พัชรินทร์นัดสัมภาษณ์กับนางแบบถ่ายโฆษณา เมื่อหญิงสาวสวยหุ่นเซ๊กซี่ถ่ายแบบเสร็จเรียบร้อย เธอก็ไปหาพัชรินทร์ที่ห้องส่วนตัวทันที
พัชรินทร์ที่นั่งรออยู่แล้วเลยรีบถามทันที “ทำไมคุณถึงยอมให้สัมภาษณ์กับสำนักข่าวของฉันที่เดียวล่ะคะ”
“แล้วไม่ดีหรอคะ” นางแบบโทนี่ส่งสายตาหวานเยิ้มให้เธอ
“งั้นเชิญนั่งค่ะ พวกเรามาเริ่มกันดีกว่า สรุปว่าคุณเป็แฟนกับนักธุรกิจสาวทอมชื่อดังจริงหรือเปล่าคะ” พัชรีบส่งคำถาม
“จะจริงได้ยังไงล่ะคะ ฉันก็ต้องมีแฟนเป็ผู้ชายสิคะ” โทนี่กล่าว
“เอ่อ เวลาสัมภาษณ์ ทำไมคุณต้องลูบแขนฉันด้วยคะ” พัชเริ่มขนลุกกับท่าทีของนางแบบสาว และคิดในใจว่า “ดูจากท่าทีแล้วคงจะเป็แฟนสาวทอมคนนั้นจริงๆ”
“แล้วคุณล่ะคะ คุณไม่ชอบฉันบ้างหรอคะ” โทนี่ถามบ้าง
“คุณก็สวยดีนะคะ แต่คุณไม่ใช่สเป๊คฉันค่ะ” พัชกล่าวตามตรงเพราะเธอไม่ใช่ทอม
“แล้วสไตล์ผู้หญิงที่คุณชอบเป็แบบไหนล่ะคะ” โทนี่ยังคงส่งคำถามไม่หยุด
“อย่าถามกลับสิคะ ฉันกำลังสัมภาษณ์คุณอยู่นะ” พัชรีบเปลี่ยนเื่
“เอาเป็ว่าฉันแค่รู้จักกับนักธุรกิจคนนั้น แต่พวกเราไม่ได้เป็อะไรกันค่ะ” โทนี่ยอมตอบ
“งั้นก็ตามนี้ค่ะ พอดีว่าฉันมีธุระที่ต้องไปทำ ขอตัวนะคะ” พัชเห็นท่าไม่ดี เลยรีบตัดบท
“นี่ค่ะ นามบัตรฉัน หาก้าข้อมูลเพิ่มก็โทรมาค่ะ” โทนี่ยื่นนามบัตรให้
พัชรับนามบัตรมาอย่างขนลุก เพราะนางแบบสาวจับมือเธออย่างยั่วยวน
“เอ่อ ขอบคุณมากค่ะ แล้วค่อยเจอกันใหม่นะคะ” พัชยิ้มแหยๆ
“ค่ะ แล้วค่อยเจอกันใหม่” นางแบบสาวส่งจูบให้กับเธอ
พัชรีบออกจากห้องทันที แล้วเดินมุ่งไปที่ลานจอดรถของสตูดิโอ เธอกำลังจะเดินกลับไปที่รถ วันนี้ถือว่าเสร็จสิ้นภารกิจสัมภาษณ์นางแบบ แต่ทว่าที่รถของเธอกลับมีร่องรอยทุบตี กระจกแตกไม่เหลือชิ้นดี เธอกำลังจะวิ่งเข้าไปดู แต่ทว่ามีคนคว้าเธอให้มาหลบอยู่ที่ซอกตึก
“อื้อ” พัชพยายามดิ้นแต่ชายคนนั้นกอดเธอแน่นมาก พร้อมกับปิดปากเธอไว้
“อยู่เฉยๆ ก่อนครับพัช คุณกำลังตกอยู่ในอันตรายนะรู้มั้ย” วิทย์ยอมปล่อยมือ
“คุณวิทย์ คุณทำบ้าอะไรคะ” พัชรีบกระซิบถาม
“นั่น คุณมองนั่น” วิทย์ชี้ให้ดู
พัชมองตามก็เห็นนักเลงประมาณห้าคนกำลังดักรอเธออยู่
“พวกมัน้าอะไรคะ” พัชใที่เห็นคนร้าย
