ปี 1965, มันก็ไม่ได้เป็่เวลาที่เลวจนเกินไปนักหรอกสำหรับจะเกิดมาเป็คน แต่แน่นอนที่มันย่อมไม่ใช่ปีที่ดีที่สุด นอกจากเหตุการณ์อื่นๆ แล้วมันก็เป็ปีของเซลม่า กับวัตต์ ปีนั้นมาร์ติน ลูเธอร์ คิง เดินทางไปอลา-บาม่าได้รับการต้อนรับด้วยแก๊สน้ำตา พอไปถึงชิคาโกก็ถูกต้อนรับด้วยไม้พลอง แต่พระราชบัญญัติการลงคะแนนเสียงเลือกตั้งก็ได้ถูกประกาศใช้เป็กฎหมายในปี 1965 นั่นเอง จะเรียกว่าเป็ของแถมก็ยังได้
นอกจากนั้นมันก็ยังเป็ปีขจัดความยากจนของประชากรชาวอเมริกัน ต้องนับว่าเป็ของแถมอันดับหนึ่งทีเดียวถ้าทำได้สำเร็จ ในระดับรองลงมาปีนั้นโรลลิ่ง สโตน ดังะเิด้วยเพลง “I Can’ t Get No Satisfaction” ส่วนไซมอนกับการ์ฟังเกลก็กวาดคะแนนนิยมจากเพลง “The Sound of Silence”
ขณะเดียวกันมันก็ยังเป็ปีที่สังคมชาวอเมริกันได้รู้จักกับไดเอทเป๊ปซี่ พอถึงเดือนธันวาคมอันเป็เดือนเกิดของฉัน แมรี่ คว้อนท์ ก็เอามินิสเกิร์ตออกเผยแพร่
คราวนี้มาพูดกันถึงเื่ขาดทุนบ้าง ปีนั้นเป็ปีที่มีปฏิบัติการรบเกิดขึ้นในเวียดนาม ตอนปลายปี 1965 เครื่องบินของกองทัพอากาศสหรัฐก็เริ่มเอาลูกะเิไปทิ้งแถวๆ เวียดนามเหนือ มีกองกำลังทางทหารอเมริกันมากกว่าสี่แสนเข้าไปต่อสู้จนได้รับาเ็ล้มตายในปฏิบัติการรบที่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครยอมเรียกว่า “า” หนึ่งในจำนวนทหารผู้เสียชีวิตคือหนุ่มน้อยคนหนึ่งชื่อ เควิน มาโลเน่ย์ ซึ่งกว่ายี่สิบปีของชีวิตฉันคิดว่าเขาคือพ่อของฉันมาโดยตลอด
การเดินทางจากสำนักงานแพทย์กลับมาบ้านนั้นมันไม่ได้มีสิ่งใดที่ควรค่าแก่การจดจำ ฉันจะต้องซื้อตั๋วแล้วก็ขึ้นรถไฟที่สถานีบนถนนสายสามสิบ จากนั้นก็มาลงที่เวย์นอันเป็จุดปรกติที่ต้องลงแล้วก็เดินกลับบ้าน ทั้งนี้เพราะบ้านอยู่ห่างจากสถานีเพียงแค่ไมล์เดียวแล้วมันก็เป็วันในฤดูใบไม้ผลิที่อากาศสดใสมาก อ้อ...ดูเหมือนสิ่งหนึ่งที่ฉันจำได้ก็เื่อากาศนี่แหละ ส่วนหนึ่งเป็เพราะแสงอาทิตย์กับดอกไม้ที่กรีดกลีบบานสะพรั่งอยู่มันตรงข้ามกับอารมณ์ฉันโดยสิ้นเชิงและอีกอย่างหนึ่งกลีบสีชมพูของดอกไม้นั่นมันทำให้ขนสีดำของเ้าพุชดูเด่นดำขึ้นอีกเท่าตัว เหมือนแมวกระเบื้องเคลือบสีดำไม่มีผิด
