นิ้ววิเศษที่ย่อ-ขยายตามต้องการ

     ทางหมู่บ้านเจียวจิ้นเองนั้นก็ร่วมมือกันช่วยทำของพิธีที่จะไหว้แม่น้ำกัน พวกผู้ใหญ่ที่บ้านของเสาร์น้อยเลยถือโอกาสนี้บอกทุกๆคนว่าจะนำข้าวสารหัก เกลือ และน้ำตาลมาแจกจ่ายอีกด้วย

     เป็๞อะไรที่ได้รับข่าวดีซ้อนๆกันสำหรับคนในหมู่บ้าน แม้นอยากจะปฎิเสธอยู่หลายครั้งว่าไม่รับ แต่ต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่าเสบียงอาหารที่ครอบครัวของเสาร์น้อยนำมาแจกจ่ายครั้งนี้พวกเขาแต่ละครอบครัวสามารถอยู่ได้ร่วมเดือนกันเลยทีเดียว

 “รับไปเถอะนะ ทางบ้านเราบังเอิญเจอสมุนไพรมีราคาขายได้ค่อนข้างดีเลย ข้าวของพวกนี้ก็ไม่ได้แพงมากนักดูข้าวสารสิไม่ได้เป็๞เม็ดๆเสียด้วยซ้ำไป”ตา

     “โธ่ ผู้เฒ่าไช่อย่าพูดแบบนี้เลยถึงข้าวจะไม่ได้เป็๲เม็ดแต่นี่ดูสิน้ำหนักที่นำมาให้พวกเรามันช่วยให้ครอบครัวพวกเรามีชีวิตต่อได้อีกร่วมเดือนเลยนะ”คนในหมู่บ้าน

     “จริงๆ อย่าพูดแบบนี้พวกเราต่างหากที่จะต้องเกรงใจเมื่อคืนวานก็ทีหนึ่งแล้วนำเนื้อไก่มาแจกอีกและวันนี้ก็ทั้งข้าวสาร เกลือ น้ำตาล รวมๆแล้วราคาก็ไม่น้อยเลยนะ”คนในหมู่บ้าน

     “เอาอย่างนี้สิมีอะไรก็เอามาแลกก็ได้ แต่ถ้าขนมามากเกินไปไม่รับหรอกนะ และไม่ต้องมาคุยกันอีกเลยเ๱ื่๵๹แค่นี้เองมีอะไรพวเราก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว”ปู่

     “ขอบใจมาก ขอบใจมากจริงๆ ผู้เฒ่าไช่ ผู้เฒ่าหลู”คนในหมู่บ้านพากันขอบใจพวกเราทุกๆคนในบ้านกันหมดจริงๆ ไม่เว้นแม้แต่เสาร์น้อย พี่สาว หรือพวกพี่ชาย ที่พวกเพื่อนๆที่เคยวิ่งเล่นด้วยกัน ที่ออกไปหาของป่าด้วยกันตามชายป่าก็พากันมาขอบใจเพื่อนๆกันหมดอย่างรู้ความ

     พวกท่านชวนพูดคุยให้ตลกขบขันแทน เพราะดูแล้วแต่ละคนมีสีหน้าแววตาแบบว่า ซาบซึ้งใจมากๆกับน้ำใจที่บ้านของเสาร์น้อยมีให้ในรอบนี้

     พอทางด้านพวกผู้หญิงทำอาหาร ขนม ที่จะทำพิธีไหว้แม่น้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกผู้ชายก็มีหน้าที่ขนย้ายมาตั้งโต๊ะให้เรียบร้อย ตอนนี้คนทั้งหมู่บ้านต่างพากันมายืนทำพิธีไหว้แม่น้ำกันด้วยความสุขถ้วนหน้า อย่างที่ไม่มีมานานมากแล้ว

     “เดี๋ยววันนี้ก็กินอาหารร่วมกันที่นี่เลยละกันนะทุกคนว่าอย่างไร”หัวหน้าหมู่บ้านแซ่กังของหมู่บ้านเจียวจิ้นที่เสาร์น้อยอาศัยอยู่

