เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันทีที่รีว่าพูดจบ คราวนี้ความสนใจทั้งหมดล้วนหยุดอยู่ที่หญิงสาวกับคำหยาบคายบนเสื้อเชิ้ตเรียบร้อยแล้วในขณะที่ศาสตราจารย์ดูงุนงงยิ่งกว่าเดิม
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ของปลอม?
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: เอ่อ คุณโกเมซ รบกวนช่วยชี้แจ้งให้พวกเราในที่นี้รู้ได้ไหมว่าคุณหมายถึงอะไรน่ะครับ
รีว่า โกเมซ: ย่อมได้
รีว่า โกเมซ: เผื่อใครจะยังไม่รู้ฉันเป็บล็อกเกอร์ให้กับเว็บไซต์รวมเื่สยองขวัญหลายแห่ง
รีว่า โกเมซ: คงไม่ต้องให้บอกหรอกนะว่ามีที่ไหนบ้างเพราะมันเยอะจนน่ารำคาญเลยแหละ
รีว่า โกเมซ: แต่เอาเป็ว่าแฟนเพจของฉันตอนนี้มีคนตามอยู่เป็ล้าน
รีว่า โกเมซ: แค่ฉันมาประชุมฟังเื่งี่เง่านี่เฉยๆคนก็กดไลค์กันไม่หวาดไม่ไหวแล้ว
หญิงสาวชูสมาร์ทโฟนประกอบคำพูดของตน คาร์ลินพอตาไวอยู่บ้างทันเห็นจำนวนผู้ติดตามเป็เลข7 หลักเลยทีเดียว ช่วยไม่ได้ที่ท้องไส้เขาจะร้อนวูบวาบขึ้นมาด้วยความอิจฉาตาร้อน
รีว่า โกเมซ: เื่ของเื่ก็คืองานนี้ทำให้ฉันต้องเดินทางไปยังสถานที่ผีสิงหลายแห่งมาก
รีว่า โกเมซ: พวกบ้านบ้าบอคอแตกนี่ก็ไปค้างคืนมาเป็10 แห่งแล้ว
รีว่า โกเมซ: และรู้อะไรไหม
รีว่า โกเมซ: สิ่งหนึ่งที่ฉันเรียนรู้ก็คือ
รีว่า โกเมซ: มันไม่มีที่ไหนจริงเลยแม้แต่ที่เดียว
รีว่า โกเมซ: สิ่งสำคัญของบ้านผีสิงคือเื่เล่ามันต้องมีประวัติคนตาย บลาๆ ๆ
รีว่า โกเมซ: ยิ่งตายเยอะ ตายโหดเท่าไหร่ก็ยิ่งเรียกลูกค้าได้มากเท่านั้น
รีว่า โกเมซ: งานแรกของฉันน่ะคือโรงพยาบาลผีสิงเมอร์รี่เวทเธอร์
รีว่า โกเมซ: คิดว่าหลายคนที่นี่น่าจะเคยได้ยินชื่อนะ
รีว่า โกเมซ: ตอนแรกที่ไปถึงก็เหมือนที่นี่นั่นแหละ คือมีใครสักคนมาพล่ามประวัติของสถานที่เป็อันดับแรกซะก่อน
รีว่า โกเมซ: ในที่นี่คือตาลุงแก่ๆ ที่เปิดโรงแรมอยู่ตรงหัวถนนที่ทุกคนที่้ามาเยี่ยมชมโรงพยาบาลเฮี้ยนจำเป็ต้องผ่าน
รีว่า โกเมซ: ทุกคนรู้ว่าถ้า้าข้อมูลดีๆ ก็ต้องไปพบตาแก่เ้าของโรงแรมนั่น
รีว่า โกเมซ: และแน่นอนว่าหากคุณเป็คนต่างเมืองคุณก็้าห้องพัก อย่างน้อยก็เพื่อเก็บของก่อนออกไปตะลุยราตรีในโรงพยาบาลโรคจิต
รีว่า โกเมซ: เริ่มจะมองภาพออกบ้างหรือยังล่ะว่าเื่นี้มันเกี่ยวกับอะไร
รีว่า โกเมซ: แต่ฉันเปล่าฉันไม่ได้เช่าห้องของเขาหรือโรงแรมไหนๆ ในเมืองเลย
รีว่า โกเมซ: ฉันเลือกวิธีที่น่าจะช่วยให้ัักับเป้าหมายของบทความได้มากกว่านั้น
รีว่า โกเมซ: ฉันตั้งเต็นท์ในโรงพยาบาลมันซะเลย!
