ตอนที่ 675 สำเร็จขั้นกลางความชำนาญทักษะดาบไร้ร่องรอย
อื้ม!!
เจิ้งฟู่พยักหน้าให้เบาๆก่อนที่เขาจะถามเื่เกี่ยวกับเมืองและหมู่บ้านทั้งหมดที่อยู่ภายในดินแดนของนิกายบัญชา์นี้เป็อย่างไรบ้างผู้คนส่วนใหญ่ใช้เงินตราชนิดใดในการแลกเปลี่ยนสิ่งของและตระกูลไหนบ้างที่มีอำนาจที่สุดภายในนิกายบัญชา์.....
ซึ่งชายหนุ่มได้บอกกับเจิ้งฟู่ว่าภายในดินแดนนิกายบัญชา์ศักดิ์สิทธิ์นั้นมีตระกูลและกองกำลังที่ทรงอำนาจอยู่ทั้งหมดเก้าตระกูลกับสิบสี่กองกำลังซึ่งแท้จริงแล้วทั้งหมดสิบสี่กองกำลังใหญ่นั้นเป็กองกำลังของตระกูลทั้งเก้าเมื่อหักลบแล้วจะเหลือเพียงแค่ห้ากองกำลังใหญ่เท่านั้นที่ไม่ได้ขึ้นตรงต่อตระกูลไหนๆเลยทว่าพวกเขากับมีอำนาจพอๆกับตระกูลเหล่านี้......
ซึ่งรายชื่อตระกูลทั้งเก้าที่ว่านั้นได้แก่ ตระกูลนภาดารา์ตระกูลบันทึกเทพ์ ตระกูลเพลิงผลาญ์ ตระกูลพยัคฆ์เมฆา์ ตระกูลปราการอัสนีเทวะศักดิ์สิทธิ์ตระกูลมุกวารี์ ตระกูลอัสนีฟ้าดารา์ ตระกูลเนตร์เบิกฟ้าและตระกูลกระบี่บัญชา์.....
ส่วนห้ากองกำลังใหญ่ก็ได้แก่ กองกำลังหมาป่าวายุ์กองกำลังราชสีห์เพลิงผลาญ กองกำลัง์บัญชาใต้หล้า กองกำลังพงไพร์และกองกำลังัสมุทรเมฆาซึ่งทั้งห้ากองกำลังและเก้าตระกูลใหญ่เหล่านี้ล้วนแล้วแต่มีอำนาจในดินแดนนิกายบัญชา์ทั้งนั้นพวกเขาล้วนมีตัวตนระดับมหาเทพเป็รากฐานอยู่ในกองกำลังของพวกเขา หากไร้ซึ่งตัวตนเหล่านี้อำนาจและความแข็งแกร่งของพวกเขาจะลดลงในทันที.......
แต่ถึงตระกูลใหญ่ทั้งเก้าและห้ากองกำลังใหญ่จะมีอำนาจมากแค่ไหนพวกเขาก็ยังไม่อาจเทียบได้กับประมุขนิกายและผู้าุโหลักทั้งห้าดังนั้นอำนาจที่แข็งแกร่งที่สุดก็ยังคงเป็ของนิกายบัญชา์อยู่แต่นิกายหลักจะไม่เข้าไปยุ่งกับตระกูลและกองกำลังใหญ่เหล่านี้เว้นเสียแต่ว่าคนเหล่านี้้าที่จะทำร้ายรากฐานของนิกายหรือก่อเื่ขัดต่อกฎที่นิกายตั้งเอาไว้.......
ส่วนเื่เงินตราที่ผู้คนที่ใช้แลกเปลี่ยนสิ่งของกันนั้นชายหนุ่มไท่เห๋อได้บอกว่าพวกเขาใช้ผลึก์ม่วงในการแลกเปลี่ยนสิ่งของกัน ซึ่งผลึก์ม่วงระดับต่ำนั้นจะมีขนาดเพียงเท่ากับนิ้วโป้งเท่านั้นส่วนผลึก์ม่วงก้อนที่เจิ้งฟู่ให้ชายหนุ่มไปนั้นมันเทียบได้กับผลึก์ม่วงระดับสูงเลยเพราะผลึก์ม่วงระดับกลางจะมีขนาดเท่ากับสองนิ้วครึ่ง........