     “ตกลง หัวหน้าหมู่บ้าน”ทุกๆ คน ต่างตกลงที่จะร่วมกันกินอาหารที่นี่หลังจากเสร็จพิธีไหว้แม่น้ำแล้ว 

     โต๊ะ เก้าอี้ใช่ว่าจะมีนั่งแต่อย่างใดนอกจากวางของทำพิธีไหว้แม่น้ำเพียงเท่านั้น แต่ว่านั่นก็ไม่ได้เป็๞ปัญหาแต่อย่างใดสำหรับชาวบ้านชนบทที่ทำการเกษตรที่จะต้องเปรอะเปื้อนดิน เปื้อนเหงื่ออย่างพวกเรา

     เพียงแค่ดูพื้นดินไม่ชื้นก็นั่งลงได้แล้ว หรือไม่ก็นั่งบนก้อนหิน บนขอนไม้ หรือบางคนก็นำใบไม้ใบใหญ่ๆมาวางรองพื้นบ้าง บางคนก็ยืนกินบ้าง ตามแต่ละคนจะถนัดกัน

     พวกเด็กๆเองที่ได้มารวมตัวเจอกันก็ครึกครื้น คึกคักพากันส่งเสียงดังเจื้อยแจ้วไปหมด พวกผู้ใหญ่ก็พากันคุยถึงเหตุการณ์อันพิเศษจากแม่น้ำนี้กันอย่างตื่นเต้นเสียงดังไม่แพ้พวกเด็กๆเลย

     “เดี๋ยวกินอาหารอะไรเรียบร้อยแล้วพาน้องๆกลับบ้านกันเลยก็ได้นะเด็กๆ”ปู่

     “ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ

     คนไหนกินเสร็จแล้วก็พากันวิ่งไล่ย้อนกลับไปทางหมู่บ้านกันเลย ซึ่งก็ไม่ได้เป็๲ปัญหาใดๆพวกพี่ๆที่เป็๲วัยรุ่นก็ต่างได้รับผิดชอบพาน้องๆกลับไปที่หมู่บ้านกันก่อนได้เลย ส่วนพวกผู้ใหญ่บางกลุ่มขอสำรวจผืนป่าแถวนี้เพิ่มเติมกันอีกนิดหน่อย

     เหมือนกับการสำรวจพื้นที่ใหม่กันไปเลย เพราะเส้นทางพวกนี้อย่างที่ทราบกันดีกว่าพวกเขาไม่ได้เข้ามากันนานมากแล้วส่วนรุ่นพ่อๆอาๆน้าๆลุงๆเองก็เช่นกันบางคนก็เดินไม่ทันเสียด้วยซ้ำไปรับรู้แต่เ๹ื่๪๫ราวที่เล่าต่อๆกันมาตอนที่เกิดเหตุการณ์น้ำท่วมในครั้งนั้น

     ทางด้านเด็กๆเองก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านกันแล้ว ต่างคนต่างก็พากันแยกย้ายกลับบ้านกัน แต่บางกลุ่มยังคงพากันรวมตัวติดตามไปสอดส่องดูทางไหลของน้ำรอบหมู่บ้านของพวกเรากันก่อนด้วยความที่ยังคงไม่หายตื่นเต้นกันกับการที่จะมีน้ำกิน น้ำใช้มากมาย และแสนสะดวกสบายแบบนี้

     เพราะในวันต่อๆไปพวกเขาไม่จำเป็๞ต้องไปที่แม่น้ำนอกหมู่บ้านกันแล้วเพราะมีในหมู่บ้านใช้อย่างสบายๆ 

     ส่วนกลุ่มของเสาร์น้อยกับพวกพี่ๆ แน่นอนว่าเลือกเข้าเส้นทางที่ผ่านที่ดินของครอบครัวตัวเอง เพราะตกลงกันว่าขอสำรวจพื้นที่ดินกันต่อเลยหลังจากจัดการเ๱ื่๵๹น้ำและแม่น้ำกันไปเสร็จเรียบร้อยแล้ว 

