หมอสูติทะลุมิติ ยอดหัตถ์เทวะ

บทที่ 35 หัตถการทะลวงธารน้ำแข็ง ปะทะหมอเทวดาแดนเหนือ 

ไอควันอุ่นกรุ่นกลิ่นสมุนไพรโบราณลอยล่องอบอวลไปทั่ว 'ตำหนักโอสถธารน้ำอุ่น' ภายในเขตพระราชฐานชั้นในของพระราชวังฤดูร้อน เสียงสายน้ำแร่ธรรมชาติใต้พิภพที่ไหลรินลงสู่สระหินหยกขาวขนาดใหญ่ส่งเสียงซู่ซ่าแผ่วเบา ช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บยามค่ำคืนและปรับอุณหภูมิภายในห้องให้กลายเป็นดั่งฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่นละมุนละไม

รอบสระน้ำแร่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของ 'ว่านเก้าตะวัน' และ 'บัวเพลิงมังกรแดง' ที่ถูกต้มเคี่ยวส่งไอร้อนผสานกับแร่ธาตุกำมะถันบริสุทธิ์ ช่วยเปิดรูขุมขนและกระตุ้นการไหลเวียนของโลหิตทั่วสรรพางค์กาย

ร่างระหงสมส่วนของ 'องค์หญิงเยี่ยซวง' วัยยี่สิบสี่ปี พระธิดาแห่งราชาแดนหิมะ ถูกประคองนอนลงบนตั่งหยกอุ่นปูด้วยผ้าไหมหนานุ่มริมสระน้ำแร่ ใบหน้างดงามหยดย้อยดั่งเทพธิดาน้ำแข็งบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากอิ่มสั่นระริกด้วยความหนาวเหน็บที่แผ่ออกมาจากไขกระดูก ร่างกายของนางสั่นเทาจนสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย เส้นผมสีเงินประกายทอดสยายบนหมอนผ้าไหมสีแดงชาด

หมอเซียว หรือ 'เซียวเฉิน' ยืนตระหง่านอยู่ข้างตั่งหยก นัยน์ตาคมกริบฉายประกายแวววาวแห่งความมุ่งมั่น มือหนาปลดสายรัดเอวและถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกอย่างคล่องแคล่ว เผยให้เห็นแผงอกกว้างและมัดกล้ามเนื้อกำยำสมชายชาตรีที่แผ่ไอร้อนแห่งพลังหยางบริสุทธิ์ออกมาอย่างต่อเนื่อง

ทว่าทันใดนั้นเอง ประตูศิลาหนาหนักของตำหนักโอสถพลันถูกผลักเปิดออกอย่างแรง!

โครม!

"ช้าก่อน!... เจ้าหมอหลวงปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม! เจ้าคิดจะทำสิ่งใดกับองค์หญิงของข้า?!"

'หมอเทวดาแดนเหนือ' ชายชราร่างค่อมในชุดคลุมหนังหมีหนาหนัก วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับแม่ทัพองครักษ์แดนหิมะสองนาย ในมือของหมอเฒ่าถือกล่องศิลาหิมะโบราณและมีดสลักกระดูกสัตว์ ดวงตาฝ้าฟางเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและเดือดดาล

"เรียนท่านมหาเสนาบดีแพทย์หลวง!" หมอเทวดาแดนเหนือตะคอกเสียงกร้าวชี้หน้าหมอเซียว "องค์หญิงเยี่ยซวงทรงฝึกวิชาลมปราณหิมะขั้วโลก อาการไอเย็นกำเริบเช่นนี้ ต้องใช้ 'ศิลาเยือกแข็งพันปี' แนบแผ่นหลังและช่องท้องเพื่อสยบความร้อนภายใน มิใช่นำนางมานอนในห้องน้ำอุ่นเช่นนี้! เจ้ากำลังจะทำให้นางธาตุไฟแตกซ่านตาย! ข้าในฐานะแพทย์ประจำราชสำนักแดนเหนือ ขอเข้าควบคุมการรักษาเดี๋ยวนี้! หากองค์หญิงเป็นอันใดไป แคว้นทุ่งหิมะจะยกทัพบุกถล่มชายแดนต้าชิงให้ราบเป็นหน้ากลอง!..."

