บทที่ 2 : ถ้อยคำทั้งช่วยรักษาและสั่งสอน
ใน่หลายปีที่ผ่านมานี้ หลินเจี๋ยได้พูดคุยกับลูกค้ามากมาย จนมีความสามารถในการสังเกตท่าทางของผู้คน และเลือกคำพูดที่เหมาะสมสำหรับสถานการณ์ต่าง ๆ
ประโยคที่ว่า 'คุณน่าจะมีปัญหาบางอย่างรังควานใจอยู่ใช่ไหม?' ไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งใด ๆ มันเป็เพียงประโยคเริ่มต้นบทสนทนา คล้ายกับประโยค ‘คุณกำลังมีลางร้ายบางอย่างอยู่รอบ ๆ ตัว’ ของพวกหมอดู ซึ่งเป็เพียงคำแนะนำทางจิตวิทยา
มันเหมือนกับธงบทสนทนาในเกม เมื่อทุกอย่างดำเนินไปตามเงื่อนไข บทสนทนาส่วนต่อไปก็ดำเนินต่อไปตามทิศทางนั้น
เมื่อใดก็ตามที่ผู้คนได้ยินคำว่า ‘ปัญหา’ พวกเขาจะเริ่มถามตัวเองว่ากำลังประสบปัญหาอะไรอยู่รึเปล่า ซึ่งโดยปกติแล้ว มันไม่มีทางเลยที่ชีวิตของคนทั่ว ๆ ไปส่วนใหญ่จะราบรื่นไปได้ตลอดทาง
ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ ปัญหาก็ยังคงเป็ปัญหา
และเมื่อลูกค้าเริ่มบ่นถึงปัญหาเ่าั้ อาจารย์หลินก็จะเริ่มพูดคุยเปิดใจของพวกเขาไปทีละนิดเพื่อลดระยะห่างลง
อย่างไรก็ตามบางโอกาส เทคนิคการพูดคุยนี้ก็ใช้ไม่ได้ผล
ยกตัวอย่างเช่น ถ้าอีกฝ่ายเป็คนที่โชคดีมาโดยตลอดั้แ่เกิด หรือตั้งกำแพงสูงมาก ๆ ไว้ในจิตใจสำหรับคนแปลกหน้า ก็จะทำให้ยากต่อการสื่อสาร
แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป หลินเจี๋ยค่อนข้างมั่นใจว่าเขาสามารถทำให้หญิงสาวผู้เปียกปอนคนนี้เปิดใจได้ เพราะเธอกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายอย่างยิ่ง
ระหว่างที่จี้จือซู่กำลังเช็ดตัวให้แห้ง เมื่อได้ยินคำถามของอีกฝ่าย จู่ ๆ เธอก็หยุดลง เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่กำลังยิ้มแย้มหลังเคาน์เตอร์พร้อมตอบ “ใช่ ฉันมีปัญหากวนใจอยู่”
เธอไม่สามารถระบุได้ว่าชายคนนี้เป็มิตรหรือศัตรู และต่อให้เขาเป็ศัตรูจริง ๆ เธอก็ไม่น่าจะสามารถหนีจากตัวตนอันลึกลับตรงหน้า ด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนแอในปัจจุบันได้
อย่างไรก็ตามในเมื่ออีกฝ่ายเลือกที่จะทำสิ่งต่าง ๆ ให้ซับซ้อนโดยไม่จำเป็ จี้จือซู่จึงเล่นไปตามน้ำ รอยืนยันวัตถุประสงค์ของชายหนุ่มคนนี้ ดูว่าเขาเป็คนแบบไหนกันแน่
ถ้าเขาเป็มิตร นี่ก็คงจะเป็เื่บังเอิญอันน่าประหลาดใจ
แต่ถ้าเขาเป็ศัตรู เธอก็ต้องพยายามถ่วงเวลาเพื่อพักฟื้นร่างกายให้มากกว่านี้
ขณะเดียวกัน หลินเจี๋ยก็สังเกตเห็นว่าดวงตาของแขกผู้มาเยือนนั้นไม่ใช่สีดำ แต่เป็สีเทาเหมือนกับเหล็ก มีแสงระยิบระยับในั์ตา คล้ายกับอัญมณีที่ถูกขัดมันอย่างสวยงาม ที่ส่วนบนใบหูของเธอมีแผลขนาดสามเิเที่ยังคงมีเืไหลซิบออกมา
ไม่ว่าจะมองยังไง หญิงสาวคนนี้ก็น่าจะมีเื่ราวมากมายอยู่เื้ั
"คุณมีปัญหาเื่ความสัมพันธ์รึเปล่า?” หลินเจี๋ยถาม
เนื่องจากจนถึงตอนนี้อีกฝ่ายนั้นยังไม่ได้บ่นอะไรออกมา ปัญหาที่หญิงสาวในวัยของเธอมักจะเผชิญก็คือปัญหาด้านความสัมพันธ์
