(นิยายแปล) สตรีมเมอร์น่ารักปฏิวัติวงการอาหารกาแลกซี

ตอนที่ 38 ดูแลอย่างทั่วถึงเท่าเทียม

        “จากนี้กินเยอะๆ หน่อย จะได้อ้วนๆ เข้าใจไหม” ถังเหอพูดกับเสี่ยวหลางเบาๆ

        “อ๋าว!” ฉันก็อยากกินเยอะๆ ฉันก็กำลังโตเหมือนกันนะ เสี่ยวอิ๋นได้ยินแล้วก็รีบโวยวาย พยายามดึงความสนใจของถังเหอ จะได้ไม่ลืมมันไป

        เสี่ยวเหอเหอจะทำเกินไปแล้ว พอได้สัตว์ตัวใหม่มาก็ลืมตัวเก่า

        ก่อนหน้านี้อ้อมแขนของเสี่ยวเหอเหอเป็นของมันตัวเดียว ตอนนี้ปรากฏว่ามีสัตว์ตัวน้อยที่เจ้าเล่ห์กว่ามันโผล่มาแย่งกับมันแล้วตัวหนึ่ง แถมเจ้าตัวน้อยตัวนี้ยังเป็นสัตว์จรจัดของจริง และยังน่าสงสารของจริงด้วย แตกต่างจากอุบายทรมานตัวเองของมัน นี่มัน…จะเกินไปแล้วจริงๆ!

        สุดท้ายแล้วเสี่ยวอิ๋นผู้อับจนคำศัพท์อย่างรุนแรงก็คิดออกแต่คำว่า ‘เกินไป’ สองพยางค์ แต่นี่ก็ไม่ได้ขวางมันจากการต่อสู้แย่งความรักต่อ

        “เสี่ยวอิ๋นก็กินเยอะๆ หน่อย รักษาความขาวๆ กลมๆ ตอนนี้ไว้นะ” แน่นอนว่าถังเหอไม่ได้ลืมเสี่ยวอิ๋นไปจริงๆ หรอก ถึงอย่างไรพวกมันก็เป็นสัตว์เลี้ยงของเขาทั้งนั้น เขาก็ต้อง ‘ดูแลอย่างทั่วถึงเท่าเทียม’ อยู่แล้ว

        หลังจากปลอบเสี่ยวอิ๋นแล้ว ถังเหอก็อุ้มเสี่ยวหลางกลับห้องนอน เตรียมจะตรวจร่างกายของมันก่อนเพื่อดูว่ายังมีบาดแผลซ่อนอยู่ตรงไหนนอกจากขาหรือเปล่า

        “เสี่ยวหลาง เดี๋ยวฉันจะส่งพลังวิญญาณเข้าไปในร่างของนาย ช่วยนายตรวจสอบนะ นายอย่าต่อต้านมากนักล่ะ” ถังเหอเตือนอย่างอ่อนโยน

        หลังจากอยู่กับเสี่ยวอิ๋นมานานขนาดนี้ ธรรมชาติที่เหมือนมนุษย์ของมันทำให้ถังเหอคิดว่าสัตว์ในโลกนี้อาจฉลาดกว่าและเข้าใจสิ่งที่เขาพูดกันทุกตัว ถ้าเป็นสัตว์พันธะก็อาจฉลาดยิ่งกว่านี้อีก

        ดังนั้นถังเหอจึงมองพวกมันและปฏิบัติตัวต่อเสี่ยวอิ๋นและเสี่ยวหลางในระดับเท่าเทียมกับมนุษย์ ก่อนจะทำอะไรก็จะถามความเห็นของพวกมันก่อน

        “โบร๋ว…” เสี่ยวหลางตอบกลับเบาๆ หนึ่งหน แล้วแลบลิ้นสีชมพูออกมาเลียนิ้วถังเหออย่างระมัดระวัง เป็นสัญญาณให้เขาทำตามใจได้เลย

        “เด็กดี” ถังเหอก็ไม่ได้แทรกพลังวิญญาณเข้าไปในตัวเสี่ยวหลางทันที แต่ใช้มือลูบไปตามขนของมันครั้งแล้วครั้งเล่า ลูบเสี่ยวหลางให้สบายจนหรี่ตาลงเล็กน้อย เพลิดเพลินกับสัมผัสของถังเหอ

        เมื่อเห็นว่าลูกหมาป่าน้อยผ่อนคลายเต็มที่แล้ว เขาจึงโคจรพลังวิญญาณในตัว ถ่ายเข้าไปในร่างกายของเสี่ยวหลางอย่างช้าๆ

        ตั้งแต่เริ่มไลฟ์มาจนตอนนี้ เขารวบรวมด้ายวิญญาณมาได้แล้วไม่น้อย ถึงมันจะยังห่างไกลจากการสร้างรากฐานบำเพ็ญอีกมาก แต่ก็เกินพอสำหรับการนำมาใช้ตรวจร่างกายของเสี่ยวหลางแล้ว

        ถังเหอควบคุมพลังวิญญาณให้ไหลเวียนในร่างกายของเสี่ยวหลาง ‘ตรวจดู’ ทุกส่วนอย่างรอบคอบ ไม่ให้พลาดบาดแผลลับแม้แต่แผลเดียว

        ตอนไม่ตรวจยังไม่รู้ แต่พอตรวจแล้วถึงกับตกใจจนตัวโยน!