รีว่า โกเมซ: ซึ่งทีแรกฉันตั้งใจจะยึดพื้นที่ปีกตะวันตกของอาคารหลักที่เชื่อกันว่าเป็บริเวณที่หมอโรคจิตทรมานคนไข้78 คนตลอดชีวิตการทำงานของเขา
รีว่า โกเมซ: และเป็จุดที่มีการพบเห็นปรากฎการณ์โพลเตอร์ไกสท์มากที่สุด
รีว่า โกเมซ: ทว่าฉันดันพลาดไปโผล่ที่ห้องฉายรังสีที่ด้านเหนือแทนเสียอย่างนั้น
รีว่า โกเมซ: ความผิดพลาดโง่ๆ ของมือใหม่น่ะ
รีว่า โกเมซ: แต่กลับกลายเป็ว่าพลาดผิดพลาดนั้นช่วยให้ฉันไขปริศนาใหญ่ที่สุดของโรงพยาบาลเมอร์รี่เวทเธอร์ได้
รีว่า โกเมซ: นั่นก็คือทั้งอาถรรพ์ ความเฮี้ยนเื่ราวความสยองของที่นั่นเป็แค่สิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น
รีว่า โกเมซ: พวกนั้นสร้างโพลเตอร์ไกสท์ด้วยเครื่องเสียงกับแม่เหล็กกำลังสูง
รีว่า โกเมซ: ส่วนร่างิญญาก็ใช้เครื่องฉายภาพกับกระจกในตำแหน่งที่ถูกต้อง
รีว่า โกเมซ: พูดง่ายๆ ก็คือที่นั่นเป็สวนสนุกที่“สมจริง” เท่านั้นเอง
รีว่า โกเมซ: หลังจากนั้นฉันก็มีโอกาสไปพิสูจน์ความจริงของสถานที่ผีสิงอีกหลายแห่ง
รีว่า โกเมซ: ฉันขอยืนยันเลยว่าฉันไม่เคยเจอผีจริงๆเลยแม้แต่ครั้งเดียว
รีว่า โกเมซ: จะคำสาปหรืออะไรก็ตามก็ไม่สักนิด
รีว่า โกเมซ: ไม่งั้นป่านนี้ฉันคงตายไปนานแล้วจริงไหม
จาเร็ต บอยล์: ถึงคุณจะพูดแบบนั้นก็เถอะแต่งานของคุณกลับพูดอีกอย่างนะ
จาเร็ต บอยล์: คุณไม่เคยบอกเลยว่าที่พวกนั้นเป็ของปลอมน่ะ
จาเร็ต บอยล์: ที่จริงคุณเขียนเชียร์ให้ลองไปเยี่ยมเยือนดูด้วยซ้ำ
ชายวัย 20 ตอนปลายกับเสื้อเชิ้ตสีหม่นเก่าๆ และผมสีน้ำตาลเหมือนเปลือกไม้ผุๆรุงรังมัดจุกกลางกระหม่อมหมุนให้หน้าจอแท็บเล็ตหันออกจากตัวเพื่อให้ทุกคนเห็นเขาคือจาเร็ตบอยล์ มันสมองของทีมสำรวจเื่ลี้ลับสยองขวัญจากเว็บไซต์ สยองพองขนหัวลุก.com เขาเป็คนหน้าตอบเ้าเล่ห์ตาลึกและมีลักษณะชัดเจนว่าขลุกอยู่กับเื่เหนือธรรมชาติมาตลอดชีวิต
รีว่า โกเมซ: ช่วยไม่ได้ ก็นายจ้างเขาอยากได้แบบนี้นี่นา
รีว่า โกเมซ: อีกอย่าง...
