เมื่อ 20 ปีที่แล้ว วันที่แคเซียร์โดนจับ
"ช่วยด้วย! ช่วยผมด้วย!"เสียงของเด็กร้องไห้ช่วยดังขึ้นกลางป่าที่เงียบสงบและแสงแดดที่ส่องมายังต้นไม้ใบหญ้า
"เอะ! เสียงคนร้องไห้ช่วยมาจากไหนนะ" แคเซียร์ที่ตอนนี้กำลังหาสมุนไพรอยู่ในป่าได้ยิน และตามต้นเสียงที่ได้ยินไป
เมื่อแคเซียร์ตามเสียงไป ก็พบกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ดูแล้วน่าจะอายุประมาณ 5 ขวบ ที่ตอนนี้กำลังตกน้ำ เธอเห็นจึงรีบวิ่งมาใช้เวทมนตร์ควบคุมกิ่งไม้ข้างๆบ่อน้ำมาพันตัวของเด็กชาย แล้วดึงขึ้นมาบนฝั่ง
เด็กชายขึ้นฝั่งได้ก็สําลักน้ำยกใหญ่ แคเซียร์จึงรีบเข้าไปช่วยเด็ก เมื่อเด็กหายสำลักน้ำแล้วจึงกล่าวกับแคเซียร์
"พี่สาวขอบคุณที่ช่วยนะครับ"
แคเซียร์"ไม่เป็ไรครับ"
"ว่าแต่เรามาอยู่ที่นี้ได้ไง ที่นี้ไม่น่าจะเข้ามาได้ง่ายๆนะ"
เธอรู้สึกแปลกใจ เนื่องจากตำแหน่งที่อยู่ตอนนี้ค่อนข้างไกลจากเมืองมาก เด็กตัวเล็กๆไม่น่าจะมีเหตุผลที่เข้ามาที่นี้
"ผมหนีมา"เด็กชายพูดด้วยความกลัว ตัวสั่น และหน้าก็เริ่มซีด
แคเซียร์จับที่ตัวของเด็กให้ใจเย็นลง"เธอหนีอะไรมา"
เด็กชาย"แม่มดครับ มันฆ่าท่านพ่อ ท่านแม่ของผม"
พูดจบเด็กชายก็โพล่กอดแคเซียร์ โดยที่แคเซียร์ไม่ทันตั้งตัว จากนั้นก็ร้องไห้ออกมาสุดเสียงจนป่าที่เงียบสงบดังไปด้วยเสียงร้องของเด็กชาย
เด็กชายกอดแคเซียร์แน่นกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว พร้อมกับพูดด้วยความโกรธแค้น "ผมจะฆ่าพวกมัน ผมเกียจแม่มด"
ตอนนี้เด็กชายกอดแคเซียร์ไว้แน่นมาก เธอจึงพูดกับเด็กชายด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นพร้อมกับกอดเด็กชายอย่างทะนุทะหนอม "ไม่เป็ไรแล้วนะ ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว"
สักพักเด็กชายก็ใจเย็นลง แล้วก็เริ่มพูดคุยกับแคเซียร์
เด็กชาย"ขอบคุณมากนะครับ พี่สาว ผมใจเย็นลงแล้ว"
"พี่สาวเป็นักเวทหรอครับ"เด็กชายเอียงคอและถามด้วยความสงสัย
แคเซียร์ชะงักไปครู่ ด้วยความคิดที่ว่า หากเราตอบไปว่าเป็แม่มดเด็กคนนี้คงจะกลัวเรา และแค้นเราแน่ เธอจึงตอบเด็กชายไปว่า"ใช่ครับ พี่สาวเป็นักเวท"
