หลันหลันจับป้ายทองคำไว้แน่นก่อนจะใส่ไว้ในช่องมิติของตนเองหญิงสาวเดินฮัมเพลงกลับไปรอบิดายังรถม้าที่จอดรอหน้าประตูวัง ไม่นานราชครูถิงได้เดินมายังรถม้าก่อนจะหันมองรอบๆเพราะครั้งนี้กลับไม่มีขันทีนำผลไม้หรือขนมมาให้ดั่งเช่นสองคราก่อนจึงทำให้ราชครูถิงอดสงสัยไม่ได้แต่ถึงกระนั้นก็มิได้ใส่ใจมากนัก
“วันนี้เ้าไปเล่นซนที่ใดบ้าง”
ราชครูถิงเอ่ยถามบุตรสาวด้วยน้ำเสียงเอ็นดูหลันหลันมองหน้าราชครูถิงก่อนจะยกยิ้มแฉ่งใส่บิดา
“ลูกเล่นในสวนพฤกษาเ้าค่ะแต่วันนี้มีเพื่อนมาเล่นด้วยหลายคนเ้าค่ะ มีทั้งจี้เหยาท่านลุงฮู่และท่านลุงอู่เล่อเ้าค่ะ”
ราชครูถิงสะดุดในใจเมื่อได้ยินชื่อที่เด็กหญิงเอ่ยมาแต่ก็มิได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกไป
“จี้เหยางั้นหรือ”
“เ้าค่ะจี้เหยาคือคนที่มาเล่นกับลูกทุกครั้งั้แ่...”
ถิงหลงหันมามองบุตรสาวเต็มตาอย่างสงสัยเด็กหญิงยิ้มแหย ๆ ก่อนจะยอมเล่าเื่ที่เคยเกิดให้บิดาฟัง
“ครั้งแรกที่ลูกพบจี้เหยาเขาถูกแกล้งจนตกน้ำลูกได้ไปช่วยเขาไว้จึงทำให้ได้รู้จักกันเ้าค่ะ เขายังบอกให้ลูกรับผิดชอบเขาทั้ง ๆที่ตอนนั้นลูกช่วยเขาไว้แท้ ๆ ลูกจึง....รับปากเขาไป”
ถิงหลงถอนหายใจเมื่อได้ยินสิ่งที่บุตรสาวกระทำแม้อยากจะดุที่นางรับปากจะรับผิดชอบจี้เหยาไปแต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้แล้วตอนนี้
“ลูกเต็มใจรับผิดชอบเขาหรือ”
“ลูกคิดว่าความบริสุทธิ์ของเขาเป็เื่สำคัญลูกจึงจำเป็ต้อง...รับผิดชอบเขาเ้าค่ะ”
“แล้วเื่ข้อกำหนดของเ้าล่ะ”
“เขาบอกว่าสามารถทำได้ลูกจึงให้เวลาเขาหากเขาทำได้ลูกจะยินดีรับผิดชอบเขาแต่หากเขาทำไม่ได้เราก็ไม่มีข้อผูกมัดใด ๆ ต่อกันเ้าค่ะ”
ราชครูถิงส่ายหน้าไปมา‘หลันหลันช่างมีจิตใจที่บริสุทธิ์จริง ๆ แต่เดี๋ยวก่อนนะควรเป็เ้ามิใช่หรือที่ต้องรักษาความบริสุทธิ์ไว้ เฮ้อออออ หลันหลันนะหลันหลัน’ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
“แล้วท่านลุงอู่เล่อ..”
“ท่านลุงอู่เล่อเป็คนที่ถูกงูกัดเมื่อครั้งที่ลูกไปถือศีลยังวัดไร้ทุกข์อย่างไรเล่าเ้าคะท่านลุงเป็นายของลุงฮู่เ้าค่ะ”
“แล้ว..”