รีว่าแสยะยิ้มก่อนจะตอบ
รีว่า โกเมซ: ถึงจะไม่เปิดโปงความจริงแต่ก็ใช่ว่าจะไม่สามารถใช้ข้อมูลนั้นหาเงินเข้ากระเป๋าเพิ่มอีกหน่อยได้สักหน่อยนี่นา
จาเร็ต บอยล์: แบล็คเมล์สินะ
รีว่า โกเมซ: ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก เหมือนการ“ช่วยๆ กัน” มากกว่า
รีว่า โกเมซ: เ้าของสถานที่เ่าั้สนับสนุนด้านการเงินให้ฉันส่วนฉันก็ช่วยเขียนเชียร์สถานที่ให้พวกเขา
รีว่า โกเมซ: ก็ยุติธรรมดีไม่ใช่หรือ
ไรอัน ชอว์: ผมว่าคนที่ไม่สมควรมาอยู่ที่นี่ที่สุดควรจะเป็คุณนะ
หนุ่มใหญ่ผิวสีแทน เ้าของฉายา “ไพ่สื่อิญญา”ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังจากรายการโทรทัศน์ของตัวเอง ไรอัน ชอว์พูดขึ้นหลังจากนั่งเงียบฟังมาตลอดแม้จะไม่ใช่ผู้ชายที่สูงใหญ่อะไร ทว่าไรอันก็มีรูปร่างกำยำกับใบหน้าที่หล่อเหลา ผมสีฟางของเขาตัดรองทรงสูงดวงตาสีฟ้าคมกล้า ทั้งการกอดอก การขยับตัวบนเก้าอี้ ทั้งการแสดงสีหน้าเคร่งครียดจริงจังเรียกได้ว่าทุกท่วงท่าของชายผู้นี้ราวกับกำลังอยู่บนหน้านิตยสารนายแบบก็ไม่ปาน คาร์ลินก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะว่าหมอนี่น่ะดูดีมากกระนั้นเขากลับอดคิดไม่ได้การแสดงออกทั้งหมดนั้นดูเสแสร้งยังไงก็ไม่รู้
ไม่มีคำพูดใดหลุดจากปากรีว่า บล็อกเกอร์สาวเพียงกอดอกและทำปากยื่นเล็กน้อยราวกับจะบอกว่าเธอพร้อมรับการท้าทายของอีกฝ่ายไม่ว่าจะเป็อะไรก็ตาม
ไรอัน ชอว์: คุณคุยโวว่าตัวเองเก่งเสียเต็มประดา
ไรอัน ชอว์: แต่จากที่ผมเห็น คุณน่ะไร้ความสามารถ
ไรอัน ชอว์: คุณทำได้แค่การพิสูจน์เล็กๆ น้อยๆ เพียงผิวเผิน
ไรอัน ชอว์: คุณไม่ใช่ผู้มีพลัง ใช่ ผมไม่รู้สึกถึงรัศมีอะไรจากคุณเลย
ไรอัน ชอว์: เหมือนกับผืนดินที่แห้งผาก
รีว่า โกเมซ: ไม่ว่าฉันจะมีพลังหรือไม่ ฉันก็ไม่เห็นว่ามันจะเกี่ยวข้องกับเื่นี้ตรงไหน
ไรอัน ชอว์: โอ เกี่ยวสิ เกี่ยวมากด้วย
ไรอัน ชอว์: โลกแห่งิญญาไม่ใช่สิ่งที่รับรู้และตัดสินได้จากสายตาของคนสามัญ
ไรอัน ชอว์: แน่นอนว่าคุณสามารถบอกได้ในกรณีที่ปาฏิหาริย์เ่าั้เกิดขึ้นจากน้ำมือของผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ซึ่งเป็แค่คนธรรมดาเหมือนๆกัน
ไรอัน ชอว์: แต่คุณจะแน่ใจได้ยังไงล่ะถ้าสมมติว่าความปั่นป่วนของสถานที่นั้นๆเป็ผลมาจากการชุมนุมของิญญาหรือคำสาปจริงๆ
