แค่ฟังจากชื่อเื่ ทุกคนก็คงจะงงแล้วใช่มั้ยครับ แน่นอนว่ามีหลายครั้ง ผู้ชายหรือผู้หญิงบางคนอาจถูกบังคับเกลี้ยกล่อมให้เล่นเป็ทาส แต่การจะถูกใครสักคนบังคับให้เล่นเป็นายนั้น มันจะเป็ไปได้อย่างไร ถ้าคิดไม่ออกก็ลองอ่านดูครับ น้องสาวเพื่อนของผมคนนี้มีวิธีที่จะบังคับให้ผมทรมานเธอทั้งที่ผมไม่อยากทำ
โมคือน้องสาวของเพื่อนผม ผมเคยเป็แฟนกับพี่สาวเธอที่ชื่อโยมาก่อน แต่เราก็เลิกกันแล้ว และปัจจุบันยังคงเป็เพื่อนที่ดีต่อกัน ส่วนผมก็สนิทกับน้องโมพอดู เพราะสมัยที่ยังคบกับโยอยู่ ผมก็ไปไหนมาไหนกับน้องโมบ่อยครั้ง
โยกับโมเป็เด็กต่างจังหวัดที่มีบ้านอยู่ในกรุงเทพฯ และอยู่กันแค่สองคนพี่น้อง จนมีอยู่วันหนึ่งโยมีธุระต้องไปต่างจังหวัด ทำให้โมต้องอยู่บ้านคนเดียว
ในหมู่บ้านของโม่นี้มีการก่อสร้าง จึงมีคนงานเดินป้วนเปี้ยนบ่อยๆ และโมก็โทรมาบอกให้ผมไปค้างคืนที่บ้านเป็เพื่อนเธอเพื่อความปลอดภัย โดยจะให้ผมนอนห้องพี่สาวของเธอ ผมเองนั้นมองโมเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง จึงตกลงไปนอนค้างที่บ้านเป็เพื่อนน้องโม โดยไม่คาดคิดว่าจะมีเื่อะไรเลยเถิดเกิดขึ้นได้
ให้ตายเถอะ ผมคิดผิดไปจริงๆ ไม่เคยรู้เลยว่าจริงๆ ว่าน้องโมจะร้ายกาจขนาดนี้...
ตอนเที่ยงคืน ผมกับโมนอนดูดีวีดีอยู่ในห้องรับแขก หนังเื่นี้มีฉากเร้าอารมณ์นิดหน่อย บางครั้งผมก็อดใจหันไปมองดูหุ่นของน้องโมในชุดนักศึกษาไม่ได้
พอหนังจบเราก็แยกย้ายกันขึ้นไปนอน โมนอนห้องโม ส่วนผมนอนห้องโย เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไป ผมก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของโย เป็เตียงที่ผมเคยนอนมาก่อน บนเตียงเต็มไปด้วยกลิ่นของโย
ไม่ทันไรผมก็พบว่ามีกองชุดชั้นในของโยวางเป็ตั้งอยู่ข้างตัว เป็ชุดชั้นในผ้าไหม บ้างสีแดง บ้างสีดำ แต่ดูแล้วก็เร้าอารมณ์จนผมอดคิดถึงโยไม่ได้ ผมหยิบกางเกงในของโยขึ้นมาปิดที่จมูก และสูดดมกลิ่นเข้าไปเต็มที่ เวลาช่วยตัวเอง ผมยังติดนิสัยชอบนึกภาพโยอยู่เสมอ แล้วตอนนี้ที่ผมมีโอกาสได้เชยชมชุดชั้นในของโยทั้งกอง ผมก็อดไม่ได้ต้องล้วงมือเข้าไปในกางเกง ผมซุกจมูกเข้าไปในกองชุดชั้นในของเธอ พลางนวดคลึงแท่งของผมที่เริ่มจะแข็งตัวขึ้นมา
แล้วประตูห้องก็เปิดผลัวะออกมา!
