ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

           อี้เฉินแค่นเสียงแข็งกร้าวออกมาในทันใด เมื่อได้ยินน้ำเสียง ของกลุ่มคนทวีปมืดกล่าวพูดออกมา ด้วยความดูถูกถากถาง "พวกเจ้าเปิดวิหารสืบทอดไม่ได้อย่างนั้นหรือ ช่างอ่อนแอ จริงๆ ยังมีหน้ามายืนต่อหน้าข้าอีกเช่นนั้นหรือ"
 

          ครั้นอี้เฉินเอ่ยคำพูดออกไปเสร็จสิ้น เขายกยิ้มเย้ยหยันออกมาในทันใด แม้แต่หลินเฟยที่เห็นการกระทำของอี้เฉิน นางยังหนังตากระตุกน้อยๆ ไม่คิดว่าอี้เฉินจะกล้ายั่วโทสะ คนต่างดินแดน ที่หลายๆ คน หวาดกลัวอยู่ในช่วงเวลานี้

          ทว่าเมื่อหลินเฟยเตรียมจะกล่าวคำพูดเอ่ยเตือนอี้เฉิน 'ว่าอย่าประมาทคนต่างดินแดน' ฉับพลันนางก็ต้องเม้มริมฝีปากไว้แน่น เมื่ออี้เฉินส่งคำพูด ปราณจิตออกมาหาตัวนาง อี้เฉินเขาไม่ได้สูญเสียความเยือกเย็น ประเมินศัตรูต่ำเกินไป แม้แต่น้อยในยามนี้ "เจ้าหลบอยู่ด้านหลังข้าไว้หลินเฟย"

          หลี่หาญอัน เขาหางคิ้วกระตุกถี่ยิบ ไม่ได้ยินคำพูดดูถูกเย้ยหยัน คนรุ่นเดียวกันมานาน ไม่คิดว่า คนดินแดนเทพ ที่พวกเขามองเป็นเพียงเศษผงธุลี เหยียบย่ำได้อย่างไม่ยากเย็น จะมีคนใจกล้าห่อฟ้าเฉกเช่นนี้ "เจ้าคงไม่ได้สติ ฟั่นเฟือนแล้วหรอกกระมังเจ้าหนุ่ม ไม่รู้หรือว่าพวกเราคนทวีปมืด เหยียบย่ำเหล่าบรรพชนของพวกเจ้า ไปมากมายถึงเพียงใด แม้แต่ผู้ไม่ดับสูญ เซียนโบราณ หรือจักรพรรดิผู้ร่วงหล่น ล้วนต้องตายตกภายใต้ คมกระบี่ คมดาบของพวกเรา แล้วเจ้าจะเป็นอะไรได้เมื่อต้องอยู่ต่อหน้าพวกเรา"

          อี้เฉินได้ยินเขามีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาไม่น้อย กล่าวพูดโต้เถียงออกไปอย่างไม่ลังเล "แล้วอย่างไร มันก็เป็นเรื่องราวในอดีตไม่ใช่หรือ เจ้าคิดจะเอาความสำเร็จในอดีตมาข่มขู่ ให้ข้ากลัวเช่นนั้นหรือ ไม่มีทาง"

           หลี่หาญอัน เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ฮ่าๆๆ" ครั้นเห็นอี้เฉินเดินสืบฝีเท้าออกมาจากวิหารสืบทอด ขึ้นมายืนประจันหน้ากับพวกเขา ที่ปิดล้อมอย่างไม่มีหวาดเกรง แม้แต่เทพสวรรค์ที่อยู่รอบๆ ยังแค่นเสียงออกมาเล็กน้อย "ไอ้เวรนี่มันช่างใจใหญ่ ไม่เบา"

