2
ต่อรองและการเตรียมพร้อม
"เพ่ยย..แล้วเ้าจะเอาอะไรอีก"
เทพ์อย่างเขาอยู่มานับแสนปีจะเจรจาครั้งนี้ไม่สำเร็จให้มันรู้ไป
"ฉันขอน้ำตกวิเศษหรือบ่อน้ำวิเศษมีพลังการรักษาเร่งการเติบโต แล้วแหล่งอาหารจากูเาที่อุดมสมบรูณ์ในมิติด้วยได้ไหมท่านเทพ"เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ตอนนี้เธอเป็ต่อในการต่อรองกับท่านเทพเธอจะต้องตักตวงผลประโยชน์ในได้มากที่สุดเอาให้ท่านเทพได้รู้ว่าไม่ควรทำผิดกับคนอย่างเยว่หลิวอิง
"ยังมีสิ่งใดอีกนั่งหนู"ท่านเทพ์เห็นว่าสิ่งที่ยัยหนูร้องขอนั้นไม่เกินความสามารถของตนเองก็แค่น้ำตกวิเศษ กับูเาไม่กี่ลูก แค่นี้ไม่นับว่ายากลำบากอะไรแต่ยังไม่รับปากเขาขอฟังขอเรียกร้องของนังหนูให้จบเสียก่อนถ้ารับปากไปแล้วจะให้กลับคำคงยาก นังหนูนี้เ้าเล่ห์ใช่ย่อย
"ฉันขอให้ฉันมีความสามารถด้านการแพทย์สมุนไพร มีความฉลาดสามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วและมีความสามารถเดิมของของฉันด้วยได้ไหมท่านเทพ"เพราะยุคที่เธอฝันเห็นนั้นช่างยากลำบากเธออยากจะมีทักษะและความรู้ด้านการแพทย์ติดตัวไปด้วยชีวิตินี้เธอมีแต่ความรู้ด้านธุรกิจเท่านั้น
เมื่อเห็นว่าท่านเทพชรานิ่งเงียบไม่เอ่ยปากรับคำขอหรือบอกปัดเยว่หลิวอิงเลยเอ่ยถามอีกฝ่าย
"ฉันขออีกข้อได้ไหมคะท่านเทพ"เธอเอ่ยเสียงหวาน ความไม่พอใจของเธอมันจางหายั้แ่ที่ท่านเทพให้มิติกับเธอแล้วเมื่อท่านเทพไม่กล่าวอะไร เธอก็บอกความ้าของเธอข้อสุดท้าย
"ฉันขอให้พี่ซงหลานจำเื่ราวของเราในภพนี้ได้ได้หรือไม่ท่านเทพ แล้วก็ขอให้ท่านบอกปีในยุคนั้นว่าฉันต้องไปอยู่ในภพนั้นปีไหนบอกแค่คร่าวๆก็ได้ฉันจะได้เตรียมตัวรับมือได้ถูก"เยว่หลิวอิงเอ่ยขอสิ่งที่เธอ้าข้อสุดท้ายเธอจะได้เตรียมตัวรับมือกับสถานการณ์ เตรียมสิ่งของเพื่อการทำธุรกิจและช่องทางการทำเงินของเธอเธออยากวางแผนอนาคตให้กับตัวของเธอเอง
"หมดแล้วใช่ไหมสิ่งที่เ้า้า" เทพชราเอ่ยถาม เขากำลังขบคิดข้อเสนอที่นังหนูเรียกร้องมา
"ท่านเทพตกลงไหมคะ"เยว่หลิวอิงสบมองท่านเทพชรา พลางคิดว่าข้อเสนอที่เธอเสนอไปต้องมีบางข้อที่ท่านเทพชราตรงหน้าไม่ตอบรับแน่ๆเพราะสังเกตจากสีหน้าเรียบเฉยของท่านเทพชราตรงหน้าถ้าไม่ได้เธอก็จะเปลี่ยนข้อเรียกร้อง ยังไง์ก็ต้องชดเชยให้กับเธอ
