ตอนที่ 5
เมื่อวายุออกจากห้องน้ำแล้ว เขาก็ล็อกประตูจากด้านนอกเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกออก เป็เสื้อชุดคลุมอาบน้ำแทน เพราะเขาก็ยังไม่ได้อาบน้ำเหมือนกันเขามานั่งลงสงบสติอารมณ์ของตัวเองกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่อยู่สักพัก
สภาพเธอน่าสงสาร ร้องขอให้เขาช่วยแต่เขาเลือกที่จะไม่ช่วยเธอในเื่แบบนั้น แต่เขายอมช่วยเธอในฐานะหมอคนหนึ่งเท่านั้น
วายุเห็นเรือนร่างของเธอเปียกปอน ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไรเขาก็คือผู้ชายคนหนึ่งที่มีความรู้สึกเหมือนกับคนทั่วๆไป เสื้อผ้าที่เปียกหมดของเธอเห็นไปถึงไหนต่อไหน หน้าอกที่มันล้นออกมาจากชั้นในสีขาวลายลูกไม้ของเธอไหนจะขาเรียวสวยนั่นอีก แล้วเธอก็ดันมากอดเขาเอาไว้ซะแน่น วายุหงายมือตัวเองดูอย่างเหม่อๆเพราะมือของเขาได้ััเนื้อตัวนุ่มนิ่มของเธออย่างไม่ได้ตั้งใจแต่กลับรู้สึกมากเวลาที่ได้ัั ตัวเขาเองเกือบจะอดใจไม่ไหวอยู่แล้วถ้าไม่รีบวิ่งออกมาเสียก่อน
ไม่ว่าเธอจะร้องเรียกเขายังไงวายุก็ยังคงไม่ยอมเปิดประตู ปล่อยให้เธอร้องเรียกเขาไปแบบนั้นเพราะถ้าเกิดเขาเปิดประตูให้เธอ มีหวังครั้งนี้เขาคงอดใจไม่ไหวแน่ๆ
แล้วเมื่อเวลาผ่านไป เสียงในห้องน้ำก็เงียบลงวายุหันไปมองที่หน้าประตู หรือว่าเธอจะเป็อะไรไปหรือเปล่าวายุเริ่มเป็ห่วงเธอขึ้นมา
"คุณๆ" เขาเดินไปหน้าห้องน้ำแล้วลองเรียกหญิงสาวที่อยู่ด้านในห้องน้ำดู
"พราวๆ" เขาจำได้ว่าเธอแทนตัวเองด้วยชื่อนี้
"พราว...พราว...” เสียงด้านในก็ยังคงเงียบเอ๊ะหรือว่าเธอจะเป็อะไรไปจริงๆ เมื่อคิดได้ดังนั้นวายุจึงรีบเปิดประตูเข้าไปด้านในห้องน้ำทันที
"พราว!!" เมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปเห็นเธอนอนหมดสติอยู่บนพื้นห้องน้ำ เขารีบเข้าไปอุ้มเธอขึ้นมาแล้วเอาไปวางบนโซฟาก่อน เพราะถ้าวางบนเตียงมีหวังที่นอนคงเปียกหมดแน่ๆ
คุณหมอหนุ่มทำการจับชีพจรที่ข้อมือของเธอดูปรากฏว่ามันเต้นแรงกว่าปกตินิดหน่อยแสดงว่าเธอดีขึ้นแล้ว
"เอายังไงดีวะ เสื้อผ้าเปียกหมดแบบนี้..."ตอนนี้วายุกำลังคิดหนัก สองจิตสองใจพยายามบอกกับตัวเองว่าตัวเองเป็หมอหมอต้องทำได้ทุกอย่าง แล้วตอนนี้เธอก็เปรียบเสมือนคนไข้ของเขา
"เอาวะ!"วายุรีบเข้าไปค้นเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้ ก่อนที่เธอจะไม่สบายไปเสียก่อนมันมีชุดนอนของเขาอยู่พอดี เขาหยิบชุดนอนชุดนั้นแล้วเดินเข้ามาหาเธอ
วายุเลือกที่จะปิดไฟ จะได้ไม่เห็นเรือนร่างสวยของเธอแล้วเขาก็ทำการถอดเสื้อผ้าของเธอออกจนหมดรวมถึงชั้นในของเธอด้วย ด้วยมือสั่นๆหัวใจก็สั่น นี่เขาเป็ศัลยแพทย์หัวใจมาก็นานพึ่งรู้สึกว่าตัวเองหัวใจเต้นผิดจังหวะก็วันนี้แหละ
วายุนึกโกรธไอ้ชลเพื่อนของเขาขึ้นมา ทิ้งให้เขาต้องเจอกับสถานการณ์คับขันแบบนี้อยู่คนเดียววายุสูดหายใจเข้าปอดลึกๆอีกครั้ง...อีกครั้ง...แล้วก็อีกครั้ง! ก่อนที่จะเอาชุดใหม่มาเปลี่ยนในเธอแทนชุดที่เปียก
แต่กว่าจะใส่ชุดให้เธอเสร็จได้มือของเขาก็โดนอะไรต่อมิอะไรของเธอไปเยอะเลย พยายามท่องไว้ในใจว่า เราเป็หมอเราเป็หมอ เราเป็หมอ จนในที่สุดวายุก็ใส่เสื้อผ้าให้เธอจนเสร็จ เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกแล้วอุ้มเธอขึ้นอีกครั้งพาเธอไปนอนบนเตียง ส่วนเขาก็เข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ แล้วกลับออกมานอนที่โซฟาแทนนี่ก็น่าจะเกือบสว่างแล้วมั้ง เขาล้มตัวลงนอนแล้วหลับตา...
