เช้าวันรุ่งขึ้น ดินดำตื่นนอนแต่เช้ามาทำธุระส่วนตัว เป็เวลา 6:20 น. ดินดำที่ทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้วเขาก็ล็อคอินเข้าเกม จากที่คำนวณเวลาแล้วเขาต้องไปเอาแผ่นป้ายไม้ ที่ฝากให้ npc รับซื้อ เขาไปที่จัตุรัสการเมือง ไปหา npc เพื่อไปรับแผ่นป้าย ดินดำได้แผ่นป้ายไม้ครบตามจำนวนที่เขา้าคือ 150 แผ่น เพราะจำนวนเงินที่เขามีน้อย ถ้าเขามีเงินมากกว่านี้เขาคงจ้างวานให้ npc รับซื้อให้ได้มากกว่านี้ แผ่นป้ายทั้งหมดรวมกับที่เขามีอยู่ตอนนี้เขามีแผ่นป้ายรวม 213 แผ่น ดินดำรู้สึกพอใจขณะที่เขากำลังจะออกจากเกมเพื่อจะไปทำงานของเขา เขาก็นึกถึงน้ำใสหากคงจะดีถ้าบอกข้อมูลให้เธอได้รับรู้ ดินดำคิดอย่างนั้น เขาเข้าไปดูในเมนูเพื่อนตอนนี้น้ำใสlevel 9 แล้วเธอไม่ได้ออนไลน์ ดินดำจึงส่งข้อความทางแชทไว้ให้เธอ
[ สวัสดีคุณน้ำใส เื่เมื่อครั้งก่อนนั้นคุณไม่ต้องคิดอะไรมาก ตอนนี้ผมมีข้อมูลมาบอก เกี่ยวกับแผ่นป้ายไม้ที่ได้รับตอนเสร็จภารกิจ นั่นคือตั๋วสุ่มกาชาที่จะถูกจัดขึ้นในอีกไม่กี่วันในเกม ตอนนี้ผู้คนยังไม่รู้ถ้าคุณสนใจคุณรับซื้อเก็บรวบรวมไว้ได้ ถ้ามีคนรู้เมื่อถึงตอนนั้นคงไม่มีใครขายให้แล้วล่ะ ] ดินดำ
หลังจากส่งข้อความแชทได้แก่น้ำใส่แล้วดินดำก็ออกจากเกม แล้วออกไปกินข้าว นั่งรอเวลาเพื่อที่จะไปทำงานก่อสร้าง ที่ที่ดินดำมาทำงานอยู่นั้นเป็หมู่บ้านจัดสรรใกล้กับตัวเมือง ที่กำลังสร้างบ้านแต่ละหลังเป็บ้าน 2 ชั้น จุดที่ดินดำมาทำงานนั้นมีทั้งเสียงรถที่วิ่งไปมาเสียงเครื่องไฟฟ้าที่กำลังทำงาน และที่ยิ่งไปกว่านั้นคือเสียงของเวป ที่กำลังคุยโม้เกี่ยวกับในเกมแบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ดินดำก็ทำงานก่ออิฐแล้วคุยกับเวปเกี่ยวกับในเกมไปเรื่อยั้แ่เช้าจนถึงเที่ยง ส่วนมากดินดำจะเป็คนรับฟังซะมากกว่า
เวลาพักเที่ยงทั้ง 2 ที่กำลังกินข้าวอยู่ เวปก็กินไปดูสมาร์ทโฟนไป