"ข้าให้มิติไร้ขอบเขตกับเ้าให้เ้ากลับไปหาสามีของเ้าแต่สิ่งที่เ้าเรียกร้องมาเพิ่มคือ ูเาที่อุดมสมบรูณ์น้ำตกวิเศษ ความรู้ด้านการแพทย์และสมุนไพรอันนี้ข้าให้เ้าได้เพราะมันไม่ขัดต่อกฎของ์แต่ว่าข้าจะลดขนาดมิติของเ้าเหลือเพียง 60 หมู่เท่านั้น"เทพ์ตอบรับข้อเรียกร้องของหญิงสาว เขาไม่อาจให้ทุกอย่างตามที่อีกฝ่ายร้องขอโดยเฉพาะข้อสุดท้าย
"ส่วนข้อสุดท้ายข้าบอกได้แค่เ้าจะเข้าไปในภพนั้นในยุค70 ส่วนจะปีไหนข้าบอกไม่ได้และความทรงจำของสามีของเ้าข้าคืนให้เขาไม่ได้ มันผิดต่อกฎของ์"เทพชราเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและเฉียบขาด
เยว่หลิวอิงสบตากับท่านเทพชราในสมองกำลังขบคิดถึงสิ่งที่ตนเองได้มา จากมิติที่ไร้ขอบเขตจะเหลือเพียง 60 หมู่นั้นไม่รวมูเาอีกหนึ่งลูกที่อุดสมบรูณ์ แล้วก็
จะได้ไปใช้ชีวิตในยุค 70 แต่ไม่รู้ว่าปีไหน แค่นี้ก็ถือว่าท่านเทพเมตตาต่อเธอแล้ว
แต่ถ้าไม่ลองยื่นข้อเสนอเพิ่มเติมก็คงเสียชื่อนักธุรกิจอย่างเธอเป็แน่
"งั้นฉันขอเงินสดที่เป็ทรัพย์สินส่วนตัวของฉันติดตัวไปด้วยได้หรือไม่ท่านเทพ"ในเมื่อคำร้องขอข้อสุดท้ายถูกปัดตกเธอถึงยื่นข้อเสนอใหม่ให้ท่านเทพชราพิจารณาทันที
เทพชรามองหญิงสาวที่ยื่นข้อเสนอให้อีกครั้งนังหนูนี้มันสมกับเป็นักธุรกิจจริงๆเทพชรารับรู้จากสายตาว่าหญิงสาวตรงหน้านั้นไม่คิดจะเรียกร้องอะไรเพิ่มอีกใจเธอคิดเรียกร้องแค่สามข้อเท่านั้นซึ่งทำให้ท่านเทพพึ่งพอใจเธอรู้จักประมาณตนและรู้ว่าเธอควรและไม่ควรเรียกร้องมากเกินไป
"ให้ได้ไม่มากมายเมื่อเทียบกับเงินที่เ้ามี"เยว่หลิวอิงก็พอจะเข้าใจ อย่างน้อยก็มีเงินหยวนติดตัวไปในมิติ ส่วนจะได้มาเท่าไหร่นั้นก็แล้วแต่ท่านเทพจะเมตตาต่อเธอ
"ขอบคุณท่านเทพ"เยว่หลิวอิงไม่คิดจะยื่นข้อเรียกร้องอะไรเพิ่มเติมอีก เธอได้มิติมา ได้น้ำตกวิเศษได้เงิน ได้ความรู้เธอคิดว่ามันเพียงพอแล้วที่เธอจะมีชีวิตรอดในยุคข้าวยากหมากแพงอาหารขาดแคลน ข้าวมีค่ายิ่งกว่าทองคำ
ท่านเทพ์มองหญิงสาวตอบรับข้อเสนอด้วยความพึ่งพอใจ
"เอาละจากนี้เ้ามีเวลาแค่ 7วัน ไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเมื่อถึงเวลาข้าจะส่งเ้าไปอีกภพหนึ่ง"
"ขอบคุณมากๆนะคะท่านเทพ"เยว่หลิวอิงเอ่ยออกมา ถึงจะมาช้าก็ดีกว่าไม่มาอย่างน้อยเธอก็ยังมีโอกาสกลับไปหาพี่อิงซงหลานของเธอ
