เขตลงทัณฑ์ของนายคลิโอ

ความคิดตีกันวุ่นวายจนไม่กล้าคิดไปไกลกว่านี้ ไม่ใช่หรอก มันคงไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดหรอก

“ปะ...ปล่อยก่อน เดี๋ยวมีคนมาเห็นค่ะ” ฉันผละตัวออกจากเขา ก่อนใช้หลังมือปาดคราบน้ำตาจนมาสคาร่าหลุดติดหลังมือมา คนถูกผลักก็ยอมปล่อยง่าย ๆ ไม่แผ่รังสีอึดอัดออกมาแล้ว เอาแต่ยืนอมยิ้มจนฉันเป็นฝ่ายหงุดหงิดแทน

“ใต้ตาน้องเหมือนคนไม่ได้นอนมาเป็นปีเลยอะ” คนหน้าหวานพูดจบก็กุมท้องหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ก่อนชี้หน้าฉันแล้วหัวเราะต่อ ส่วนฉันรีบหยิบมือถือขึ้นมาเปิดกล้องดูจนเห็นว่าอายไลเนอร์กับมาสคาร่าไหลเป็นคราบยาวตามรอยน้ำตาเต็มไปหมด

“น่าขายหน้าชะมัด!” ฉันรีบหันหลังให้เขา ใช้ชายเสื้อตรงข้อแขนเช็ดรอยดำเพราะไม่ได้พกทิชชู่หรือกระดาษเปียกมาด้วย

“หันมานี่” แต่ไม่ทันไรเขาก็จับไหล่ฉันหมุนกลับก่อนใช้กระดาษอะไรบางอย่างเช็ดหน้าจนฉันรู้สึกเจ็บแปลก ๆ

“กระดาษอะไรเนี่ย แข็งชะมัด” ฉันหยุดมือเขาไว้แล้วมองดูกระดาษที่เขาใช้

“ก็กระดาษในห้องน้ำไง ดีนะที่พี่หยิบติดมือมาด้วย” เขาตอบหน้าตาเฉย แต่ก็พยายามจะเช็ดต่อไป

“คงไม่ใช่กระดาษข้างชักโครกหรอกนะ?” ฉันถามอย่างไม่มั่นใจ เพราะกระดาษในห้องน้ำมีทั้งข้างชักโครกและข้างเครื่องเป่าลมร้อน

“ใช่สิ พี่ดึงมันมากับมือตอนกำลังปล่อยทุกข์พอดี” เขายิ้มขำ ส่วนฉันกำข้อมือเขาแน่น พยายามยื้อไม่ให้เขากดกระดาษนั้นลงมาบนหน้าอีก

“ไอ้...!” ฉันพยายามหาคำด่า แต่กลับโกรธจนพูดไม่ออก

“อุตส่าห์หายไปตั้งหนึ่งอาทิตย์ นึกว่าจะเปลี่ยนไปบ้าง ที่ไหนได้ยังหัวช้าเหมือนเดิม เด็กโง่เอ๋ย พี่ล้อเล่น โอเคหรือยังฮึ?”

อีกด้านหนึ่ง

อาคารสาขาการเงิน

“มึงยืนมองอะไรตั้งนานสองนานวะ ไอ้เลโอ” เทรเวอร์ที่เพิ่งแพ้เกมมือถือเดินเข้ามาหาเพื่อนที่เอาแต่ยืนกอดอกทอดสายตาไปทางทางเท้าที่เชื่อมระหว่างสองสาขา เขาอดสงสัยไม่ได้เลยต้องเดินเข้ามาดู คิดว่าเลโอกำลังมองผู้หญิงอยู่ แต่กลับไม่เห็นอะไรนอกจากรถที่วิ่งเข้าออกตามปกติ

“ก็ดูไรไปเรื่อย” เลโอตอบเสียงเบา ขณะแผ่นหลังที่คุ้นตาหายไปพร้อมเด็กสาวที่เขารู้จัก จากนั้นก็เดินกลับมานั่งลงที่เดิม ก่อนหยิบมือถือขึ้นมาเล่นบ้าง

“เดี๋ยวนี้มึงเป็นอะไร ทำตัวแปลกจังนะ” ดีแลนขยับมานั่งข้างเพื่อนสนิท มองหน้าเลโอด้วยความเป็นห่วง เพราะสังเกตได้ว่าเพื่อนดูเงียบกว่าที่เคย

“มันแปลกตรงไหนวะ กูก็เห็นว่าเหมือนเดิม” เทรเวอร์สวนกลับแทนเลโออย่างติดตลก แล้วก็กลับไปมองจอมือถือของตัวเองต่อเมื่อเสียงสัญญาณเริ่มเกมดังขึ้นพอดี

“ว่าแต่ไอ้โอมันหายหัวไปไหนอีกล่ะ มึงรู้ไหม?” เลโอตัดบทด้วยการถามถึงเพื่อนอีกคนที่ไม่อยู่ตรงนี้

