แอบแซ่บ....แฟนเพื่อน NC++

บทที่ 25: คำสัญญาต้องห้าม
แสงอาทิตย์รุ่งอรุณยามเช้าทอแสงสีทองอ่อนโยนสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามายังห้องครัวสไตล์โมเดิร์นหรูหราของคอนโดมิเนียมของฝน ยามเช้าตรู่อันเงียบสงัดพาความเย็นสบายและไอหมอกจางๆ เหนือยอดตึกกรุงเทพฯ มาปลอบประโลมเรือนร่างที่เพิ่งผ่านศึกรักเร่าร้อนใต้ฝักบัวเมื่อคืนที่ผ่านมา นอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ ท้องฟ้ากรุงเทพฯ สว่างไสว แสงแดดสะท้อนยอดไม้สีเขียวชุ่มชื่นหลังฝนตก มีนกตัวเล็กๆ บินฉวัดเฉวียนไปมา แดดส่องสะท้อนผ่านโต๊ะกระจกและเครื่องครัวสแตนเลสให้เป็นเงางามสะดุดสายตา ชวนให้จิตใจของสตรีและชายหนุ่มรู้สึกเบาสบายหลังสงครามราคะผ่านพ้น
ฝนยืนชงกาแฟร้อนสองถ้วยส่งกลิ่นหอมกรุ่นปะปนกับกลิ่นหอมกรุ่นแป้งเด็กอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอบนร่างกายอุ่นๆ เสียงเครื่องต้มกาแฟสดเอสเพรสโซส่งไอความร้อนพ่นฟู่ๆ ส่งกลิ่นกาแฟสดคั่วใหม่คละคลุ้งชวนผ่อนคลายความเหนื่อยล้า ฝนสวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีชมพูบางเบาที่ผูกสายรัดเอวอย่างหลวมๆ เผยเนินหน้าอกอวบใหญ่ขาวนวลละเอียดและลาดไหล่กลมมนที่มีรอยจูบสีแดงระเรื่อจางๆ ที่ผมฝากประทับไว้เมื่อคืนสะดุดตา เธอส่งแก้วกาแฟร้อนรสชาติกลมกล่อมที่ผสมน้ำนมและครีมอุ่นชื้นให้ผมพลางทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามที่โต๊ะบาร์หินอ่อน
"เรื่องของพวกเรา... ฝนตกลงใจที่จะเก็บรักษาความลับนี้ไว้ชั่วนิรันดร์นะคะพี่อลัน... จะไม่มีวันให้โอ๊ตล่วงรู้เรื่องนี้เด็ดขาด... ฝนกลัวเขาจะเสียใจ แต่ฝนก็เสพติดสัมผัสและอ้อมกอดอุ่นๆ ของพี่อลันจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วล่ะค่ะ..." ฝนก้มหน้าจิบกาแฟร้อน แววตาสลัวแฝงความกังวลระคนความสุขสมชู้รัก