"ฝันไปหรอเนี่ย"เธอพึมพำกับตัวเอง ในความฝันนั้นช่างเหมือนจริง เธอได้พบกับท่านเทพซึ่งก็คือชายชราแต่ไม่รู้ว่าเทพองค์ไหน
"สงสัยจะยึดติดกับความฝันเพ้อเจ๋ออะไร หลิวอิงตั้งสติหน่อย" เธอพยายามบอกตัวเองให้ตั้งสติก่อนจะลุกเดินเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น
แล้วเธอก็พบว่าหลังมือขวาของเธอมีรอยสักรูปดอกยวี่หลานฮวา(ดอกจำปี) เยว่หลิวอิงนึกถึงเื่ราวในความฝัน แม้มันแทบจะเป็ไปไม่ได้แต่เธอก็ขอภาวนาให้มันเป็ความจริง
เพราะมันเป็หนทางเดียวที่เธอจะได้กลับไปอยู่กับสามีเธออีกครั้ง
เยว่หลิวอิงมองที่รอยสักรูปดอกยวี่หลานฮวาก่อนจะหยิบโฟมล้างหน้าขึ้นมาและนึกภายในใจว่าเก็บเพียงเท่านั้นหลอดโฟมล้างหน้าที่อยู่ในมือของเธอก็หายไป
เยว่หลิวอิงเบิกตากว้าง ใจเธอเต้นแรงจากนั้นก็เอาสิ่งของอื่นๆเข้าไป เพียงแต่หยิบหรือแตะแล้วนึกในใจว่าเก็บหรือเอ่ยออกมาว่าเก็บ สิ่งของก็จะหายไป
และถ้าจะนำออกมาก็เพียงนึกถึงสิ่งของที่จะนำออกมาเท่านั้นเยว่หลิวอิงร้องออกมาด้วยความดีอกดีใจนั้นหมายความว่าสิ่งที่ท่านเทพชราผู้นั้นบอกเป็ความจริง
"จะเข้าไปในมิติยังไง?"เธอเอ่ยออกมาด้วยความสงสัยเธอพยายามนึกว่าตัวเองเข้าไปแต่เข้าไปไม่ได้ พูดว่าเข้าไปในมิติก็เข้าไปไม่ได้
"มันยังไงกันแน่"เธอพึมพำกับตัวเองก่อนจะเอามือซ้ายลูบรอยสักบนหลังมือข้างขวาแล้วก็นึกในใจว่าจะเข้ายังไง
พรึ่บ...
"อ้าว เข้ามาแล้วหรอ?"เธอบอกกับตัวเองบทจะง่ายก็ง่ายจากนั้นเธอเอามือซ้ายััที่รอยสักแล้วพูดว่าออก เธอก็พบว่าเธออยู่ที่ห้องน้ำเช่นเดิม
"ฮ่าๆ ๆ ขอบคุณท่านเทพขอบคุณท่านจริงๆ" เยว่หลิงอิงเอ่ยขอบคุณท่านเทพชราที่ให้มิติกับเธอมา
เยว่หลิวอิงเข้าไปสำรวจมิติที่ได้มาจากท่านเทพเธอพบว่านอกจากพื้นที่ทุ่งหญ้าโล่งๆ ยังมีูเาสองลูกแล้วก็มีลำธารไหลผ่านอากาศในมิติยังบริสุทธิ์
เธอมองเห็นูเาที่มีไกลออกไปเพียงแค่เธอนึกว่า้ามาที่ถูเขา เธอก็มาปรากฎตัวทีตีนเขาูเาลูกนี้อุดมสมบรูณ์จริงๆ มีสมุนไพร มีดอกไม้ มีน้ำตกอีกด้วย
นอกจากนี้ท่านเทพยังเมตตาให้บ้านของเธอมาอีกด้วยโชคดีมากจริงๆ
ขอบคุณ์ที่ไม่ทอดทิ้งเธอเธอจะไม่โกธรเคืองท่านเทพชะตาที่ทำให้เธอต้องทนทุกทรมานถึงสามปีเยว่หลิวอิงสำรวจมิติจนพอใจ จากนั้นเธอก็กลับออกมา
