บำเพ็ญสเน่หาอารามรัก

วันหนึ่งหลังจากเหตุการณ์ลับหลังฉากกั้นผ่านไปได้สองสัปดาห์ หลินซูได้ชวนหลี่หมิงกลับไปเยี่ยมบ้านเก่าของนาง เพื่อไปเยี่ยมเหมยฮวาที่อ้างว่าไม่ค่อยสบาย หลี่หมิงซึ่งเป็นคนใจดีและเคารพแม่ยายมากจึงตกลงไปด้วยกันทันที

เมื่อมาถึงบ้านเก่า หลี่หมิงก็พบเห็นเหมยฮวากำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขกด้วยสีหน้าซีดเซียวและดูอ่อนแรงผิดปกติ นางแสร้งทำเป็นหน้ามืดเป็นลมบ่อยครั้ง อ้างว่าร่างกายอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด และมักจะถอนหายใจด้วยความอ่อนแรงต่อหน้าหลี่หมิง

"ท่านแม่... ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ" หลินซูแสร้งทำเป็นกังวลใจ วิ่งเข้าไปประคองแขนของเหมยฮวาอย่างเป็นห่วง ขณะที่ชิงชิงก็คอยพยุงเหมยฮวาให้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างระมัดระวัง

เหมยฮวาโบกมืออย่างอ่อนแรง ใบหน้าซีดเผือดราวกับใบไผ่ที่กำลังจะเหี่ยวแห้ง "ข้าไม่เป็นอะไรมากหรอกหลินซู เพียงแต่รู้สึกว่าร่างกายอ่อนเพลียผิดปกติ" นางหันไปทางหลี่หมิงที่ยืนอยู่ด้วยสีหน้าเป็นห่วง ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลใจ "คุณชายหลี่หมิงเจ้าคะ... ข้าคิดว่าน้ำมนต์ที่ท่านนักพรตจ้าวหลงมอบให้คงจะหมดฤทธิ์แล้วกระมัง"

หลี่หมิงรีบเข้ามาประคองเหมยฮวาด้วยความกตัญญูและความเคารพ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วงอย่างแท้จริง "ท่านแม่ยายอย่าได้กังวลไปเลยขอรับ ข้าจะรีบส่งคนขึ้นไปอารามเทียนซานเพื่อขอให้นักพรตจ้าวหลงทำน้ำมนต์มาให้ท่านอีก" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจ

เหมยฮวาส่ายหน้าช้าๆ อย่างอ่อนแรง ราวกับแม้แต่การเขยื่อนศีรษะก็ใช้พลังงานมาก "ไม่ทันแล้วคุณชายหลี่หมิง" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังและเต็มไปด้วยความวิตกกังวล "ท่านนักพรตเคยกำชับข้าไว้ว่า หากน้ำมนต์หมดฤทธิ์แล้ว ผู้ที่จะสามารถรับพลังหยางจากท่านนักพรตมาถ่ายทอดให้ข้าได้นั้น จะต้องเป็นสตรีที่มีสายเลือดเดียวกันเท่านั้น" นางหยุดเล็กน้อย แสร้งทำเป็นไอเบาๆ ก่อนจะมองไปที่หลินซูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "ดังนั้น... มีเพียงหลินซูเท่านั้นที่จะสามารถขึ้นไปอารามเทียนซานเพื่อรับพลังหยางจากท่านนักพรตจ้าวหลงมาช่วยข้าได้"

หลี่หมิงขมวดคิ้วด้วยความสงสัยและความไม่เข้าใจ "แต่... เหตุใดจึงต้องเป็นหลินซูด้วยขอรับท่านแม่ยาย ทำไมไม่ใช่คนอื่น หรือทำไมข้าไม่สามารถไปแทนได้?"

เหมยฮวาถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยล้า "คุณชายหลี่หมิง ท่านไม่เข้าใจหรอกเรื่องพลังหยางและพลังหยินนี้มันซับซ้อนนัก" นางแสร้งทำเป็นไอเล็กน้อยและกดมือลงบนอก ราวกับกำลังทนทุกข์ทรมาน "เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับสายเลือด พลังชีวิต และการไหลเวียนของพลังงานในร่างกาย ข้าเองก็ไม่ค่อยสบายนักที่จะอธิบายให้ท่านฟังได้ทั้งหมด แต่ท่านจงเชื่อข้าเถิดว่านี่คือทางเดียวที่จะช่วยให้ข้าฟื้นฟูร่างกายได้"

หลินซูที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็แสดงความกังวลออกมาอย่างเหมาะสม "ท่านพี่คะ หากนี่เป็นทางเดียวที่จะช่วงท่านแม่ได้ ข้าก็ยินดีที่จะไป" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกตัญญูกตเวทิตา "ท่านแม่เลี้ยงดูข้ามาตั้งแต่เด็ก ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยท่าน"