ส่วนผลึก์ม่วงระดับกลางหนึ่งก้อนสามารถแลกเปลี่ยนเป็ผลึก์ม่วงระดับต่ำได้ถึงร้อยก้อนด้วยและผลึก์ม่วงระดับกลางร้อยก้อนถึงจะเท่ากับระดับสูงหนึ่งก้อนนั้นแสดงว่าผลึก์ม่วงที่ชายหนุ่มไท่เห๋อได้รับไปนั้นเท่ากับผลึก์ม่วงระดับหมื่นก้อนเลยทีเดียว.......
“เช่นนั้นก็แสดงว่าผลึก์ม่วงนี้สามารถค้นพบได้ไม่ยากมากใช่ไหม?”เจิ้งฟู่อยากรู้อีกว่าผลึก์ม่วงนั้นหาง่ายหรือหายาก.......
“มันก็ไม่ได้ยากมากและก็ไม่ง่ายขอรับนายท่านมีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งที่สามารถถ้ำเหมือง์หรือรากฐานน้ำตก์เท่านั้นถึงจะผลิตผลึก์ม่วงได้ซึ่งถ้ำเหมือง์นั้นจะให้ผลตอบแทนเพียงแค่เดือนละหนึ่งหมื่นถึงห้าหมื่นก้อนผลึก์ม่วงส่วนรากฐานน้ำตก์นั้นจะให้ผลตอบแทนเดือนละหนึ่งแสนขึ้นไปตามระดับของรากฐานนั้นๆ!”ชายหนุ่มรีบอธิบายให้เจิ้งฟู่ฟังในทันทีเพราะเขารู้ว่าเจิ้งฟู่นั้นคงไม่รู้เื่พวกเขาเพราะเขาเป็คนจากโลกเบื้องล่าง......
อ่า!!
เจิ้งฟู่รู้สึกใไม่น้อยเลยเมื่อได้ยินผลผลิตในแต่ละเดือนของถ้ำเหมือง์ซึ่งภายในพื้นที่มิติลูกแก้วที่หน้าอกของเขาก็มีอยู่ แต่ที่ทำให้เขารู้สึกใก็คือรากฐานน้ำตก์ที่ชายหนุ่มบอกว่ามันคือสถานที่แบบใดเหตุใดมันถึงสามารถผลึกผลึก์ม่วงได้ขนาดนั้น.......
“อีกอย่างผลึก์ม่วงนี้ยังเป็เงินตราที่ใช้กันทั่วทั้งโลกที่กว้างใหญ่นี้ไม่ว่าจะเผ่าพันธุ์ไหนก็ล้วนแล้วแต่ใช้ผลึก์ม่วงในการซื้อขายแลกเปลี่ยนกันแต่นั้นก็เฉพาะกลุ่มคนที่สนใจต่อโลกภายนอกเท่านั้นส่วนพวกที่ปิดตนไม่สนใจโลกภายนอก พวกเขาล้วนมีเงินตราในแบบฉบับของพวกเขาเองซึ่งข้าน้อยเองก็ไม่ทราบมันทั้งหมด!” ชายหนุ่มยังคงอธิบายต่อไปว่านิกายอื่นๆและคนทั่วทั้งโลกเบื้องบนนี้ต่างก็ใช้ผลึก์ม่วงในการแลกเปลี่ยนทั้งนั้น........
อื้ม!
“ขอบใจเ้ามากที่บอกให้ข้ารู้อะไรเยอะแยะเลยเอาละ!เ้าไปพักผ่อนเถอะข้าจะออกไปเดินตรวจรอบๆูเาของข้าเสียน้อย!”วันนี้เจิ้งฟู่ได้รู้อะไรมากมายเลยจากชายหนุ่มและเมื่อเห็นว่าเวลาไหลผ่านมาเยอะแล้ว เขาจึงได้ขอตัวออกไปเดินเล่นที่ด้านนอกและปล่อยให้ชายหนุ่มได้พักผ่อน......
“นายท่าน!”แต่ว่าก่อนที่เจิ้งฟู่จะเดินออกจาบ้านพักไป ชายหนุ่มก็ได้ส่งเสียงเรียกเขาพร้อมกับส่งสายตาบอกว่าเขา้าอะไรบางอย่าง.......
“เ้ามีอะไรก็พูดมาเถอะ!”เจิ้งฟู่เห็นแบบนั้นเขาก็รู้ได้ในทันทีก่อนเขาจะบอกให้ชายหนุ่มพูดมันออกมาว่าเขา้าอะไร......
