รักยุ่งๆ มุ่งรักแค่เพียงเธอ_End

        “แกจะลาออกจากงานเลยอย่างงั้นเหรอ!!?? คิดดีแล้วเหรอ!!??......”

        เสียงรมย์ชลีเอ่ยถามวิภวา เมื่อหญิงสาวทั้งสองนัดกันออกมานั่งชิวๆ ที่ร้านกาแฟ เพื่อพูดคุยสารทุกข์สุขดิบกัน และเพื่อบอกเล่าเรื่องราว ในสิ่งที่วิภวาได้ตัดสินใจแล้วให้รมย์ชลีได้รับรู้ ซึ่งสิ่งนั้นก็ทำให้รมย์ชลีประหลาดใจ และเป็นห่วงวิภวาอยู่มิใช่น้อยเลย

        ก็จะไม่ให้เป็นห่วงได้ยังไงกัน เรื่องลาออกจากงานไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เป็นเรื่องของรายได้ในแต่ละเดือนเลยนะ งานที่ทำอยู่นี้ ก็พึ่งจะได้กลับไปเริ่มงานอีกครั้ง จากที่ต้องถูกพักงานไป

        หากว่าตอนนี้วิภวามีงานใหม่แล้ว ก็ไม่เป็นไรหรอก รมย์ชลียังพอคลายความเป็นห่วงได้บ้าง แต่นี่วิภวาไม่มีงานใหม่มารองรับ ถ้าออกจากงานเดิมมาอย่างนี้แล้ว หากหางานใหม่ไม่ได้จะทำยังไง งานไม่ใช่จะหากันได้ง่ายๆ ด้วยในตอนนี้

        “อืม! ฉันคิดดีแล้ว”

        “แต่แกยังไม่มีงานใหม่เลยนะ”

        คำตอบหนักแน่นของวิภวา ทำให้รมย์ชลีอดพูดขึ้นมาอีกไม่ได้ ด้วยความสงสัยอย่างหนัก เพราะจากท่าทางของเพื่อน ดูจะไม่เป็นเดือดเป็นร้อน ในเรื่องการลาออกจากงาน หรือรายได้และภาระค่าใช้จ่ายนี้สักเท่าไหร่เลย

        “คือพี่ชัสเขาอยากให้ฉันไปทำงานกับเขา ไปเป็นคนดูแลเขาเวลาที่เขาไปถ่ายหนังถ่ายโฆษณา หรือไปง่ายอื่นๆ อะไรงี้”

        “โห... นี่จะไม่ให้ห่างตัวเลยว่างั้นเถอะ แหมๆๆ ไม่ค่อยเลยนะพี่ชัสนี่ นี่เขาเรียกว่าคนคลั่งรักของแท้เลยนะเนี้ย! ฮ่าๆๆ”

        เมื่อรมย์ชลีได้ยินว่าวิภวาจะไปเป็นคนดูแลเตชัส ก็ให้คลายความเป็นห่วงลงไปจนหมดสิ้น และได้พูดแซวๆ อย่างที่เห็นๆ มา คือตั้งแต่ที่เตชัสตกลงเป็นแฟนกับวิภวา เตชัสก็ถึงขนาดให้วิภวาย้ายไปอยู่ด้วยกัน แล้วนี่ยังให้ไปทำงานด้วยอีก หากไม่เรียกว่าคนคลั่งรัก แล้วจะเรียกว่าอะไรได้อีก

        “บ้า!! คลั่งรงคลั่งรักอะไรยะ ไม่ใช่สักหน่อย พี่เขาก็แค่ไม่อยากให้ฉันไปคอยดูแลคนอื่นๆ อยากให้มีคนดูแลเขาคนเดียวก็เท่านั้นเอง”

        วิภาวทำเป็นพูดไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ยอมรับอย่างที่รมย์ชลีพูดออกมา แต่ในใจก็อยากจะให้เตชัสเป็นอย่างนี้ไปตลอด เพราะอย่างนี้เธอรู้สึกว่าเขาดูแล ใส่ใจ และห่วงใยเธอมาก จึงอยากจะให้เธอคอยอยู่เคียงข้างตลอดเวลา ไม่ว่าจะตอนอยู่บ้านหรือตอนทำงาน