     “ตรงบริเวณที่คือที่ดินของตากับยายนะน้องเสาร์น้อย”พี่หว่านช่าง

     “แถวทางด้านซ้ายส่วนบนปลูกข้าโพดทั้งหมดเลย ทางด้านขวาปลูกพวกมันเทศ”พี่หว่านหว่าน

     “ส่วนทางที่ปลูกบ้านอยู่รอบๆด้านก็ปลูกพืชผักสวนครัวเอาไว้กินนิดหน่อย”พี่หว่านช่าง

     “อือ…..ส่วนมากคือพืชที่ใช้น้ำน้อยและไม่ต้องให้ความดูแลมาก”เสาร์น้อย พึมพำมองสภาพที่ดินโดยรอบอย่างสังเกต

     “หมู่บ้านเราไม่ได้ปลูกข้าวเลยเหรอพี่ชาย”เสาร์น้อย

     “ไม่มี..”พวกพี่ชาย

    “พวกเราซื้อข้าวสาร และสามารถนำข้าวโพด มันเทศไปแลกได้ หรือแป้งข้าวโพดน่ะ”พี่ใหญ่โจวซาน

     “ถึงว่าสิ ยิ่งเป็๲ปัญหาเลยถ้าอยากจะกินข้าวต้องซื้อกินหรือแปลกเปลี่ยนพืชผลทางการเกษตร”เสาร์น้อย

     “แต่หลายปีมาแล้วที่พวกเรากินข้าวน้อย มีแต่แป้งกินมากกว่า เพราะข้าวราคาแพงและผลผลิตที่เราปลูกก็น้อยลงด้วย”พี่รองโจวซื่อ

     “น้อยลง??”เสาร์น้อย

     “เพราะว่าข้าวโพดฝักเล็กลง เมล็ดข้าวโพดขึ้นไม่เต็มฝัก”พี่ซานเยวี่ย

     “ส่วนมันเทศก็หัวเล็กลงมากน้ำหนักจึงได้น้อยลง บางครั้งพวกเราต้องเก็บไว้กินเองจะคุ้มเสียกว่านำไปขายเสียอีก”พี่ซื่อเยวี่ย

     “และปีนี้ก็คงจะเหมือนๆกับปีที่ผ่านมา น้องเสาร์น้อยลองมองดูรอบๆสิ นี่แปลงปลูกมันเทศใบของมันไม่สวยเสียเลยเล็กแกรน และแห้งเหี่ยวอีกต่างหาก”พี่ใหญ่โจวซาน

     “ส่วนข้าวโพดก็ขึ้นไม่เต็มฝักกอีกเช่นเดิมเฮ้อ…”พี่รองโจวซื่อ

     “ตอนนี้พวกเรามีน้ำใช้แล้ว พืชผลพวกนี้จะโตกว่าเดิมไหม”พี่สาวโจวหวู่

     “พี่ก็ไม่รู้..”พวกพี่ชาย พากันส่ายหน้าไปมาอย่างจนใจจริงๆ เพราะข้าวโพดกับมันเทศก็ปลูกมาได้ระยะหนึ่งแล้วถ้ามีน้ำมารดเยอะใน๰่๥๹นี้มันจะช่วยได้จริงๆหรือเปล่า?

     “จริงแล้วมันไม่ได้ขึ้นอยู่ว่ามีน้ำรดพืชผลเพียงอย่างเดียวนะพี่สาว ดินพวกนี้ต่างหากเล่า”เสาร์น้อย

     “เอ๋….ดิน??”พวกพี่ๆต่างพากันงุนงงความหมายของน้องเสาร์น้อยกันหมด มีน้ำก็ช่วยไม่ได้งั้นเหรอ??

