เมื่อได้กลับมาพบกันอีกครั้ง

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปไวเหมือนโกหก ฉันพึ่งรู้ว่าการได้อยู่กับใครสักคนที่เข้าใจ เห็นใจ อยู่เคียงข้าง มีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะและทุกข์สุขไปด้วยกันถึงแม้จะเป็๲เวลาอันแสนสั้นก็ตาม

"วันนี้ลดาทำอะไรกินนะ ซินชักอยากรู้แล้วสิ"  เขาพูดพลางเดินมาหาฉันขณะที่กำลังหยิบผักกาดขาว เต้าหู้ และหมูสับออกมาจากตู้เย็น คงเดาไม่ยากใช่ไหมว่าเป็๞เมนูอะไร ใช่.. ต้มจืดเต้าหู้ผักกาดขาวนั่นเอง ๻ั้๫แ๻่วันแรกจนถึงตอนนี้ฉันโชว์ฝีมือการทำอาหารอย่างตั้งใจและดูเหมือนว่าเขาติดใจเป็๞อย่างมากและกลายเป็๞ว่าฉันเป็๞แม่ครัวจำเป็๞ไปซะแล้ว การทำอาหารที่มีคนกินจนหมดเกลี้ยงแถมชมตลอดว่าอร่อยแบบนี้ฉันชอบ จะว่าบ้ายอก็ยอม

"ลดาจะทำต้มจืดเต้าหู้ผักกาดขาวกับยำหมูยอ ซินอยากจะกินอะไรเป็๲พิเศษไหม" 

"ซินกินอะไรก็ได้ เพราะทุกอย่างที่ลดาทำอร่อยหมด"  คนถูกชมอย่างฉันถึงกับยิ้มแก้มปริ ฉันไม่รอช้ารีบลงมือทำอาหารในเวลาอันรวดเร็วโดยมีผู้ช่วยยืนอยู่ข้างกายไม่เคยห่าง เมื่อทุกอย่างถูกจัดวางไว้บนโต๊ะอาหารเล็ก ๆ สำหรับสองที่นั่งเป็๞ที่เรียบร้อย  

“ลดา.. เราก็รู้จักกันมาก็นานพอสมควรแล้วนะ”   น้ำเสียง สีหน้าท่าทางดูจริงจังเป็๲พิเศษพลางสบตาฉันด้วยความตั้งใจ

“พูดตลกละ นานที่ไหนกันแค่ไม่กี่วัน”  ฉันเอ่ยพร้อมกับตักต้มจืดเต้าหู้ผักกาดขาวใส่จานให้กับเขา  

“ยัยบ๊อง ช่วยไหลไปตามหน่อยไม่ได้เลยหรือไง ขอร้องละพูดอะไรถ้าไม่เห็นด้วยก็อย่าขัด เธอมีหน้าที่ตอบแค่ตกลงเท่านั้นก็พอ เข้าใจนะ”  เสียงจิจ๊ะดังออกมาผ่านลำคอของซินแสดงออกถึงความไม่พอใจที่ถูกขัดใจ คนอะไรฉันตอบความจริงผิดด้วยเหรอ?

“ทำไมต้องบังคับให้ฉันต้องตอบตกลงด้วยล่ะ ขอตอบอย่างอื่นไม่ได้หรือไง”

“เถอะน่า..”  สายตาคมจับจ้องมายังใบหน้าฉัน แววตาที่เขามองมานั้นแปลกไปจากทุกครั้งและส่งผลทำให้หัวใจฉันเต้นแทบไม่เป็๲จังหวะกันเลยทีเดียว

“เออ.. ก็ได้”  เมื่อเห็นความตั้งใจจึงทำให้บุคลิกของฉันเปลี่ยนไปด้วย

“คือเราก็รู้จักกันมาสักพักหนึ่งแล้ว เธอดูแลฉันแทบจะทุกอย่าง ไม่ว่าจะเ๱ื่๵๹การเงิน อาหารการกินรวมไปถึงเสื้อผ้าและอื่น ๆ อีกมากมายรวมไปถึงเราออกไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดมันจะมากเกินไปไหมถ้าฉันจะขอเธอ..”

ตึก ตัก ตึก ตัก

ฉันรู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เขาพูดออกมาในแต่ละคำ ยิ่งประโยคสุดท้ายที่ซินเอ่ยอย่างช้า ๆ เหมือนตั้งใจจะเน้นความหมายให้ฉันเข้าใจก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเขินอายอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกับว่าเขากำลังจะขอฉันเป็๲..

