ตอน 13 แผนลุ้นผู้ตรวจการหลี่อุ่นเตียง
"มาเถอะ น้องหญิงไม่ต้องกังวลข้าจะพาเ้าไปอธิบายทุกอย่างให้ท่านแม่ฟัง "
หลี่ฉงปินพาหลิงเล่อไปที่ศาลาในจวน
"ท่านแม่ ข้ากับหลิงเล่อมีเื่อยากจะคุยกับท่าน"
ฮูหยินใหญ่รีบเดินเข้าไปประคองหลิงเล่อ
"อ๊ะ หย๊าาา ฮูหยินน้อย เ้าค่อยๆนะข้าจะพาเ้ามานั่งข้างแม่"
ฉงปินเริ่มที่จะอธิบาย เขาพูดทั้งหมดให้แม่ฟัง
ฮูหยินใหญ่ เมื่อได้ฟังเื่ราวทั้งหมดผิดหวังเป็อย่างมากทำท่าจะเป็ลม... ตำหนิให้ฉงปินยกใหญ่
"เ้าก็รู้ว่าตอนนี้สกุลหลี่ฝากความหวังไว้ที่เ้าทำไมเ้าทำให้แม่ผิดหวังอยู่บ่อยๆ ครั้งนี้แม่จะหาวิธีทำให้เ้ามีทายาทให้ได้....คอยดูเถอะ"
"ซงซง(สาวใช้ประจำตวคนใหม่ของฮูหยินใหญ่)ประคองข้ากลับเรือน...."
ฮูหยินใหญ่ เริ่มคิดหนักเมื่อรู้ว่าทั้งสองคนยังไม่เคยร่วมรักบนเตียงเลย....นางคิดวางแผนหาวิธีสารพัด
นางเริ่มต้นจากแผนการเรียกร้องความสนใจ คือแกล้งล้มป่วย
"ซงซงคืนนี้ข้าจะไม่ออกไปทานอาหารร่วมโต๊ะกับพวกเขา ให้เ้ารายงานปินเอ่อร์ว่าข้าตรอมใจเสียใจมากกับเหตุการณ์นี้ และข้ากำลังจะล้มป่วย "
-----------------------------เวลาพลบค่ำ ณโต๊ะอาหารจวนหลี่----------------------------------
"ทำไมวันนี้ท่านแม่ไม่ออกมาทานอาหารพวกเรารอนานแล้ว เด็กๆไปตามท่านแม่ให้ข้าที"
"เรียนนายท่านหลี่ฮูหยินใหญ่เกรงว่าวันนี้จะออกมาทานอาหารร่วมกับพวกท่านไม่ได้ บ่าวเตรียมอาหารไปให้ฮูหยินใหญ่ในเรือนแล้วแต่ฮูหยินใหญ่ไม่ยอมทานอาหารเลย ตอนนี้กำลังล้มป่วย สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนักคล้ายกับคนผิดหวังตรอมใจ"
....." อืม น้องหญิงงั้นเ้าทานอาหารก่อนเถอะ ไว้รุ่งเช้าถ้าท่านแม่อาการยังไม่ดีขึ้นข้าจะพาเ้าไปดูอาการสักหน่อย"
รุ่งเช้า ฮูหยินใหญ่ก็ยังไม่ยอมออกมาร่วมโต๊ะอาหาร
"ซงซง ท่านแม่ยังไม่ดีขึ้นอีกหรือ "
"เรียนนายท่านหลี่ตอนนี้นายท่านคงต้องไปดูด้วยตัวเองเสียแล้ว บ่าวไม่กล้าพูดออกมา "
"ท่านแม่อาการหนักปานนั้นเชียวหรือ"
หลี่ฉงปินร้อนใจ รีบเข้าไปหาแม่ที่เรือน.....
ฮูหยินใหญ่เห็นว่าฉงปินมาถึงแล้ว แกล้งป่วยหนัก.....
"ท่านแม่ มีอะไรกระทบใจท่านหรือไม่ทำไมท่านอาการหนักเช่นนี้"
"สิ่งที่กระทบใจข้ามากที่สุดจะเป็อันใดไปได้นอกเสียจากเ้าเป็เด็กดื้อรั้น ไม่เชื่อฟังแม่ ปีนี้ข้าก็แก่ชราไปมากไม่รู้ชีวิตนี้จะอยู่ได้นานสักเท่าไหร่" อั๊กๆๆ เสียงไอของนาง
" ท่านแม่ ท่านค่อยๆพูด ข้าเป็ห่วงท่านเหลือเกินงั้นข้าจะเรียกหมอหลวงมารักษาท่าน"
"อ๊ะ ปินเอ่อร์ ไม่จำเป็หรอก แม่ไม่เป็อะไรมากเพียงแค่เ้ายอมร่วมรักกับฮูหยินน้อยก็เพียงพอแล้ว "
หลิงเล่อที่ยืนอยู่ตรงนั้น ได้ยินก็ทำหน้าเขินอายมากยิ่งหลี่ฉงปินส่งสายตามาหานางหลังจากที่แม่ขอให้ร่วมรักกับนาง นางเขินทำตัวไม่ถูก
"เอ่อ... ท่านพี่ งั้นพวกท่านคุยกันตามสบายเถอะข้าขอตัวกลับเรือนก่อน "
"อ๊ะ เดี๋ยวสิน้องหญิง..."
