จอมวายร้ายยึดใจนายสวมรอย

สุดท้ายแล้ว นะโมก็ต้องยอมกินข้าวเป็นเพื่อนเข็มทิศ และเมื่ออิ่มกันแล้ว ทั้งคู่จึงได้เริ่มพูดคุยเป็นเรื่องเป็นราวกันอีกครั้ง จนทั้งสองฝ่ายได้รู้ความเป็นมาของกันและกันเข็มทิศรู้ว่านะโมมาสวมรอยเป็นเข็มทิศ ซีอีโอของบริษัทสารทิศการช่าง จำกัด (มหาชน) ก็เพราะผู้ว่าจ้างบอกว่าเข็มทิศเสียชีวิตแล้ว และต้องการรักษาภาพลักษณ์ของบริษัทไว้ไม่ให้นักลงทุนขาดความเชื่อมั่น พากันขายหุ้นของบริษัททิ้งจนเกิดความเสียหายต่อบริษัท เพราะสถานการณ์ของบริษัทที่เพิ่งจะสูญเสียซีอีโอคนเก่าและผู้ช่วยไป หากมีข่าวออกมาว่าสูญเสียผู้สืบทอดหนึ่งเดียวอย่างเข็มทิศไปอีกคน อาจทำให้บริษัทขาดความเชื่อมั่นจากบรรดานักลงทุนได้ คนใจดีใจอ่อนอย่างนะโมจึงยอมมาทำงานนี้ กอปรกับยังได้เงินไปเป็นค่ารักษาให้กับป้าแขที่ป่วยเป็นโรคเบาหวานอีกด้วย ทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจรับงานได้ง่ายขึ้นส่วนทางด้านเข็มทิศเองก็เอาภาพของเขาที่ถ่ายร่วมกับพ่อแม่ ซึ่งก็คือคุณพายัพและคุณแกมแก้วมาให้นะโมดู เพื่อยืนยันว่าเขาพูดความจริง และนั่นก็เป็นครั้งแรกที่นะโมได้เห็นใบหน้าเต็ม ๆ ของเข็มทิศ ซึ่งก็ทำให้นะโมเข้าใจว่าทำไมถึงต้องเป็นเขาที่มาสวมรอยเพราะใบหน้าของเขาละม้ายคล้ายกับคนในรูป เพียงแต่ใบหน้าของคนในรูปนั้นออกคมเข้มมากกว่า และแววตาก็ติดจะดุมากกว่าเขานะโมก้มมองภาพสลับกับเงยมองหน้าชายหนุ่มอีกคนที่อยู่ในห้อง เป็นอย่างนี้อยู่หลายรอบ จนเข็มทิศตัดสินใจแกะผ้าปิดแผลที่ติดอยู่บนหน้าข้างซ้ายของเขาออก เผยให้เห็นหน้าใส ๆ ที่ปราศจากรอยแผล ซึ่งต่างจากสิ่งที่นะโมคิดไว้“หน้าคุณ!!”แต่นั่นก็เป็นการยืนยันว่าเขาคือคนที่อยู่ในรูปจริง ๆ“ไม่ต้องตกใจหรอก หมอสมัยนี้เขาเก่ง” “หวังว่าคงไม่เก่งขนาดเปลี่ยนหน้าทั้งหน้าให้คุณหรอกนะ” นะโมเปรยออกมาเสียงเรียบ“ไม่ต้องห่วงหรอก ผมไม่ได้มีนิสัยชอบไปสวมรอยใคร”“นี่คุณ!!” นะโมโวยเสียงดัง เมื่อถูกว่ากระทบใส่ จนอีกฝ่ายต้องเบรกอารมณ์ของเขาไว้“เอาล่ะ ๆ ผมไม่ได้อยากจะชวนคุณทะเลาะหรอกนะ เอาเป็นว่า ผมแสดงให้คุณเห็นแล้ว ว่าเข็มทิศตัวจริงยังไม่ตายอย่างที่ใครบางคนป้อนข้อมูลให้คุณ ทีนี้คุณจะบอกผมได้รึยัง ว่าไอ้คนนั้นมันเป็นใคร ใครที่มันจ้างคุณให้มาสวมรอยเป็นผม”“ผมก็ไม่รู้ จนถึงตอนนี้ผมยังไม่เห็นตัวเขาเลย เขาติดต่อมาหาผมด้วยการโทร เงินก็ใช้โอนเข้าบัญชี”“ถ้าอย่างนั้นเอาเบอร์โทรมา”“มีหลายเบอร์นะ เขาโทรมาแต่ละที เบอร์ไม่ซ้ำกันสักที” นะโมพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหาเบอร์ที่คน