กลิ่นอายของความทะเยอทะยานอบอวลไปทั่วขุนเขาพยัคฆ์คำรณ ที่นี่คือ สำนักศึกษาพยัคฆ์คำรณ สถานที่ๆประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ถูกจารึกและขัดเกลาด้วยหยาดเหงื่อของเหล่าหน่อเนื้อเชื้อไขั อาคารที่พักและหอตำราถูกสร้างขึ้นด้วยไม้หอมราคาแพง หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบเงาวับที่สะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่ายจนดูราวกับเกล็ดัทองที่ทอดตัวยาวไปตามแนวเขา ลานกว้างที่ปูด้วยหินอ่อนสีขาวนวลถูกล้อมรอบด้วยรูปปั้นสัตว์อสูรในตำนาน ทั้งกิเลนที่สง่างามและพยัคฆ์ที่ดุดัน สื่อถึงพลังอำนาจที่ไหลเวียนอยู่ในสายเืของศิษย์ทุกคนที่เหยียบย่างเข้ามา
ทว่าที่มุมอับสายตาทางทิศตะวันออก ใต้ต้นหลิวพันปีที่กิ่งก้านเหี่ยวเฉาทิ้งตัวลงมาราวกับม่านกั้นโลกภายนอก หลี่เฟยหลงนั่งนิ่งอยู่บนม้านั่งหินที่ผุพังจนตะไคร่น้ำเกาะกินจนมองไม่เห็นสีเดิม
ชุดศิษย์สีหม่นของเขาดูแปลกแยกท่ามกลางอาภรณ์ผ้าไหมทอมือปักดิ้นทองของคนอื่นๆ มันเป็ชุดที่ผ่านการซักซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเนื้อผ้าบางเบา และมีรอยปะชุนที่แขนเสื้ออย่างประณีตด้วยฝีมือของแม่นมเหวิน เฟยหลงก้มหน้าลง สายตาจับจ้องที่ปลาย กระบี่นิลกาฬ ในมือ กระบี่เล่มนี้ดูไร้ราศีที่สุดในสำนัก มันเป็เพียงแท่งเหล็กสีดำสนิท ไร้ลวดลายสลัก ไร้ซึ่งด้ามกระบี่ที่ประดับด้วยหยกหรือมรกตและไม่มีแม้แต่พู่ไหมที่บ่งบอกศักดิ์ศรีและชาติตระกูล
เขาใช้ปลายฝักกระบี่เขี่ยผืนดินที่เปียกชื้นจากน้ำค้างยามเช้า วาดเป็รูปรอยเกล็ดัที่แตกสลายไปตามหน้าดิน พลางปล่อยให้ห้วงคำนึงลอยย้อนกลับไปยังความทรงจำอันแสนเ็ปในคืนที่เขาต้องจากจวนอ๋องมา...
"จวนอ๋องของเราเหลือเพียงเปลือกที่ผุพังแล้ว เฟยหลง" เสียงของบิดา “หลี่จางเย่ว” ยังคงดังก้องอยู่ในมโนสำนึก บิดาผู้เคยเป็ท่านอ๋องผู้เกรียงไกร บัดนี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ในห้องโถงที่ลมหนาวพัดลอดรอยแตกของฝาผนังเข้ามาได้ สายเืของพวกเขาถูกลดทอนบรรดาศักดิ์ลงทุกรุ่นจนมาถึงขั้นรองสุดท้าย หากเฟยหลงไม่สามารถดำรงฐานันดรหรือเลื่อนขั้นขึ้นมาได้ ชื่อของเขาก็จะเป็ชื่อสุดท้ายที่ปรากฏในทำเนียบราชวงศ์ "กระบี่นิลกาฬเล่มนี้... และวิชา 'พิชิตั' คือสิ่งเดียวที่ข้าจะมอบให้เ้าได้" บิดายื่นห่อผ้าเก่าๆ ให้ด้วยมือที่สั่นเทาและผอมแห้ง "มันอาจดูเหมือนเศษเหล็กในสายตาผู้ที่มีปราณัฟ้าหรือพยัคฆ์อัคคี แต่จงจำไว้... ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดคือผู้ที่รู้จักการเร้นกาย ใช้มันเพื่อรักษาเกียรติยศสุดท้ายของตระกูลเรา"