หมอเซียวปรายสายตามองหมอเฒ่าด้วยแววตาเยือกเย็นดั่งพญาอินทรีมองมดปลวก

"หมอเทวดาแดนเหนือ..." หมอเซียวเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนอากาศในห้องแทบหยุดนิ่ง "เจ้าใช้วิธีนำศิลาเยือกแข็งมาแนบร่างกายของนางมาตลอดสามปีมิใช่หรือ?... ผลลัพธ์คือสิ่งใดเล่า? มดลูกของนางแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง ประจำเดือนขาดหายไปสามปีเต็ม เลือดลมในอุ้งเชิงกรานอุดตันจนกลายเป็นก้อนพังผืดแข็ง และเต้าทรวงคัดตึงจนกระอักเลือดดำออกมาต่อหน้าฮ่องเต้! สรีระสตรีต้องการความอบอุ่นแห่งหยางเพื่อหล่อเลี้ยงมดลูกและรังไข่ แต่เจ้ากลับเอาความเย็นยะเยือกไปถมทับซ้ำเติม หากคืนนี้ข้าปล่อยให้เจ้าแตะต้องนางอีกเพียงครั้งเดียว... องค์หญิงเยี่ยซวงจะต้องมดลูกแตกสลายและสิ้นชีพลง ณ บัดนี้!"

"เจ้า... เจ้าบังอาจกล่าววาจาสามหาว! ความรู้แพทย์แดนใต้จะไปเข้าใจเคล็ดวิชาลมปราณหิมะได้อย่างไร?!" หมอเฒ่าหน้าซีดสลับแดงด้วยความโกรธจัด

"ทหารองครักษ์หญิงกริชเงิน!... นำตัวหมอเฒ่าผู้นี้ออกไปคุกเข่ารอหน้าตำหนัก หากกล้าขัดขวางการรักษาแม้แต่ก้าวเดียว... สังหารได้ทันทีโดยไม่ต้องรายงาน!" หมอเซียวชู 'ป้ายอาญาสิทธิ์หงส์ทองคำ' ของไทเฮาและ 'ตราพยัคฆ์ทมิฬทองคำ' คุมทัพสามหมื่นนายขึ้นเหนือศีรษะ

"น้อมรับคำสั่งท่านมหาเสนาบดี!..."

แม่ทัพองครักษ์หญิงในชุดเกราะเงินบุกเข้าล็อกตัวหมอเทวดาแดนเหนือและลากตัวออกไปนอกตำหนักในทันที ประตูศิลาหนาหนักถูกปิดสนิทลงอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบและไออุ่นภายในห้องบำบัด

หมอเซียวหันกลับมายังตั่งหยกอุ่น องค์หญิงเยี่ยซวงค่อยๆ ปรือตาขึ้นมองหมอหนุ่มด้วยแววตาสั่นระริก

"หมอเซียว... ข้า... ข้าหนาวเหลือเกิน... ช่องท้องของข้า... มันปวดร้าวราวกับมีเข็มน้ำแข็งนับพันเล่มทิ่มแทงอยู่ข้างใน..." เสียงหวานใสขององค์หญิงแดนหิมะสั่นพร่า ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งทระนงที่เคยมีในท้องพระโรง

"องค์หญิงเยี่ยซวง... หากท่านต้องการมีชีวิตรอด ท่านต้องปลดทิฐิและยินยอมรับการบำบัดรักษาตามวิธีของกระหม่อมทุกประการ" หมอเซียวเอ่ยเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "สิ่งแรกที่ต้องทำ... คือการปลดเปลื้องชุดคลุมขนจิ้งจอกหิมะและอาภรณ์ทั้งหมดออก เพื่อไม่ให้ความเย็นที่ตกค้างในเนื้อผ้าขัดขวางการแทรกซึมของกระแสหยางพ่ะย่ะค่ะ"

องค์หญิงเยี่ยซวงหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอายระคนตกใจ นางเป็นถึงพระธิดาแห่งราชาแดนเหนือ ไม่เคยมีบุรุษใดได้เห็นแม้แต่ท่อนแขนเนียน ทว่าความหนาวเหน็บและเจ็บปวดที่รุมเร้าจนแทบขาดใจ ทำให้นางจำต้องพยักหน้ารับอย่างอ่อนระทวย

"ข้า... ข้ายินยอม... ได้โปรดช่วยชีวิตข้าด้วย..."