ๆ นั้นติดต่อเข้ามาหาเขา เพื่อบอกเบอร์ให้เข็มทิศเอาไปตรวจสอบเอาเองนอกจากเข็มทิศจะได้เบอร์โทรของบุคคลปริศนามาจากนะโมแล้ว เขายังได้ถามถึงสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างที่นะโมเข้ามาสวมรอยเป็นเข็มทิศอีกด้วย ทั้งสถานการณ์ที่บ้านและที่บริษัท และยังย้ำว่าให้ นะโมรายงานเขาทุกเรื่องที่เกิดขึ้น และหากมีเรื่องที่ต้องตัดสินใจเกี่ยวกับงานให้แจ้งเขาก่อน ทั้งนี้เพราะเข็มทิศไม่ต้องการให้เกิดเรื่องผิดพลาดใด ๆ จนนำพาบริษัทไปถึงขั้นวิกฤต ซึ่งนะโมก็รับปาก และขอตัวกลับ“ผมหวังว่าคุณจะยึดมั่นในสิ่งที่รับปากไว้กับผม ไม่อย่างนั้นผู้ใหญ่ที่คุณเคารพรักทั้งสองคนอาจจะไม่ปลอดภัยก็ได้นะ” เข็มทิศเอ่ยกำชับอีกครั้ง เพื่อตอกย้ำให้คนตรงหน้ารู้ว่าเขายังถือไพ่เหนือกว่า หากคิดจะหักหลังกัน จะมีสิ่งใดเกิดขึ้นทำให้คนที่กำลังจะเดินออกจากห้อง หันกลับมาตวาดใส่คนพูด“ไอ้...” สายตาจับจ้องคนตรงหน้าเขม็ง เหมือนต้องการบอกว่า หากแตะต้องคนสำคัญของเขา เขาก็พร้อมจะตอบแทนคืนอย่าง สาสมเช่นกัน นิ้วชี้เรียวยาวยกขึ้นชี้ใบหน้าที่ละม้ายกับตนเองแน่นิ่งเข็มทิศจับนิ้วที่ชี้หน้าเขาแล้วเอามาจูบสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นสิ่งที่นะโมไม่ได้คาดคิด และมันเกิดขึ้นรวดเร็วจนเขาไม่ทันตั้งตัว ส่งผลให้หัวใจของเขาเต้นแรงผิดจังหวะ ดังนั้นเมื่อได้สติ ชายหนุ่มจึงได้รีบดึงนิ้วออก พร้อมกับตวาดคนฉวยโอกาสเสียงดัง เพื่อกดข่มความรู้สึกแปลกประหลาดในใจตนเองด้วย “เฮ้ย! ทำอะไรของคุณวะ” นะโมต่อว่าออกไปด้วยน้ำเสียงที่แสดงความไม่พอใจ“หึหึ ก็ทำในสิ่งที่คุณต้องการ เห็นชี้นิ้วมาที่ผม ไม่ได้ต้องการให้ผมจูบนิ้วคุณหรอกเหรอ?” เข็มทิศพูดออกมาหน้าตาเฉย“คุณนี่มัน...” นะโมเอ่ยเสียงห้วน แต่ก็เพียงเท่านั้น เพราะนึกคำต่อว่าที่มันจะสาสมกับคนตรงหน้าไม่ทัน“มันอะไรครับ...ผมว่าคุณอย่ามาคิดคำด่าผมให้เปลืองสมองเลย เอาเวลากลับไปพักผ่อนดีกว่า หน้าจะได้ใส ๆ ไหน ๆ คุณก็สวมรอยเป็นผมทั้งที ยังไงก็ช่วยรักษาภาพลักษณ์ให้ผมด้วย” เท้า ยาว ๆ ของเข็มทิศ ก้าวเข้าไปหาคนตรงหน้าอีกหนึ่งก้าว จนใบหน้าของทั้งสองคนอยู่ห่างกันเพียงแค่ฟุตเดียวเท่านั้น “คนอย่างเข็มทิศ เนี้ยบทุกเรื่อง...จำไว้” นะโมได้ยินแล้วถึงกับทำหน้าปุเลี่ยน อยากจะอาเจียนความหลงตัวเองของคนตรงหน้าออกมาเหลือเกิน แต่ก็เสียดายอาหารที่เพิ่งจะกินเข้าไป จึงได้แต่หันหลังตั้งใจเดินออกจากห้องหมับ!