ด้วยความกตัญญูและความห่วงใยในตัวแม่ยาย หลี่หมิงจึงไม่คิดสงสัยในคำอธิบายที่ฟังดูสมเหตุสมผล เขารีบจัดเตรียมรถม้าที่สะดวกสบายที่สุดและขบวนคุ้มกันอย่างดีที่สุด เพื่อให้หลินซูเดินทาง และให้ชิงชิงตามไปรับใช้นางเพื่อขึ้นสู่เทียนซานได้อย่างปลอดภัย

"ท่านแม่... ท่านพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้ากับชิงชิงจะรีบไปรีบกลับ" หลินซูกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นห่วงและเต็มไปด้วยความรับผิดชอบ แต่ในแววตาของนางกลับฉายแววตื่นเต้นระคนยินดีที่พยายามปกปิดไว้

ชิงชิงเองก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงใจ "นายหญิงไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ ข้าจะดูแลนายหญิงหลินซูอย่างดีที่สุด และจะไม่ให้เกิดอันตรายใดๆ ขึ้นกับท่าน"

หลังจากหลี่หมิงออกไปจัดเตรียมการเดินทาง เหมยฮวาและหลินซูก็มองหน้ากันแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย ความตื่นเต้นที่ได้กลับไปพบจ้าวหลงอีกครั้งทำให้หัวใจของหลินซูเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกจากอก

"ท่านแม่ช่างฉลาดยิ่งนัก" หลินซูกระซิบเบาๆ ด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชม "แผนการนี้ช่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีใครสงสัยเลย"

เหมยฮวาเอียงกายเข้าหาลูกสาว ดวงตาเปล่งประกายด้วยความพึงพอใจ "ข้าก็คิดถึงความสุขบนเทียนซานเช่นกัน ลูก" นางลดเสียงลงจนแทบจะไม่ได้ยิน "ข้าคิดถึงหยางเฟิงมาก คิดถึงร่างกายหนุ่มแน่นของเขา คิดถึงท่อนเนื้อที่แข็งแกร่งและเต็มไปด้วยพลัง คิดถึงมือใหญ่ที่อ่อนโยนแต่แข็งแรง"

หลินซูรู้สึกร้อนวูบขึ้นมาเมื่อได้ยินคำพูดของมารดา ร่างกายเริ่มตอบสนองต่อความทรงจำ "ข้าก็เช่นกัน ข้าคิดถึงท่านนักพรตจ้าวหลงทุกคืน" นางลูบไล้ไปที่ท้องของตนเองอย่างไม่รู้ตัว "ทุกครั้งที่นอนข้างหลี่หมิง ข้าจะนึกถึงสัมผัสของท่านนักพรต นึกถึงความรู้สึกที่ถูกครอบครองอย่างสมบูรณ์ นึกถึงความแข็งแกร่งและความร้อนแรงของเขา"

ชิงชิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ยิ้มอย่างเข้าใจ ดวงตาเปล่งประกายด้วยความปรารถนา "นายหญิงทั้งสอง ข้าก็คิดถึงการได้รับใช้ท่านนักพรตทั้งสองเช่นกัน" นางกล่าวด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความโหยหา "ข้าคิดถึงการได้สัมผัสกับพลังหยางอันแรงกล้าของพวกท่าน คิดถึงการได้เป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์นั้น"

เหมยฮวาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ดีมาก ครั้งนี้พวกเราจะได้อยู่บนเทียนซานนานกว่าเดิม" นางหยุดเล็กน้อย แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "ข้าจะบอกหลี่หมิงว่าการรักษาครั้งนี้ต้องใช้เวลานาน เพื่อให้แน่ใจว่าพลังหยินของข้าจะแข็งแกร่งขึ้น และเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอาการเดิมขึ้นอีก"

หลินซูตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดขึ้นมา ดวงตาเปล่งประกายราวกับดาวดวงสว่าง "หมายความว่าเราจะได้อยู่ที่นั่นหลายวันหรือเจ้าคะ?"