ไรอัน ชอว์: ยิ่งคุณเป็พวกหูตาคับแคบอีก
ไรอัน ชอว์: ปาฏิหาริย์แท้จริงจะเกิดขึ้นกับผู้ศรัทธาเท่านั้น
ไรอัน ชอว์: คุณไม่เชื่อในเื่เหล่านี้ ทั้งยังหาว่าไร้สาระอีก
ไรอัน ชอว์: ถ้าคิดว่าไร้สาระมากขนาดนั้นละก็จะมาที่นี่ทำไมล่ะ
รีว่ายิ้ม ทว่าสายตาไม่ได้ให้ความรู้สึกเป็มิตรด้วยเลย
รีว่า โกเมซ: จริงๆ ฉันก็ไม่ได้อยากไปค้างคืนที่เก่าๆโทรมๆ นั่นเป็อาทิตย์หรอก
รีว่า โกเมซ: แต่ช่วยไม่ได้ที่มันเป็งาน
รีว่า โกเมซ: งานจริงๆ น่ะ ไม่ใช่การออกทีวีหลอกเงินชาวบ้านไปเรื่อย
ไรอันลุกพรวด ใบหน้าพลันเปลี่ยนสีด้วยความโกรธ
ไรอัน ชอว์: รายการของผมเป็การช่วยเหลือผู้คน!
ไรอัน ชอว์: มันเป็ภาระหน้าที่ของผู้มีพลังที่จะชี้ทางที่ถูกต้องและขจัดทุกข์ให้กับเพื่อนมนุษย์!
รีว่า โกเมซ: ด้วยการสร้างความงมงายแล้วร่ำรวยจากการขายเครื่องรางงั้นสิ
ไรอัน ชอว์: ผู้มีพลังแท้จริงอย่างผมไม่แสวงหาลาภสักการะ
ไรอัน ชอว์: ทุกสิ่งที่ได้มาเป็ความประสงค์ของิญญาและ์เบื้องบนเท่านั้น
รีว่า โกเมซ: อ่าฮะ เห็นแบบนี้แล้วิญญาของนายคงยุ่งน่าดูแหงๆ
รีว่า โกเมซ: อีกอย่าง
รีว่า โกเมซ: คำก็ผู้มีพลัง สองคำก็ผู้มีพลัง ดูนายเน้นเสียเหลือเกินนะ
รีว่า โกเมซ: คนดูรายการนายเจอพูดแบบนี้หลายๆรอบเข้าก็คงจะเชื่อละมั้ง
ไรอัน ชอว์: พวกเขาเชื่อเพราะมันเป็ความจริงหลังประจักษ์ความสามารถของผม
ไรอัน ชอว์: ผมซึ่งถือกำเนิดขึ้นพร้อมกับพลังการหยั่งรู้และการสื่อสารกับอำนาจที่คนอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจได้
ไรอัน ชอว์: ไม่ว่าคุณจะเชื่ออะไรก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าผมนี่แหละผู้มีพลังตัวจริงเสียงจริง
รีว่า โกเมซ: นั่นไง
รีว่า โกเมซ: นายพูดคำนั้นอีกแล้ว
รีว่า โกเมซ: ตามที่ฉันคิดนะ
รีว่า โกเมซ: การพูดซ้ำๆ มันก็คือการสะกดจิตอย่างหนึ่งนั่นแหละ
รีว่า โกเมซ: เวลาที่คนได้ยินอะไรซ้ำบ่อยๆ สุดท้ายข้อความนั้นก็จะเข้าไปอยู่ในจิตใต้สำนึกจนได้
รีว่า โกเมซ: จากนั้นพวกเขาก็จะพลอยบอกตัวเองให้เชื่อไปโดยปริยาย
รีว่า โกเมซ: เพราะงั้นไม่จำเป็หรอกว่านายจะใช่“ของจริง” หรือเปล่า
ไรอันเตะเก้าอี้ตรงหน้าล้มโครมใบหน้าบิดเบี้ยวดุร้าย ไม่หลงเหลือภาพลักษณ์ความหล่อเหลาเยือกเย็นที่เขาพยายามรักษาไว้อีกต่อไป
ไรอัน ชอว์: คนอย่างแกจะมารู้อะไร!