ผมสะดุ้งเมื่อเห็นโมยืนอยู่หน้าห้อง น้องโมนั้นตอนแรกมีสีหน้าใ แต่แล้วขณะผมกำลังจะเริ่มอธิบาย เธอกลับยิ้มออกมา
"พี่เค็นทำอะไรน่ะคะ อย่าบอกนะว่ากำลังทำมิดีมิร้ายกับชุดชั้นในของพี่โย"
"มะ...ไม่ใช่นะน้องโม คือพี่...พี่..."
"โมไม่ว่าอะไรหรอกนะคะ โมสัญญาว่าจะไม่บอกพี่โย แต่ว่า..." แล้วโมก็ยิ้มอีกครั้ง
"...คืนนี้พี่เค็นไปนอนกับโมที่ห้องได้มั้ยคะ" ผมถึงกับใเมื่อได้ยินข้อแลกเปลี่ยนของน้องโม ผมพยายามปฏิเสธ แต่โมกลับขู่ว่าจะเอาเื่ที่เห็นนี้ไปฟ้องพี่สาวเธอ
สุดท้ายผมก็ต้องยอม อย่างไรน้องโมก็ให้สัญญาว่าแค่ให้ผมไปนอนเป็เพื่อนเฉยๆ รับรองว่าเธอจะไม่ยอมให้ผมทำอะไรเกินเลย และผมเองก็ตั้งใจว่าจะไปนอนบนพื้นเท่านั้น โดยไม่ยุ่งอะไรกับโมเด็ดขาด
ตอนนี้โมยังคงอยู่ในชุดนักศึกษา เธอบอกว่าคืนนี้จะนอนทั้งชุดนี้ น้องโมนอนโดยเปิดไฟเอาไว้สลัวๆ ไม่ให้มืดสนิท นี่ยิ่งทำให้จินตนาการของผมกระเจิงไปหมด ผมพยายามนอนให้นิ่งที่สุด พยายามหลอกตัวเองว่าผมหลับไปแล้ว แต่อยู่ดีๆ น้องโมที่นอนอยู่บนเตียงก็พูดขึ้นมาว่า
"พี่เค็นขึ้นมานอนเป็เพื่อนโมหน่อยสิ โมรู้นะ ว่าพี่เค็นยังไม่หลับ" ผมยังทำเป็แกล้งหลับต่อไป จนกระทั่งรู้สึกว่าน้องโมลุกจากเตียง และลงมานอนบนพื้นข้างๆผม แล้วยื่นมือโอบรอบคอผมและดึงมาซุกที่หน้าอกอันอ่อนนุ่มของเธอ
ผมสูดกลิ่นยกทรงของน้องโมผ่านชุดนักศึกษาที่บางเฉียบและอดใจไม่ไหว ต้องกอดรัดซุกไซ้น้องโมอยู่สักพัก แต่แล้วผมก็ได้สติเมื่อนึกถึงโย ผมหยุดทันที ลุกขึ้นยืน และพูดว่า
"พี่จะกลับไปนอนที่ห้องโย" น้องโมยิ้ม
"จะได้กลับไปช่วยตัวเองกับชุดชั้นในพี่โยน่ะเหรอคะ" ผมหน้าแดงด้วยความอับอาย แล้วก็ได้ยินน้องโมพูดต่อว่า
"พี่เค็นรู้มั้ยคะ ความจริงแล้วน้องโมน่ะ ไม่ได้อยากมีอะไรกับพี่ซะหน่อย...โมน่ะชอบอะไรที่ไม่ธรรมดา คืนนี้พี่เค็นต้องนอนห้องนี้ให้โมรบกวนอะไรพี่หน่อยแล้วล่ะ" ผมนึกสงสัยในใจว่าโมจะทำอะไรกัน แล้วก็เห็นเธอเดินไปที่ลิ้นชักโต๊ะ เธอหยิบกุญแจมือออกมาหลายอัน
ผมงงมากเมื่อเห็นเธอจัดแจงทิ้งตัวนอนลงบนเตียง จากนั้นก็ใช้กุญแจมือล็อกข้อเท้าของตัวเองเข้ากับลูกกรงตรงปลายเตียง ตามด้วยข้อมือที่ลูกกรงตรงหัวเตียง โมนอนอยู่บนเตียงโดยถูกกุญแจมือพันธนาการเอาไว้ เธอดิ้นพราดๆ ไปมาราวกับจะบอกผมว่า ตอนนี้เธอช่วยเหลือตัวเองไม่ได้แล้ว เธอยิ่งดิ้น สีหน้าก็ยิ่งดูสุขสม ผมถามว่า
"น้องโมทำอะไรน่ะ" คำตอบของโมทำให้ผมอึ้งอีกครั้ง
"พี่เค็นช่วยโมด้วย โมดิ้นไม่หลุดแล้ว พี่เค็นช่วยปล่อยโมไปที"
"ก็แล้วใส่กุญแจมือตัวเองขึงพืดไว้กับเตียงแบบนี้ทำไมเล่า" ผมรู้สึกงุนงงไปหมด
"ก็...ก็โม..."