เธอมีเวลาบนโลกนี้อีกแค่ 7 วันเท่านั้นเธอโทรเรียกเลขาคนสนิทให้เขามาพบเธอที่บ้านจัดการยกเลิกตารางนัดหมายทั้งหมดที่มีในออกไป
จากนั้นเธอเขียนรายการต่างๆลงบนไอแพดก่อนจะอ่านทบทวนดูว่ารายการที่เธอ้านั้นครบถ้วนหรือไม่ถ้ามีสิ่งไหนที่นึกได้เธอก็จะจดมันลงไปเพิ่ม
เธอไม่จำเป็ต้องรีบร้อนออกไปซื้อของสิ่งแรกที่เธอสั่งคือให้เลขาเช่าโกดังสินค้าขนาดใหญ่เธอรู้จักกับเ้าของห้างสรรพสินค้า และเ้าของธุรกิจที่ผลิตสินค้าต่างๆหลายราย
พวกเครื่องนอก ฟูก ผ้าห่ม ผ้านวมผ้าเช็ดตัว ผ้าปูที่นอน หมอน พวกชุดเครื่องนอนต่างๆ เธอให้เลขาของเธอจัดการให้โดยบอกว่าด่วนที่สุด
"บอสครับผมจัดการเื่โกดังสินค้าเรียบร้อยแล้วนะครับ ส่วนเื่รายการของที่บอสบอกผมให้ผู้ช่วยผมจัดการให้แล้ว พรุ่งนี้ของจะไปส่งที่โกดังครับ"
"ขอบคุณมากนะเฟยเฟย"เยว่หลิวอิงบอกกับเลขาคนสนิท เฟยเฟยนั้นเติบโตมาที่บ้านเด็กกรำพร้าเช่นเดียวกันกับเธอเธอเองก็รักเขาเหมือนกับน้องชายคนหนึ่ง
"เรียกตัวต้าจินกลับมาหน่อย"เธอบอกกับเลขาคนสนิท ต้าจินเองก็เหมือนน้องชายของเธอ เธออยากเจอเขาก่อนจะไปจากโลกนี้ทุกอย่างที่เธอมีเธอคงยกให้เฟยเฟยกับต้าจินส่วนเงินคงบริจาคให้กับบ้านเด็กกรำพร้าและมูลนิธิต่างๆเพื่อทำประโยชน์
"ได้ครับผมจะเรียกตัวเขากลับ คิดว่าคงอีกวันสองวันถึงจะกลับมาถึง" เธอพยักหน้าให้เธอเข้าใจว่าต้าจินคงต้องใช้เวลาเคลียร์งานสักพัก
"นายไปทำงานเถอะมีอะไรก็ตัดสินใจแทนฉันได้เลย" เยว่หลิวอิงบอกกับเลขาคนสนิทเธอมองเขาด้วยสายตาเชื่อมั่น ในตัวของเฟยเฟยถึงแม้จะมีคำถามแต่ก็ไม่ได้ถามออกมาเขาคิดว่าผู้ที่เขารักเหมือนพี่สาวนั้นคงเหนื่อยกับงานและอยากพักผ่อน
เขาเองก็อยากให้เธอพักผ่อน เขารับรู้เื่ราวในชีวิตของอีกฝ่ายเป็อย่างดีเขารู้ดีว่าพี่สาวคนนี้นั้นเข้มแข็งแค่ไหน ถ้าเป็เขาเขาคงไม่เข้มแข็งเหมือนอย่างเธอ
"ไว้ต้าจินกลับมาผมจะนัดให้มากินข้าวที่บ้านบอสด้วยกันดีไหมครับ"
"อืม ดีๆ"เยว่หลิวอิงยิ้มให้เฟยเฟย ตอนนี้อยู่ที่บ้านของเธอและไม่มีคนอื่นไม่จำเป็ต้องวางมาดอะไรเธอเคยบอกให้เฟยเฟยเรียกเธอว่าพี่สาวแต่อีกฝ่ายไม่ยอมเรียก บอกว่าเรียกบอสดีแล้วเธอเองก็พอจะรู้ความคิดของเขาเลย แค่รู้ในใจว่าเธอรักเขาเหมือนน้องชายก็พอแล้ว
"บอสมีอะไรโทรบอกผมได้เลยนะครับเดี๋ยวผมจัดการให้"