     “ดินทำไมเหรอน้องเสาร์น้อย พี่สาวไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว”พี่สาวโจวหวู่

     “ก็เพราะว่าดินของพวกเราอาจจะขาดสารอาหารมานานแล้ว เพราะการที่เพาะปลูกมาหลายสิบปี๻ั้๹แ๻่ปู่ย่า ตายายมาตั้งที่อยู่อาศัยสร้างครอบครัวที่นี่ไง พวกท่านคงจะได้แต่ทำการปลูกอย่างเดียวแต่ว่าพวกเราไม่ได้บำรุงให้ดินพวกนี้มีสารอาหารดั่งเดิม”เสาร์น้อย

     “สารอาหารคืออะไรเหรอน้องเสาร์น้อย”พี่รองโจวซื่อ

     “อือ…ก็เหมือนกับที่พวกเรากินข้าวไม่อิ่ม มีข้าวกินน้อยลงเพราะต้องประหยัด เลยทำให้เราน้ำหนักไม่ขึ้นตัวผอมและเล็กลงแบบนี้ไง”เสาร์น้อย

     “อ้อ….”พวกพี่ๆ

     “เ๽้าดินพวกนี้ก็ไม่ได้กินอาหารดีๆเลยไม่สามารถทำให้ข้าวโพดกับมันเทศพวกเราผลใหญ่ได้นี่เอง”พี่สาวโจวหวู่

     “ใช่แล้ว พี่สาวเยี่ยมมากเข้าใจแล้ว”เสาร์น้อย

     “แล้วถ้าเราหาอาหารให้พวกดินพวกนี้ มันต้องใช้เงินซื้อหรือเปล่าน้องเสาร์น้อย”พี่โจวซื่อ

     “ไม่จำเป็๞ต้องซื้อก็ได้นะพี่รอง เราสามารถทำเองได้ด้วยเพียงแต่ต้องใช้เวลาสักระยะหนึ่งเท่านั้นเอง”เสาร์น้อย

     “ทำเองได้”พวกพี่ๆ พูดขึ้นมาอย่างมีความหวังที่น้องเสาร์น้อยพูดแบบนี้ออกมา

    “แต่ตอนนี้เสาร์น้อยมีวิธีลัดที่จะทำให้ข้าวโพดกับมันเทศพวกนี้มีผลผลิตที่ดีขึ้น ข้าวโพดฝักใหญ่ๆ หัวมันเทศหัวใหญ่ๆเป็๞โลๆไปเลย”เสาร์น้อย

     “ยังไงเหรอ..!?”พวกพี่ๆ

     “นี่อย่างไรล่ะพี่ชาย พี่สาว..”เสาร์น้อย ชูนิ้วของตัวเองขึ้นมาให้พวกพี่ๆได้ดู

     “จริงด้วย…”พวกพี่ๆพอเห็นนิ้วของน้องเสาร์น้อยก็๠๱ะโ๪๪โลดเต้นดีใจกันยกใหญ่ เพราะรู้แล้วว่าน้องเสาร์น้อยจะทำอะไรต่อจากนี้

     “ถ้าอย่างนั้นแล้วพวกเราจะรออะไรกันอยู่ล่ะ เริ่มเลย”เสาร์น้อย หันมาทางแปลงที่ปลูกมันเทศมองไปยังกอพุ่มใบไม้ที่เล็กและแห้งเหี่ยวต่อหน้า

     “ปี้ว….ปี้ว……”

     “พรึ่บ…พรึ่บ…..”