ไรอัน ชอว์: เป็ผู้วิเศษหรือเปล่าก็ไม่ใช่! คนธรรมดา!แค่คนธรรมดาที่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้วยซ้ำ!
ไรอัน ชอว์: นักเขียนชั้นต่ำไร้ค่าอย่างแกไม่มีสิทธิวิจารณ์ผมหรอก!
ผิดกับชายวัย 30 บล็อกเกอร์สาวไม่มีท่าทางหงุดหงิดให้เห็นแม้แต่น้อยคาร์ลินคิดว่าหล่อนดูจะสนุกกับความกราดเกรี้ยวของอีกฝ่ายเสียอีก
รีว่า โกเมซ: ถ้าต้องเขียนชมนายถึงจะทำให้สถานะนักเขียนของฉันสูงขึ้นละก็
รีว่า โกเมซ: ฉันยอมห่วยต่อไปดีกว่า ขอบคุณ
รีว่า โกเมซ: ฉันว่านายก็แค่อิจฉาที่บทความของฉันเป็ที่นิยมมากกว่ารายการโง่ๆทางเคเบิ้ลทีวีของนาย
รีว่า โกเมซ: ไม่งั้นนายคงไม่จู่ๆ ก็โพล่งออกมาหลังจากที่ฉันเพิ่งชี้ให้เห็นว่าฉันประสบความสำเร็จแค่ไหนหรอกจริงไหม
ไรอัน ชอว์: ใครกันที่อิจฉาแกไม่ทราบ!
ไรอันตะเบ็งเสียงลั่น เขาถลึงตาใส่หญิงสาวแทบถลนออกจากเบ้าเลยทีเดียวขณะเดียวกันคาร์ลินก็ค่อยๆ ยกมือชูขึ้นช้าๆ ซึ่งเขาคงทำสำเร็จแล้วหากเมเม่ไม่ชิงคว้าข้อมือเขาบีบด้วยแรงมากเกินความจำเป็นิดหน่อยพร้อมหันมาแยกเขี้ยวกระซิบเสียงต่ำอย่างข่มขู่เสียก่อน
เมเม่ แคลเรสซ่า: อย่าถือดียกมือขึ้นเชียวนะ!
เมเม่ แคลเรสซ่า: ถึงนิยายของนายจะไม่ได้เื่แต่นายก็ได้เป็ผู้ช่วยนักสืบแสนเลิศเลอเพอร์เฟคอย่างฉันคนนี้แล้วไม่ใช่หรือไง
เมเม่ แคลเรสซ่า: ยังจะไปอิจฉาคนอื่นอีกทำไมฮึ!
อามายะ คาร์ลิน: ขอโทษทีมันอดไม่ได้น่ะ
ไรอัน ชอว์: ผู้ติดตามของผมก็มีไม่น้อยหน้าแกหรอก! และผมก็ไม่จำเป็ต้องกุเื่โกหกหรือแบล็คเมล์ใครแบบแกด้วย!
ไรอัน ชอว์: พลังของผมเป็ของจริง!