“ข้าน้อยขอตามท่านออกไปข้างนอกด้วยได้หรือไม่ขอรับ!”สิ่งที่ชายหนุ่ม้าจะพูดก็คือเขาอยากที่จะตามเจิ้งฟู่ออกไปข้างนอกด้วยนั้นเอง......
“ถ้าเ้า้าแบบนั้นก็ตามใจเ้า!”เจิ้งฟู่นึกว่าชายหนุ่มจะพูดอะไรที่แท้ชายหนุ่มก็แค่้าออกไปเดินเล่นกับเขาเท่านั้นเองซึ่งเขาก็ไม่ได้คิดที่จะห้ามอะไรชายหนุ่มอยู่แล้ว......
“ขอบคุณขอรับนายท่าน!” ชายหนุ่มรีบกล่าวขอบคุณก่อนจะลุกขึ้นและรีบเดินตามเจิ้งฟู่ออกจากบ้านไปแบบติดๆ.......
หลังจากที่ออกมาจากบ้านพักแล้วเจิ้งฟู่ก็ไปที่น้ำตกที่ด้านหลังูเาเป็ที่แรกซึ่งที่เขาเลือกที่จะมาที่นี่เป็ที่แรกนั้นก็เพราะว่าสิ่งโตปีกม่วงสองแม่ลูกได้อาศัยอยู่ภายในถ้ำหลังน้ำตกนี้เขามาเพื่อทักทายพวกมันและดูว่าพวกมันยังอยู่ดีไหม......
ณ หน้าน้ำตก.......
วี๊ดดดดดดดด!!
บู้มมมมมมมมม!!
กรร!! กรร!!
ทันทีที่เจิ้งฟู่มาถึงหน้าน้ำตกเขาก็ส่งสัญญาณเรียกสิ่งโตปีกม่วงทั้งสองตัวให้ออกมาทันทีและเมื่อพวกมันทั้งสองได้ยินเสียงเรียกร่างสีม่วงสองร่างก็พลันพุ่งผ่านน้ำตกออกมาอย่างรวดเร็วก่อนที่พวกมันจะทั้งสองจะหยุดอยู่ที่เบื้องหน้าของเจิ้งฟู่พร้อมกับส่งเสียงคำรามเบาๆออกมา......
“พวกแกทั้งสองอยู่กันได้ใช่ไหม?ข้าคิดเอาไว้แล้วว่าพวกแกต้องเลือกถ้ำนั้นเป็ที่อยู่อาศัยเพราะไม่เพียงมันจะปลอดภัยจากสายตาของผู้คน แถมมันยังมีพลังงาน์ที่หนาแน่นพอๆกับในบ้านพักของข้าด้วยการที่พวกแกอาศัยอยู่ในสถานที่นี้ในอนาคตระดับพลังของพวกแกจะต้องเพิ่มสูงขึ้นกว่านี้แน่นอนรวมถึงเ้าตัวเ้าสิงโตตัวน้อย!”
เจิ้งฟู่กล่าวพร้อมกับยื่นมือออกไปลูบหัวสิงโตปีกม่วงทั้งสองอย่างอบอุ่นและเป็กันเองราวกับว่าพวกมันเป็ส่วนหนึ่งภายในครอบครัวของเขาซึ่งนั้นทำให้สิ่งโตปีกม่วงทั้งสองยิ่งรักและเคารพในตัวเจิ้งฟู่มากยิ่งขึ้นด้วยไม่เพียงแค่นั้นความเชื่อใจที่พวกมันมีต่อเจิ้งฟู่ก็เพิ่มสูงขึ้นและในตอนที่เจิ้งฟู่หันไปพูดกับลูกสิงโตปีกม่วงตัวน้อยนั้นมันได้ทำให้เขานึกถึงจินเทียนในตอนที่มันยังคงเป็เพียงสัตว์อสูรตัวน้อยๆตัวหนึ่ง มันช่างเหมือนกับลูกสิงโตปีกม่วงตัวน้อยตัวนี้เลย.......
กรร!!
ซึ่งเ้าลูกสิงโตตัวน้อยเองก็รู้สึกราวกับว่าตัวมันนั้นคุ้นเคยและคุ้นชินกับเจิ้งฟู่มานานแล้วและในตอนนั้นเองจู่ๆที่ดวงตาของมันก็มีน้ำใสๆไหลออกมาพร้อมกับเสียงคำรามเบาๆอย่างเ็ป......
นายท่าน!