แน่นอนว่าหลินเจี๋ยไม่ได้เจาะจงว่ามันเป็ปัญหาด้านใด ความรัก มิตรภาพ หรือครอบครัว อะไรก็เป็ไปได้ทั้งนั้น ดังนั้นเขาจึงเลือกใช้คำว่า ‘ความสัมพันธ์’ เพียงอย่างเดียว
นี่คือเทคนิคการพูดทั่ว ๆ ไปของนักต้มตุ๋น คนทรง และหมอดู คือการพูดสิ่งคลุมเครือออกมา เพื่อจับจุดสำคัญของปัญหาที่อีกฝ่ายกำลังเผชิญได้
ทว่าทันทีที่ได้ยินคำพูดเ่าั้ หัวใจของจี้จือซู่ก็หนักอึ้งขึ้นมา
ยี่สิบนาทีก่อนหน้านี้ หญิงสาวเพิ่งถูกกลุ่มนักล่าที่ทำงานด้วยกันหักหลังในรังลับ ซึ่งคนที่ไล่ล่าเธอก็ไม่ใช่ใครอื่น นอกเสียจากอดีตสหายร่วมรบในอดีต
ความโลภได้ทำให้ตาของพวกเขามืดบอด
ดังนั้นที่หลินเจี๋ยบอกว่า เธอกำลังประสบปัญหาด้านความสัมพันธ์ก็ไม่ได้ผิดไปซะทีเดียว
จี้จือซู่ได้แต่ใกับสิ่งที่เกิดขึ้น การที่บุคคลภายนอกองค์กรจะสามารถรู้เกี่ยวกับปัญหาภายในกลุ่มนักล่าของเธอได้ใน่เวลาสั้น ๆ เพียงยี่สิบนาทีนั้นเป็อะไรที่แทบจะเป็ไปไม่ได้เลย
มีความเป็ไปได้เพียงสองอย่างเท่านั้น
หนึ่ง ชายหนุ่มมีหน่วยข่าวกรองหรือผู้ให้ข้อมูลแฝงตัวอยู่ภายในกลุ่มนักล่า และหน่วยข่าวกรองเ่าั้ก็ได้มารายงานเขาทันทีที่เกิดเื่ขึ้น
สอง เ้าของร้านหนังสือตรงหน้าเธอนั้นเป็คนที่มีความสามารถรอบด้าน
จี้จือซู่มองดูผ้าขนหนูที่เปื้อนไปด้วยเืสีแดงเข้มเงียบ ๆ ไม่นานนักรอยเืเ่าั้ก็ค่อย ๆ ระเหยกลายเป็ควัน หลังจากนั้นเธอก็นั่งลงบนเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ ใช้นิ้วแตะถ้วยน้ำชาตรงหน้าเบา ๆ พร้อมพูดด้วยเสียงราวกระซิบออกมา
“ฉันถูกหักหลัง”
โอ้? น่าใจริง ๆ
หลินเจี๋ยเลิกคิ้ว
เป็ปัญหาหนักยิ่งกว่าที่เราคาดไว้ซะอีก เธอถูกแฟนสวมเขา หรือถูกเพื่อนสนิทหักหลังกัน?
เื่แบบนี้ถือเป็เื่ซุบซิบนินทาระดับสูงสุดอย่างไม่ต้องสงสัย แต่หลินเจี๋ยนั้นเป็เ้าของร้านหนังสือที่รับฟังให้คำปรึกษา ไม่ใช่คุณป้าวัยกลางคนที่ชอบพูดนินทาลับหลังคนอื่น
เื่แย่ ๆ เหล่านี้เป็เพียงแค่ประสบการณ์ชีวิตที่เธอจะต้องผ่านไปให้ได้
"ทุกสิ่งในโลกนี้ล้วนมีสองด้าน ก็จริงอยู่ที่คุณถูกหักหลัง แต่นี่ก็เป็โอกาสที่ช่วยให้คุณได้เห็นว่าแท้จริงแล้ว พวกเขาเป็คนแบบไหน"
หลินเจี๋ยยกกาน้ำชาขึ้น เติมถ้วยชาตรงหน้าหญิงสาวด้วยชาร้อน ๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“คนที่มีชะตาจะต้องจากกัน สักวันนึงก็ต้องจากกันอยู่ดี เมื่อพวกเขาตัดสินใจแล้ว พวกเขาก็พร้อมจะยกเหตุผลร้อยแปดมาอ้างนั่นแหละ”
จี้จือซู่สามารถเชื่อมโยงเหตุการณ์ที่ตนเผชิญกับคำพูดเ่าั้ได้อย่างลึกซึ้ง
ครั้งนี้ กระจกมนตราเป็เพียงชนวนที่จุดประกายความโลภของพวกเขาขึ้นมา ต่อให้ไม่มีมัน สักวันหนึ่งพวกเขาเ่าั้ก็คงจะตัดสินใจแบบเดียวกันกับเื่ที่เกิดขึ้นในวันนี้
ผลลัพธ์ไม่ต่างจากเดิม มีเพียงเหตุผลที่แตกต่างออกไป
จี้จือซู่วางมืออันเย็นเฉียบลงบนถ้วยชา พลางพูดราวกับยังไม่อยากจะยอมรับความจริง
“ที่นายพูดมันก็ถูก แต่การทรยศในครั้งนี้ ฉันสูญเสียอะไรหลาย ๆ อย่างมากเกินไป ได้เห็นธาตุแท้ของพวกเขาตอนนี้มันจะไปมีประโยชน์อะไร?”