“คงไปนั่งแต่งเพลงที่ไหนสักที่ล่ะมั้ง” ดีแลนตอบตามที่คิด เพราะถ้าคลิโอหายไปก็คงไม่พ้นไปเล่นกีตาร์คลายเครียดเหมือนเดิม

“เออ นี่! กูได้ยินน้อง ๆ พูดกันว่าน้องเนกลับมาเรียนแล้วนะ หรือว่าไอ้โอมันจะไปหาน้องเขารึเปล่าวะ?” เทรเวอร์เอ่ยขึ้นบ้างก่อนสบถออกมา เมื่อทีมในเกมไม่ทำตามคำสั่ง จนทำให้เขาต้องแพ้อีกครั้ง

“เหรอวะ...แล้วมึงล่ะ ไอ้เลโอ คิดว่าไง?” ดีแลนหันไปถามเพื่อนที่ยังนั่งเงียบอยู่

“คิดอะไร?” เลโอที่ไม่ได้ฟังแต่แรกถามย้อนจนดีแลนต้องส่ายหัว ก่อนคิดในใจว่าเลโอทำตัวแปลกไปจริง ๆ

ศูนย์สุขภาพมหา'ลัยพอลลักซ์

อาคาร 3 ชั้น 1

“เราจำเป็นต้องมาถึงที่นี่เลยเหรอคะ?” หลังจากที่เนญ่าและคลิโอยื่นบัตรนักศึกษาให้เจ้าหน้าที่ศูนย์เสร็จ ทั้งคู่ก็เดินเข้ามาด้านใน โดยที่เด็กสาวหน้าฝรั่งเอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจมาตลอดทาง เพราะเธอคิดว่ารอยช้ำนี้ไม่ได้หนักหนาอะไร หากไม่ไปบีบหรือแตะแรง ๆ อย่างตอนที่คลิโอบีบเต็มแรงโดยไม่ได้ตั้งใจ

“อย่าดื้อน่า สวัสดีครับพี่พยาบาล” คลิโอหันมาดุเด็กสาวข้างกายเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปยกมือไหว้พยาบาลที่ประจำการอยู่ ซึ่งคาดว่ามาทำหน้าที่คนเดียวเพราะยังเช้า เจ้าหน้าที่คนอื่นจึงยังไม่เข้ามา

“สวัสดีจ้ะ มีอะไรให้พี่ช่วยหรือเปล่า” พยาบาลเอ่ยเสียงใส แม้ในใจจะเต้นตุบ ๆ เพราะชายหน้าหวานที่เธอแอบปลื้มและตามกรี๊ดมายืนอยู่ตรงหน้า ถึงครั้งนี้เขาจะมาพร้อมผู้หญิงที่ตกเป็นข่าวกับเขา แต่ด้วยความที่อายุมากกว่า เธอกลับรู้สึกเห็นใจเด็กสาวที่ดูอิดโรยมากกว่าจะอิจฉาความรักวัยรุ่นที่เกิดขึ้นระหว่างคนดังกับคนธรรมดา

“ครับ คือข้อมือเธอ...” คลิโออธิบายอาการของเนญ่าอย่างกับว่าเป็นอาการของตัวเอง และขณะทั้งคู่สนทนากันอยู่นั้น เนญ่าก็แอบมองชายหน้าหวานด้วยความสับสนปะปนกับความร้อนที่แทรกเข้ามาบนใบหน้าไปด้วย

เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงใส่ใจเธอขนาดนี้ ก่อนจะรีบหลบตาทันทีเมื่อคลิโอหันมามอง ไม่นานเธอก็รู้สึกจักจี้แปลก ๆ ที่อกด้านซ้าย จนมือสองข้างผสานเข้าหากันหยุกหยิกอย่างประหม่า

ทุกอย่างดูเหมือนเขาจะจัดการให้เธอหมด ทั้งการพาเธอมาที่นี่ คุยกับพยาบาลแทนเธอ โดยที่เนญ่าไม่ต้องเอ่ยอะไรสักคำ แถมยังเลี่ยงการบอกที่มาของรอยช้ำด้วยคำว่า “ไม่แน่ใจว่าเกิดจากอะไรครับ” อีกด้วย

ห้องตรวจเบื้องต้น

“พี่ไม่มีเรียนช่วงเช้าหรือไง ถึงมานั่งเสียเวลาแบบนี้ได้” ระหว่างที่พยาบาลกำลังไปเตรียมยาทาเบื้องต้น เธอก็ให้เราสองคนเข้ามานั่งรอในห้องตรวจที่เตรียมไว้ ภายในห้องประกอบด้วยเตียงตรวจ อุปกรณ์ปฐมพยาบาล และเครื่องมือพื้นฐานต่าง ๆ

“ตอนนี้ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า” เขาถามพลางจ้องรอยช้ำไม่วางตา ขณะที่เนญ่าที่เป็นคนถามคำถามแรกต้องถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายที่เขาเอาแต่ตอบไม่ตรงคำถามอีกแล้ว