ภาพที่เกิดขึ้นนี้ทำให้ชายหนุ่มไท่เห๋องุ่นงงไปชั่วครู่หนึ่งเพราะมันหายากที่จะได้เห็นภาพแบบนี้ไม่มีมนุษย์คนไหนมองพวกมันเป็เพื่อนหรือครอบครัวของตนพวกมันเป็ได้เพียงแค่สัตว์อสูรรับใช้เท่านั้นแต่สำหรับความรู้สึกที่เจิ้งฟู่มีให้กับสิงโตปีกม่วงทั้งสองนี้มันช่างอบอุ่นและจริงใจ......
“เอาละ! พวกเ้าทั้งสองไปได้แล้วแต่อย่าออกไปจากเขตพื้นทีู่เาลูกนี้ละ!” เมื่อทักทายสิงโตปีกม่วงทั้งสองตัวเสร็จแล้วเจิ้งฟู่ก็สั่งให้พวกมันกลับไปได้ ส่วนตัวเขาก็พาชายหนุ่มไท่เห๋อไปยังพื้นที่ส่วนอื่นๆต่อเพื่อเช็คดูความเรียบร้อยว่าพื้นที่ทั้งหมดยังคงปกติอยู่ไหม.......
“นายท่าน! เ้าสิงโตปีกม่วงทั้งสองตัวนั้นเป็สัตว์ในพันธสัญญาของนายท่านใช่หรือไม่?”ชายหนุ่มไท่เห๋ออดที่จะถามออกมาไม่ได้เกี่ยวกับสิงโตปีกม่วงทั้งสองตัวก่อนหน้านี้......
“พวกมันเป็เพียงสัตว์เลี้ยงของข้าเท่านั้นข้าเลี้ยงมันอย่างอิสระโดยไม่ได้ทำพันธสัญญาใดๆกับพวกมันทั้งสิ้น”เจิ้งฟู่หันกลับมาตอบชายหนุ่มเกี่ยวกับเื่ที่เขาถามในทันที.....
“หือ?เลี้ยงพวกมันเฉยๆโดยที่ไม่ได้ทำพันธสัญญา? เป็ไปได้ยังไงกันที่สัตว์อสูรระดับแก่นแท้์อย่างสิงโตปีกม่วงจะยอม!และหากพวกมันคิดจะไปจากที่แห่งนี้ก็สามารถไปได้ทุกเวลานะสิขอรับนายท่านหากเป็อย่างนั้น?”ชายหนุ่มพลันตกตะลึงมึนงงและไม่อยากเชื่อว่าที่เจิ้งฟู่บอกตนนั้นจะเป็เื่จริงเพราะมันแปลกมากที่สัตว์อสูรระดับสูงอย่างนี้จะยอมเชื่อฟังคนที่ระดับต่ำกว่าตัวมันแล้วยิ่งเป็สิงโตปีกม่วงแล้วยิ่งแล้วใหญ่.......
“หากพวกมันคิดจะหนีก็ปล่อยให้พวกมันหนีไปแต่จากที่เ้าได้เห็นเ้าคิดว่าพวกมันจะหนีไปจากข้าไหมละ?” เจิ้งฟู่ไม่รู้หรอกว่าพวกมันจะหนีไปหรือไม่แต่เขารู้ว่ายังไงตอนนี้สิงโตปีกม่วงแม่ลูกก็คงไม่คิดที่จะจากไปไหนแล้วเพราะพวกมันให้ความเชื่อใจต่อเขาทั้งหมดแน่นอนว่าชายหนุ่มไท่เห๋อก็น่าจะเห็นตอนที่เจิ้งฟู่กับสิงโตทั้งสองอยู่ด้วยกัน.......
อ่า!!
“นายท่านช่างเป็คนที่ล้ำเลิศจริงๆ ข้าน้อยช่างโชคดีนักที่ได้ติดตามรับใช้ท่าน!”ชายหนุ่มกล่าวออกมาอย่างดีใจและพึงพอใจเป็อย่างมากที่เขาได้ติดตามเจิ้งฟู่เพราะไม่เพียงแต่เขาจะได้รับการรักษาพิษร้ายให้หายขาดตัวเขายังได้รับผลึก์ม่วงระดับสูงมาอีกแถมสถานที่แห่งนี้ก็ยังเต็มไปด้วยพลังงาน์จำนวนมากให้เขาได้ใช้บ่มเพาะพลังอีกแล้วเขาจะไม่ดีใจได้ยังไง.......