          หลี่หาญอัน โบกฝ่ามือหยุด เทพสวรรค์คนอื่นๆ ในฉับพลัน เมื่อเห็นคนอื่นๆ คิดจะลงมือในยามนี้ ก่อนเขาจะปรายตามองอี้เฉิน อยู่แวบหนึ่ง กล่าวประโยคหนึ่งขึ้นมา ด้วยความโอหัง ราวกับเป็นคำพูดของราชันหนุ่ม "เกรงว่าเจ้าคงไม่มีโชควาสนาได้เห็น ทะเลมืดปกคลุมทั่วแดนอาณา สิ่งมีชีวิตใต้หล้า ที่ไม่สยบต่อความมืดจะต้องดับสูญ ประวัติศาสตร์คนดินแดนเทพ จะถูกกลบฝัง ลบเลือนออกไปจากมหาทวีปแห่งนี้"

         สิ้นเสียงของ หลี่หาญอัน ร่างของเขาก็พุ่งปราดขึ้นไปเหนือศีรษะอี้เฉิน อยากจะได้ยินเสียงร้องโหยหวนอี้เฉินขึ้นมาในทันใด ทำให้เทพสวรรค์อีก4คนที่ดูชมยกยิ้มขึ้นมาไม่น้อย กับการกระทำของ หลี่หาญอัน ในยามนี้

          ฉับพลันฝ่าเท้า ของหลี่หาญอันก็เตรียมจะเหยียบเข้าใส่ศีรษะอี้เฉิน คิดจะให้หัวอี้เฉินแหลกเละเป็นแตงโมโดนทุบ เสียงปัง!มาพร้อมริ้วคลื่นสีดำที่แพร่กระจายปลายเท้าออกมาพรั่งพรูไม่ขาด ตกเข้าใส่หัวอี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง ราวกับเห็นช้างพสุธาเหยียบย่ำดินแดน

พร้อมเสียงแค่น"ฆ่า"คำรามดังออกมากึกก้องฟ้า "เจ้าจง ลงไปเหยียบยังพื้นเบื้องล่างเสีย ริอ่านมายืนเทียบชั้นกับข้าเช่นนั้นหรือ"

          อี้เฉินเขาถึงกับหรี่ดวงตาจนเล็กแคบ ไม่เคยเจอการโจมตีที่ดูถูกดูแคลน มากถึงเพียงนี้มาก่อน เมื่อมองเห็นเท้าที่เหยียบย่ำ เตรียมจะกดเขาลงสู่พื้นดินเบื้องล่าง อี้เฉินผสานฝ่ามือสำแดงวิชาหมื่นโลก สร้างม่านพลังป้องกันกายของเขาในเสี้ยววินาที ก่อนที่ทั้งสองจะวัดพลังกัน ส่งให้รอบบริเวณเกิดการเสียดสีของปราณพลัง ดังออกมาไม่ขาด พร้อมเสียง ปัง! ปัง!ของริ้วคลื่นพลังที่ปลดปล่อยออกมา แม้แต่เทพสวรรค์คนอื่นๆ ที่ดูชม ยังตกใจในการป้องกันที่สูงล้ำ ของอี้เฉิน

         หลี่หาญอัน เขาขมวดคิ้วมุ่นในทันใด เมื่อเท้าที่เหยียบย่ำ ไม่อาจทะลวงการป้องกันของอี้เฉินได้ "เจ้าอย่าพึ่งได้ใจไป ไอ้หนุ่ม" สิ้นเสียงหลี่หาญอัน เขาหมุนฝ่าเท้า ส่งปราณพลังที่บ้าคลั่งโพยพุ่งขึ้นสู่ชั้นฟ้าในทันใด ก่อนจะกดเท้าเข้าหาอี้เฉิน ช้าๆ ม่านพลังคุ้มกันกายอี้เฉิน เกิดเสียงแตกร้าวดังออกมากึกก้องในทันที