พวกเราสองคนช่วยกันวางแผนตั้งกฎเหล็กของการแอบแซ่บเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดใดๆ ฝนเสนอว่า สตูดิโอโยคะของเธอเป็นสถานที่ปิดดึกและเป็นส่วนตัวสูง ยามค่ำคืนที่โอ๊ตต้องคุมฟิตเนสซ้อมลูกศิษย์หรือยกเวทหนักๆ ฝนจะใช้โปรแกรมแชตส่งข้อความรหัสลับมาหาผมโดยตั้งชื่อโค้ดเนมรหัสลับเพื่อซ่อนจากสายตาแฟนหนุ่ม โดยพวกเราจะใช้คำพรางตา เช่น "คลาสพิเศษ" หรือ "ยืดเส้นส่วนตัว" และใช้ส่งข้อความว่า "วันนี้ฝนอยากฝึกคลาสโยคะส่วนตัวจังค่ะ" นั่นเป็นสัญญาณให้ผมขับรถแวะเวียนเข้ามาหาเธอที่สตูดิโอโยคะหลังปิดบริการเพื่อทำหน้าที่ "เทรนเนอร์จำเป็น" หรือชู้รักในเงามืดชำเรากายเธอ ฝนบอกว่ากฎสำคัญคือห้ามโทรหาโดยตรงหลังสี่ทุ่ม และห้ามทิ้งรอยรักหรือหลักฐานใดๆ ในสถานที่ ทั้งสองชนแก้วกาแฟร้อนกันแผ่วเบาดั่งสัญญาต้องห้ามที่ประสานรอยจูบลากลางแสงวันใหม่
---
หนึ่งเดือนต่อมา ท้องฟ้ายามค่ำคืนสว่างไสวด้วยแสงสีนีออนของเมืองหลวง ลมพัดเย็นสบายปะทะใบหน้า บัดนี้ **"โอ๊ต"** เพื่อนสนิทเพาะกายเดินทางกลับมาจากการแข่งขันระดับนานาชาติชิงแชมป์เอเชียแล้วด้วยถ้วยรางวัลความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ ถ้วยรางวัลสีทองเหลืองอร่ามตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางชั้นวางของคอนโดเพื่อเฉลิมฉลองเกียรติยศ มันจัดดินเนอร์มื้ออาหารค่ำมื้อเล็กๆ ขึ้นในห้องนั่งเล่นคอนโดหรูเพื่อเฉลิมฉลองความสำเร็จและเป็นการต้อนรับการกลับบ้าน โดยเชื้อเชิญผมมาร่วมโต๊ะอาหารค่ำเพื่อพร่ำคำขอบคุณที่ผมคอยช่วยเหลือรับส่งและดูแลฝนตลอดหนึ่งเดือนเต็ม
มื้ออาหารค่ำในคืนนั้นประกอบด้วยพาสต้าเบคอน ผักโขมอบชีสรสเข้มข้นสลัดปลาแซลมอน และไวน์แดงฝรั่งเศสชั้นดี แสงเทียนบนโต๊ะส่งแสงวูบวาบสร้างบรรยากาศหรูหราอบอุ่น โอ๊ตเล่ารายละเอียดการซ้อมแข่งและการฝืนทนคุมอาหารอย่างเหน็ดเหนื่อยก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นฉลอง ยิ้มแย้มตบไหล่แกร่งของผมอย่างมั่นใจพร้อมแก้วไวน์ในมือด้วยรอยยิ้มปลาบปลื้มใจที่จริงใจและเชื่อถือในตัวผมที่สุด:
"อลันเพื่อนรัก... กูขอบคุณมึงจริงๆ ว่ะ มิตรภาพของมึงมันหาไม่ได้จากที่ไหนอีกแล้ว ตลอดเวลาที่กูไม่อยู่ ฝนเขาชมมึงให้กูฟังตลอดเลยนะว่ามึงเป็นสุภาพบุรุษ คอยรับส่งตรงเวลาและดูแลเป็นห่วงเขาอย่างดี ขอบใจมึงมากเพื่อนรักที่ช่วยเป็นหูเป็นตาดูแลฝนให้กู!" โอ๊ตเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจและยื่นมือมาจับทับเช็กแฮนด์ชนแก้วไวน์กับผมเสียงดัง แก๊ง...