“ผมคาดว่า น่าจะเป็พรรคพวกของนักธุรกิจสาวทอมคนนั้น ก็คุณเล่นไปยุ่งเกี่ยวกับแฟนเขานี่ครับ” วิทย์กล่าว
“นี่คุณรู้หรอคะ แต่ฉันไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับนางแบบสาวเลยนะคะ ฉันแค่มาสัมภาษณ์เธอเท่านั้นเอง” พัชกล่าวตามจริง
“คุณก็ดูตัวเองสิครับ คุณเป็ทอมสาวที่หน้าตาดีมาก เป็ใครก็ต้องหึงคุณ” วิทย์ว่าตามเนื้อผ้า
“แล้วจะทำยังไงดีคะ ฉันจะกลับยังไง” พัชกังวล
“ผมไปส่งก็แล้วกันครับ” วิทย์ยอมช่วย
“ขอบคุณค่ะ” พัชยิ้มให้ที่เขายอมช่วย
ทั้งสองไปนั่งบนรถ และสนทนากันเื่ของนางแบบคนนั้น
“แสดงว่าคุณรู้ประวัติของนางแบบดีสิคะ” พัชยิงคำถาม
“ครับ พวกเรารู้เื่ของเธอทั้งหมดนั่นแหละ แต่ไม่มีใครพูดเท่านั้นเอง” วิทย์กล่าว
“แต่ฉันแค่สัมภาษณ์ผู้หญิงคนนั้นเท่านั้นเอง ไม่เห็นต้องทำอะไรรุนแรงแบบนี้เลย” พัชงงกับแรงหึงหวงของสาวทอม นึกไม่ถึงว่าจะมีอานุภาพรุนแรงขนาดนี้
“คุณไม่สังเกตหรอครับ ว่าเธออนุญาตให้คุณสัมภาษณ์ได้แค่คนเดียว ดังนั้นเ้านายคุณเลยเจาะจงให้คุณไปสัมภาษณ์ไงครับ” วิทย์กล่าว
“ยังไงก็ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” สาวน้อยลงจากรถ เธอกำลังเปิดกระเป๋าเพื่อค้นคีย์การ์ด แต่ทว่านายวิทย์ก็คว้าตัวเธอไปหลบอีกครั้ง
“มีอะไรคะคุณ” พัชสงสัย
“ดูนั่นสิคุณ พวกมันมาดักคุณที่ห้องรับรองใกล้เคาน์เตอร์นั่น” วิทย์ชี้ให้ดู
“คุณนี่ตาดีจริงๆ เลยนะคะ” พัชเห็นตามนั้นจริงๆ
“แล้วมีทางเข้าทางอื่นอีกมั้ยครับ” วิทย์ถาม
“คงต้องเข้าด้านหลังค่ะ โชคดีที่ฉันสนิทกับแม่บ้าน เดี๋ยวเข้าทางนั้นเลยก็แล้วกัน” พัชกล่าว
“งั้นผมไปด้วย” วิทย์ยังคงเป็ห่วง
“คุณจะไปทำไมคะ” พัชเกรงใจ
“ผมเป็ห่วงคุณนะ ยังไงคุณก็คอยตักบาตรให้ผมทุกเช้า ผมไม่อยากเห็นคุณตายตอนนี้” วิทย์กล่าว
“เื่ตักบาตรฉันตักแทนน้องสาว ยัยพันอยากทดแทนบุญคุณคุณค่ะ” พัชกล่าวตามจริง
“ถึงกระนั้นคุณก็ช่วยผมเื่ดวงิญญาซินดี้ไงครับ” วิทย์กล่าว
“เอาเถอะค่ะ งั้นรีบไปกัน” พัชไม่อยากเสียเวลามาก
สองหนุ่มสาวแอบย่องไปที่ด้านหลังอพาร์ทเม้นท์ แล้วแอบขึ้นไปที่ห้องอีกทาง ทั้งสองเข้าไปในห้องของพัชด้วยกัน
“นี่คุณต้องเข้าห้องของฉันด้วยหรอคะ” พัชบ่น
“ผมต้องเห็นคุณปลอดภัยก่อนครับ แล้วผมถึงจะกลับ” วิทย์กล่าว