หมอเซียวเอื้อมมือหนาไปปลดกระดุมเงินและสายรัดเอวของชุดคลุมขนจิ้งจอกหิมะออกอย่างนุ่มนวลและระมัดระวัง ค่อยๆ คลายเสื้อผ้าไหมตัวในออก เผยให้เห็นสรีระเรือนกายอันงดงามไร้ที่ติต่อหน้าสายตา!

ผิวพรรณขององค์หญิงเยี่ยซวงขาวผ่องผุดผ่องดั่งหิมะแรกฤดู ทรวดทรงเอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายกลมกลึงอันเย้ายวน และที่โดดเด่นสะกดสายตาคือ 'ปทุมถันคู่โตมหึมา' สีขาวนวลเนียนที่บวมเป่งและแข็งตึงเป็นก้อนไต ยอดถันสีชมพูอ่อนชูชันแข็งค้างด้วยความหนาวเหน็บ มีเส้นเลือดฝอยสีม่วงแดงพาดผ่านผิวเนื้อบางใสอย่างน่าเวทนา

บริเวณหน้าท้องน้อยอันแบนราบและร่องกำเนิดสีหวาน มีไอเย็นสีขาวจางๆ ระเหยออกมา ผิวเนื้อบริเวณหัวหน่าวและโคนขาหนีบเย็นเฉียบดั่งก้อนน้ำแข็งสัมผัส!

"ลมปราณเยือกแข็งฝังลึกถึงขั้วมดลูกอย่างแท้จริง..." หมอเซียวพึมพำทางการแพทย์

หมอเซียวไม่รอช้า เขาเปิดกล่องไม้ชิงชัน หยิบ 'ขวดน้ำมันโอสถเพลิงสุริยันเก้าตะวัน' อันเป็นน้ำมันสมุนไพรร้อนสูตรลับเฉพาะ เทชโลมลงบนฝ่ามือหนาทั้งสองข้าง ก่อนจะถูฝ่ามือเข้าหากันจนเกิดความร้อนผ่าวและกลิ่นหอมอบอวล

หมอเซียววางฝ่ามืออุ่นร้อนลงบนเนินอกอวบอิ่มทั้งสองข้างขององค์หญิงเยี่ยซวงในทันที!

ซู่!...

"อ๊ะ!... อ๊าาา!..."

องค์หญิงเยี่ยซวงสะดุ้งสุดตัว แอ่นอกขึ้นรับสัมผัส ความร้อนจากฝ่ามือหนาและน้ำมันโอสถซึมซาบเข้าสู่เนื้อเต้าทรวงที่แข็งตึงในพริบตา หมอเซียวลงมือนวดเฟ้น บีบคลึงก้อนไตที่อุดตันรอบเต้าทรวงอย่างช่ำชอง ปลายนิ้วหนากดคลึงจุดสะท้อนเต้าทรวงเพื่อเปิดทางให้ต่อมใต้สมองสั่งการขยายหลอดเลือดมดลูก

"อื๊อยยย... ร้อน... ฝ่ามือของเจ้า... ช่างร้อนผ่าวเหลือเกินหมอเซียว... อึก... อาการปวดตึงที่หน้าอก... มันค่อยๆ คลายตัวลงแล้ว..." องค์หญิงเยี่ยซวงหลุดเสียงครางหวานหยดย้อย สองมือเรียวเผลอเอื้อมไปเกาะกุมท่อนแขนกำยำของหมอเซียวไว้แน่น

เมื่อเต้าทรวงเริ่มนุ่มนวลและมีเลือดฝาดสีชมพูระเรื่อ หมอเซียวจึงเลื่อนฝ่ามือลงสู่ขั้นตอนสำคัญที่สุด!