แม้เธอจะเห็นสายตาและท่าทีที่เขาดูเป็นห่วงเกินควรจนเผลอใจเต้น แต่ภาพในห้างวันนั้นกลับผุดขึ้นมาให้หัวใจเธอกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเป็นปกติเมื่อเสียงเปิดประตูดังขึ้น

“ขออนุญาตดูข้อมือนะคะ” พยาบาลจับข้อมือเนญ่าอย่างระมัดระวังหลังจากเห็นสายตาจริงจังของคลิโอที่จ้องมาด้วยความห่วงใย เธอแทบลืมหายใจไปชั่วขณะเพราะสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างเขา

“อืม...รอยช้ำค่อนข้างบวมและสีเข้มกว่าปกตินิดหน่อยนะคะ เจ็บมากเวลาแตะใช่ไหม?” พยาบาลเงยหน้ามองเด็กสาวนัยน์ตาสีดำประกายฟ้า ที่ดูเหมือนจะอึดอัดกับสายตาของชายหนุ่มไม่ห่าง

“ค่ะ เจ็บมากค่ะ ยิ่งกดก็ยิ่งเจ็บ” หลังใช้เวลาครู่หนึ่งเธอถึงตอบออกมา เสียงถอนหายใจจากคลิโอดังจนพยาบาลเผลออมยิ้มเล็ก ๆ เมื่อเห็นความเป็นห่วงที่ทั้งคู่แอบแสดงออก หวนให้นึกถึงความรักวัยเรียนที่เธอยังเป็นเพียงนักศึกษาพยาบาล

“พี่ว่าอาจต้องไปตรวจเพิ่มเติม เช่น เอ็กซ์เรย์ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีการบาดเจ็บภายใน” เนญ่าหน้าเสียหลังจากฟังคำตอบของพยาบาล เธอไม่คิดว่ารอยช้ำนี้จะรุนแรงขนาดนี้มาก่อน จึงเริ่มโกรธไนซัสที่เป็นคนฝากรอยพวกนี้ไว้บนข้อมือบอบบางของเธอ

“แต่วันนี้แพทย์ประจำของเรายังไม่เข้ามา คงต้องแนะนำให้ไปที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจเพิ่มเติมแทนค่ะ”

“แล้วต้องทำยังไงก่อนดีคะ? พอดีเนมีเรียนวิชาสำคัญด้วย” เนญ่ารู้สึกกังวล เพราะวิชาที่ต้องเรียนคาบเช้านั้นเป็นวิชาหลักที่ขาดไม่ได้ การไปโรงพยาบาลอาจทำให้เธอพลาดการเรียน หรือถ้าจะให้เรียนออนไลน์อย่างเคยมันก็ให้อารมณ์ไม่เหมือนกัน

“ห่วงไม่เข้าเรื่อง” คลิโอที่ฟังอยู่นานทนไม่ไหว เอ่ยขึ้นด้วยอารมณ์หงุดหงิด เพราะถ้าเนญ่าเรียงลำดับความสำคัญได้ดีกว่านี้ เขาคงไม่ต้องมารู้สึกหัวเสีย

“งั้นเอางี้นะ เดี๋ยวพี่แนะนำให้ทายาเบื้องต้นก่อน นี่เป็นเจลลดอาการช้ำบวม สามารถทาเบา ๆ ตรงบริเวณรอยช้ำได้เลย จากนั้นค่อยไปที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจเพิ่มเติมก็ได้จ้ะ” พยาบาลอธิบายพร้อมส่งเจลให้ แต่เจลยังไม่ทันถึงมือเนญ่า มือเรียวยาวของคลิโอก็มาคว้ามันไปก่อน

“ต้องทายังไงเหรอครับ?” คลิโอถาม พร้อมจ้องพยาบาลอย่างตั้งใจ ส่วนเนญ่าเม้มปากแน่น ไม่กล้าดุพฤติกรรมของคลิโอเพราะกลัวว่าจะทำให้เขาเสียหน้าต่อหน้าคนอื่น

“ให้บีบเจลออกมาเล็กน้อย แล้วทาเบา ๆ รอบ ๆ รอยช้ำ หลีกเลี่ยงการกดแรงนะคะ เดี๋ยวจะเจ็บมากขึ้น แล้วสามารถประคบเย็นต่อได้อีกสัก 15 - 20 นาที ถ้าเจ็บมากนะ” พยาบาลอธิบายอย่างละเอียด ซึ่งคลิโอก็ฟังอย่างตั้งใจและพยักหน้าช้า ๆ พลางทบทวนคำแนะนำเบา ๆ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

นิยาย Set 'AREA' มีทั้งหมด 4 เรื่องได้แก่...

เรื่องที่ 1 เขตลงทัณฑ์ของนายทารัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅

เรื่องที่ 2 เขตลงทัณฑ์ของนายไนซัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅

เรื่องที่ 3 เขตลงทัณฑ์ของนายคลิโอ [รายตอนยังไม่จบค่ะ / EBOOK รอก่อนนะคะ] ✅

เรื่องที่ 4 เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์ [~ Coming Soon ~] ❌

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็นกำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————