“งั้นคุณนั่งรอที่โซฟานั่นก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันชงกาแฟให้คุณดื่ม”
พัชเดินไปชงกาแฟ สักพักก็มีเสียงเคาะประตู
“เปิดประตู นี่คือเ้าหน้าที่ตำรวจ”
พัชกำลังจะไปเปิด เพราะยังไงพวกเขาก็เป็ผู้รักษากฎหมาย
“อย่าเพิ่งเปิดคุณ” วิทย์รีบวิ่งไปรั้งตัวสาวน้อยได้ทันพอดี
“ทำไมคะ ก็พวกเขาเป็ตำรวจนี่” พัชสงสัย
นายวิทย์รีบดูตาแมวประตู “พวกเขาไม่ใช่ตำรวจครับ”
“ไหนคะ ขอฉันดูหน่อย” พัชส่องดูก็พบว่าเห็นเป็พวกเดียวกับคนที่แอบซุ่มทำร้ายเธอที่ลานจอดรถ
“เปิดประตูเร็วเข้า” พวกมันยังคงะโ
“พวกคุณรีบไปซะ ไม่งั้นผมจะแจ้งความให้ตำรวจมาที่นี่” นายวิทย์รีบะโตอบ
นักเลงสามคนเลยมองหน้ากัน แล้วเดินกลับออกไป
“พวกมันไปแล้วค่ะ” พัชกล่าวตามที่เห็น
“เดี๋ยวครับ อย่าเพิ่งชะล่าใจ มันอาจขนพรรคพวกมาเพิ่มอีก” วิทย์กล่าวเตือน
“นี่พวกมันจะกัดฉันไม่ปล่อยเลยหรอคะ” พัชสงสัย
“ผมว่า พวกเราต้องแสดงละครกันแล้วครับ” วิทย์เสนอ
“แสดงยังไงคะ” พัชอยากรู้
นายวิทย์กระซิบ
“ไม่ค่ะ ฉันไม่ทำเด็ดขาด” พัชปฏิเสธหัวชนฝา
“หากเกิดอะไรขึ้น ผมจะรับผิดชอบคุณเองครับ” วิทย์กล่าวหนักแน่น
“ไม่ค่ะ ไม่เห็นจำเป็ต้องทำอย่างนั้นเลย” พัชยังคงปฏิเสธ
“คิดดีๆ นะคุณ สาวทอมคนนั้นกัดคุณไม่ปล่อยแน่” นายวิทย์มองไปที่ตาแมวอีกครั้ง “นั่นไงคุณ พวกมันไปขนพรรคพวกมาเพิ่ม”
พัชเลยขอดูบ้าง ก็เห็นพวกมันยืนปรึกษากันอยู่
“ก็ได้ค่ะ แต่คุณไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น” พัชเดินไปเปิดที่ตู้ก็ยื่นกางเกงบ๊อกเซอร์กับผ้าขนหนูให้เขา ในขณะที่เธอก็หยิบวิ๊กผม กางเกงขาสั้น เสื้อเกาะอก และผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำ
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
“ถ้าไม่อยากตาย รีบมาเปิดประตูเดี๋ยวนี้” ชายฉกรรจ์ส่งเสียงตะคอก
“ครับ ครับ ผมยอมเปิดแล้วครับ” นายวิทย์ยอมเปิดประตูให้
และแล้วชายฉกรรจ์ทั้งห้านายก็ยืนตะลึงค้าง เพราะพวกเขาเห็นผู้ชายนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว แถมแทนที่คนเปิดจะเป็พัช แต่กลับเป็ผู้ชายทั้งแท่งเสียได้
“นังทอมนั่นอยู่ที่ไหน” ชายคนหนึ่งถาม