"อย่างน้อยสิบวัน" เหมยฮวาตอบด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมาย "หรืออาจจะมากกว่านั้น ขึ้นอยู่กับว่าการ'รักษา'จะเป็นอย่างไร และขึ้นอยู่กับว่าพวกเราจะเรียนรู้อะไรได้บ้างจากท่านนักพรตทั้งสอง"

ทั้งสามคนหัวเราะคิกคักกัน ความลับที่พวกนางแบ่งปันกันทำให้รู้สึกใกล้ชิดกันมากขึ้น และสร้างสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นขึ้นในความผิดที่พวกนางกำลังจะก่อขึ้น

ขณะที่พวกนางกำลังวางแผนอยู่นั้น หลี่หมิงก็กลับมาพร้อมกับข่าวดี ใบหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจและความภาคภูมิใจ "ข้าจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้วขอรับ" เขากล่าวด้วยความพึงพอใจ "รถม้าที่สะดวกสบายที่สุด คนคุ้มกันสิบคนที่เก่งกาจและเชื่อถือได้ อาหารและเสื้อผ้าสำหรับการเดินทาง รวมถึงยาสมุนไพรและของใช้จำเป็นต่างๆ"

เหมยฮวาแสร้งทำเป็นซาบซึ้งและประทับใจ "คุณชายหลี่หมิงช่างใจดียิ่งนัก ข้าไม่รู้จะขอบคุณอย่างไร การที่ท่านเอาใจใส่ดูแลข้าเช่นนี้ ทำให้ข้ารู้สึกโชคดีที่มีลูกเขยอย่างท่าน"

"ท่านแม่ยายไม่ต้องขอบคุณขอรับ" หลี่หมิงกล่าวด้วยความจริงใจ "นี่เป็นหน้าที่ของข้า ท่านเป็นแม่ของหลินซู ข้าจึงต้องดูแลท่านเหมือนดูแลแม่ของข้าเอง แล้วหลินซูจะเดินทางเมื่อไหร่ดีขอรับ?"

หลินซูมองไปที่เหมยฮวาด้วยสายตาสอบถาม "ท่านแม่คิดว่าอย่างไรเจ้าคะ?"

เหมยฮวาแสร้งทำเป็นคิดอย่างจริงจัง แล้วแสดงท่าทีเร่งด่วน "ข้าคิดว่าควรจะไปโดยเร็วที่สุด อาการของข้าดูจะแย่ลงทุกวัน" นางไอเล็กน้อยเพื่อเน้นย้ำและกดมือลงบนอกอีกครั้ง "พรุ่งนี้เช้าจะดีไหมคะ? ข้ากลัวว่าหากรอช้าไปอีก อาการอาจจะแย่ลงจนไม่สามารถรักษาได้"

หลี่หมิงพยักหน้าอย่างเข้าใจและเห็นด้วย "ได้ขอรับ พรุ่งนี้เช้าตรู่ ข้าจะให้คนเตรียมทุกอย่างให้พร้อม และจะส่งหลินซูไปด้วยความระมัดระวังที่สุด"

คืนนั้น หลินซูแทบจะนอนไม่หลับด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง นางนอนข้างหลี่หมิงที่หลับสนิท แต่ใจคิดไปถึงจ้าวหลงและสิ่งที่จะเกิดขึ้นบนเทียนซาน นางลูบไล้ไปที่ร่างกายของตนเอง จินตนาการถึงมือใหญ่ของนักพรตเฒ่าที่จะกลับมาสัมผัสนางอีกครั้ง ถึงความรู้สึกที่จะได้อยู่ในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง

ในห้องของเหมยฮวา นางก็กำลังคิดถึงหยางเฟิงเช่นกัน นางจำได้ถึงร่างกายหนุ่มแน่นของเขา ถึงความแรงกล้าและความอ่อนเยาว์ที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว นางรู้สึกเหมือนเป็นหญิงสาวอีกครั้งเมื่อได้อยู่ในอ้อมแขนของเขา รู้สึกถึงชีวิตที่เต็มเปี่ยมและความสุขที่แท้จริง

เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมการเดินทาง หลี่หมิงดูเป็นห่วงมาก เขาตรวจสอบทุกอย่างหลายครั้ง ตั้งแต่รถม้า อาหาร ไปจนถึงอาวุธของคนคุ้มกัน เขาต้องการให้แน่ใจว่าภรรยาจะปลอดภัยในการเดินทางครั้งนี้

"หลินซู เธอต้องระวังตัวให้ดีนะ" เขากล่าวขณะที่ช่วยภรรยาขึ้นรถม้าอย่างระมัดระวัง "ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ให้รีบกลับมาทันที อย่าฝืนทำอะไรที่อันตราย"

หลินซูจับมือสามีอย่างอ่อนโยน ดวงตาเต็มไปด้วยความรัก "ข้าจะระวังตัวเจ้าค่ะ และจะรีบกลับมาหาท่านพี่โดยเร็วที่สุด" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงใจ แม้ว่าในใจจะรู้ว่านางไม่อยากกลับมาเร็วเลย

เหมยฮวาที่นั่งอยู่ในรถม้าแล้วก็โบกมือให้หลี่หมิงด้วยความอ่อนแรงแต่เต็มไปด้วยความกตัญญู "คุณชายหลี่หมิง ขอบคุณสำหรับความใจดีของท่านอีกครั้ง ข้าจะไม่ลืมพระคุณนี้เลย และจะดูแลหลินซูให้ดีที่สุด"