[ เออเฮ้ยดินดำเรารู้แล้วว่าไอ้แผ่นป้ายไม้ที่ได้รับตอนเสร็จภารกิจนั้นมันคืออะไร มันคือของในอีเว้นฉลองการครองราชย์ของพระาา แผ่นป้ายไม้นั้นสามารถนำไปสุ่มกาชาได้ที่หน้ากิลของแต่ละเขต ถ้ามี 100 ใบสามารถได้รับสิทธิพิเศษในการไปเลือกอาวุธในคลัง หรือเลือกสกิลบางอย่างในคลัง หรือไม่ก็แลกเงินทอง ได้โดยตรง แต่จำกัดแค่ 1 คนต่อครั้ง น่าเสียดายจังตอนนี้เรามีอยู่ 34 ใบเอง ใครบ้าที่ไหนจะมีถึง 100 ใบวะ อีเว้นท์ดันเริ่มั้แ่ตอนนี้เที่ยงวันถึงแค่เที่ยงคืนของวันนี้ใครบ้าที่ไหนจะไปหาธันวาตั้ง 100 ใบ แล้วนายละมีกี่ใบดินดำ] เวปพูดขณะปากกินตาดูโทรศัพท์พร้อมกับคุยกับดินดำ โดยที่เวปนั้นไม่รู้ว่าคนที่อยู่ข้างบนเขานั้นมีมากกว่าสองร้อยใบ
[ก็มีอยู่ประมาณ 200 กว่าใบเห็นจะได้ ] ดินดำ
[ไอ้ขี้โม้ เห็นทีกลับไปถึงบ้านต้องรีบไปทำภารกิจซะแล้ว] เวป เวปนั้นนึกว่าดินดำนั้นพูดเล่นเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรแล้วดูสมาร์ทโฟนต่อขณะที่ปากกำลังกินข้าวเที่ยงอยู่ ไม่นานเวลาพักเที่ยงของทั้งสองก็หมด ถึงเวลาทำงานใน่บ่าย
ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้น 3-4 ชั่วโมง น้ำใสตื่นนอนแล้วไปทำธุระส่วนตัวเสร็จ ก็มากินข้าวพร้อมกับอินดี้ที่มาหาเธอั้แ่เมื่อวาน เนื่องเพราะน้ำใสกับอินดี้นั้นเป็เพื่อนที่รู้จักกันมาั้แ่เด็กๆ จึงรู้จักนิสัยใจคอกันเป็อย่างดี หลังจากกินข้าวเสร็จทั้ง 2 ก็กลับเข้าห้อง ตอนนี้เป็เวลา 9:07 น.แล้วล็อคอินเข้าเกม เพราะมีปัญหากับเพื่อนน้ำใสกับอินดี้เลยไม่ได้เข้าเกมั้แ่เมื่อวาน
น้ำใสที่เข้ามาในเกมสักพักเขาก็พบกับข้อความที่ดินดำ ทิ้งไว้ให้ผ่านทางแชทเธอจึงเปิดอ่านดู เธอนั้นเข้าใจความหมายและความหวังดีของดินดำในทันที แล้วเธอก็แชทหาอินดี้
[นี้ยัยอินดี้ เธอรู้หรือเปล่าว่าแผ่นป้ายไม้ที่ได้รับตอนเสร็จภารกิจนั้นคืออะไร ] น้ำใส
[ ไม่รู้เธอรู้เหรอ ฉันก็สงสัยอยู่ว่ามันเอาไว้เพื่อทำอะไร] อินดี้
[ ฉันได้ข้อมูลจากเพื่อนมา ตอนนี้อย่าเพิ่งไปทำภารกิจ รีบมาหาฉันด่วนแล้วหาเงินมาด้วยเยอะๆ] น้ำใส
[เออๆจะไปเดี๋ยวนี้แหละ แล้วเพื่อนที่เธอว่า ยัยฟ้า ยัยเมย์ หรือยัยเจนล่ะ ] อินดี้
[ ไม่ใช่ทั้งสามคน ] น้ำใส
[ ไม่ใช่ทั้ง 3 คนแล้วใครอีกล่ะเธอไปมีเพื่อนั้แ่ตอนไหนอีก หรือว่าเธออย่าบอกนะว่า เพื่อนที่เธอว่ามานั้นคือผู้ชายที่ชื่อดินดำนั้น ] อินดี้ น้ำใสเงียบไปสักพัก