"กุญแจอยู่ที่ไหน น้องโม" โมจ้องหน้าผมด้วยแววตากระสันเต็มที่
"โม...โมเก็บกุญแจเอาไว้ในชุดชั้นในที่โมใส่อยู่ พี่เค็น...พี่เค็นช่วยหยิบกุญแจออกมาให้โมหน่อย โมหยิบเองไม่ได้ค่ะ" ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมตกหลุมพรางของเธอเต็มเปา ชนิดดิ้นหนีไปไหนไม่ได้ ถ้าผมจะช่วยไขกุญแจมือให้เธอ ผมจะต้องล้วงเธอลวนลามเธอก่อน แต่ถ้าผมไม่ช่วย โมก็ไม่มีวันไขกุญแจมือเองได้
ผมยืนคิดอยู่ครู่หนึ่งขณะที่โมยังดิ้นพราดๆ ด้วยสีหน้าใจเสียที่เธอพยายามปั้นขึ้น เธอดิ้นเสียจนกระโปรงเลิกขึ้นเห็นขาอ่อนที่ขาวเนียนของเธอ เห็นสูงขึ้นไปจนถึงขอบกางเกงในลูกไม้สีแดง ก่อนจะอดใจไม่ไหว ผมรีบบอกว่า
"เอาอย่างนี้ พี่จะกลับไปนอนที่ห้อง พรุ่งนี้เช้าก่อนกลับบ้าน พี่ค่อยมาไขกุญแจให้โม" เมื่อได้ยินดังนี้โมก็หน้าเสียของจริง
"ไม่ได้นะ พี่เค็น พี่เค็นอย่าทำกับโมแบบนี้นะ"
"ก็น้องโมทำตัวเองนี่นา จะให้พี่ทำยังไงเล่า!" เมื่อเห็นผมเอาจริง ตาของโมก็เริ่มมีน้ำตารื้น
"โมขอโทษ...ฮือๆ ...โมผิดไปแล้ว พี่เค็นอย่าปล่อยให้โมนอนอยู่อย่างนี้ทั้งคืนเลยนะคะ โม...โมอยากลุกไปอาบน้ำ โมไม่อยากอยู่ในสภาพนี้ กระโปรงโมก็เลิกขึ้นมาหมดแล้ว โมเอามือปิดกางเกงในเองยังไม่ได้เลย พีเค็นอย่ามองนะ โมอาย...พี่เค็นอย่าทิ้งโมเอาไว้แบบนี้" เมื่อเห็นน้ำตาของโม ผมก็ต้องยอมเดินเข้าไปใกล้เธอ
ตอนนี้เสื้อนักศึกษาของเธอเลิกขึ้นจนเห็นท้องที่ขาวเนียน เลิกขึ้นจนเห็นขอบล่างของยกทรงลูกไม้สีแดงที่เข้าคู่กับกางเกงใน ผมเห็นสีหน้าขณะดิ้นรนอยู่ในพันธนาการของโมแล้วก็รู้สึกเกิดอารมณ์ขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
"โม...โมเก็บกุญแจไว้ที่ไหน" ผมเริ่มหายใจติดขัด
"อยู่ในชุดชั้นในค่ะ พี่เค็นต้อง...ต้องล้วงเข้าไป" น้องโมพูดด้วยน้ำเสียงอับอาย
"อยู่ในไหนล่ะ กางเกงในหรือว่ายกทรง ข้างซ้ายหรือข้างขวา"
"โม...โมจำไม่ได้" ผมจำเป็ต้องหากุญแจที่อยู่ในตัวน้องโมเองแล้ว เพราะน้องโมไม่ยอมช่วยอะไรผมเลย