เช้าวันรุ่งขึ้น
ทางด้านเหนือเมฆ
วันนี้เป็วันที่สาม ที่เหนือเมฆมานอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลของเขาเองเขาเฝ้ามองประตูห้องว่าเมื่อไหร่แฟนสาวของเขาจะมาเยี่ยมเขาบ้าง นี่ก็สามวันแล้วยังไม่มีวี่แววโทรไปก็ไม่รับ
ก่อนหน้าที่เหนือเมฆจะเข้าโรงพยาบาลเขาเห็นเธอไปทานข้าวกับผู้ชายคนหนึ่ง ที่เธอบอกกับเขาว่าเป็แค่เพื่อนแต่เหนือเมฆเห็นว่าเธอดูสนิทกันมากจนเกินจากคำว่าเพื่อนด้วยความที่เหนือเมฆเป็คนขี้หึง จึงทำให้เขากับแฟนสาวทะเลาะกันเหนือเมฆโมโหขับรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ออกมาอย่างไว จนเกิดอุบัติเหตุแต่เหนือเมฆก็เลือกที่จะไม่พูดเื่นี้กับใครบอกแค่ว่าถนนมันลื่นเพราะฝนมันตกก็เท่านั้น แต่เมื่อมีคนถามถึงแฟนเขาเหนือเมฆก็เลือกที่จะไม่ตอบแล้วเปลี่ยนเื่คุยแทน
อีกส่วนหนึ่งก็อาจจะเป็เพราะข่าว ในข่าวบอกว่าคุณหมอหนุ่มเหนือเมฆ ภักดีวัฒนากุล ผู้บริหารโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพอายุ32ปีประสบอุบัติเหตุรถจักรยานยนต์พลิกคว่ำอาการสาหัสขาหัก ตอนนี้นอนพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาล
ตอนแรกคุณพ่อกับคุณแม่ของเหนือเมฆท่านจะไปแก้ข่าวที่ข่าวนั้นออกมาเกินความเป็จริงไปมาก แต่ก็ถูกเหนือเมฆห้ามไว้เพราะอยากจะลองใจแฟนสาว เพราะเื่ที่เขากับเธอทะเลาะกันมันก็ไม่ได้รุนแรงอะไรมาก ถ้าเธอจะมาเยี่ยมเขาบ้างตอนเจ็บ
"ช่างมันเถอะครับคุณแม่เขาอยากจะเขียนอะไรก็ให้เขาเขียนไปดูจากสภาพผมตอนนี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากที่ข่าวมันออกหรอกครับ"นี่คือคำพูดของเหนือเมฆที่พูดกับมารดาวันนั้น ปนน้อยใจแฟนสาวด้าย
แฟนของเหนือเมฆชื่อเบล เธอเป็นางแบบชื่อดังั้แ่เธอรู้ข่าวว่าเหนือเมฆประสบอุบัติเหตุอาการสาหัสจากในข่าว เธอจึงมีความคิดที่จะเลิกกับเหนือเมฆอย่างเป็การถาวรเลยเพราะเธอไม่อยากจะแบกรับภาระที่มีแฟนเป็คนพิการได้นี่จึงเป็สาเหตุที่เธอไม่มาเยี่ยมเหนือเมฆเลย เธอไปมีความสุขกับผู้ชายอีกคนที่เธอบอกว่าเป็แค่เพื่อน
"คุณเหนือเมฆตื่นแล้วเหรอคะวันนี้จะรับอะไรเป็พิเศษดีคะ" พยาบาลของทางโรงพยาบาลมาดูแลเ้านายหนุ่มตามหน้าที่
"ไม่ครับ"เขาตอบอย่างไม่มีอารมณ์
"แต่ได้เวลาทานอาหารแล้วนะคะ" พยาบาลยังคงเป็ห่วงเ้านายตามหน้าที่ของพยาบาลคนหนึ่ง
"ออกไป!!"เขารู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นหน้าคนอื่นที่เดินเข้ามา ที่ไม่ใช่แฟนของเขาทำไมเธอไม่มาเยี่ยมเขาบ้างนะ ยิ่งคิดเหนือเมฆก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้น