         เหล่าเทพสวรรค์ที่เหลือต่างก็ยกยิ้มเย้ยหยัน "ก็ไม่เห็นจะเท่าไหร่นิ" เมื่อเห็นกลางหน้าผากอี้เฉินเกิดรอยปริแตก มีเลือดไหลซึมกลางหน้าผากออกมาน้อยๆ ม่านพลังเองก็แตกร้าวลุกลามไปทั่ว จวนการป้องกันจะแตกสลายอยู่แล้วในยามนี้

        หลินเฟย นางมีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก เมื่อเห็นสถานการณ์ที่ยากลำบากของอี้เฉิน ทว่าในเสี้ยววินาที ที่ม่านพลังอี้เฉินแตกสลาย เหล่าเทพสวรรค์ แม้กระทั่งหลี่หาญอัน ที่โจมตี ยังต้องตกตะลึง

        เมื่อจู่ๆ หยดเลือดอี้เฉินที่ไหลซึมกลางหน้าผาก แปรเปลี่ยนเป็นหอกเลือด พุ่งขึ้นเข้าใส่เท้าหลี่หาญอัน อย่างรุนแรง เสียงฉัวะ!! ดังออกมาก้อง ส่งให้ขาชายหนุ่มเป็นบาดแผล ฉกรรจ์ ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เลือดไหลนอง

          "อ๊ากๆ เจ้า! เจ้า! ไอ้เวรเอ๊ย" ร่างที่ลอยกระเด็นขึ้นไปบนท้องฟ้าสูง ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ถูกอี้เฉินพุ่งปราดเตรียมจะเข้าโจมตีซ้ำอีกครา เหล่าเทพสวรรค์คนอื่นๆ ครั้นเตรียมจะพุ่งปราดเข้าไปช่วย คุณชาย หลี่หาญอัน พวกเขาหยุดชะงักโดยพลัน เมื่อเห็นฝ่ามือของ  คุณชาย หลี่หาญอัน ผสานฝ่ามือเข้าหากันปราณพลังสีดำล้นทะลักทลายอย่างบ้าคลั่ง

          ก่อนมันจะก่อร่างวงแหวนอัญเชิญขนาดใหญ่ ปกคลุมน่านฟ้าบริเวณนี้ จนมืดมิด ปรากฏร่าง ปลาคุนเผิงสีดำมีปีก พุ่งปราดลงมาใส่อี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง แม้แต่อี้เฉินยังต้องเบิกตาออกกว้าง "นั่นมันวิชา10อสูรบรรพกาล ไม่ใช่หรือ"

         อี้เฉินเขาไม่รอช้า ยื่นฝ่ามือออกไปด้านหน้าในทันใด เมื่อประกายตาในกรอบสายตาเห็นการโจมตีที่บ้าคลั่ง แช่แข็งได้แม้กระทั่งอากาศที่อยู่โดยรอบ มีพลังที่เทียบเท่าวิชาจักรพรรดิชั้นฟ้าอย่างไม่ต้องสงสัย

         อี้เฉินจึงไม่ลังเลที่จะส่งการโจมตีที่รุนแรงที่สุดของเขาออกไปตีโต้ "จงสำแดงฝ่ามือผนึกโลหิต" ปราณพลังภายในทะเลความรู้อี้เฉินถูกสูบกลืนออกไปอย่างบ้าคลั่ง ก่อนฝ่ามือที่ยื่นออกไปจะก่อร่างวงแหวนขนาดใหญ่ส่งฝ่ามือออกไปตีโต้การโจมตี เสียงตู้ม!!ดังออกมากึกก้องเก้าชั้นฟ้า ฉีกกระชากสวรรค์ปฐพีจนสั่นไหว เมื่อวิชาระดับสูงปะทะกัน ส่งให้เศษปราณพลัง กระจัดกระจายออกไปทั่วทิศในเสี้ยววินาที จนทำให้เทพสวรรค์คนอื่นๆ ตกตะลึง ถอยกระเด็นออกไปหลายก้าว ริมฝีปากกระอักเลือดออกมา จากแรงระเบิดที่บ้าคลั่งในทันใด