        มองจากภายนอก เสี่ยวหลางไม่มีบาดแผลอื่นนอกจากขาหลังที่พิการ แต่ทันทีที่ตรวจสอบลึกเข้าไปภายใน ถึงได้รู้ว่าเสี่ยวหลางมีบาดแผลมากแค่ไหน ร่างกายของมันเสียหายรุนแรงมากเพียงใด

        ภายในร่างกายของเสี่ยวหลางแทบไม่มีจุดไหนดีเลย ทั้งเนื้อทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผลภายในที่สั่งสมมาแรมปี หลังบาดเจ็บก็ไม่ได้รับการดูแลรักษาที่ดีนักจึงค่อยๆ เกิดเป็นบาดแผลเรื้อรังภายในร่างกาย ถึงกระดูกขาหลังของเสี่ยวหลางจะไม่ได้หักละเอียด แต่ก็เกรงว่าคงใช้ได้อีกไม่นานนักและคงต่อสู้ไม่ได้อีกต่อไป ถึงจะยังมีชีวิตอยู่แต่ก็อยู่ได้อีกไม่กี่ปีแล้ว

        ต้องเป็นคนแบบไหนกันถึงได้ทำร้ายเสี่ยวหลางแบบนี้ ในเมื่อไม่หวงแหนมัน ไม่รับผิดชอบมันแบบนี้ จะทำสัญญากับมันแต่แรกทำไม!

        ถูกต้อง หลังจากตรวจสอบร่างกายของเสี่ยวหลางเสร็จ ถังเหอก็สรุปได้อย่างชัดเจนแล้วว่ามันเป็นสัตว์พันธะตัวหนึ่ง ไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา

        เพราะภายในร่างกายของสัตว์ป่าทั่วไปไม่มีทางมีร่องรอยของการต่อสู้และบาดแผลภายในสะสมมากมายขนาดนี้

        แต่ในขณะเดียวกัน ถังเหอก็โกรธเคืองกับการกระทำของเจ้านายเก่าของเสี่ยวหลาง คนที่ไร้ความรับผิดชอบต่อสัตว์พันธะแบบนี้ไม่คู่ควรจะเป็นผู้ทำสัญญาเลย!

        “จากนี้ไปนายก็อยู่กับฉันที่นี่อย่างสบายใจ คิดเสียว่าที่นี่เป็นบ้านตัวเองได้เลยนะ ฉันจะรักและดูแลนายเอง” ถังเหอกอดเสี่ยวหลางไว้ในอ้อมแขน ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ศีรษะของเสี่ยวหลางแล้วถูไถกับมันเบาๆ

        การกระทำใกล้ชิดแบบนี้ทำให้เสี่ยวหลางตะลึงจนตัวแข็งค้าง ดวงตาหมาป่าคู่โตชะงักนิ่ง สติหลุดไม่กลับร่างไปนานสองนาน

        มัน...มันไม่เคยใกล้ชิดมนุษย์ถึงขนาดนี้มาก่อนเลย ขนาดเจ้าของเก่าของมันยังเอาแต่ขอให้มันแข็งแกร่งขึ้น แข็งแกร่งขึ้นอีก ไม่เคยปฏิบัติกับมันอย่างอ่อนโยนขนาดนี้แม้แต่ครั้งเดียว

        แม้มีบางครั้งที่มันก็อยากใกล้ชิดกับเจ้านายบ้าง แต่เจ้านายก็เอาแต่ต่อว่ามัน ไล่ให้มันไปห่างๆ นานวันเข้าเสี่ยวหลางก็ไม่รู้สึกผูกพันกับเจ้านายมันอีกต่อไป

        ก่อนหน้านี้มันเคยคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างสัตว์พันธะและผู้ทำสัญญาทุกคู่เป็นเหมือนมันกับเจ้านาย ทัศนคติของมนุษย์ต่อสัตว์พันธะก็คงเหมือนๆ กันหมด แต่ไม่คิดเลยว่า…ยังมีคนแบบนี้อยู่ด้วย

        อ้อมกอดของมนุษย์คนนี้อบอุ่นจริงๆ

        การเคลื่อนไหวของมนุษย์คนนี้อ่อนโยนจริงๆ

        นิ้วของมนุษย์คนนี้นิ่มนวลจริงๆ

        มนุษย์คนนี้…ดีจริงๆ บางทีต่อจากนี้มันคงไม่ต้องเร่ร่อนอีกแล้ว มันก็จะมีบ้านที่แท้จริงแล้วเหมือนกันใช่ไหม