เข็มทิศจับข้อมือของนะโมรั้งเอาไว้“อย่าลืมนะ คุณไม่ได้มาอยู่ที่นี่ตัวคนเดียวอีกต่อไป” ตาคู่คมมองสบเข้าไปในดวงตากลมใส เปิดเผยและจริงใจ จนอีกฝ่ายรับรู้ได้แม้เป็นเพียงประโยคสั้น ๆ แต่นะโมก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า มันทำให้หัวใจของเขารู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาได้อย่างกะทันหันเลยทีเดียว เมื่อเข็มทิศได้ข้อมูลจากนะโมมา ก็ทำการตรวจสอบทันที แต่ก็ยังไม่ได้รับข้อมูลที่เป็นประโยชน์นัก เนื่องจากเบอร์โทรศัพท์ที่ได้มาเป็นเบอร์ที่ใช้ให้เด็กหรือไม่ก็คนแก่ ที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรเปิดให้ ส่วนเรื่องเงินที่โอนเข้าบัญชี เมื่อตรวจสอบก็พบว่าเป็นการโอนเงินผ่านตู้ฝากเงินอัตโนมัติ“แล้วอย่างนี้แกจะทำยังไงต่อไป” คุณอุดรเอ่ยถามหลานชาย เมื่อรับรู้ว่าไม่ได้ประโยชน์อะไรจากข้อมูลหมายเลขโทรศัพท์และเลขบัญชีธนาคารที่ได้มา“ในเมื่อที่ผ่านมามันไม่ทิ้งหลักฐานอะไรไว้เลย เราก็สร้างโอกาสให้มันทิ้งหลักฐานใหม่สิครับ รับรองว่าครั้งนี้ผมจะไม่ยอมปล่อยให้มันเป็นอีแอบอยู่อย่างนี้แน่” มุมปากรูปกระจับยกขึ้นข้างหนึ่ง สายตาจับจ้องไปยังเบื้องหน้าด้วยแววตาอ่านยาก“หึ แกนี่มันร้ายจริง ๆ” คุณอุดรเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินสิ่งที่หลานของตนเอ่ย ก่อนจะเดินเข้าไปตบไหล่เบา ๆ บอกให้รู้ว่าเขาจะยืนอยู่ข้างหลานชายสุดที่รักของเขาตลอดไป “เออ เอาไงก็เอากัน จะให้อาช่วยอะไรก็บอกละกัน เต็มที่โว้ย”“ขอบคุณครับอา” เข็มทิศสวมกอดอาของตนด้วยความซาบซึ้ง วันนี้เป็นวันหยุด ซีอีโอจำเป็นไม่ต้องไปทำงาน จึงได้หามุมสงบมานั่งอ่านหนังสือพักผ่อนตามลำพังอยู่ที่ริมสระน้ำในบ้าน แต่ก็สงบได้อยู่ไม่นาน เพราะความวุ่นวายก็มาเสิร์ฟให้เขาถึงที่ริมสระน้ำนั่นเลยบรรยากาศที่เคยเงียบสงบ เปลี่ยนไปเมื่อภูผาพาพราวฟ้าและเพื่อน ๆ ของเธอเข้ามาใช้พื้นที่บริเวณสระน้ำ“ภูคะ นั่นใครน่ะ” พราวฟ้าชะงักเท้าแล้วดึงภูผาที่เดินนำเธอเอาไว้ถาม เมื่อเห็นว่ามีผู้ชายนอนอ่านหนังสืออยู่ที่เตียงริมสระ หน้าตาท่าทาง ดูดีอย่างที่เธอไม่อาจละสายตาได้ภูผาเหลือบตาไปมองยังทิศทางที่หญิงสาวพยักพเยิดหน้าไป แล้วก็ทำให้เขาถึงกับพ่นลมหายใจออกมาด้วยความไม่พอใจเท่าไรนัก ก่อนจะเอ่ยตอบ“อย่ารู้เลย ไปเล่นน้ำกันดีกว่า” มือหนาโอบเอวพราวฟ้า พาเดินไปที่ขอบสระฝั่งที่ยังว่างอยู่ ก่อนจะหันมาบอกสาว ๆ ทุกคนให้เต็มที่ เล่นได้ไม่ต้องเกรงใจใครทั้งนั้น สายตายังเหลือบไปมองคนที่นอนอ่านหนังสืออยู่เดิม ก่อนจะถอดเสื้อคลุมแล้วกระโดดลงน้ำไปบรรดาสาว ๆ เองก็ทำตามเช่นกัน เสียงเฮฮาที่ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศที่เงียบสงบลงอย่างสิ้นเชิง