ผมล้วงเข้าไปในชุดนักศึกษาของเธอ ล้วงเข้าไปใต้ยกทรงข้างขวาของเธอ นิ้วพยายามควานหาวัตถุแปลกปลอมที่ซ่อนอยู่ข้างใน แต่กลับพบแค่ผิวเนื้อที่อ่อนนุ่ม ผมรีบชักมือออกมาก่อนจะห้ามใจตัวเองไม่อยู่ จากนั้นก็รีบล้วงเข้าไปใต้ยกทรงข้างซ้ายของเธอเพื่อหวังจะให้การละเล่นบ้าๆ นี่จบลงโดยเร็ว ผมควานหา แต่ก็ไม่พบกุญแจ
"พี่เค็นคะ อยู่ในนั้นแหละ พี่เค็นควานหาให้ทั่วๆ สิคะ" น้องโมบอก ตอนนี้เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ ผมรู้สึกได้ว่าหัวใจของเธอเต้นแรง
ในเมื่อเธอบอกว่ากุญแจอยู่ในยกทรงข้างนี้ ผมก็เชื่อ ผมควานไปมาจนทั่ว แต่ก็ไม่พบโลหะที่มีรูปร่างเป็กุญแจ ผมควานจนกระทั่งเผลอไปสะกิดถูกหัวนมของน้องโม แล้วก็ได้ยินน้องโมกัดริมฝีปากร้องซี้ด
"อูยย...พี่เค็นคะ ควานสิคะ ควานไปเรื่อยๆ มันอยู่ในนั้นแหละค่ะ"
"พี่...พี่หาไม่เจอเลยน้องโม" เสียงครางของโมเริ่มทำให้ผมเกิดอารมณ์บ้างแล้ว ผมตัดสินใจเอาเปรียบเธอจากสถานการณ์นี้จนได้ ผมเอื้อมมือไปข้างหลังน้องโม ปลดตะขอบราของเธอออก
"ว้าย พี่เค็นจะทำอะไร อย่าถอดยกทรงของโมนะ อย่าทำให้โมโป๊นะ" ตอนนี้ผมไม่รู้แล้วว่าน้องโมโวยวายจริง หรือว่านี่เป็มารยากันแน่ แต่ผมก็อดใจไม่ไหวแล้ว น้องโมยังคงโวยวาย ผมตวาดทับเสียงดังว่า
"เงียบๆ น่าน้องโม พี่ถอดยกทรงของโมเพื่อจะได้หากุญแจได้ง่ายๆ ไงเล่า!" ขณะที่ผมเลิกยกทรงของโมขึ้นนั้น โมยังคงครางอยู่ในลำคอเบาๆ ว่า
"อย่าค่ะ...อย่า..." ภายในยกทรง ผมเห็นหน้าอกที่กลมกลึงขาวเนียนของโม ไม่เห็นกุญแจอะไรเลยแม้แต่ดอกเดียว ด้วยความโกรธที่ถูกหลอกปนกับอารมณ์ที่เริ่มเตลิด ผมซุกหน้าลงไปดูดหัวนมของน้องโมโดยแรง น้องโมแอ่นตัวขึ้นพร้อมร้องครางเสียงสั่น ผมรู้สึกได้เลยว่าหัวนมของเธอกำลังแข็งขึ้นรับการบดบี้จากลิ้นของผม
"โอย...โอย... พี่เค็นทำไมทำกับโมอย่างนี้ อย่านะคะ...อูย...พี่เค็นหยุด...โม สะ...เสียว..." ยิ่งผมได้ฟังเธอพูดคำพูดมารยาเหล่านี้ ผมยิ่งโมโห (และยิ่งเกิดอารมณ์กว่าเดิม) ก็เธอเองไม่ใช่เหรอที่เป็คนหลอกผมให้ทำแบบนี้ ผมไม่ได้อยากจะทรยศโยเลยนะ
144