รีว่า โกเมซ: โฮ่! ถ้านายมั่นใจขนาดนั้นก็พิสูจน์สิ
ฉับพลันไรอันเซแซดๆ ราวกับถูกอำนาจที่มองไม่เห็นกระแทกเข้าที่ท้องเกือบล้มแล้วถ้าไม่คว้าพนักเก้าอี้ใกล้ที่สุดเพื่อพยุงตัวไว้ก่อน ชายหนุ่มใช้มือกุมใบหน้าซีกซ้ายของตนหัวคิ้วขยับมาแทบชนกันแสดงความเ็ปแสนสาหัสออกมา เขาพูดด้วยเสียงตะกุกตะกักปนหอบหายใจอย่างหนักซ้ำยังแหบพร่าในตอนแรกทำเอาคาร์ลินหนาวสันหลังวาบเลยทีเดียว จากนั้นไรอันก็ค่อยๆ กลับมามีโทนเสียงมั่นคงขึ้นอีกครั้งกระทั่งเป็ปกติก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งไม่ต่างจากคนไร้เรี่ยวแรง
ไรอัน ชอว์: ผมเห็นแล้ว…
ไรอัน ชอว์: ิญญาศักดิ์สิทธิ์สื่อสารกับผม
ไรอัน ชอว์: เ้า! เ้าคนไร้ศรัทธา!
เขาชี้หน้ารีว่า หลายคนที่นั่นถึงกับสะดุ้งโหยง
ไรอัน ชอว์: แกมีเมฆหมอกแห่งความล้มเหลวปกคลุมอยู่
ไรอัน ชอว์: สถานการณ์บังคับให้แกต้องรับงานนี้ทั้งที่ฝีนใจ
ไรอัน ชอว์: และถึงจะทำเป็ยิ้มหน้าระรื่น แต่ความจริงแล้วแกไม่มีความสุขกับงานที่ทำไม่เลยแม้แต่นิดเดียว
ไรอัน ชอว์: งานแกทั้งแห้งผาก ไร้ชีวิตชีวาและกำลังอยู่ในขาลง
ไรอัน ชอว์: ลึกๆ แล้วบางทีแกอาจอยากเขียนงานแบบอื่นอยู่ละสิติดแค่ว่าแกไม่มีความสามารถพอ
ไรอัน ชอว์: แน่ละ สำหรับยายขี้โกหกอย่างแกมันก็ควรจะเป็แบบนี้นั่นแหละนะ
หากชายหนุ่มคาดว่าจะได้เห็นรีว่าโกรธเป็ฟืนเป็ไฟเขาก็ต้องผิดหวัง เพราะหล่อนไม่ใช่แค่ดูไม่หงุดหงิดเลยเท่านั้น รีว่าออกจะ “สนุก”อยู่เสียด้วยซ้ำ
รีว่า โกเมซ: ิญญาต้องพยายามให้มากกว่านี้อีกนะ
รีว่า โกเมซ: มันก็แค่การสังเกตสีหน้าท่าทางธรรมดาเท่านั้นแหละ
รีว่า โกเมซ: บวกกับข้อมูลบนโซเชียลที่ตั้งค่าเป็สาธารณะ
รีว่า โกเมซ: ของแบบนี้ฉันเองก็ทำได้
รีว่ากดเปิดเบราเซอร์ในมือถือจากนั้นไปที่บุ๊คมาร์คหน้าเว็บโซเชียลของตนเอง
รีว่า โกเมซ: นั่นไง ฉันตั้งให้ทุกอย่างที่ฉันโพสมีสถานะ“สาธารณะ”
รีว่า โกเมซ: นายคงเข้าไปอ่านั้แ่ตอนที่ฉันอวดบล็อกก่อนหน้านี้ละสิที่นั่นมี URLลิงค์มาหน้าโซเชียลบอกอยู่
เสี้ยววินาทีนั้นไรอันชะงัก คาร์ลินเห็นแววตระหนกในชั่วพริบตาก่อนที่ฝ่ายนั้นจะรีบกลบเกลื่อนมันด้วยแววความเป็ศัตรูที่มีต่อบล็อกเกอร์สาวเขาฉีกยิ้มออกมาราวกับถูกบังคับให้หนอนเน่าๆ ลงไปก็ไม่ปาน
ไรอัน ชอว์: ผมไม่ต้องทำแบบนั้นก็สามารถเห็นได้แล้วว่าแกมันไร้ค่าแค่ไหน!