มันกระโจนออกมาจากพุ่มอะซีเลียที่อยู่ตรงสนามด้านหน้าชนหน้าแข้งฉันเข้าปังใหญ่ แล้วก็ร้องเหมียว...เหมียวเป็การทักทาย ถึงอย่างไรฉันก็ต้องตอบรับมันอยู่แล้วเพราะรู้สึกว่าออกจะใจร้ายเกินไปสักหน่อยถ้าจะไม่ให้ความสนใจกับมันเอาเสียเลย อีกประการหนึ่งการได้ทักทายกับเพื่อนถึงแม้ว่ามันจะเป็แมวก็ช่วยให้ฉันหายหงอยเหงาเศร้าใจลงได้มาก
มันทำให้ฉันนึกขึ้นมาได้ว่าถือกุญแจประตูบ้านไว้ เมื่อเปิดประตูแล้วฉันก็ยืนเลี่ยงให้เ้าพุชมันเดินนำเข้าไปก่อน เ้าแมวผู้ตัวนี้มีน้ำหนักถึงสิบแปดปอนด์ เื่กิริยามารยาทก็ไม่ต้องพูดถึง ถ้าคุณไปขวางทางมันไว้มันเป็เดินผ่านขึ้นมาบนตัวคุณแน่ๆ
มันเดินมุ่งหน้าไปทางครัว แต่ฉันกลับยืนกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องโถงซึ่งก็เห็นมาจนชินตา แต่ทำไมวันนี้ถึงดูมันแปลกๆ ไปได้ก็ไม่รู้ ถ้าจะว่าไปแล้วฉันจำได้ขึ้นใจทีเดียวว่ามีอะไรตั้งอยู่ตรงไหนบ้าง ต่อให้เป็กลางคืนมืดๆ ฉันก็สามารถเดินได้โดยไม่ชนกับอะไรเลย เพราะถึงแม้เวลานี้ฉันจะอายุยี่สิบสองแล้วแต่ก็อยู่ในบ้านหลังนี้มาถึงสิบเก้าปี ทุกสิ่งทุกอย่างมันก็คงเป็เหมือนเดิม...นอกจากตัวฉันเท่านั้นที่มีความรู้สึกแปลกเปลี่ยนไป
เจสสียังไม่กลับจากทำงาน เธอชอบพูดอยู่เสมอว่าเลี้ยงฉันมาั้แ่ตัวเท่าลูกหมา เจสสีเป็ป้าเพราะเป็พี่สาวของแม่ หรืออย่างน้อยฉันก็เคยสันนิษฐานว่าเธอเป็เช่นนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเราขึ้นๆ ลงๆ อยู่ตลอดเวลา ตอนที่เป็เด็กก็อาจจะลงมากกว่าขึ้น และอีก่หนึ่งคือตอนที่ฉันเริ่มแตกเนื้อสาวแรกรุ่นซึ่งฉันไม่ใคร่ชอบสุงสิงกับใคร ตอนนั้นเจสสีมีความเห็นว่าฉันเป็โรคประสาทชนิดชอบเก็บตัว
เจสสียังมีความคิดเกี่ยวกับตัวฉันในวัยนั้นอีกว่าเป็เด็กวัยรุ่นที่แย่ที่สุด เพราะคำพูดทำนองนี้แหละที่ทำให้เราต้องทะเลาะกันอยู่เป็ประจำ
“เธอนี่มันแย่จริงๆ นะฮัสเคลล์” เจสสีว่าและฉันก็จะสวนออกไปทันควันเลยว่า
“เป็ไปไม่ได้หรอกป้า ถ้าหนูแย่หรือเลวขนาดนั้นหนูจะโตขึ้นมาเป็มนุษย์สมบูรณ์แบบได้ยังไงกันเล่า?” และเจสสีโต้กลับมาว่า
“ที่เธอเป็ได้น่ะมันต้องยกความดีความชอบให้ฉัน คิดดูแล้วกันว่าฉันต้องบ่นต้องว่าต้องฟาดฟันกับเธอมาแค่ไหน กว่าจะทำให้เด็กเลวๆ คนหนึ่งกลายเป็คนสมบูรณ์แบบขึ้นมาได้”
เจสสีเป็นักจับผิดตัวยง ฉันต้องใช้คำนี้เพื่ออธิบายถึงคุณสมบัติพิเศษของเจสสีในเื่นี้ไปก่อน แต่ถ้าจะว่าไปแล้ว สำหรับการเป็ผู้หญิงตัวคนเดียวที่อุทิศเวลาส่วนใหญ่ให้กับงานและพยายามอดทนกับการเลี้ยงเด็กคนหนึ่งอย่างที่สุด เจสสีน่าจะเป็สัญลักษณ์ของผู้หญิงที่มีสัญชาตญาณแห่งความเป็แม่อย่างเยี่ยมยอด