     เสาร์น้อยรอบนี้ก็ยังใช้ทั้งสิบนิ้วน้อยๆของตัวเองเช่นเดิมเพื่อความรวดเร็วทันใจ โดยการมองขอบเขตทั้งหมดที่ตัวเอง๻้๵๹๠า๱ใช้การขยาย พอนิ้ววิเศษเริ่มทำงานกระแสสายฟ้าแล่บก็พุ่งตรงไปยังกอพุ่มใบต้นมันเทศและกระแสไฟกลับวิ่งต่อๆกันไปแต่ละพุ่ม แต่ละพุ่มโดยอัตโนมัติจนถึงสุดเขตแปลงที่มันเทศมี และสายฟ้าแล่บก็ดิ่งลงใต้ดินอย่างรวดเร็วเช่นกัน

     หัวมันเทศที่อยู่ใต้ดินเมื่อได้รับพลังจากนิ้ววิเศษแล้วก็พากันขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจากลูกที่กำลังแห้งเหี่ยวตายกลับกลายเป็๞ลูกใหญ่ๆสมบูรณ์ เบียดเสียดกันแย่งพื้นที่ขยับขยายกันอยู่ใต้ดินจนลึกไปกว่าเดิมด้วยที่ขนาดที่ใหญ่ขึ้น

     ส่วนใบมันเทศ๪้า๲๤๲ก็ขยายใหญ่ขึ้นดูหนาตาขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัวนัก 

     “ว้าว….”พวกพี่ๆ

     “ดูพวกใบมันเทศสิทุกคน”พี่ใหญ่โจวซาน

     “ใบมันเทศยังใหญ่และดูสวยขนาดนี้แล้วๆหัวมันเทศใต้ดินเล่าจะใหญ่ขนาดไหนกัน”พี่รองโจวซื่อ

     “นั่นน่ะสิ”พวกพี่ชาย 

     “เรียบร้อยแล้ว”เสาร์น้อย หยุดปล่อยพลังจากนิ้วและส่งยิ้มหวานๆให้พวกพี่ๆอย่างสบายๆ

     “น้องเสาร์น้อย เก่งมากเราไปที่ไร่ข้าวโพดกันต่อเลยไหม พี่สาวอยากเห็น”พี่สาวโจวหวู่

     “ได้แน่นอน”เสาร์น้อย

     “พวกเราไม่ลองขุดหัวมันเทศดูก่อนเหรอน้องเสาร์น้อย”พี่ใหญ่โจวซาน

     “ยังหรอกพี่ใหญ่ รอให้ถึง๰่๭๫เวลาเก็บเกี่ยวก่อนก็ได้นะ”เสาร์น้อย

    “จริงด้วย”พวกพี่ชาย

     พวกพี่ๆ พาเสาร์น้อยไปยังแปลงปลูกข้าโพดกันต่อเลยเมื่อไปถึงเสาร์น้อย จัดการใช้นิ้ววิเศษขยายต้นข้าวโพดอย่างรวดเร็วทันที

     “ปี้ว….ปี้ว….”

     “พรึ่บ….พรึ่บ….”

     “ว้าว……”พวกพี่ๆมองไร่ข้าวโพดตาโตกันอีกครั้ง เพราะรอบนี้พวกเราทุกๆคนเห็นผลอย่างชัดเจนกว่า อย่างมันเทศได้เห็นแน่ชัดเพียงแค่ใบเท่านั้นเพราะหัวของมันอยู่ใต้ดิน

     แต่กับต้นข้าวโพดนี่ไม่ใช่พืชหัวใต้ดิน ต้นที่ดูแข็งแรงขึ้นใบของมันที่ใหญ่สมบูรณ์นั่นไม่สำคัญเท่ากับฝักของข้าวโพดแต่ละฝัดล้วนใหญ่กว่าแขนพวกเขาไปแล้ว มันอวบอ้วน

     “ไปดูใกล้ๆกันพี่สาว”เสาร์น้อย หันมาเรียกพี่สาวที่ดูจะมีสติมากกว่าพวกพี่ชายอีกในตอนนี้

     “ไปเลย”พี่สาวโจวหวู่

     “ฮิ…ฮิ….”สองสาวน้อย

     “ข้าวโพดฝักใหญ่กว่าแขนพี่สาวและน้องเสาร์น้อยอีกดูสิ”พี่สาวโจวหวู่

     “เห็นไหมพี่สาว เสาร์น้อยบอกแล้วว่านี่คือวิธีทางลัดที่ทำให้ไร่ข้าวโพดของเราฝักใหญ่และอวบขึ้น”เสาร์น้อย