[ เออใช่เขานั่นแหละ ] น้ำใส
อินดี้เมื่อมาถึงเธอเห็นน้ำใสยืนคอยเธออยู่เธอจึงเข้าไปหา เธอยืนจ้องหน้าน้ำใสแล้วเธอก็เริ่มพูดหยอกแหย่
[ ฮันแน่เดี๋ยวนี้ร้ายนะ เพียงเพราะผู้ชายเธอถึงกลับไม่สนใจเพื่อนๆเลยนะ ั้แ่ตอนไหนกันเพื่อนที่ขี้อายของฉันเปลี่ยนไป หา เหือ ] อินดี้พูดแหย่น้ำใส จนน้ำใสอายน้ำใสจึงหันหน้าหนีเปลี่ยนเื่คุย
[ หยุดเลยยัยอินดี้ ที่สำคัญกว่านั้นตอนนี้เธอมีป้ายไม้นั่นกี่อัน ] น้ำใส
[ก็หลังจากที่ให้เธอไปแลกเปลี่ยนกับน้ำชาสมุนไพรพื้นบ้านนั้นตอนนี้ก็เหลืออยู่ 26 แผ่น ] อินดี้
[ แล้วตอนนี้เธอมีอยู่เงินเท่าไหร่ ] น้ำใส
[ ก็ไม่มาก 16,370 บาท เธอจะทำอะไรมันเกี่ยวข้องอะไรกับไอ้แผ่นป้ายนั่น ] อินดี้พูดด้วยความสงสัย
[ ก็แผ่นป้ายไม้นี้มันคือตั๋วสุ่มกาชา ซึ่งตอนนี้ผู้คนยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร เราสามารถซื้อมาเก็บสะสมไว้ได้ ตามข้อมูลที่เขาบอกมา ถ้าเก็บได้ 100 แผ่นป้ายจะสามารถแลกของวิเศษได้จากพระาา ก็ประมาณนี้แหละ ตอนนี้กับฉันมีอยู่แค่ 22 แผ่น เราก็เลยต้องเปิดร้านรับซื้อ ] น้ำใส
[ อ๋อแบบนี้ก็เจ๋งไปเลยนะสิในอนาคตเราอาจจะอยู่ในอันดับท็อปของประเทศหรือไม่ก็ของโลกเลยก็ได้ แล้วเราจะซื้อในราคาเท่าไหร่ ] อินดี้
[ จากที่เราเอาแผ่นป้ายไปแลกกับน้ำชาสมุนไพรพื้นบ้าน กับนายดินดำฉันว่าเราสามารถซื้อได้ในราคาแผ่นละ 150 บาท เธอคิดว่าเป็ไง] น้ำใส
[ ราคาก็ฝันว่าซื้อได้ถูกมากสำหรับซื้อตั๋วกาชา กับเงินที่ฉันมีอยู่ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันน่าจะหาซื้อได้ 100 ใบเป็อย่างน้อย ] อินดี้
[ ฉันเองก็มีเงินเท่าๆกับของเธอนั่นแหละ งั้นเราจะรออะไรอยู่อีกละ เราจะไปเช่าแผงตั้งร้านค้ารับซื้อ แล้วก็ฝากให้ npc รับซื้อให้อีกทางหนึ่ง ฉันว่าเราคงได้ครบตามจำนวนที่เรา้า ] น้ำใส
หลังจากที่ทั้งสองคุยตกลงกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองที่ได้รับมอบหมาย โดยพวกเธอนั้นแยกกันรับซื้อและแถมยังจ้าง npc ให้รับซื้อให้อีกทางหนึ่งด้วย พวกเธอหาซื้อได้ไม่ถึงครึ่งวันภายในเกมพวกเธอก็ได้เป็ป้ายไม้ มาครบตามจำนวนที่พวกเธอพอใจ