ฉันทั้งรักและชื่นชมในตัวเจสสีอย่างที่สุด ถ้าเจสสีไม่รักไม่ชื่นชมในตัวฉันก็หมายความว่าเขาเป็นักแสดงที่มีชื่อเสียงและยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งโลกทีเดียว เจสสีไม่มีวันจะปิดบังความรู้สึกที่มีต่อฉันได้อย่างแน่นอน ซึ่งก็คงจะรู้อยู่แก่ใจดีแล้ว
ฉันได้ยินเสียงเ้าพุชร้องออกมาจากครัวเหมือนจะอุทธรณ์อะไรบางอย่าง คงเป็เพราะในจานของมันไม่มีอาหารนั่นเอง แต่แทนที่ฉันจะรีบวิ่งไปจัดการให้ตามคำเรียกร้องของมันเช่นที่เคยทำมา ฉันกลับเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบน เดินเลี่ยงรอยขาดของพรมที่เจสสีตั้งใจทุกวันว่าจะซ่อมให้เรียบร้อย ในบ้านนี้-เราไม่เคยต้องปิดประตูห้องและขณะนี้ห้องของเจสสีก็เปิดประตูกว้างทิ้งไว้ ฉันจึงเดินเลยเข้าไปในห้องนั้น
มันเป็ห้องนอนที่ถูกจัดไว้อย่างมีระเบียบที่สุด เจสสีจัดเตียงให้เรียบร้อยก่อนจะออกจากบ้านไปทำงานในตอนเช้า ผ้าปูที่นอนขาวสะอาดขึงตึงเปรี๊ยะอยู่กับที่นอนไม่มีรอยยับย่นเลยแม้แต่น้อย บนโต๊ะเครื่องแป้งนอกจากจะมีแปรง หวีและเครื่องสำอางไม่กี่อย่างแล้วก็มีรูปขนาดแปดคูณสิบของฉันใส่กรอบตั้งไว้ บนโต๊ะทำงานก็จัดไว้เป็ระเบียบ บิลค่าใช้จ่ายต่างๆ ถูกแยกใส่แฟ้มไว้ตามประเภทเรียงซ้อนกันอยู่มุมหนึ่งของโต๊ะ ต่อมาก็เป็แฟ้มจดหมายที่ยังไม่ได้ตอบ ฉันทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะตัวนี้และเปิดลิ้นชักออก
ก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าฉันกำลังคิดจะหาอะไรอยู่ แต่แม้ตอนที่ได้ยินเสียงเจสสีกลับมาฉันก็ยังตั้งหน้าตั้งตาหาสิ่งนั้นอยู่ต่อไป ฉันได้ยินเสียงกุญแจที่ไขเข้ามา ได้ยินเสียงประตูกระแทกปิดลง เสียงคล้ายกับป้าจะทำอะไรบางอย่างตกลงบนพื้นห้อง
“โธ่เอ๊ย…” ฉันได้ยินเสียงเจสสีอุทานอย่างโมโหตัวเองที่ก้มลงเก็บอะไรบางอย่าง พอเงยขึ้นหัวก็ไปชนกับอะไรอีกบ้างอย่างเข้าอีก
ฉันทิ้งกระเป๋าถือไว้บนโต๊ะในห้องโถงชั้นล่าง เจสสีคงจะเห็นมันเข้าจึงะโขึ้นมาว่า
“เฮ้ ฮัสเคลล์ ป้ากลับมาแล้ว” และป้าก็คงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพราะฉันได้ยินเสียงหงุดหงิดดังขึ้นว่า “เออ...เออ...ไอ้แมวยุ่ง เดี๋ยวจะให้กิน ขอเวลาพักหน่อยไม่ได้หรือไง?”