“วันนี้ท่านลุงอู่เล่อมาพูดคุยกับลูกเท่านั้นเ้าค่ะแต่ตอนนั้นท่านลุงเห็นว่าลูกสนใจตำราต่าง ๆ จึงได้มอบป้ายผ่านตลอดให้ลูก”
“ป้ายผ่านตลอดงั้นหรือ”
หลันหลันหยิบป้ายทองคำจากช่องมิติมาให้บิดาถิงหลงที่เห็นป้ายทองคำถึงกับใแทบจะตกเก้าอี้รถม้า
“นี่มันแผ่นป้ายทองคำนี่”
“เ้าค่ะท่านลุงอู่เล่อมอบให้ลูกอีกทั้งยังบอกว่าลูกสามารถทำตามใจตนเองได้ทุกอย่างไม่ต้องคำนับผู้ใดหากไม่้ายกเว้นองค์ฮ่องเต้เพียงพระองค์เดียวเท่านั้น”
ราชครูถิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น‘หลันหลันทำสิ่งใดให้ท่านผู้นั้นถูกใจกันนะถึงได้มอบของสำคัญเช่นนี้ให้แก่นาง’แต่เมื่อราชครูถืงหันมองหลันหลันแววตาของเด็กหญิงเปล่งประกายแห่งความสุขจนตัวเขาเองกลับต้องกลืนคำพูดที่จะเอ่ยกับบุตรสาวลงไป
“เ้ารู้หรือไม่ว่าป้ายนี้มีความสำคัญมาก”
“เ้าค่ะลูกทราบแล้วและลูกสัญญาว่าจะรักษาไว้เป็อย่างดี”
“มิใช่เพียงเท่านั้นแต่ต้องใช้อย่างระมัดระวังด้วย”
“เ้าค่ะลูกทราบแล้ว”
บุรุษมากอายุพยักหน้าช้าๆ ถิงหลงกำชับบุตรสาวอีกสองสามประโยคก่อนจะเปลี่ยนเื่คุยซึ่งทั้งสองรู้ดีว่าเื่นี้มิควรบอกไป๋จื่อและอนุหวังเพราะมิเช่นนั้นคงเป็เื่ใหญ่อย่างแน่นอน
แสงแดดสะท้อนหยดน้ำบนใบบัวเป็ประกายงดงามชวนมองหลันหลันในอาภรณ์สีม่วงอ่อนนั่งมองหยดน้ำบนใบบัวภาพเด็กหญิงนั่งมองใบบัวดูงดงามประดุจดั่งภาพวาดชวนให้เด็กชายผู้เข้ามาใหม่เผลอมองเด็กหญิงเบื้องหน้าอยู่นานก่อนจะเอ่ยทักนาง
“หลันหลัน”
“จี้เหยา”
“เหตุใดวันนี้เ้าถึงมาไวกว่าทุกที”
“แล้วเ้ารู้ได้อย่างไรว่าวันนี้ข้าเข้าวังมาไวกว่าทุกที”
แก้มเด็กชายเห่อแดงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบหลันหลัน
“ข้าให้ขันทีซูไปรอเ้าแล้วจึงมาแจ้งแก่ข้า”
“อ่อเป็เช่นนี้นี่เอง หากข้าไม่มาเ้าก็จะได้ไม่ต้องเสียเวลามารอข้าเหมือนเช่นทุกทีใช่หรือไม่”
จี้เหยารีบโบกไม่โบกมือเป็พัลวัน
“เปล่านะข้ามาที่นี่ทุกวัน แม้เ้าจะไม่มาข้าก็มานั่งที่นี่เพราะเมื่อมาที่นี่ข้ารู้สึกเหมือนมีเ้าอยู่เพียงแต่หากเ้ามาข้าจะได้เตรียมของทานเล่นและนำของที่ข้าอยากให้เ้าดูมาด้วย”
หลันหลันเดินเข้าไปลูบศีรษะจี้เหยาอย่างเอ็นดู‘ช่างเป็เด็กที่น่ารักเสียจริง’
“ข้าไม่ใช่เด็กแล้วนะและข้าก็เป็คู่หมั้นของเ้าด้วย เ้าจะลูบหัวข้าเช่นนี้ไม่ได้”
“ลูบหัวไม่ได้เช่นนั้นทำอย่างอื่นได้ใช่หรือไม่”
หลันหลันแกล้งจ้องตาจี้เหยาระยะห่างระหว่างใบหน้าของนางและของเด็กชายห่างหันเพียงระยะลมหายใจเท่านั้นใบหน้าของเด็กชายเห่อแดงั้แ่ใบหูลามมาจนถึงใบหน้าและแก้มซาลาเปาคู่นั้น
“จุ๊บ!!!”