หลี่หมิงยืนส่งขบวนรถม้าจนลับสายตา หัวใจเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและความกตัญญูที่ได้ช่วยเหลือแม่ยาย โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังส่งภรรยาและแม่ยายไปหาความสุขในแบบที่เขาไม่เคยจินตนาการถึง

บนรถม้าที่กำลังแล่นไปตามถนนที่นำสู่เทียนซาน บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เหมยฮวาที่เพิ่งแสร้งทำเป็นป่วยเมื่อสักครู่ก็กลับมาสดชื่นและมีชีวิตชีวา ราวกับได้รับพลังงานใหม่

"ในที่สุดก็ได้ไปแล้ว!" นางอุทานด้วยความดีใจ "ข้าแทบจะรอไม่ไหวแล้ว คิดถึงเทียนซานและทุกสิ่งที่รออยู่ที่นั่น"

หลินซูยิ้มกว้าง ดวงตาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น "ข้าก็เช่นกัน ท่านแม่ ข้าคิดถึงท่านนักพรตจ้าวหลงมากจนแทบจะเป็นบ้า คิดถึงทุกสัมผัส ทุกคำพูด ทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่กับท่าน"

ชิงชิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็หัวเราะด้วยความดีใจ "นายหญิงทั้งสอง ข้าคิดว่าครั้งนี้พวกเราจะได้รับความสุขมากกว่าครั้งไหนๆ เลย และจะได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ มากมาย"

การเดินทางใช้เวลาเกือบทั้งวัน ระหว่างทางพวกนางคุยกันอย่างตื่นเต้นเกี่ยวกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น วางแผนและจินตนาการถึงช่วงเวลาที่จะได้ใช้บนเทียนซาน เมื่อพระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ขบวนรถม้าก็มาถึงเชิงเขาเทียนซาน

คนคุ้มกันที่หลี่หมิงส่งมาตั้งค่ายพักแรมที่เชิงเขาอย่างเป็นระเบียบ ขณะที่เหมยฮวา หลินซู และชิงชิงเตรียมตัวขึ้นไปยังอารามบนยอดเขา ความตื่นเต้นของพวกนางเพิ่มขึ้นทุกขณะ

"พวกท่านรอที่นี่" เหมยฮวาสั่งคนคุ้มกันด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจ "เราจะขึ้นไปบนอารามเพื่อพบท่านนักพรต หากไม่มีอะไรผิดปกติ เราจะกลับมาภายในสิบวัน หรืออาจจะนานกว่านั้นเล็กน้อย"

หัวหน้าคนคุ้มกันพยักหน้าอย่างเคารพ "ครับท่านนายหญิง เราจะรอที่นี่และดูแลความปลอดภัยให้ จะไม่ให้ใครรบกวนหรือเข้ามาในบริเวณนี้"

เมื่อแยกจากคนคุ้มกันแล้ว สามสาวก็เริ่มปีนขึ้นไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย ความตื่นเต้นและความคาดหวังทำให้พวกนางไม่รู้สึกเหนื่อยเลย แม้ว่าเส้นทางจะชันและยาวไกล ทุกก้าวที่เดินขึ้นไปทำให้พวกนางใกล้ชิดกับความสุขที่รอคอยอยู่มากขึ้น

"ข้าแทบจะรอไม่ไหวแล้ว" หลินซูกล่าวขณะที่เดินขึ้นไป หายใจแรงเล็กน้อยแต่ยังคงมีพลัง "ข้าอยากเห็นหน้าท่านนักพรตจ้าวหลงเมื่อเขาเห็นเรา อยากรู้ว่าเขาจะแสดงความดีใจออกมาอย่างไร"

เหมยฮวาหัวเราะด้วยความดีใจ "ข้าก็อยากเห็นหยางเฟิงเช่นกัน ข้าสงสัยว่าเขาจะตื่นเต้นแค่ไหนเมื่อเห็นเรากลับมา และจะมีอะไรใหม่ๆ ให้เราเรียนรู้บ้าง"

ชิงชิงที่เดินอยู่ข้างหลังก็เสริมด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง "ข้าคิดว่าท่านนักพรตทั้งสองคงคิดถึงพวกเราเช่นกัน และคงเตรียมสิ่งพิเศษไว้ต้อนรับเรา"

เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นบนเส้นทางที่นำไปสู่เทียนซาน ความลับที่ถูกปกปิดไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความกตัญญูและความห่วงใย กำลังจะนำพาสามสาวกลับไปสู่ห้วงแห่งราคะอีกครั้งบนเทียนซาน