"เป็อะไรไปลูก"คุณกรรณิการ์ที่เข้ามาเจอลูกชายอารมณ์เสียใส่ลูกน้องที่มาคอยดูแลก็รู้สึกสงสัยเพราะปกติลูกชายของท่านไม่ใช่คนแบบนี้ แต่ออกจะอ่อนโยนด้วยซ้ำ
"คุณแม่ครับผมขอกลับไปพักที่บ้านได้มั้ยครับผมไม่อยากอยู่ที่นี่"เหนือเมฆเป็ผู้ชายติดบ้านไม่ชอบนอนที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านของตัวเองถ้าไม่จำเป็จริงๆ
"แต่ลูกยังเจ็บอยู่เลย"คุณกรรณิการ์บอกลูกชายคนเล็ก ท่านก็รู้ว่าลูกชายคนนี้ของท่านเป็อย่างไงไม่เหมือนกับคนพี่ เมื่อคืนก็ไม่กลับมานอนที่บ้าน
"ผมดีขึ้นแล้วครับผมขอกลับไปนอนเล่นที่บ้านนะครับ" เหนือเมฆอ้อน
"จ้างพยาบาลสักคนไปดูแลก็ได้นี่คุณ"คุณพ่อเดินตามเข้ามาทีหลังเห็นลูกชายกำลังอ้อนอยากจะขอกลับบ้าน ท่านจึงเอ่ยช่วยพูดให้อีกแรง
"แต่เมฆยังขยับไปไหนไม่ได้เลยถ้าจ้างก็ต้องให้เขาอยู่ตลอดหรือไม่ก็ต้องผลัดเปลี่ยนกันมา มันจะสะดวกหรือคุณคนเข้านอกออกในที่บ้านอย่างนั้นฉันไม่ชอบนี่คะ" คุณกรรณิการ์บอกกับสามีเธอไม่ชอบให้คนอื่น นอกเหนือจากคนในครอบครัวมาวุ่นวายในบ้านมากนักถ้าจะมาก็ขอให้เป็คนเดียวไปเลย
"งั้นผมจะลองหาดูว่าใครจะพอไปประจำอยู่ที่บ้านได้บ้าง"
"ถ้าหาได้ แม่ถึงจะยอมตกลงให้เมฆกลับบ้านได้"คุณกรรณิการ์หันไปบอกลูกชาย
"ขอบคุณนะครับคุณแม่งั้นผมฝากความหวังนี้ไว้กับคุณพ่อด้วยนะครับ"
"อ้าว...ไอ้ลูกคนนี้พูดแบบนี้พ่อก็กดดันแย่ล่ะสิ"
"แล้วงานของเมฆล่ะคุณจะเอายังไงดี" คุณกรรณิการ์ยังคงเป็ห่วงเื่นี้พอสมควร
"ผมว่าจะให้วายุลงมาช่วยดูแลสักพักเพราะงานทางโน้นไม่ค่อยมีปัญหาอะไร"
"ผมทำให้ทุกคนลำบาก"เหนือเมฆพูดอย่างละอายใจ ถ้าเขาไม่ขับรถล้มก็คงไม่มีใครเดือดร้อน
"ไม่หรอกลูกอุบัติเหตุมันเกิดขึ้นแล้วเราก็ช่วยๆกันไปนะลูก อย่าคิดมาก"
"นั่นสิ ไม่ต้องคิดมากนะเดี๋ยวพ่อจะมาช่วยดูแลงานทางนี้อีกแรง" คุณเดชากรท่านก็มีโรงพยาบาลที่ต้องดูแลอีกเหมือนกัน
"ขอบคุณคุณพ่อมากนะครับ"
"แกไปขอบคุณพี่ชายแกเถอะเมื่อคืนก็ไม่กลับบ้าน ตอนนี้จะรู้ชะตาตัวเองหรือยังว่าจะให้มาช่วยที่นี่อีกแรงคงต้องเทียวไปเทียวมา เชียงใหม่กับกรุงเทพ"
"พี่เขาก็เป็แบบนี้อยู่แล้วคุณพ่อคุณแม่ยังไม่ชินอีกเหรอครับ"เหนือเมฆหมายถึงเื่ที่วายุไม่กลับบ้าน
"ต้องให้มันมีเมียสักคนจะได้อยากกลับบ้าน"เป็คุณเดชากรที่พูดขึ้นมา ทำให้ทุกคนหันไปหัวเราะชอบใจกันอยากมีความสุข...
419
![[จบ] ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713323917_26994060.webp)