“เ้าไม่ต้องกล่าวชมข้ามากขนาดนั้นก็ได้เอาละ!กลับไปที่บ้านพักกัน ข้าขี้เกลียดเดินแล้ว!” จริงๆแล้วเจิ้งฟู่ไม่ได้อยากมาเดินเล่นหรอกเขาเพียงแค่มาดูสิงโตปีกม่วงสองแม่ลูกเท่านั้นว่ายังอยู่ดีมีสุขหรือไม่เพราะเขาเองก็กลัวพวกมันจะจากไปเช่นกันแต่เมื่อเขาเห็นว่าพวกมันยังคงอยู่และเชื่อฟังในคำสั่งของเขาอย่างดีแค่นั้นเจิ้งฟู่ก็พอใจแล้วดังนั้นเขาจึงคิดที่จะกลับบ้านพักไปฝึกฝนทักษะดาบของเขาต่อจากที่ค้างคาไว้.......
“ขอรับนายท่าน!”
หลังจากที่พูดจบเจิ้งฟู่ก็กลับบ้านพักของเขาพร้อมกับชายหนุ่มไท่เห๋อซึ่งใช้เวลาไม่นานก็กลับมาถึงบ้านพักแล้วและเมื่อกลับมาถึงเจิ้งฟู่ก็กลับเข้าไปในห้องของเขาและสั่งให้ชายหนุ่มไท่เห๋อจัดการทำความสะอาดและดูแลบ้านพักให้กับเขาด้วยเพราะเขาจะปิดด่านฝึกตนเป็เวลาหนึ่งอาทิตย์เต็มไม่ออกไปไหน และก็ห้ามไม่ให้ชายหนุ่มมารบกวนเขาด้วย.......
..........................................
เจ็ดวันผ่านไป ณโถงบ้านพักของเจิ้งฟู่........
บู้มมมมมมมมมมมม!!
“กะ.....กะ.....เกิดอะไรขึ้น?”ชายหนุ่มไท่เห๋อที่กำลังเก็บกวาดบ้านพักอยู่นั้นพลันตัวสะดุ้งตื่นตระหนกใหลังจากที่มีเสียงดังขึ้นพร้อมกับคลื่นพลังที่รุนแรงกระแทกมาถูกตัวเขา......
เอี๊ยดดดดดดดด!!
ตึก!!
ซึ่งในขณะเดียวกันนั้นประตูห้องของเจิ้งฟู่ก็ได้เปิดออกพร้อมกับตัวของเจิ้งฟู่ที่ก้าวเดินออกมาอย่างพึ่งพอใจที่แสดงออกทางสีหน้าของเขาเพราะตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมานั้นเจิ้งฟู่สามารถเข้าใจและพัฒนาระดับเคล็ดวิชาทักษะดาบไร้ร่องรอยจนถึงขั้นกลางแล้วซึ่งเขาได้ปรับปรุงจุดบกพร่องของทักษะนี้ที่มีอยู่ให้หายไปจนหมดสิ้นและทำให้ระดับความชำนาญในทักษะดาบไร้ร่องรอยของเขาเพิ่มขึ้น ซึ่งในเนื้อหาบอกว่าเมื่อเขาพัฒนาถึงขั้นกลางแล้วผู้ฝึกตนที่ระดับราก์ทั้งหมดจะไม่สามารถรับรู้ได้ถึงการโจมตีของเขา......
ทว่าความแตกต่างที่เกิดขึ้นจริงกับที่บันทึกไว้ในเนื้อหานั้นได้มีการเปลี่ยนแปลงไปหลังจากที่เจิ้งฟู่ได้ปรับปรุงแก้ไขข้อบกพร่องของมันแล้วซึ่งมันจะทำให้ผู้ฝึกตนที่ระดับต่ำกว่าระดับ์ก่อเกิดขึ้นกลางลงมาจะไม่อาจััรับรู้ถึงการโจมตีของเขาหรือแม้แต่ขั้นสูงเองก็ยังยากที่จะััได้ว่าเขาโจมตีออกไปเพราะเจิ้งฟู่นั้นมีมาตรฐานที่เกินกว่าคนทั่วไป.......
“ในที่สุดข้าก็สำเร็จความชำนาญขั้นกลางในการใช้ทักษะดาบไร้ร่องรอยเสียที!”
4K
![วสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777163963_51124652.webp)