เขาชโลมน้ำมันโอสถเพลิงสุริยันเพิ่มอีกระลอก แล้ววางฝ่ามือหนาทาบลงบน 'ช่องท้องน้อย จุดชี่ไห่ จุดกวนหยวน จุดเสินเชวี่ย และแนวกระดูกหัวหน่าว' ขององค์หญิงแดนหิมะ ออกแรงกดนวดวนเป็นวงกลมสลายผลึกน้ำแข็งที่เกาะกุมมดลูกชั้นใน!

ฝ่ามือหนาของหมอเซียวเคลื่อนคลึงลงต่ำไปยังเนินเนื้อโหนกนูนและร่องพับขาหนีบ ปลายนิ้วสัมผัสจุดฮุ่ยอินเพื่อกระตุ้นเส้นประสาทส่วนลึกที่ถูกแช่แข็งมานานนับปี ร่างกายขององค์หญิงเยี่ยซวงบิดเร่า แอ่นสะโพกขึ้นรับแรงกดนวดอย่างลืมตัว

"อ๊ายยยย!... ตรงนั้น... หมอเซียว... มดลูกของข้า... มันร้อนวาบและซาบซ่านไปหมดแล้ว!..."

องค์หญิงเยี่ยซวงบิดส่ายสะโพกไปมาด้วยความเสียวซ่านอย่างรุนแรง ลมปราณเยือกแข็งที่เคยอุดตันในมดลูกถูกกระแสความร้อนละลายจนกลายเป็นของเหลว ร่องสวาทสีหวานที่เคยแห้งแล้งและเย็นชืด บัดนี้เริ่มกระตุกขมิบถี่รัว และหลั่งรินธารน้ำหวานใสอุ่นร้อนทะลักออกมาเยิ้มชุ่มโคนขาหนีบ!

หมอเซียวประคองร่างระหงของนางลงแช่ในสระน้ำแร่อุ่นริมตั่งหยก เพื่อให้แร่ธาตุธรรมชาติและไอน้ำสมุนไพรช่วยผ่อนคลายกล้ามเนื้ออุ้งเชิงกราน องค์หญิงเยี่ยซวงลอยตัวอยู่ในสายน้ำอุ่น ผิวพรรณสีขาวหิมะเริ่มเปล่งประกายสีชมพูระเรื่อดั่งดอกเหมยแย้มบานกลางหิมะ ร่างกายที่เคยแข็งเกร็งอ่อนระทวยพิงซบอกกว้างของหมอเซียวในสายน้ำ

นางช้อนสายตาฉ่ำเยิ้มมองดูหมอเซียวด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเย็นชาทระนงมลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความปรารถนาอันเร่าร้อนที่กำลังปะทุขึ้นในใจสาวบริสุทธิ์

หมอเซียวมองดูร่องรักที่เปิดอ้าและเปียกชุ่มด้วยสายตาคมกริบ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์:

"ธารน้ำแข็งรอบมดลูกเริ่มละลายแล้ว... ทว่าแกนกลางมดลูกชั้นในสุด ยังคงต้องการ 'การนวดกดจุดสลายก้อนไตชั้นลึก และพลังหยางบริสุทธิ์จากมังกรหยกยักษ์' เข้าไปตอกตรึงและหลอมละลายให้หายขาดพ่ะย่ะค่ะ!"

องค์หญิงเยี่ยซวงยกมือเรียวขึ้นสัมผัสแผงอกหนาของหมอเซียว เสียงหวานสั่นระริกเอ่ยเว้าวอน:

"หมอเซียว... ข้าเป็นของเจ้าแล้ว... จงบำบัดรักษาข้าให้หายขาดเถิด..."

ความเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี บัดนี้กำลังจะถูกความร้อนแรงแห่งกามารมณ์หลอมละลายจนหมดสิ้นในบทต่อไป!

โปรดติดตามตอนต่อไป