แม้แต่ผู้คนภายในแดนนรกสีขาว ที่ต่อสู้ห้ำหั่น ภายในศึกที่เสียเปรียบยากจะชนะยังต้อง ตกตะลึงสุดแสน เมื่อรับรู้ถึงผู้สูงส่ง เปิดฉากเข่นฆ่าสังหารกัน

         "วิชาจักรพรรดิชั้นฟ้าปะทะกัน ช่างทรงพลังเหลือเกิน" เทพสวรรค์ผู้หนึ่งเช็ดเลือดที่ริมฝีปาก พร้อมกับกล่าวชม แต่ว่ายามนี้แววตาของเขากลับรู้สึกหวาดหวั่นในตัวอี้เฉิน เมื่อเห็นชายหนุ่มมายืนเทียบชั้นกับ หลี่หาญอัน ผู้มีสายเลือด10อสูรบรรพกาลผู้ยิ่งใหญ่ได้

เทพสวรรค์ ผู้หนึ่งกล่าวออกมาด้วยความตกใจ "ชายหนุ่มผู้นี้ถึงกับทำให้ คุณชาย หลี่หาญอัน ต้องเผยร่างที่แท้จริงของ นกคุนเผิงเลยงั้นหรือ"

         ก่อนเสียง แค่นฆ่าคำราม ของคุณชาย หลี่หาญอัน จะดังออกมากึกก้องเหนือชั้นฟ้า เมื่อร่างที่ลอยกระเด็น ขยายใหญ่แปรเปลี่ยนเป็น ร่างสีทองพร่างพราว คล้ายนกอินทรีตัวใหญ่หลายร้อยจั้งกลางปีก ออกกว้าง เพียงมันกระพือปีกหนึ่งที ส่งพายุโหมกระหน่ำออกไปทุกทิศทุกทางอย่างบ้าคลั่ง อากาศเกิดการแปรปรวนอย่างหนัก จนอากาศเกิดการแช่แข็งเสียดแทงร่างผู้คนที่โดนสายลมที่บ้าคลั่ง ก่อนมันจะพุ่งดิ่งลงมาใส่อี้เฉิน ที่ตัวเล็กจ้อยเท่าเศษผงธุลีในสายตา คุณชาย หลี่หาญอัน ราวกับเป็นลูกข่างที่หมุนควงตกลงมา คิดจะตัดผ่าร่างอี้เฉินให้ขาดสะบั้น

"เจ้าจงตายเสีย หนูโสโครกภายในดินแดนเทพ"

          อี้เฉินเขายืนนิ่งไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน ก่อนจะคำรามออกมาก้องฟ้า พร้อมกับฝ่ามือที่ตบออกไปด้านหน้าอย่างรุนแรง "จงสำแดงวิชาโซ่สวรรค์พันธนาการ" วงแหวนทั่วอากาศก่อร่างขึ้นมาหลายสิบวงในทันใด ก่อนมันจะหมุนวนอย่างเร็วจี๋โซ่ปราณพลังสีแดงฉาน ขนาดใหญ่หลาย10จั้ง พุ่งปราดออกมาทั่วท้องฟ้า พุ่งเข้าหาศัตรู ราวกับอสรพิษที่เลื้อยพัน ออกไปด้วยความปราดเปรียวและว่องไว แม้แต่เทพสวรรค์คนอื่นๆ ยังถูกการโจมตีของอี้เฉิน จนต้องทำให้พวกเขากัดฟันไว้แน่น รีบถอยห่างออกไปด้วยความไม่จำยอม