        ซึ่งวิภวาไม่รู้สึกเบื่อหรือไม่ชอบ ที่จะต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลา เธอคิดว่าเธอเป็นประเภทที่ติดแฟนอะนะ และก็ดูเหมือนว่าเตชัสก็เป็นประเภทที่ติดแฟนด้วยเช่นกัน เวลาทำอะไรก็จะทำด้วยกัน และก็ให้มีความสุขทุกครั้ง

        “นี่แหละ เขาเรียกว่าคนคลั่งรักแหละแก!!!!!!......”

        “แกก็พูดไปนั่น”

        รมย์ชลียืนยันหนักแน่น ว่าที่เตชัสเป็นอยู่นั้นคืออาการของคนคลั่งรัก ขณะพูดก็ทำหน้าล้อเลียนวิภวาไปด้วย ซึ่งก็ทำให้วิภวาเขินอายจนหน้าแดง จึงส่งค้อนให้ไปวงหนึ่งอย่างเสียมิได้

        “อะๆ นั่นพี่วิชมาแล้ว”

        วิภวาที่นั่งหันหน้าให้ประตู เห็นวิชรัชเดินเข้ามาภายในร้าน จึงเฉไฉพูดบอกให้รมย์ชลีได้รับทราบ และก็ทำให้หยุดการสนทนาเรื่องที่กำลังพูดคุยกันอยู่ไปในทันที โดยรมย์ชลีหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังเดินมาที่โต๊ะ

        “รอนานไหมจ้ะเมียจ๋า”

        O_O……*O*

        วิชรัชเดินยิ้มมาที่โต๊ะที่สองสาวนั่งกันอยู่ เมื่อเดินเข้ามาใกล้รมย์ชลี เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้มลงไปจุมพิตที่ศีรษะหนึ่งที แล้วเอ่ยด้วยความพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดา

        แต่คนที่ได้ยินไม่รู้สึกว่าปกติธรรมดาเลยสักนิด เพราะต่างคนก็ต่างทำตาโต หันไปมองหน้าวิชรัชพร้อมๆ กัน โดยรมย์ชลีนั้นหน้าแดงและมองวิชรัชตาเขียวปัด ส่วนวิภวามองหน้าคนทั้งสองด้วยสายตาคาดไม่ถึง แกมอย่างรู้มากถึงมากที่สุด ว่าคืออะไรยังไงกันสองคนนี้

        “อีตาพี่วิช บอกแล้วว่าอย่าเรียกอย่างนี้!!!!!!”

        “เดี๋ยวนะ... เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อกี้ฉันได้ยินว่า เมียจ๋า นี่มันหมายความว่ายังไงยะแก!!??”

        ยังไม่ทันที่รมย์ชลีจะต่อว่าวิชรัชจบดี วิภวาก็จ้องมองรมย์ชลีตาเขม็ง และถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัยในทันที โดยสายตาที่จ้องมอง ก็คาดคั้นเอาความจริงจากเพื่อนเต็มที่และให้ได้

        “เอ่อ!!... พี่ขอไปสั่งเครื่องดื่มก่อนนะ”

        วิชรัชกล่าวจบก็เดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์หน้าตาเฉย โดยปล่อยให้วิภวาคาดคั้นเอาความจากรมย์ชลีไป แต่จริงๆ ตัววิชรัชนั้นไม่คิดจะปิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับรมย์ชลีอยู่แล้ว

        “ว่าไงยะ!!... พูดมาเลยว่าแกกับพี่เขาไปถึงไหนกันแล้ว”

        “ก็แหม!!... ก็นะ......”

 ๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘

อุต๊ะ!!... เรียกเมียออกสื่อ นี่ไม่รู้ว่าคู่ใครคลั่งรักมากกว่ากันนะเนี้ย คิคิคิ.......... โปรดติดตามอ่านกันในตอนหน้านะคะ ^_^