จากนั้นแคเซียร์ก็พาเด็กเดินไปยังเมืองที่เด็กวิ่งหนีมา เพื่อส่งให้ทหารหรือเ้าเมืองตามหาญาติ ระหว่างทางจึงคุยกันไปด้วย
แคเซียร์"ว่าแต่เธอชื่ออะไรหรอครับ"
เด็กชาย"ผมชื่อเท็ดครับ"
แคเซียร์"ฉันจะพาเธอไปส่งที่เมืองนะ ให้ทหารช่วยตามหาญาติให้"
เท็ดพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ด้วยหน้าตาที่ใครเห็นก็ต้องหลงรัก"แล้วพี่สาวละครับ หลังจากส่งผมแล้วจะไปไหนหรอครับ อยู่กับผมไม่ได้หรอครับ"
แคเซียร์ย่อลงไปลูบหัวเท็ดแล้วยิ้มด้วยลอยยิ้มที่อบอุ่นอย่างเอ็นดู"พี่สาวก็ต้องกลับบ้านครับ อยู่กับเธอตลอดไปไม่ได้หรอกนะ"
พูดจบเท็ดก็ทำหน้าเศร้า แล้วก็นำมือไปจับที่มือของแคเซียร์ที่กำลังลูบหัวอยู่ในขณะนั้นแล้วนำมือลงมาจับไว้ที่แก้มของตัวเอง ทำให้แคเซียร์ใและชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความน่ารักและไร้เดียงสาของเท็ด
เท็ด"พี่สาวดีกับผมมาก ผมไม่อยากให้พี่สาวไปเลยครับ"
แคเซียร์เกิดความลังเล่ห์ขึ้นมาชั่วหนึ่งแต่ก็เลือกที่จะเดินทางต่อ
ในขณะเดียวกันทางด้านอเล็กที่กำลังสำรวจที่คฤหาสห์ของเท็ด ก็พบแต่ซากปรักหักพังที่เกิดจากเพลิงไหม้ แล้วก็พบศพของคู่สามี ภรรยาไหม้เกรียมโดยที่ดูเหมือนทั้งสองจะกอดกันอยู่
อเล็กนั้นจึงรู้สึกเศร้าเสียใจเป็อย่างมาก เพราะคู่สามี ภรรยานี้เป็ญาติสนิทของเขา ซึ่งเป็ผู้มีพระคุณ และเขาก็คิดได้ว่าในคฤหาสหลังนี้ยังมีเด็กอยู่อีกคน เขาจึงให้ทหารรีบออกตามหา
คฤหาสนี้เกิดเพลิงไหม้จนไม่เหลือหลักฐานที่จะสืบต่อ มีเพียงเท็ดเท่านั้นที่เป็ผู้เห็นเหตุการณ์ในครั้งนี้
อเล็กได้ออกตามหาเท็ดรอบๆเมือง จนเห็นเด็กเดินมากับผู้หญิงคนหนึ่ง เขามองก็รู้ทันทีว่าผู้หญิงคนนั้นคือ แม่มด แถมพลังของเธอยังไม่ธรรมดาอีกด้วย
"แม่มด?"อเล็กได้พูดพึมพำขึ้นมาก่อนจะ สั่งให้ทหารล้อมไว้
"พวกคุณทำอะไรกัน ฉันแค่มาส่งเด็กคนนี้เท่านั้น"แคเซียร์พูดด้วยความใ
อเล็ก"แม่มดคิดจะทำอะไรกับเด็กนะ เด็กคนนั้นเป็หลานของฉัน"
แคเซียร์พูดอย่างงงๆ"หลานของคุณ?"