“เอ่อ คือ อย่าเข้าไปเลยครับ เดี๋ยวแฟนผมอายกันพอดี” วิทย์กล่าว
คนร้ายหาฟังไม่ พวกมันผลักวิทย์ออก แล้วเดินเข้าไปอย่างไม่เกรงใจใคร แล้วก็ต้องหยุดชะงักกันอีกครั้ง เพราะพวกมันเห็นสาวทอมกลายสภาพเป็ผู้หญิงสวย เธอมีผมยาวและมีสภาพเปลือยกาย โดยมีผ้าห่มปกคลุมอยู่
พัชแกล้งกรี๊ดเสียงดัง “พวกคุณเข้ามากันทำไมคะ”
“นี่เธอเป็ผู้หญิงงั้นหรอ” ชายคนหนึ่งถามอย่างตะลึง
“ก็ใช่สิคะ พวกเรากำลังทำอย่างว่าอยู่ พวกคุณก็น่าจะรู้” พัชทำท่าทางแกล้งเขินอาย
“เอาล่ะ ในเมื่อคุณไม่ใช่ทอม ก็ห้ามไปยุ่งเกี่ยวกับนางแบบสาวคนนั้นอีก อย่าหาว่าพวกเราไม่เตือนล่ะคุณ” ชายอีกคนกล่าวเตือน
“ค่ะ ฉันมีแฟนอยู่แล้วทั้งคน แฟนฉันไม่ให้ฉันไปยุ่งเกี่ยวกับใครหรอกค่ะ” พัชแกล้งส่งสายตามาที่วิทย์
คนร้ายเลยยอมออกไปแต่โดยดี พร้อมกับรายงานสถานการณ์ให้เ้านายทราบทุกอย่าง
นายวิทย์ทำหน้าที่เป็เด็กเปิดปิดประตู พร้อมกับยิ้มให้กับทุกคน พอปิดประตู พัชก็รีบลุกจากเตียงแล้วไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที ส่วนนายวิทย์ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่นอกห้อง
“ผมว่าคุณแต่งตัวเป็ผู้หญิงปกติได้แล้วนะครับ” วิทย์กล่าวหลังแต่งตัวเสร็จ
“แต่ว่า” พัชยังมีเื่ที่ไม่สะดวกใจ
“ผมรู้นะว่าคุณไม่ได้เป็ทอมจริงๆ” วิทย์กล่าว
“รู้ได้ยังไงคะ” พัชสงสัย
“หากคุณเป็ทอมจริงๆ คุณคงไม่ทำท่าขยะแขยงนางแบบสาวคนนั้นหรอกครับ” วิทย์กล่าวตามที่แอบดู
“นี่คุณแอบดูหรอคะ” พัชใ
“ผมเป็ห่วงคุณนะ ผมได้ยินทีมงานเล่าลือกันว่าคุณต้องเสร็จนางแบบสาวแน่ๆ เมื่อเธอชอบใครแล้วเธอไม่ยอมปล่อยคนนั้นหรอก” วิทย์กล่าว
“ที่ฉันแต่งตัวแบบนี้ เพราะฉันกลัว….” พัชหยุดชะงักกลางคัน
“กลัวอะไรงั้นหรอครับ” วิทย์สงสัย
“ช่างมันเถอะค่ะ ก็ได้ค่ะ ฉันยอมแต่งเป็ผู้หญิงก็ได้” พัชยอมทำตาม
“เอาล่ะ ตอนนี้คุณปลอดภัยแล้ว พวกมันไปกันหมดแล้วครับ” วิทย์ส่องไปที่ตาแมวอีกครั้ง
“ขอบคุณมากนะคะ ที่คุณยอมช่วยฉัน” พัชกล่าวอย่างซึ้งใจ
“แล้วค่อยเจอกันใหม่นะครับ” วิทย์กล่าวยิ้มๆ เพราะในที่สุดเขาและเธอก็เจอกันอีกครั้ง
พัชถอนหายใจ “ค่ะ แล้วค่อยเจอกันใหม่” และคิดในใจว่า “และแล้วพวกเราก็ได้เจอกันอีก”
295