หลันหลันที่หลงรักแก้มป่องๆ ดั่งลูกซาลาเปาอดไม่ได้ที่จะจุ๊บแก้มแดงนั้นก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตนได้ทำอะไรลงไป
“เ้าเป็ผู้ชายของข้าข้าจะทำอะไรเ้าก็ได้”
หญิงสาวเอ่ยเสียงเข้มแก้เขินก่อนจะหันไปอีกทางจี้เหยายกมือขึ้นจับแก้มของตนความรู้สึกอุ่น ๆ จากริมฝีปากเล็ก ๆมิได้แค่ประทับบนใบหน้าของเขาเท่านั้นแต่กลับประทับลงในใจของเด็กชายโดยที่หลันหลันมิอาจรู้ได้เลย เด็กชายพยักหน้าช้า ๆให้กับคำพูดของหลันหลัน ‘ข้าเป็ผู้ชายของหลันหลัน ข้าได้เป็ผู้ชายของนางแล้ว’ ขณะที่จี้เหยากำลังจมกับความรู้สึกระหว่างเขากับหลันหลันอยู่นั้นเด็กหญิงกลับจับมือเด็กชายเดินออกจากสวนพฤกษาในทันที
“ข้าได้ของดีมาวันนี้ข้าจะพาเ้าไปหาเื่สนุก ๆ ทำ”
“ของดีเื่สนุก ๆ งั้นหรือ”
“ใช่ๆ ก่อนอื่นเราไปหอตำราหลวงกันก่อน”
“เ้ารู้จักทางหรือ”
“ไม่ข้าไม่รู้จัก ไว้เดี๋ยวค่อยถามเอาก็ได้”
หลันหลันยิ้มก่อนจะเดินต่อไปตามทางที่นางเคยถูกลุงฮู่พาไปเปลี่ยนชุดทางนั้นแม้ผู้คนจะน้อยแต่กลับมีทหารเดินผ่านไปมาเป็ระยะ ๆ
“คุณหนูท่านนี้จะไปที่ใดกันที่นี่เป็เขตหวงห้าม มิใช่ใครจะเดินเข้าออกได้ง่าย ๆ”
ทหารเฝ้าประตูได้เอ่ยขึ้นหลังเด็กหญิงลากแขนจี้เหยาเดินไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ทิศไม่รู้ทางเด็กชายที่เห็นทหารองครักษ์ยืนยามอยู่หน้าประตูรีบหลบด้านหลังหลันหลันในทันที
“ข้าเป็บุตรีราชครูถิง้าไปหอตำราหลวง”
“คุณหนูถิงต้องขออภัยด้วยในเขตพระราชฐานชั้นกลางและชั้นในหากไม่ได้รับอนุญาตหรือไม่มีคำสั่งบุคคลภายนอกไม่สามารถเข้าไปได้ขอรับ”
“เช่นนั้นหากข้ามีของสิ่งนี้ล่ะ”
หลันหลันชูป้ายทองคำให้กับองครักษ์ที่เฝ้ายามนั้นชายหนุ่มเดินเข้ามาดูป้ายก่อนจะพยักหน้าให้แก่กันก่อนจะนำป้ายทองคำเดินเข้าไปมอบให้บุรุษที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังดูเมื่อบุรุษผู้นั้นพยักหน้าทหารองครักษ์จึงได้นำป้ายทองคำมาคืนให้แก่หลันหลัน
“เช่นนั้นเชิญขอรับหอตำราหลวงนั้นคุณหนูถิงเดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายสองครั้งเลี้ยวขวาอีกครั้งก็ถึงแล้ว”
“ขอบคุณเ้าค่ะ”
หลันหลันขอบคุณองครักษ์หนุ่มผู้นั้นก่อนจะส่งยิ้มขอบคุณไปทางบุรุษที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังนั้นด้วยจี้เหยาที่เห็นหลันหลันยิ้มให้บุรุษอื่นในใจของเขารู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่งแม้จะอยากทำอะไรซักอย่างแต่ตอนนี้เขาไม่มีซึ่งอำนาจและกำลังเพียงพอจึงทำได้แต่ก้มหน้าเก็บความรู้สึกเหล่านี้ไว้ใจในเท่านั้นขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินจากไปกลับพบว่ามีทหารอีกสองนายเดินอย่างกระวนกระวายเข้ามาทำความเคารพบุรุษที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังนั้นหลันหลันจึงชะลอฝีเท้าของนางเพื่อฟังว่าทหารที่เข้ามาใหม่จะกล่าวสิ่งใด
“แม่ทัพอีดูเหมือนม้าของฝ่าาจะมีปัญหาขอรับ”
‘แม่ทัพอีงั้นหรือ เด็กหนุ่มคนนี้ดูอายุไม่น่าจะเกิน 17 แต่กลับเป็ถึงแม่ทีพเช่นนี้แล้วฝีมือของเขาคงจะดีไม่น้อย’ หลันหลันคิดในใจก่อนจะหยุดฟังต่อแม้ว่าจะถูกจี้เหยากระตุกแขนเสื้อให้ออกเดินก็ตาม
383