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: เอ่อ ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ
เสียงสูงปรี๊ดของชายสูงวัยร่างเล็กเรียกความสนใจจากทุกคนไรอันอ้าปากเหมือนอยากจะสาปแช่งรีว่าอีกชุดใหญ่ให้สาแก่ใจ แต่แล้วเขาก็เปลี่ยนใจในนาทีสุดท้ายหลังสบตากับศาสตราจารย์ชายหนุ่มยอมปิดปากกลับนั่งลงอีกครั้งในที่สุด
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ยอดเยี่ยม!
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ผมประทับใจกับจิติญญาอันเร่าร้อนที่้าหาความจริงของทุกคนจริงๆ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: แต่อย่าเพิ่งโต้เถียงกันตอนนี้เลยนะครับ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: เรายังมีเวลาอีกมากที่คฤหาสน์เมอร์สฟิลด์
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ขอให้ทุกคนได้โปรดใช้ความเชี่ยวชาญทั้งหมดของตนในการไขข้อเท็จจริงเื้ัเื่ราวต่างๆที่เกิดขึ้นในนามของคฤหาสน์ด้วยเถอะครับ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ถึงตอนนั้นคำตอบที่ได้จะเป็ตัวสรุปเองว่าใครกันแน่ที่เป็ของจริง
ศาสตราจารย์ชำเลืองมองไรอันสลับกับรีว่า
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: และผมต้องขอพูดเลยนะครับว่านี่เป็โอกาสที่ดีสำหรับทุกคนจริงๆ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ไม่ใช่แค่ค่าตอบแทน 5000 เหรียญเท่านั้น
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: นี่แค่ขั้นต่ำนะครับ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: คุณเทรนตันยืนยันมาแล้วว่าหากผลลัพธ์ออกมาเป็ที่พอใจทุกคนจะได้โบนัสเพิ่มอีกก้อนใหญ่แน่นอน
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ที่สำคัญในวงการของสถานที่อาถรรพ์และเื่ลี้ลับ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: คฤหาสน์เมอร์สฟิลด์จัดว่ามีชื่อเสียงในระดับต้นๆ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ซึ่งการวิจัยในครั้งนี้ถือเป็การสำรวจอย่างเป็ทางการครั้งแรกนับั้แ่คฤหาสน์ถูกปิดตายในปี1975
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ดังนั้นจึงพูดได้เต็มปากว่าผลลัพธ์ของการสำรวจครั้งนี้มีค่ามาก
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: มากกว่าผลตอบแทนแน่ๆละ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ไม่ว่าจะเป็บทความ
เขาส่งยิ้มให้รีว่า
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ชื่อเสียง
เขาผงกศีรษะให้ไรอัน จากนั้นก็มิแรนด้าริชาร์ดสัน
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ไปจนถึงคลิปรายการที่ใครต่อใครจะพูดถึงไปอีกนาน
เขามองทีมสำรวจเื่ลี้ลับสยองขวัญจากเว็บสยองพองขนหัวลุก.comทั้ง 3 จาเร็ต บอยล์, อินกริด โซเรนสัน และแจ็คนอร์แมน ศาสตราจารย์ร่างเล็กยืดตัวขึ้น สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนปิดการนำเสนอด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ไม่ว่าจะมองมุมไหน การสำรวจครั้งนี้ก็มีแต่ได้กับได้
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: เพราะงั้นพวกเรามาพยายามกันให้เต็มที่เถอะครับ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: สำหรับใครที่มีคำถามเพิ่มเติมสามารถถามตรงนี้หรือจะหลังไมค์ก็ได้ไม่ว่ากัน
2K