เวลาเที่ยงวันก่อนที่ดินดำและเวปจะพักกินข้าวกันอยู่นั้น ภายในเกมน้ำใสและอินดี้ก็นัดเจอกัน หลังจากพอใจในในจำนวนที่การรับซื้อแผ่นป้ายไม้ ภายในเมืองเขตทางตะวันออก สองสาวได้นัดเจอกันที่หน้าร้านขายอาหารแห่งหนึ่ง
[ไงยายน้ำใสเธอได้มากี่แผ่น] อินดี้
[ ฉันได้มา 113 แผ่นแล้วเธอล่ะอินดี้ ] น้ำใส
[ ฉันได้มา 109 แผ่น มันใช่ตามพี่ไอ้ผู้ชายที่ชื่อดินดำนั้นบอกจริงเหรอรอบนี้ฉันลงทุนไปเยอะเลยนะ ] อินดี้
[ ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันเขาก็คงไม่โกหกฉันหรอกมั้ง ] น้ำใส
ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น ก็มีขบวนพาเหรดเกิดขึ้นภายในเมือง เสียงดนตรีจากขบวนพาเหรดพร้อมกับทหารที่เดินพาเหรดพร้อมเพียงกันอย่างสวยงาม แล้วระบบก็ประกาศแจ้งให้พูดเล่นทุกคนได้รับรู้ เป็การแจ้งเตือนเด้งขึ้นที่หน้าของผู้เล่นทุกคน
[ ประกาศจากระบบ อีเว้นท์ฉลองการครองราชย์ได้เริ่มขึ้นแล้ว แผ่นป้ายไม้ที่ได้รับจากภารกิจ สามารถนำไปสุ่มแลกกาชาได้ที่หน้ากิลนักผจญภัยของแต่ละสาขา ขอให้ทุกท่านสนุกกับการรวบรวมแผ่นป้ายไม้ เวลานับถอยหลัง 60 ชั่วโมง]
หลังจากที่ได้อ่านประกาศจากระบบและรู้เกี่ยวกับอีเว้น สองสาวก็พากันรีดร้อนะโโลดเต้นกันใหญ่ เหมือนถูกหวยรางวัลที่ 1 ก็ไม่ปาน เกิดเป็เสียงผู้คนที่พูดถึงและเสียดายแผ่นป้ายที่ขายไปกันดังไปทั่วเมือง
[ เสียดายจังฉันเพิ่งขายไปเมื่อกี้นี้ผ่านไปยังไม่ถึง 5 นาทีเลยด้วยซ้ำตั้ง 12 แผ่น]
[ของฉันขายไปตั้ง 15 แผ่นได้แค่แผ่นละ 150 บาทเอง]
[ ดีแล้วหน้ายังขายได้แผ่นละ 150 ฉันขายั้แ่แผ่นละ 100 บาทโน่น]
[ใครกันที่เป็คนรับซื้อหรือว่าเป็พวก GM ]
[ เฮ้ยพวกแกน่ะจะมามัวเสียดายมันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะเว้ย รีบไปทำภารกิจดีกว่ามีเวลาตั้ง 60 ชั่วโมงคงจะได้มาสัก 10 20 แผ่น ]
[ใช่ๆฉันก็ว่าแบบนั้นรีบไปทำภารกิจกันดีกว่าเรา]
ผู้คนภายในเมืองต่างก็พากันรีบเร่งไปทำภารกิจ คงไม่พูดถึงก็ไม่ได้เกี่ยวกับผู้คนที่รับซื้อแผ่นป้ายไปก่อนหน้านี้ ส่วนสองสาวที่สงบสติอารมณ์กันได้แล้ว