"ดูนั่นสิ... ไอ้กระจอกนั่งเขี่ยดินหาอาหารอยู่ล่ะ"
เสียงหัวเราะเยาะหยันที่แหลมสูงดึงเฟยหลงกลับมาจากความเงียบ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นในทันที แต่เขาััได้ถึงความร้อนที่เริ่มแผ่ซ่านเข้ามาในอาณาเขตใต้ต้นหลิว เป็ความร้อนที่มาพร้อมกับกลิ่นกำมะถันจางๆ
การปรากฏตัวของ หลี่กวง องค์ชายจากวังบูรพาผู้มั่งคั่งและเย่อหยิ่ง มาพร้อมกับบริวารที่เป็เชื้อพระวงศ์ระดับสูงกลุ่มหนึ่ง หลี่กวงสวมชุดศิษย์สีขาวบริสุทธิ์ขลิบทองคำ บนบ่าของเขามีร่างจำแลงของ “หมาป่าเพลิง” ขนาดย่อมที่ดวงตาแดงฉานราวกับถ่านร้อน มันแยกเขี้ยวส่งเสียงขู่ในลำคอตามอารมณ์ของผู้เป็นาย
"ข้าล่ะสงสัยนักว่ากรมราชวงศ์ปล่อยให้คนที่มีปราณเช่นเ้า เข้ามาสวมชุดศิษย์สำนักเดียวกับพวกข้าได้เช่นไร?" หลี่กวงก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าเฟยหลง พร้อมกับใช้รองเท้าหนังกวางราคาแพงบดขยี้รูปรอยที่เฟยหลงวาดไว้บนดินจนเละ "ป้ายหยกสีเทาที่เอวเ้าน่ะ... มันช่างดูสกปรกตาเมื่อมาอยู่บนลานหินอ่อนแห่งนี้จริงๆ"
เฟยหลงยังคงนิ่งเฉย เขาเพียงแต่กระชับมือที่กุมกระบี่นิลกาฬให้แน่นขึ้น กลุ่มควันสีเทาจางๆ ที่ลอยอ้อยอิ่งรอบตัวเขามันดูไร้ทิศทางและเบาบางเสียจนเหมือนไอหมอกยามเช้าที่กำลังจะถูกแสงอาทิตย์แผดเผา
"เ้าไม่มีลิ้นสินะ หรือว่าความยากจนมันอุดปากเ้าไปเสียแล้ว?" หลี่กวงเริ่มรุกรานหนักขึ้น เขาใช้เท้าเขี่ยฝักกระบี่นิลกาฬอย่างดูแคลน "กระบี่ดำทื่อๆ เล่มนี้ก็เหมือนเ้า... ไร้แสงสว่างและไร้ค่า ข้าล่ะอยากรู้นักว่าถ้าข้าหักมันทิ้งเสียตรงนี้ เ้าจะยังกล้าเงยหน้าสบตาพวกข้าอยู่หรือไม่?"
ความเย็นะเืแล่นพล่านจากนิ้วมือที่ััเหล็กนิลกาฬเข้าสู่ขั้วหัวใจ เฟยหลงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาของเขาไม่ได้ฉายแววโกรธเกรี้ยว แต่มันลุ่มลึกและสงบนิ่งจนคนมองรู้สึกอึดอัด "กระบี่เล่มนี้หนักเกินกว่าที่คนอย่างท่านจะยกไหว องค์ชายหลี่กวง"
"เ้าว่าเช่นไรนะ?!" หลี่กวงหน้าแดงก่ำด้วยความอัปยศ ปราณหมาป่าเพลิงบนบ่าขยายร่างใหญ่ขึ้นทันที "เ้ากล้าดูิ่ข้าต่อหน้าผู้อื่นเช่นนั้นหรือ? องค์ชายตกอับที่ปราณยังไม่เป็รูปร่างอย่างเ้า มีดีแค่ปากจริงๆ!"
บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวด้วยคลื่นความร้อนที่แผ่ออกมา หลี่กวงไม่ได้เตือนเป็ครั้งที่2 เขาสะบัดฝ่ามือออกไปเบื้องหน้า ปราณเพลิงรูปหมาป่าพุ่งทะยานเข้าหาเฟยหลงราวกับดาวตกสีเพลิงแรงกดดันนั้นทำให้กิ่งหลิวที่เคยเหี่ยวเฉาถึงกับลุกไหม้เป็จุลในพริบตา
เฟยหลงรู้ดีว่าร่างกายของเขาเป็รองอย่างมหาศาล เขาจึงเลือกที่จะพึ่งพาเพียงสิ่งเดียวที่ฝึกฝนมานับหมื่นครั้ง แกร๊ก! เสียงชักกระบี่นิลกาฬดังขึ้นขึ้นเขาไม่ได้สะบัดกระบี่ออกไปปะทะตรงๆ แต่กลับก้าวเท้าถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อเปิดรัศมี
”เพลงกระบี่พิชิตั!!“
ใบกระบี่ดำสนิทวาดเป็วงกลมซ้อนกันเบื้องหน้า กลุ่มควันสีเทาของเฟยหลงพุ่งเข้าหาคมดาบ แต่มันไม่ได้สร้างพลังทำลายล้างเพิ่มขึ้น กลับกัน มันเริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็ "กำแพงสุญญากาศ" จางๆ
ท่วงท่านี้คือ ัซ่อนกาย มันคือการใช้ความว่างเปล่าเข้าสยบความมีอยู่ เมื่อกรงเล็บเพลิงปะทะกับใบกระบี่ เสียงะเิที่ควรจะดังสนั่นกลับกลายเป็เสียง ฟู่! เหมือนเหล็กแดงจัดถูกจุ่มลงในน้ำเย็นจัด ปราณหมาป่าเพลิงที่ดุดันกลับถูกแรงเหวี่ยงที่มองไม่เห็นฉุดลากให้เบี่ยงออกไปด้านข้าง พลังเพลิงทำลายล้างที่ควรจะขยี้หน้าอกของเฟยหลง กลับถูก "สะบัด" ทิ้งลงไปบนพื้นหินอ่อนด้านหลังจนแตกกระจายเป็วงกว้าง!
หลี่กวงชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่ปล่อยปราณออกมาสั่นสะท้าน เขาไม่เคยเห็นวิชาที่สามารถ 'เบี่ยง' พลังอสูรได้สมบูรณ์แบบเช่นนี้มาก่อน
ทว่า... ความจริงก็คือความจริง
ปราณควันสีเทาของเฟยหลงนั้นเบาบางเกินไป กำแพงสุญญากาศที่เขาสร้างขึ้นเริ่มพังทลายลงเมื่อเจอแรงกดดันมหาศาลที่ตามมาเป็ระลอก2 พลังเพลิงที่เหลืออีกหลายส่วนที่เขาสลายไม่หมดพุ่งเข้ากระแทกอกของเขาอย่างจัง
อั่ก! เฟยหลงกระเด็นลอยไปกระแทกโคนต้นหลิวใหญ่ ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนถูกไฟแผดเผาจากภายในไปถึงปอด เือุ่นๆ ไหลทะลักออกมาจากปาก กระเซ็นลงบนใบกระบี่นิลกาฬที่ปักอยู่ข้างกาย
ในวินาทีที่หยดเืัักับเนื้อเหล็กสีดำ กระบี่นิลกาฬกลับส่งเสียงครางแ่เบาที่ได้ยินเพียงแค่เขาคนเดียว มันเริ่มดูดซับเืนั้นเข้าไป และส่งความสั่นะเืที่หนักอึ้งกลับมายังมือที่สั่นเทาของเขา ความหนักนั้นไม่ใช่เพียงน้ำหนักของวัตถุ แต่มันคือน้ำหนักของปราณที่เริ่ม "ก่อตัว" อย่างประหลาด
"วิชาขยะ!" หลี่กวงคำรามพลางเดินเข้ามาใกล้ แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร "แค่สะบัดพัดพลังข้าออกไปได้นิดหน่อยก็นับว่าเก่งแล้วสำหรับไส้เดือนอย่างเ้า ราชนิกุลตกอับอย่างไรก็คือตกอับ เ้าไม่มีแม้แต่แรงจะยกกระบี่ขึ้นมาอีกแล้ว!"
หลี่กวงรวบรวมปราณเพลิงครั้งสุดท้ายไว้ที่ฝ่ามือขวา มันสว่างโร่ราวกับดวงอาทิตย์ย่อมๆ "ข้าจะช่วยปิดตำนานราชนิกุลสายเืขยะอย่างเ้าเอง!"
เขาสะบัดฝ่ามือเพลิงตรงเข้าที่จุดตายของเฟยหลงที่นั่งพิงโคนต้นไม้ไว้อย่างไร้ทางสู้ เฟยหลงหลับตาลง กอดกระบี่นิลกาฬไว้แน่น เขาพร้อมจะใช้ท่าแลกชีวิตตามคำสอนสุดท้ายของพ่อ...
แต่แล้ว ในพริบตาก่อนที่ความตายจะมาเยือน บรรยากาศรอบข้างที่เคยร้อนระอุกลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นะเืที่บาดลึกถึงกระดูก กิ่งหลิวที่เคยติดไฟกลับถูกเคลือบด้วยชั้นน้ำแข็งในชั่วพริบตา!
"สำนักศึกษาแห่งนี้มีกฎห้ามฆ่าแกงกันระหว่างพี่น้อง... องค์ชายหลี่กวง ท่านลืมไปแล้วหรือ?"
1K