          เสียงโซ่ขาดสะบั้น ดังออกมากึกก้องฟ้า ก่อนน้ำเสียงเทพสวรรค์ผู้หนึ่งจะกล่าวแค่นเสียงดุออกมา เมื่อเห็นโซ่สีแดงฉาน ขาด แตกกระจัดกระจายทั่วท้องฟ้า "มันคิดจริงหรือว่า จะหยุดร่างคุนเผิง คุณชาย หลี่หาญอัน ได้" ทว่ายังไม่ทันจะขาดคำของเทพสวรรค์ผู้นั้น พวกเขาก็ต้องเบิกตาออกกว้าง เมื่อได้ยินเสียงโซ่ที่พุ่งทิ่มแทงร่าง คุนเผิง ดังออกมากึกก้อง ฉัวะ!! ดังกัมปนาทออกมาไม่ขาด ส่งให้เลือดสัตว์อสูรบรรพกาลหลั่งไหลออกมาในทันใด ร้องคำรามดังออกมากึกก้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ร่างของมันจะถูกโซ่อี้เฉินตรึงไว้อย่างสมบูรณ์

          หลี่หาญอันเขาคำรามออกมาก้องฟ้า ปีกสีทองพยายามจะสะบัดโซ่ตรวนออกอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ไม่อาจหลุดออกจากกรงขังอี้เฉินได้ "บัดซบ บัดซบ ข้าเป็นถึง สัตว์อสูรบรรพกาลผู้ยิ่งใหญ่ เจ้าคิดจริงหรือว่าจะหยุดข้าได้" ทว่าในเสี้ยววินาที ที่เห็นแววตาอี้เฉิน มันก็ทำให้วิญญาณ ภายในร่างของหลี่หาญอัน กรีดร้องขึ้นมาอย่างหนัก

          อี้เฉินพุ่งเข้าประชิด กล่าวเสียงเรียบออกมาในทันที "เหมือนว่าเจ้าจะเจอกับหมูเขี้ยวตัน เข้าเสียแล้ว เช่นนั้นเจ้าจงตายเสีย" อี้เฉิน ส่งฝ่ามือ กะซวกกลางหน้าอก คุนเผิง เข้าอย่างจัง เสียง ฉัวะ!!ดังออกมาก้อง ส่งให้เนื้อตัวอี้เฉินอาบย้อมไปด้วยเลือดในทันใด พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของ สัตว์อสูรบรรพกาลก่อนที่มันจะตายตกลงในเสี้ยววินาที

         อี้เฉิน มองชมหัวใจที่มีเลือดบริสุทธิ์อยู่ภายใน อย่างยินดี เลือดแท้จริงใช่ว่าจะมีอยู่มากมาย เมื่อเห็นเลือดแท้จริงหลาย10หยด อี้เฉินจึงคลี่ยิ้มออกมากว้าง ก่อนเก็บร่าง คุณเผิงเข้าไปภายในถุงเก็บของ

         เทพสวรรค์คนอื่นๆ ที่เห็นภาพ ราวกับเห็นคนเหี้ยม ยิ่งกว่าพวกเขาเหล่าคนทวีปมืด เมื่อเห็นฝ่ามือเด็กหนุ่มควักเอาหัวใจ สัตว์อสูรบรรพกาลผู้ยิ่งใหญ่ออกมา แม้แต่หลินเฟยที่มองชมอี้เฉินในยามนี้  นางรู้สึกหวาดกลัวอี้เฉิน ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

         เทพสวรรค์พวกเขายามนี้ มีสีหน้าตาตื่นด้วยความตกตะลึง หากข่าวคราวนี้แพร่งพรายออกไป เหล่าตระกูลอสูรบรรพกาลผู้ยิ่งใหญ่ ต้องเดือดดาลอย่างไม่ต้องสงสัย พวกเขารีบสืบฝีเท้าหนีจากไป อย่างบ้าคลั่ง ด้วยอาการเสียขวัญอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

***หมายเหตุ  หมูเขี้ยวตัน หมายถึง บุคคลที่คิดว่าจะหลอกหรือเอาชนะได้ง่าย ๆ แต่กลับปรากฏว่าตรงกันข้าม