"เออ... ไม่เป็นไรเว้ยเพื่อน มึงกับกูคบกันมานาน มีอะไรช่วยได้กูก็ช่วยอยู่แล้ว เรื่องฝนกูก็ดูแลเหมือนเป็นคนพิเศษคนหนึ่งนั่นแหละ มึงไม่ต้องคิดมากเพื่อน" ผมเอ่ยตอบพลางขยับรอยยิ้มลึกลับชนแก้วไวน์กับมัน ยามเบนสายตามองฝนที่นั่งข้างโอ๊ต
ฝนในค่ำคืนนี้กลับมาสวมชุดเดรสยาวทำงานมาดเรียบร้อย สวมแว่นตากรอบเงินบางดั่งภาพลักษณ์คุณครูสอนโยคะผู้เรียบร้อยและนิ่งขรึมต่อหน้าแฟนหนุ่ม เธอตักอาหารพะเน้าพะนอเอาใจโอ๊ตอย่างอ่อนโยนน่ารักดั่งภรรยาที่ดีดั่งสตรีผู้เรียบร้อย แต่ทว่าส่วนล่างภายใต้โต๊ะอาหารไม้หนาตัวใหญ่ ฝนกลับแอบขยับถอดรองเท้าส้นสูงข้างขวาออกช้าๆ ยื่นปลายเท้านุ่มเรียวละเอียดและปลายนิ้วเท้าที่ทาเล็บสีชมพูหวาน ลากไล้ผ่านหน้าแข้งแกร่งและบดเบียดนวดคลึงต้นขาและขยับไต่สูงขึ้นบดขยี้สัมผัสเป้ากางเกงยีนส์หนาของผมใต้โต๊ะอาหารอย่างจงใจยั่วยวนสยิวกิ้ว! ปลายเท้าอุ่นนุ่มของเธอหมุนบดเน้นปุ่มหัวเข็มขัดเหล็กและร่องแก่นกายที่แข็งปวดตึงเป้ากางเกงยีนส์ของผมใต้โต๊ะอาหารย้ำน้ำหนักไปมาเบาๆ อย่างท้าทายจริยธรรมศีลธรรม
สัมผัสอุ่นชื้นสยิวกิ้วจากปลายเท้านุ่มของครูโยคะสาวที่บดเบียดนวดคลึงและขยับไถลลื่นกับเป้ากางเกงยีนส์ของผมใต้โต๊ะอาหารไม้ตัวหนาตรงหน้าแฟนหนุ่มของเธอ ทำเอาผมใจสั่นระทึกหัวใจเต้นโครมครามเสียวสยิวอย่างรุนแรงจนสะท้านอกแทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง ผมแทบลืมวิธีหายใจชั่วขณะและเกือบทำแก้วไวน์แดงคริสตัลต่างประเทศในมือขวาหลุดร่วงเทกระจาดลงบนผ้าปูโต๊ะจนผมต้องรีบกระชับข้อนิ้วมือขวากำก้านแก้วไวน์แน่นหนา สูดหายใจลึกพยายามควบคุมสีหน้าเรียบเฉยตอบรับพยักหน้าเอ่ยปากคุยและหัวเราะตามเสียงตลกของคำเล่าเรื่องการแข่งขันของโอ๊ตอย่างลื่นไหลสุภาพแนบเนียน ในขณะที่ส่วนแก่นกายกางเกงยีนส์ของผมกลับสปริงตัวแข็งขึงตึงปวดแปลบขยายขนาดโป่งตึงแน่นเป้าจนปวดร้าวทรมานแต่แฝงความหวานสวาท ฝนส่งยิ้มหวานหลังเลนส์แว่นสายตากรอบเงินช้อนนัยน์ตาปรือเยิ้มฉ่ำน้ำรักจ้องประสานสายตากับผมอย่างเปิดเผยความลับต้องห้ามหยอกเย้าสะสะตลบตบตาสลัดศีลธรรม ล้อเลียนความซื่อสัตย์ไร้เดียงสาในมิตรภาพอันสูงส่งของโอ๊ตที่ยังคงคุยโวและครางชมคำขอบคุณมิตรภาพของผมไม่ขาดปาก ช่างเป็นการลอบแอบแซ่บลับหลังแฟนเพื่อนที่เสียวระทึกหวาดเสียวระคนปลุกสัญชาตญาณความเถื่อนเมามันได้ลึกซึ้งที่สุด
---
มื้ออาหารค่ำจบล่าสุดลงด้วยความราบรื่น ผมกล่าวคำอำลาเพื่อนรักโอ๊ตและฝนเพื่อเดินทางกลับบ้าน ผมเดินก้าวพ้นตึกคอนโดหรูออกสู่ทางเดินยาวที่มีลมพัดเย็นยะเยือก แสงไฟสว่างไสวทั่วตึกระฟ้าสาดเงาของผมทอดยาวลงบนพื้นปูน