[ เออนี่ยัยนำใส่เธอไม่สงสัยบ้างเหรอเกี่ยวกับไอ้คนที่ชื่อดินดำนั่น ทั้งเื่เกี่ยวกับน้ำชาสมุนไพรพื้นบ้านแล้วทำแถมยังเื่แผ่นป้ายไม้นี้อีก เขาเป็ GM หรือลูกของ GM อะไรทำนองนี้เปล่าวะ ] อินดี้พูดด้วยความสงสัย
[ ก็ไม่รู้หรอกนะตามที่เขาบอกเขานั้นเป็แค่คนงานก่อสร้าง ] น้ำใส
[ หาา เป็คนงานก่อสร้างเนี่ยนะ ใช่หรือเปล่าไม่ใช่ว่าเธอปิดบังอะไรฉันบอกนะ ] อินดี้
[ ปิดบงปิดบังอะไรกันไม่มี ดูจากเวลาที่เขาออนเมื่อเช้านี้จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้ออนไลน์เลย ฉันคิดว่าเขาคงทำงานอยู่ เขาอาจจะเป็ GM หรือไม่ก็คนงานก่อสร้างก็เป็ได้ ]น้ำใส
[ มิน่าล่ะถึงได้ชอบเขา เขายังโง้นเขาอย่างนี้ นายดินดำอย่างโน้นนายดินดำอย่างนี้ ] อินดี้พูดหยอกจะเอานใส
[ ชอบเชิบที่ไหนกัน เราก็แค่ทำธุรกิจซื้อขายด้วยกันก็แค่นั้น ] น้ำใสพูดด้วยท่าทางยังอาย
สองสาวคุยกันเล่นอยู่สักพักก็พากันแยกย้าย ไปทำภารกิจเพื่อที่จะหาแผ่นป้ายเพิ่ม สวนทางของดินดำและเวปนั้นก็ถึงเวลาลงงาน่บ่าย ขณะที่ทำงานดินดำนั้นรู้สึกเบื่อหน่ายกับเว็ป ที่พูดเกี่ยวกับเกมไม่หยุดไม่หย่อน ั้แ่ที่ได้เล่นเกมเส้น ทางชีวิตลิขิต มานี้ไอ้เ้าเวปนี้ก็มีเื่มาพูดไม่ซ้ำกันสักเื่ และตอนนี้เวปนั้นอยากจะกลับบ้านไปเล่นเกมทำภารกิจเพื่อหาแผ่นป้ายใจจะขาด จนเวลาก็ได้ล่วงเลยมาถึง่เย็นเวลาเลิกงาน 17:00 น. เวปงั้นเร่งรีบกลับบ้านก่อนโดยที่ไม่บอกดินดำเลยสักคำ โดยปกติแล้วทั้งสองจะกลับบ้านพร้อมกันเพื่อที่จะไปเล่นพับจี rov ดินดำนั้นกลับถึงห้องเวลา 18:00 น เขานั้นต้องเข้าไปในตลาดเพื่อไปหาของกินและของใช้กว่าจะมาถึงห้องก็ใช้เวลาไป 1 ชั่วโมง พอมาถึงห้องเขาก็กินข้าวอาบน้ำ เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นๆเขาก็ล็อกอินเข้าเกม
ดินดำที่เข้ามาในเกมแล้วเวลาภายในเกมอยู่ที่ประมาณ่เที่ยง เขาไปทำภารกิจที่ฟาร์มของลุงนาย ภารกิจทำฟาร์มทั่วไปอีก 7 ภารกิจ ก็ได้เงินมา 2,100 บาทEXP 350 แผ่นป้ายไม้อีก 7 แผ่น เขาก็เลื่อนเป็ level 9 พอถึงตอนค่ำเขาก็กลับเข้าเมืองแล้วทำน้ำชาสมุนไพรพื้นบ้านขาย จำนวน 45 ขวด ขายให้เวปป้าไป 5 ขวดในราคา 100 บาทในราคากันเอง ดินดำไปเปิดร้านค้าแผงลอยขายที่หน้ากิลนักผจญภัยเขตทางใต้ เขานำน้ำชาสมุนไพรพื้นบ้าน 40 ขวดไปตั้งขาย การขายในเขตพื้นที่นั้นจะขายไม่ดีเท่ากับขายที่จัตุรัสกลางเมืองที่ซึ่งรวบรวมทั้ง 4 เขตเอาไว้ เนื่องเพราะดินดำยังทำใจไม่ได้เกี่ยวกับเื่เพื่อนที่มากับน้ำใสที่มาว่าใส่เขา เขาจึงตั้งร้านค้าแผงลอยขายที่หน้ากิลนักผจญภัยเขตทางใต้ เขาใช้เวลาขายทั้งคืนกว่าจะหมด 40 ขวด
รุ่งเช้าของอีกวันภายในเกม ผู้คนต่างก็เร่งรีบไปทำภารกิจ เวลาของอีเว้นเหลือเพียงแค่ 12 ชั่วโมง ตอนนี้ดินดำนั้นมีแผ่นป้ายไม้อยู่ 220 แผ่นป้าย เขาคิดไว้ว่าจะทำภารกิจถึงแค่่เที่ยงแล้วเขาก็จะนำป้ายทั้งหมดไปสุ่มกาชา เขาก็เดินทางออกจากเมืองไปหาลุงนายเพื่อไปทำภารกิจ เนื่องจากภารกิจทุบทำลายหินและภารกิจอย่างอื่นไม่มี มีเพียงแค่ภารกิจเดียวคือ ภารกิจทำฟามทั่วไป ท่านจงไปถอนหญ้าพรวนดินหว่านเมล็ด
ดินดำรับภารกิจทำฟาร์มทั่วไปมา 7 ภารกิจเขาคาดว่าคงเสร็จทันตอนเที่ยงแน่นอน ด้วยการมีพลังกายที่สูงและเลเวลที่เพิ่มขึ้น การทำฟาร์มทั่วไปนั้นเป็เื่ง่ายสำหรับเขา เขาทำภารกิจทั้ง 7 เสร็จทั้งหมดก่อนถึงเวลาเที่ยง เขาก็กลับมายืนยันภารกิจกับคุณนาย
[ พ่อหนุ่มดินดำเ้านี้ก็ช่างทำให้ข้าใได้ทุกวันเลยน่ะ เ้าเองก็แข็งแกร่งขึ้นทุกวันในวันข้างหน้า เ้าคงจะเป็นักผจญภัยที่ยอดเยี่ยมได้แน่ๆ ] ลุงนาย
ภารกิจทั้ง 7 ของเขาก็ได้รับการยืนยัน เขาได้รับเงินจำนวน 2,100 บาท EXP 350 แผ่นป้ายไม้ 7 แผ่น ดินดำก็ยังคงอยู่ที่ level 9 ดังเดิมขาดอีกนิดหน่อยทำภารกิจอีก 3-4 ภารกิจก็จะเลื่อนขึ้นเป็เร็ว 10
[ ขอบคุณครับขอบคุณสำหรับคำอวยพร ] ดินดำ
ดินดำกล่าวอำลาจากลุงนายแล้วเดินกลับเข้าเมือง ตามเส้นทางที่ไปยังเมืองถูกเสียบไปด้วยตรงกันฉลองครองราชย์ของพระาา แสงแดดที่กระทบกับใบหน้ายามกลางวัน และเสียงจั๊กจั่นที่ดังเลไรมา พร้อมกับเสียงพรุที่ดังเป็่่ บรรยากาศแบบนี้เปรียบดังเหมือนดินดำได้ไปท่องเที่ยว ดินดำที่เดินมาตามทางก็ผ่านกำแพงเมืองเขตทางใต้เข้ามายังตัวเมือง ภายในเมืองตอนกลางวันนั้นถูกแต่งแต้มไปด้วยธงหลากสีและและขบวนพาเหรดที่ดังกระทึกครึกโครม
ดินดำที่เข้ามาภายในเมืองแล้วก็มุ่งหน้าไปยังกิลนักผจญภัย เพื่อที่จะไปใช้แผ่นป้ายไม้ในการสุ่มกาชา