สูญเสียอะไรหลาย ๆ อย่างมากเกินไป... เธอคงใจสลายจากคนเลว ๆ มาสินะ ฮือ ช่างน่าสงสารจริง ๆ
หลินเจี๋ยรู้สึกเห็นใจ
แผลตามร่างกายรักษาได้ไม่ยาก แต่แผลใจนั้นต้องใช้เวลาในการรักษานานแสนนาน เวลาแบบนี้แหละที่คำแนะนำของเขาจำเป็ที่สุด!
เ้าของร้านหนังสือเอามือแตะคางพลางตรวจสอบจี้จือซู่อย่างใกล้ชิด ครู่ต่อมา เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงอันแน่วแน่
“มันจะต้องมีประโยชน์ในอนาคตแน่ ๆ อย่างน้อย ๆ คุณก็น่าจะแยกแยะคนที่มีความสัตย์จริงออกจากคนโป้ปดได้ หลังจากนี้คุณจะมาไม่สงสารคนที่เคยทำร้ายคุณ โดยอ้างความสัมพันธ์ในอดีตอีก ความเ็ปในวันนี้จะทำให้คุณฉลาดขึ้นกว่าเดิม”
มันเป็คำพูดให้กำลังใจที่แข็งแกร่งชัดเจนจนก้องกังวานซ้ำไปซ้ำมา!
จี้จือซู่จ้องไปั์ตาของหลินเจี๋ย ทันใดนั้นดวงตาที่ว่างเปล่า และจังหวะการหายใจของเธอก็พลันเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว
ภายใต้แสงสลัวอันอบอุ่น ดวงตาของชายหนุ่มดึงดูดสายตาของเธอเข้าไปราวกับมีเวทมนตร์ลึกลับบางอย่าง จี้จือซู่ััได้ถึงความเมตตาและความเข้าใจจากเขา ราวกับว่าชายหนุ่มคนนี้เป็ตัวตนระดับสูงกว่า ที่พร้อมจะโอบกอดทุกชีวิต ชี้นำมนุษย์ไปสู่ทิศทางที่ถูกต้อง
เวลาครู่ใหญ่ ๆ ผ่านไปกว่านักล่าสาวจะหายจากความงุนงง เธอรีบส่ายหัวอย่างแรง
หญิงสาวรู้สึกได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้ามีเป้าหมายในใจบางอย่าง ตอนนี้ความรู้สึกที่เธอััได้ก็คือ อีกฝ่ายนั้นไม่ใช่ศัตรู แต่เป็พันธมิตรที่้าช่วยเหลือเธอในการรับมือกับกลุ่มนักล่า...
นักล่าในกลุ่มใช้เือสูรของสัตว์มายาเป็แหล่งพลังงาน ทำให้พวกเขามักจะถูกเหล่าจอมเวทผู้รักความยุติธรรมมองว่าเป็คนชั่วร้าย จี้จือซู่จึงอนุมานว่าชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้อยู่ในสังกัดขององค์กรทั้งสามที่เธอคาดเดาก่อนหน้านี้ และน่าจะเป็จอมเวทระดับสูงที่เกลียดชังนักล่า
จอมเวทผู้มีความเชี่ยวชาญด้านอักขระ ภาษาและคำพูดโดยกำเนิด
"แล้ว..."
จี้จือซู่รวบรวมความตั้งใจพร้อมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
"ฉันควรทำอย่างไรดี?"
