนข้าวปั้น! แทนคุณใช้ความคลั่งรักปิดผนึก ความลับด้วยััที่เร่าร้อน! การค้นพบครั้งนี้คือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่งใครคือสุรเดช? และทำไมแทนคุณถึงต้องปิดบังเื่นี้ด้วยร่างกายของเขา?ตามต่อตอนหน้า!
726