"ปินเอ่อร์ เ้ารีบตามนางไปสิ ปินเอ่อร์ของแม่ควรจะทำหน้าที่สามีให้ดีกว่านี้หน่อยนะไม่เหมือนพ่อเ้าเลย ร่วมรักกับข้าทุกวันทุกคืน กว่าจะมีเ้าออกมา ฮ่าๆ"แม่พูดแซวพร้อมกับทำท่าทีเขินอาย....
ฉงปินทำตัวไม่ถูก
"เอ่อ... ท่านแม่งั้นลูกขอตัวก่อนไว้จะมาเยี่ยมท่านใหม่ หวังว่าท่านจะอาการดีขึ้นโดยเร็ว"
ฉงปินรีบวิ่งออกไปจากเรือนของฮูหยินใหญ่ ตามหลิงเล่อไปด้วยความรีบร้อนะโเรียกหลิงเล่อ
"น้องหญิงเ้าอย่าเพิ่งไป รอพี่ด้วย...."หลิงเล่อนางหยุดเดิน หันหน้ามา ปะหน้ากับฉงปินที่รีบวิ่งไป เบรกไม่อยู่ทั้งสองเกือบล้ม แต่โชคดีที่ฉงปินเอื้อมมือไปคว้าเอวนางไว้....ทั้งสองได้จ้องตากันอย่างเขินอาย
...." ท่าน ทะ ท่านเรียกข้ามีอะไรจะพูดหรือไม่ ถ้าไม่มีหลิงเล่อขอตัวก่อน"
"ข้าแค่อยากบอกเ้าว่าเ้าอย่าคิดมากที่ท่านแม่พูด.... เื่บนเตียงข้าไม่ล่วงเกินเ้าแน่นอน"
หลิงเล่อทำสีหน้าไม่พอใจ หันหลังให้ฉงปิน พร้อมกับพูดว่า
"ท่านมันคือคนหน้าโง่ซื่อบื่อที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบ กับงานราชการท่านดูเฉลียวฉลาดนักแต่กับเื่ในจวนท่านกลับสมองช้า..... "
"นี่... เ้าต่อว่าข้าด้วยเหตุใด"
"บางทีท่านอาจจะเอาคำพูดของท่านแม่ไปคิดและทำตามคำแนะนำของท่านแม่ก้ได้นะ"
คำพูดนี้ของหลิงเล่อ ดูกำกวม ซึ่งความหมายของประโยคนี้แก่นแท้ของมันคือ
"(เพียงแค่เ้ายอมร่วมรักกับฮูหยินน้อยก็เพียงพอแล้ว ปินเอ่อร์ของแม่ควรจะทำหน้าที่สามีให้ดีกว่านี้หน่อยนะไม่เหมือนพ่อเ้าเลย ร่วมรักกับข้าทุกวันทุกคืน)"
นี่คือสิ่งที่หลิงเล่อกล่าวถึง แต่ผู้ตรวจการหลี่ผู้เ็า ไร้รักเมื่อได้ฟังประโยคกำกวมนั้นจากหลิงเล่อ ก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตนเองพยายามคิดหาความหมายของประโยคนั้น จนวันนี้ทั้งวันสติไม่อยู่กับตัว แม้สืบคดีทำงานราชการอยู่ที่ สำนักลงทัณฑ์ ไปราชกิจที่ท้องพระโรงเื่นี้ก็ยังวนเวียนอยู่ในหัว..... ฉงปินคิดอยากเข้าใจความหมายที่แท้จริงคิดว่าตนเองเพียงผู้เดียวคงไม่สามารถหาคำตอบได้ จึงนำเื่นี้ไปปรึกษากับเซียวเจ๋อชวง กับ เต๋อฉางหว่าน ได้คำตอบเดียวกันว่า
"ฮูหยินของท่าน้าให้ท่านร่วมรักกับนางฉันสามีภรรยานางอยากมีบุตรกับท่าน อยากให้ท่านดีกับนาง อยากได้ความรักความอบอุ่นดุจกับหญฺงสาวผู้หญิงควรได้รับมันจากสามี"
ฉงปินคิดหนัก..... คิดในใจ เป็ไปไม่ได้นางอยากร่วมรักกับข้างั้นหรือ.....
แท้จริงแล้วฉงปินก็มีใจให้หลิงเล่อไม่น้อย..... จึงตั้งใจว่าคืนนี้กลับจวน จะพูดคุยเื่นี้กับนางให้รู้เื่
226