“ในเมื่อพวกเขาเป็ฝ่ายที่ประพฤติตัวไร้มนุษยธรรมก่อน คุณก็ไม่จำเป็ต้องรักษามารยาทกับพวกเขาอีก คุณควรจะจัดการกับพวกเขาในแบบเดียวกันกับที่พวกเขาปฏิบัติต่อคุณ ตาต่อตาฟันต่อฟัน!” หลินเจี๋ยตอบ
ในกรณีนี้เขาไม่คิดที่จะให้คำแนะนำปรึกษาธรรมดา ๆ ปลอบประโลมใจใด ๆ มิฉะนั้นมันอาจทำให้เธอถูกชักจูงจนหลงทาง และยากต่อการรักษาแผลใจให้กลับมาเป็ปกติอีกครั้ง
เมื่อต้องเผชิญกับคนเลว ๆ ก็ควรตอบโต้กลับไปให้หนัก!
คำพูดนี้อาจจะทำให้ลูกค้าสาวสับสนในตอนแรก แต่ตราบใดที่เขาขีดเส้นทางเอาไว้ให้ เธอก็น่าจะสามารถปลดปล่อยตัวเองออกจากความสับสนนั้นและลงมือเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอด้วยตัวเองได้
ช่างเป็อุปนิสัยที่สมกับเป็จอมเวทจริง ๆ!
จี้จือซู่เปิดฝ่ามืออีกข้างที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ มองดูมือที่ถูกปกคลุมไปด้วยเื จากนั้นริมฝีปากของเธอก็ขยับเล็กน้อย
…ละทิ้งความเป็มนุษย์งั้นเหรอ?
เธอยังไม่พร้อม และไม่ได้ตัดสินใจที่จะไปสุดทางขนาดนั้น
“คุณต้องตรวจสอบความคิด ความตั้งใจของตัวเองก่อน ถึงจะสามารถเตรียมตัวได้อย่างเหมาะสม”
หลินเจี๋ยจ้องมองหญิงสาวผู้หม่นหมองด้วยรอยยิ้ม
“ฉันคิดว่า คุณอาจจะ้าหนังสือเล่มนี้”
ถึงเวลาแล้วที่หลินเจี๋ยจะใช้ไพ่ตายของเขา นำบทสนทนาไปยังสินค้าอย่างราบรื่น
หากพิจารณาจากบรรยากาศแล้ว มันดูไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่ ถ้าหลินเจี๋ยจะหยิบหนังสือออกมาจากชั้นวางด้านหลังเคาเตอร์ เพราะมันจะทำให้ความตั้งใจของเขาเผยออกมาชัดเจนเกินไป
เ้าของร้านหนุ่มจึงได้ยื่นหนังสือที่เขากำลังอ่านอยู่ก่อนหน้านี้ให้ไปแทน
จี้จือซู่รับมันด้วยใบหน้าอันว่างเปล่า มีคำสามคำที่เขียนไว้บนหน้าปกหนังสือเล่มนั้น ‘เืและสัตว์ร้าย’
ตลอดชีวิตที่ผ่านมาหญิงสาวเคยอ่านหนังสือมามากมาย แต่เธอกลับไม่เคยเห็นหนังสือเล่มนี้มาก่อน
มันถูกเขียนโดยนักเขียนลึกลับจากที่ไหนกัน? นอกจากนี้ ทำไมถึงต้องเป็หนังสือเล่มนี้?
จี้จือซู่ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางพลิกหน้าหนังสือด้วยความลังเล ครู่ต่อมา รูม่านตาของหญิงสาวก็หดลง จากนั้นสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป
หน้าหนังสือนั้นเต็มไปด้วยตัวอักษรโบราณอัดแน่น บิดเบี้ยว และผันผวนตลอดเวลา ไม่มีอักขระใด ๆ เลยในระยะสองบรรทัดที่เหมือนกัน พวกมันถูกร้อยเข้าด้วยกัน เพื่อสร้างประโยคที่มีความหมายขึ้นมา ตัวอักษรแต่ละตัวล้วนสามารถสร้างคำขึ้นมาได้หลายพันคำ!
นี่มัน… อักขระต้องห้าม!
ใบหน้าของนักล่าสาวซีดลง ร่างกายเริ่มสั่นเทา ข้อมูลที่อยู่ในนั้นน่ากลัวมากเสียจนทำให้เธอคลื่นไส้
จี้จือซู่รีบปิดหนังสือลงทันที พยายามอย่างหนักที่จะควบคุมลมหายใจให้สงบลงอีกครั้ง
ถ้อยคำภายในหนังสือได้สลักความหวาดกลัวลงในจิตใจของเธอ
“กลายพันธุ์เดรัจฉาน!”
1K