เมื่อเลขาคนสนิทจากไป เยว่หลิวอิงก็หยิบไอแพดขึ้นมาเธอกดสั่งของมากมาย เรียกได้ว่าหมดเงินไปหลายล้านหยวนภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง
ของที่เธอสั่งก็เป็พวกจักรยาน วิทยุนาฬิกาทั้งแบบแขวนและนาฬิกาข้อมือ จากนั้นก็สั่งมอเตอร์ไซด์ สามล้อ รถจิบรถรุ่นเก่าที่เหมาะสำหรับยุค 70
ใน่บ่ายเธอออกจากบ้านมายังแหล่งค้าส่งที่ใหญ่ที่สุดเป้าหมายของเธอก็คือ ข้าว ไม่ว่าจะเป็ข้าวที่มีคุณภาพดี ข้าวเหนียว ข้าวไรเบอรี่ข้าวกล้อง เธอสั่งไปอย่างละ 5 ตัน
จากนั้นไปสั่งพวกแป้งไม่ว่าจะเป็แป้งสาลี แป้งข้าวโพด ธัญพืชจำพวกถั่วเขียว ถั่วเหลือง ถั่งลิสง น้ำตายทรายขาว น้ำตาลทรายแดงน้ำผึ้ง เธอสั่งแบบยกลังไปเลย โดยสั่งอย่างละ 300 ลัง
จากนั้นก็ไปสั่งพวกเครื่องปรุงและน้ำมัน สั่งแบบยกลัง เพื่อสะดวกต่อการขนยายและจัดเก็บเรียกได้ว่าเธอแทบจะเหมาโกดังสินค้าสำหรับค้าส่งไปเกือบหมดเธอชำระเงินและบอกที่อยู่สำหรับจัดส่ง นั้นคือโกดังที่เธอเช่าเอาไว้นั้นเอง
เยว่หลิวอิงหยิบไอแพดขึ้นมากจากนั้นขีดรายการที่เธอจัดการเรียบร้อยออก
วันที่สองของการเตรียมตัวเธอเดินนัดพบผู้จัดการห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่มีสาขามากมายเธอยื่นรายการสินค้าที่เธอ้าให้กับเขา ไม่ว่าจะเป็เครื่องครัวอย่างดี อุปกรณ์ทำครัวพวกสบู่ ครีมอาบน้ำ ยาสระผม พวกนมกล่อง น้ำผลไม้ ไวน์ เหล้า วิกกี้ น้ำดื่มผ้าอนามัย ของใช้อื่นๆอีกมากมายเธอให้เขาเอาไปส่งที่โกดังของเธอ
"มากมายขนาดนี้เลยหรือครับคุณเยว่"ผู้จัดการเห็นรายการก็อดที่จะถามไม่ได้
"ค่ะรอบนี้จะบริจาคครั้งใหญ่ ยังไงก็รบกวนคุณผู้จัดการกู้แล้ว" เธอบอกกับอีกฝ่ายเธอยกเื่บริจาคมาอ้าง ปกติเธอก็สั่งสินค้าจากทางเขาไปบริจาคทุกปีอยู่แล้ว
"ไม่รบกวนเลยครับสินค้าทุกรายการจะจัดส่งไปภายในสามวันครบตามจำนวนที่คุณเยว่้าแน่นอนครับ"เมื่อได้ยินเขาบอกแบบนั้นเธอก็สบายใจ เธอเดินซื้อของพวกชุดเครื่องสำอางเธอเลือกแบรนด์สินค้าที่เธอใช้อยู่เป็ประจำ เลือกเอาเฉพาะของที่เธอใช้เท่านั้น
เธอจะเอาไปใช้เองไม่ได้เอาไปขายเธอเลยเลือกซื้อไปไม่มากแค่หมดสต๊อกที่ทางร้านนั้นมีเองส่วนเื่รายได้เมื่อไปอยู่ที่โน้นเธอก็พอจะคิดหาช่องทางทำเงินได้ ในยุคที่ขาดแคลนอาหารเครื่องอุปโภค บริโภค ใช่ว่ามีเงินแล้วจะซื้อได้ ต้องมีคูปองด้วย