ฉันยังคงรื้อค้นข้าวของในลิ้นชักต่อไป ลิ้นชักต่ำสุดด้านซ้ายมือนั้นลึกกว่าลิ้นชักอันอื่นถึงสองเท่า เต็มไปด้วยแฟ้มเอกสาร ฉันหยิบมันขึ้นมาพลิกๆ ดูก็เห็นว่าเป็แบบฟอร์มคำร้องซื้อกรมธรรม์ประกันชีวิต เอกสารเกี่ยวกับรถยนต์ จดหมายตอบคืนเงินภาษีส่วนเกิน ใบเสร็จรับเงินและอื่นๆ
จากเบื้องล่างนั้นฉันได้ยินเสียงฝีเท้าเจสสีที่เดินจากห้องหนึ่งไปยังอีกห้องหนึ่ง เสียงจานกระทบกันตอนที่ป้าให้อาหารแมว จากนั้นก็ได้ยินเสียงแก้วที่วางลงบนเคาน์เตอร์บอกให้รู้ว่ากำลังผสมมาร์ตินี่ให้ตัวเองเช่นปกติ ได้ยินเสียงป้าเรียกอีกครั้งตอนที่เดินขึ้นบันไดมา
“ฮัสเคลล์อยู่ไหนน่ะ? จะลงมาข้างล่างหรือเปล่า อยากดื่มอะไรบ้างไหมล่ะ?”
แต่เจสสีออกจะเป็คนใจร้อนเพราะไม่เคยคิดจะรอฟังคำตอบจากฉัน เมื่อขึ้นบันไดมาถึงชั้นบนก็ตรงรี่ไปที่ห้องฉันก่อน ตอนที่ป้าเดินมาหน้าประตูห้องของตัวเองฉันกำลังพลิกแฟ้มที่ข้างหน้าเขียนไว้ว่า “หลักฐานทางกฎหมาย” อยู่พอดี
“นั่นทำอะไร?”
เสียงที่ถามนั้นบอกความสงสัยมากกว่าจะโกรธเคือง แม้ว่าป้ามีสิทธิทุกประการที่จะโมโหได้ก็ตาม เพราะเราต่างเคารพในความเป็ส่วนตัวของกันและกันอยู่นับั้แ่ฉันอายุสิบสาม ป้าไม่เคยถือวิสาสะมาเปิดลิ้นชักตู้โต๊ะในห้องฉันเลย
เจสสียืนถือแก้วเหล้ามองมาจากหน้าประตู รูปร่างของป้าเตี้ยกว่าฉันเล็กน้อย ห้าฟุตสี่นิ้วพอดิบพอดี เมื่อไม่กี่ปีมานี้เองที่เราใช้เสื้อผ้าขนาดเดียวกันและใน่ปีหลังๆ นี่ป้าเริ่มจะอ้วนขึ้นบ้างเล็กน้อย เรือนผมสีเทาหยักศกสลวยตามธรรมชาติและตัดสั้นเป็ทรงบ๊อบ ซึ่งก็ไม่ได้มีเหตุผลด้านความสวยงาม แต่เป็เื่ของความสะดวกสบายมากกว่า ชุดเทเลอร์สีเทาที่สวมอยู่เหมาะกับบุคลิกและตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อของห้างสรรพสินค้าใหญ่ในฟิลาเดลเฟีย ขณะที่ฉันหันไปมองหน้าป้า ฉันมีความรู้สึกเหมือนเจสสีเป็คนแปลกหน้าในชีวิตอย่างแท้จริง
60K