นะโมจึงคิดที่จะเปลี่ยนไปหาที่สงบให้ตัวเองอีกครั้ง แต่แค่เพียงเขากระดกตัวขึ้นมานั่ง พราวฟ้าที่ไม่รู้ว่าขึ้นจากน้ำมาเมื่อไหร่ ก็ถึงตัวเขาเสียแล้วหญิงสาวในชุดว่ายน้ำทูพีช เปิดเผยผิวกายขาวผ่องที่ยังพราวไปด้วยเม็ดน้ำ ส่วนเว้าส่วนโค้งเห็นได้ชัดเจน เนินอกอวบอิ่มบดเบียดกันจนล้นทะลักออกจากชิ้นผ้าที่รองรับ ใบหน้าสวยเซ็กซี่ยื่นเข้ามาใกล้ใบหน้าหล่อใสของนะโม จนเขาตกใจผงะถอยเสียงหัวเราะหวาน ๆ จากหญิงสาวดังขึ้น อย่างนึกขำท่าทางของหนุ่มหล่อ“เล่นน้ำด้วยกันมั้ยคะ?”“ไม่ละครับ เชิญคุณตามสบายเลย ผมขอตัวก่อน” นะโมพูดจบก็ลุกขึ้น จะเดินจากไปอย่างที่บอก แต่พราวฟ้าก็เดินมาขวางหน้าเอาไว้“จะรีบไปไหนล่ะคะ เรายังไม่ได้รู้จักกันเลย” มือเล็ก ๆ ยื่นออกมาให้ชายหนุ่มจับ ดวงตารีเฉี่ยวจ้องมองใบหน้าหล่อใสของอีกฝ่ายราวกับจะกลืนกินเข้าไป “ฉัน...พราวฟ้าค่ะ”“คุยอะไรกัน” เสียงห้าวห้วนดังขึ้นขัดจังหวะทักทายกันของคนทั้งสองขึ้น พร้อมกับการเดินเข้ามารวบเอวของพราวฟ้าเข้ามาแนบชิดอย่างแสดงความเป็นเจ้าของภูผาที่เห็นว่าคู่ขาของตน ที่ควรจะว่ายน้ำแข่งกันอยู่ในสระ บัดนี้กลับให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่า แถมคนนั้นยังเป็นคนที่ตนไม่ชอบหน้าอีกด้วย จึงได้รีบตามขึ้นมาทันที“ไม่มีอะไร ฉันก็แค่บอกให้...” สายตาของนะโมมองไล่ขึ้นมาจากมือของภูผาจนกระทั่งสบตากับเจ้าของมือ จึงได้ตัดสินใจเลือกใช้คำแทนตัวของหญิงสาวออกไป “...คนของนายเล่นน้ำตามสบาย ฉัน ขอตัวก่อน”นะโมพูดจบก็จะเดินจากไปอย่างที่พูดแต่คนที่ไม่ชอบหน้า ไม่ว่าท่าทางไหนก็ไม่ชอบ ก็เดินไปกระชากไหล่ของนะโมเอาไว้“ถึงไม่ต้องบอกก็เป็นอย่างนั้นอยู่แล้วเว้ย สำคัญตัวใหญ่มาจากไหนวะ ทำมาบอกให้คนนั้นคนนี้ตามสบาย”“พี่ภู พี่จะทำอะไรพี่ทิศ ค้างจะฟ้องแม่” น้ำค้างที่เดินออกมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี จึงรีบเดินมาปัดมือของพี่ชายออก แล้วผลักให้ออกห่างจากนะโม“ไอ้ค้าง แกเป็นน้องพี่นะ ไปปกป้องมันทำไม”“พี่ทิศก็เป็นพี่ของค้างเหมือนกัน ค้างจะปกป้องก็ไม่ผิดนี่”--------------------------------------

สนใจอีบุ๊กเรื่องนี้ สามารถโหลดได้ที่ www.mebmarket.com พิมพ์ชื่อเรื่อง หรือ ลูกตุ้มเงิน แล้วกดค้นหาได้เลยค่ะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ข้อตกลง

นิยายแนะนำ

จอมวายร้ายยึดใจนายสวมรอย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ข้อตกลง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้