“ลดา.. เป็๞แฟนกันนะ” 

"เอ๊ะ!"  ทำไมสิ่งที่ฉันคิดถึงเปล่งเสียงมาได้เนี่ย

"ฟึบ ฟับ"  เพื่อความแน่ใจฉันจับจ้องไปยังดวงตาคมของเขาอีกครั้ง เธอไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหมลดา? คำถามผุดขึ้นมาในหัวทันที

“เฮ้! ยัยบ๊อง.. เธอตอบฉันมาสักทีสิ”

“ตอบ.. ตอบอะไร?”

“ก็เมื่อกี้ฉันขอเธอ เป็๲แฟน เธอยังไม่ได้ให้คำตอบฉันเลย”

“-///-”

“นายขอฉันเป็๲แฟน”  ฉันพูดพลางชี้นิ้วมาที่ตัวเอง เหมือนโลกมีสองใบ เหมือนหลินปิงบินได้ เหมือนลิงจะออกลูกเป็๲คน เหมือน.. เหมือน.. เหมือนฉันอยากจะกรี๊ดออกมาดัง ๆ 

“ (-///-) (__) (-///-) (__) ”

“กรี๊ด~”

“โอ๊ย! นี่เธอจะกรี๊ดทำไมเนี่ย?”

“ก็นายขอฉันเป็๲แฟน”

“ก็ใช่น่ะสิ ว่าแต่เธอยังไม่ได้ตอบฉันเลย แล้วก็อย่าลืมว่าเธอมีคำตอบ แค่ ตกลง เท่านั้น”  บนใบหน้าของเขาในเวลานี้แดงระเรื่อไม่ต่างอะไรกับฉันสักเท่าไหร่ ว่าแต่ทำไมนะ.. ทางเลือกของฉันมีอยู่แค่คำตอบเดียว ช่างมันเถอะน่า ๻ั้๫แ๻่เกิดมาก็พึ่งจะถูกผู้ชายขอเป็๞แฟนมีหรือคนอย่างลดาจะปฏิเสธ

“ตกลง”  ฉันตอบเขาชัดถ้อยชัดคำ

“น่ารักที่สุด"

"-///-”  

คนตัวสูงกว่าจับมือฉันแน่นก่อนจะลุกจากเก้าอี้แล้วเข้ามาสวมกอดฉันไว้ก่อนที่ร่างกายของฉันจะค่อย ๆ ลอยจากพื้นแล้วซินก็เริ่มหมุนฉันจนรู้สึกเวียนหัวแต่มันเป็๞อะไรที่มีความสุขที่สุด ดีใจได้เพียงไม่ถึงนาทีฉันก็รู้สึกเจ็บจี๊ดบริเวณกึ่งกลางหน้าอกและเริ่มหายใจติดขัดเป็๞ระลอก ฉันกุมหัวไหล่ของคนที่เหวี่ยงฉันไปมาอย่างทรมาน ขณะที่เขาวางฉันลงบนพื้นฉันพยายามปรับสีหน้าให้เป็๞ปกติให้ได้มากที่สุดพลางฉีกยิ้มกว้างราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับร่างกายของตนเอง

“นับจากนี้เป็๲ต้นไปเราสองคนเป็๲แฟนกันแล้วนะ"  รอยยิ้มที่แผ่ไปถึงดวงตาเป็๲สัญลักษณ์ว่าเขามีความสุขเหลือเกิน 

“ซินจะดูแลลดาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ซินสัญญา..”  อย่ามาสัญญากับฉันเลยซิน ฉันกลัวว่าสักวันหนึ่ง ฉันเองจะเป็๞คนที่เดินจากนายไป ความคิดผุดขึ้นมาในหัว

"กินข้าวกันได้หรือยัง ต้มจืดเย็นหมดแล้วเนี่ย"

"ครับที่รัก"

"หืม. ฟังแล้วมันจั๊กจี้หัวใจอย่างบอกไม่ถูก"  เสียงหัวเราะของเราสองคนดังไปทั่วห้องก่อนจะลงมือกินอาหารที่อยู่ตรงหน้าและดูเหมือนว่าจะเป็๲มื้อที่อร่อยที่สุดเลยก็ว่าได้