     “น้องสาวรอพวกพี่ด้วย”พวกพี่ชายพอรู้สึกตัวเพราะได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของน้องสาวด้านหน้า และยังเสียงพูดคุยต่างๆ

     “นี่มันข้าวโพดบ้านของพวกเราจริงๆเหรอเนี่ย”พี่หว่านช่าง

     “เมื่อวานมันยังฝักเล็กมาก พ่อแม่ ตากับยายยังกลุ้มใจมากอยู่เลยว่าผลผลิตปีนี้คงจะไม่ดีขึ้น”พี่หว่านหว่าน

     “แบบนี้ปีนี้พวกเราก็จะมีผลผลิตที่ดีขึ้นขายได้ราคามากขึ้นด้วย พวกเราจะไม่ลำบากอีกต่อไปแล้วนะ”พี่ใหญ่โจวซาน

     “ใช่ๆ”พวกพี่ชาย ต่างมีความสุขและพากันอารมณ์ดีเดินวิ่งวนไปที่ไร่ข้าวโพดอย่างสนุกสนาน

     “พี่ชายอย่าพึ่งเล่นสนุกกันสิ พวกเรายังมีงานต้องทำกันต่อนะ”เสาร์น้อย

     “ทำอะไรเหรอน้องเสาร์น้อย??”พวกพี่ชาย

     “พวกพี่ชายนี่หลงลืมอย่างกับคนชราแน่ะ”พี่สาวโจวหวู่

     “..............!!”พวกพี่ชาย

     “ตอนนี้พวกเราอยู่บนที่ดินของตากับยายเพียงเท่านั้นนะ ยังเหลือที่ดินของปู่กับย่ารอพวกเราอยู่ด้วย”พี่สาวโจวหวู่

     “จริงด้วย”พวกพี่ชาย

     “พวกพี่ลืมไปเสียสนิทเลย มัวแต่ดีใจที่ได้เห็นข้าวโพดฝักใหญ่ๆอวบๆพวกนี้”พี่ซานเยวี่ย

     “พวกเราจะไปกันเลยไหม”พี่ซื่อเยวี่ย เองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กันที่จะได้เห็นที่ดินของปู่กับย่าจะมีผลผลิตที่ลูกใหญ่ๆแบบนี้

     “แต่ก่อนที่จะไปกันเสาร์น้อยขอไปขยาย พวกพืชสวนครัวที่เหลือให้ตากับยายด้วย”เสาร์น้อย

     “ได้ๆน้องเสาร์น้อยมาทางนี้เลยนะ ตามพี่มา”พี่หว่านช่าง

     พวกเราก็พากันเดินไปที่บริเวณบ้านของตากับยายที่ๆแม่เคยอาศัยอยู่ก่อนแต่งงานกับพ่อ ตอนนี้มีเพียงแค่ครอบครัวของน้องชายแม่อยู่กับตาและยายเท่านั้น

     เมื่อเสาร์น้อยจัดการสวนครัวเรียบร้อยแล้ว พี่ใหญ่ก็อุ้มเสาร์น้อย พี่ซานเยวี่ยก็อุ้มพี่สาวโจวหวู่ เพื่อตรงไปที่ที่ดินของปู่กับย่ากันเลย หรือก็คือบริเวณที่ดินที่เสาร์น้อยอาศัยอยู่กับครอบครัวนั่นเอง

************

     เสาร์น้อย ช่วยเหลือครอบครัวของตัวเองอีกครั้งโดยการไปสำรวจดูพื้นที่ที่ทำการเพาะปลูกพืชผลทางการเกษตรของครอบครัว และจัดการใช้นิ้ววิเศษช่วยขยายผลผลิตให้มีขนาดใหญ่ขึ้น และน้ำหนักที่ดีขึ้น