"งั้นก็ดีเลยฉันกำลังหาญาติของเด็กคนนี้อยู่"
อเล็กยิ้มอย่างมีเล่ห์กล ไม่พูดล้ำทำเพลงแล้วโจมตีด้วยเวทมนตร์ไปที่แคเซียร์โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว ข้างหลังเธอมีเท็ดอยู่ ทำให้เธอหลบไม่ได้และต้องฝืนกางบาเรียอย่างกะทันหัน เธอกางไม่ทัน!!! เธอจึงโดนเวทมนตร์ของอเล็กกระเด็นไปชนกับต้นไม้จนาเ็สาหัส
แคเซียร์รีบใช้ฮีลเพื่อรักษาอาการาเ็ของตน แต่อเล็กเหมือนจะไม่ยอมให้เป็อย่างนั้นจึงรีบให้ทหารเข้าจับกุมทันทีก่อนที่เธอจะใช้ฮีล
แคเซียร์ถามด้วยความแค้น"แก! แกจับฉันทำไม"
"ถ้ามันโดนเด็กจะทำยังไง"
อเล็ก"แกไม่ปล่อยให้เด็กเป็อะไรหรอก"
แคเซียร์ชะงักไปครู่ ก่อนจะก้มหัวอย่างรับชะตาและกัดฟันดัง กรอด "นี้แกใช้เด็กจับฉัน"
เมื่ออเล็กจับกุมแคเซียร์ได้แล้วก็กลับคฤหาสห์คาแป โดยพาเท็ดที่กำลังตื่นตระหนกกลับมาด้วย
อเล็กถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน"เราชื่อเท็ดใช่ไหม"
เท็ด"ช ใช่ครับ"
อเล็ก"ลุงอยากจะขอถามเื่ที่เกิดขึ้นที่คฤหาสห์ของเท็ดหน่อยนะ"
"ที่นั้นมันเกิดอะไรขึ้น"
อเล็กถามขึ้นมาอย่างนั้นทำให้เท็ดนึกถึงเื่ที่เลวร้ายที่เกิดขึ้นกับพ่อและแม่ของเขา ทำให้เขาเกิดตัวสั่นด้วยความกลัวขึ้นมา
อเล็กจึงจับตัวเท็ดให้ใจเย็นลง"ไม่เป็ไร งั้นลุงไม่ถามแล้วนะ"
เมื่อเห็นท่าทางของเท็ดเช่นนั้น ทำให้อเล็กคิดว่าที่คฤหาสห์นั้นมันคงไม่ใช่เหตุเพลิงไหม้ธรรมดาเป็แน่
อเล็ก"เอออ ว่าแต่เท็ดไปรู้จักกับแม่มดได้ยังไง"
เท็ดทำหน้างงๆ"แม่มด?"
"พี่สาวคนนั้นหรอครับ"
เท็ดพูดขึ้นมาเหมือนนึกอะไรได้"ใช่แล้ว! คุณลุงจับพี่สาวไปทำไมครับ"
"พี่สาวเขาช่วยผมไว้"
อเล็กได้ยินอย่างนั้นจึงใช้มือทั้งสองจับตัวเท็ดแล้วพูดว่า "เท็ด เธอเป็แม่มด เป็สิ่งมีชีวิตที่อันตราย"
เท็ดทำท่าทางตระหนก และสะบัดมือของอเล็กออก "ไม่จริง ผมไม่เชื่อ เธอไม่ใช่แม่มด"
เมื่ออเล็กเห็นท่าทางที่ดื้อรั้นของเท็ด คงพูดยังไงก็ไม่ฟังเป็แน่ เขาจึงใช้เวทมนตร์ทำให้เท็ดสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับแคเซียร์ไปจนหมด โดยเวทมนตร์นี้เป็เวทมนตร์ต้องห้ามจึงใช้พลังเวทค่อนข้างมาก เขาจึงไม่ค่อยอย่างใช้มัน ซึ่งทำให้เขาต้องใช้เวลาพักฟื้นถึง 2 ปีเต็ม
หลังจากอเล็กใช้เวทมนตร์กับเท็ดแล้ว ก็ทำให้เท็ดสลบไปถึง 2 สัปดาห์ หลังจากนั้นอเล็กจึงรับเท็ดเป็ลูกบุญธรรม
จบ บทที่ 3 เมื่อ 20 ปีที่แล้ว
โปรดติดตามตอนต่อไป
304