การค้าขายนั้นถือเป็เื่ผิดกฎหมายจะมีเพียงแค่สหกรณ์และห้างสรรพสินค้าของรัฐเท่านั้นที่ขายสินค้าได้เยว่หลิวอิงเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองต้องไปอยู่ในยุค 70 ปีไหน ถ้า่ปลายปีทุกอย่างจะผ่อนปรนมากขึ้นการค้าขายเริ่มเปิดกว้าง มีการซื้อขายที่ดินเธอเล็งเห็นถึงการเติบโตของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์
จากนั้นเธอไปสั่งผลิตสบู่ล็อตใหญ่ในเมื่อพื้นที่ในมิติมีจำกัดเธอก็คิดจะสร้างรายได้ด้วยสบู่ในยุคนั้นสบู่น่าจะราคาก้อนละ 2-5 หยวนเลย มันมีขนาดเล็กสามารถเก็บได้จำนวนมากเธอสามารถสต๊อกและนำมันออกมาทำให้เงินให้กับเธอได้
เยว่หลิวอิงสั่งผลิตสบู่หอมนับจำนวนหลักล้านก้อนจากทางโรงงานผลิตเธอจ่ายเงินและให้เวลาผลิตแค่ 4 วัน ตอนนี้ช่องทางทำเงินก็มีแล้ว
ต่อไปก็เป็เื่อาหารการกินของเธอเธอไปที่โรงเชือด สั่งเนื้อหมู เนื้อวัว เนื้อแกะ อย่างละ 100 ตัวให้โรงเชือดแยกส่วนต่างๆและจัดส่งให้เธอที่โกดังสินค้า
จากนั้นก็ไปสั่งไก่และเป็ด ปลาอีกอย่างละ 500 ตัว
ส่วน่เย็นเธอกลับมาที่บ้านจัดการของในมิติและของที่บ้านเธอไม่ว่าจะเป็ทองคำ เครื่องเพชรนาฬิกาแบรนด์ดังของเธอ ของมีค่าอื่นๆที่เธอให้เข้าไปอยู่ในมิติเพราะบ้านให้มิตินั้นมีแค่บ้านและฟอนิเจอร์และตู้เปล่าๆเท่านั้น
เธอเลยต้องจัดการทุกอย่างกวาดทุกอย่างที่อยู่ในบ้านของเธอเข้าไปอยู่ในมิติกว่าจะเสร็จเล่นเอาเธอเหนื่อยกว่าที่คิด เพราะบ้านของเธอมีของเยอะโดยเฉพาะชั้นใต้ดิน เธอชอบดื่มไวน์และกาแฟมากๆ
พรุ่งนี้เธอจะต้องไปนำเมล็ดกาแฟมาเพิ่มแล้วก็ติดตั้งระบบโซล่าเซลล์ให้กับบ้านของเธอในมิติ
วันที่ 3 ของการเตรียมตัวของบางทุกอย่างที่เธอสั่งเริ่มทยอยมาส่งในโกดังจนครบเกือบหมดแล้ววันนี้เธอจะต้องไปสั่งอุปกรณ์การเกษตร
เธอเดินทางไปยังแหล่งอุปกรณ์การเกษตรครบวงจรขนาดใหญ่จัดการยื่นรายการที่เธอ้าและจ่ายเงินให้เขานำไปส่งให้เธอที่โกดังเธอสั่งทุกอย่างั้แ่เมล็ดพันธุ์ พืช ผัก ต้นไม้ ทั้งไม้ประดับ ไม้ผลดอกไม้นานาชนิด
จากนั้นเธอไปสั่งเมล็ดกาแฟจากร้านที่เธอสั่งประจำเธอชอบดื่มมากโดยเฉพาะกาแฟนำเข้าจากบราซิล แล้วก็จากยุโรปเธอสั่งทางร้านมากหน่อยให้เขาส่งไปที่บ้านของเธอ
------