ผมก้าวขึ้นรถยนต์ส่วนตัว ขับขี่มุ่งหน้าสู่ถนนทางด่วนสายยาวอันว่างเปล่าท่ามกลางความมืดมิดของราตรี ผมเอื้อมมือเปิดวิทยุในรถยนต์ส่วนตัว เสียงเพลงทำนองแจ๊สเนิบช้าลอยคลอเบาๆ แสงไฟนีออนบนถนนสาดสีสันวูบวาบผ่านหน้ากระจกสแกนใบหน้าของผมในกระจกมองหลัง สะท้อนภาพใบหน้าของชายคนหนึ่งที่เคยรักษาคำว่ามิตรภาพความซื่อสัตย์ แต่บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นปีศาจราคะแสนหวานที่แอบเด็ดผลไม้ต้องห้ามของเพื่อนสนิทไปทีละราย ตั้งแต่ริน (แฟนไอ้พัท) ข้าวหอม (แฟนไอ้เอก) เจล (แฟนไอ้วิน) กิ๊ฟ (แฟนไอ้กานต์) มีน (แฟนไอ้นัท) และฝน (แฟนไอ้โอ๊ต) ทั้งหมดล้วนเป็นตราบาปแสนหวานที่ไม่มีวันเลือนหาย
ความสัมพันธ์ตราบาปแสนหวานและการแอบแซ่บแฟนเพื่อนสนิทเหล่านี้ได้ฝังรากลึกลงไปในจิตใต้สำนึก ชำแรกชำเรากัดกินเศษเสี้ยวศีลธรรมและจิตสำนึกผิดชอบชั่วดีในใจของผมไปจนพังพินาศหมดสิ้นแล้ว ผมลืมเลือนตัวตนอลันคนดีผู้แสนชื่อตรงคนเดิมไปอย่างไร้ร่องรอยที่จะตามหา รอยยิ้มมุมปากของผมยามจ้องภาพเงาสะท้อนตัวเองค่อยๆ ขยายมุมปากกว้างขึ้นขรึมดุดันอย่างยอมจำนนต่อสัญชาตญาณความใคร่ดิบที่สวมกุมคอยป้อนตัณหาราคะและความเสียวซ่านกามารมณ์ล้นพ้นขอบเขตจริยธรรมในค่ำคืนอันยาวนาน
ผมไม่ใช่แค่อลันเพื่อนแสนดีผู้แสนจืดชืดที่มีชีวิตซื่อสัตย์ไร้ค่าคนเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่ผมคือผู้สวมวิญญาณปีศาจตัณหาแอบแซ่บแฟนเพื่อนลับหลังพวกมันทุกคนอย่างลึกลับแนบเนียนตื่นเต้นเสียวสยิวชั่วนิรันดร์โดยไม่มีวันมีใครล่วงรู้ตราบาปนี้ วงจรจริยธรรมศีลธรรมคำว่าเพื่อนฝูงแตกสลายพังทลายอย่างถาวรโดยสมบูรณ์แบบเรียบร้อยแล้วด้วยรอยยิ้มอุ่นของผมเอง และในอนาคตข้างหน้าอันใกล้ หากมีแฟนสาวแสนสวยงามของเพื่อนสนิทคนอื่นในกลุ่มสังคมของผมที่ต้องเผชิญหน้ากับความว่างเปล่า เงียบเหงา ว้าเหว่ อ้างว้างเปลี่ยวใจต้องการการอุ้มประคองปลอบประโลมทางผิวกายและสัญชาตญาณความใคร่... ผมก็พร้อมที่จะก้าวข้ามล้ำขอบข่ายศีลธรรมข้ามเส้นจริยธรรมทั้งหมดเพื่อก้าวสวมบทบาทคนดูแลจำเป็นและแอบแซ่บลักลอบร่วมรักชำเราผิวกายเนื้อแน่นแนบชิดกับพวกเธอในฐานะชู้รักสุดเร่าร้อนผู้คอยบำบัดตัณหาอย่างเสียวระทึกสุดหัวใจไม่มีวันรู้จักคำว่าพอตลอดไปชั่วกาลนานอย่างแน่นอนที่สุด! ยินดีต้อนรับตัวผมและพวกเธอเข้าสู่วังวนคนบาปตราบาปแสนหวานแสนสุขใจที่ไม่มีใครอยากถอนตัวถอนใจออกมาได้อีกชั่วชีวิต
---
(จบตอนที่ 25: คำสัญญาต้องห้าม / อวสานเล่ม 2)