เรื่องสั้นทรมานพันธนาการ BDSM (รวม)

“อยากลองโดนมัดบ้างจังเลยน้า” เป็นคำพูดของเด็กสาวคนหนึ่งที่เดินเข้ามาเที่ยวงานที่จัดขึ้นเล็กๆ ภายในงานประกอบไปด้วยศิลปะเกี่ยวกับการพันธนาการร่างกายให้หมดอิสรภาพ และสร้างความสุขสมด้วยการทรมานไม่ว่าจะด้วยทางร่างกายหรือด้วยทางเพศ

วิ เธอเป็นเด็กสาวที่ดูเหมือนโตเกินอายุไปสักหน่อยอาจเพราะด้วยหน้าอกของเธอที่มีขนาดใหญ่ราวกับเป็นนางแบบแถวหน้า ย้อนไปในวัยเด็กเธอไม่เคยชอบใจหน้าอกตัวเองเลย หลายครั้งที่โดนเพื่อนล้อ บางครั้งก็ถึงขั้นแกล้งกัน แต่แน่นอน วิเป็นพวกสู้คน เธอไม่ยอมโดนทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียวจึงโต้กลับบ้าง แต่ด้วยจำนวนที่น้อยกว่าทำให้เธอต้องแพ้ไป

...แต่ว่าทำไมกันนะ เวลาโดนตบ โดนกระชากผม หรือโดนทำร้าย เราถึงมีความสุขกันล่ะ…

วิในวัยเด็กนึกถามกับตัวเองพลางมองดูบาดแผลขณะยืนอยู่หน้ากระจก หลังจากนั้นเธอก็เริ่มมีรสนิยมในการทำร้ายตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็อยู่ภายในความปลอดภัย เธอมักจะพกเข็มและน้ำยาฆ่าเชื้อเอาไว้ประมาณสองสามชุดเสมอ ในเวลาที่ต้องรอบางอย่าง หรือรู้สึกเบื่อๆ เธอก็จะแอบเอาเข็มมาเจาะตามร่างกายด้วยเอง

...เจ็บ แต่ว่า ทำไมมันถึงรู้สึกดีจัง…

มักจะมีคำถามนี้ขึ้นมาในหัวเสมอ ขณะที่มองเลือดซึ่งไหลออกมา จนกระทั่งเมื่อเธอได้เข้าถึงอินเทอร์เน็ตก็ได้รับรู้ว่า รสนิยมที่เธอชอบความเจ็บปวดนั้น เรียกว่า มาโซคิสม์ หรือพวกที่มีความสุขเมื่อเกิดอาการเจ็บปวด โดนทำร้าย ไม่ว่าจะด้วยร่างกายหรือจิตใจ

“อือ… มันก็มีความสุขจริงๆ ล่ะนะ เวลาที่ตัวเองเจ็บ แต่ว่า ทำไมมันเหมือนเราจะจมดิ่งได้มากกว่านี้น้า” วิที่กำลังศึกษาเกี่ยวกับรสนิยมของตัวเองเอ่ยถามด้วยความสงสัย จนกระทั่งเธอได้ไปค้นพบอีกรูปแบบหนึ่งของการทรมาน คือการถูกพรากอิสรภาพไป ด้วยพันธนาการที่ทำให้ไม่สามารถขยับตัวได้สะดวก หรือขยับตัวได้เลย

“มันจะ… ต้องมีความสุขมากแน่ๆ! ” วิพูดออกมาด้วยความมั่นใจจนต้องเผลอปิดปากตัวเองเพราะลืมไปว่าอยู่ในห้องส่วนตัวและเสียงอาจจะดังไปถึงหูของพ่อแม่ หลังจากนั้นเธอได้ลองค้นข้อมูลเกี่ยวกับการพันธนาการ พรากอิสรภาพ และทำให้เธอได้รู้ว่า สถานที่แห่งหนึ่งแถวบ้านเธอ มีที่ชุมนุมสำหรับผู้มีรสนิยมประเภทนี้อยู่

“ต้องไป ไปอยู่แล้วสิ” วิตัดสินใจโดยแทบจะไม่ผ่านความคิด สัญชาตญาณบอกให้รีบเก็บกระเป๋าแล้วไปที่นั่นเสียเดี๋ยวนี้ แต่แล้วเธอก็ต้องคิกกระตุกเล็กน้อย เพื่อพบว่า สถานที่ดังกล่าว จำกัดเฉพาะผู้ที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป

“ทำไมอ่า… คนที่อายุ 16  จะมีรสนิยมแบบนี้ไม่ได้รึยังไง” วิถึงกับงอแงอยู่หน้าจอคอมตัวเอง ราวกับเด็กน้อยถูกแย่งของเล่น ก่อนที่เธอจะตัดสินใจ

“ยังไงฉันก็จะไปให้ได้ จะมีการ์ดหรืออะไรอยู่ก็ตาม ฉันก็จะไปให้ได้! ”

ว่ากันตามตรง ขนาดเรื่องเรียนวิยังไม่เคยจริงจังเท่านี้มาก่อนเลย

“อ่า ผ่านหัวมุมแล้วเข้าไปในซอย จะเจอบ้านหลังหนึ่งที่มีผู้ชายที่เหมือนคนสวนตัดแต่งต้นไม้อยู่ แต่ความจริงคือการ์ดที่พาเข้างานสินะ” วิพยักหน้าให้กับตัวเองก่อนจะเดินไปตามเส้นทางดังว่าแล้วเจอกับบ้านหลังหนึ่งพร้อมกับชายในชุดดำ ที่มองภายนอกแล้วไม่เหมือนกับคนตัดต้นไม้เลยแม้แต่น้อย แต่เขาก็กำลังตัดแต่งต้นไม้อยู่

แต่ว่า วิจะทำยังไงล่ะ เธออายุไม่ถึงไม่ใช่เหรอ นั่นล่ะ เรื่องสำคัญเลย

“หึ… แผนการน่ะ ฉันเตรียมมาอยู่แล้ว ไม่งั้นไม่มาอยู่ตรงนี้หรอก” วิแสยะยิ้ม ก่อนจะแกล้งทำเป็นเดินผ่านไปยังหน้าบ้านหลังดังกล่าว แล้วทรุดตัวลงไปกับพื้นพร้อมกับกอดเขา พลางส่งเสียงทรมานออกมา

“หนู… เป็นอะไรรึเปล่า” ชายคนนั้นเดินมาถามเธอด้วยความเป็นห่วง แล้วเธอก็แกล้งสลบนอนลงไปกับพื้น ด้วยความตกใจ ชายคนนั้นก็ทำการอุ้มเธอเข้าไปในบ้าน ก่อนจะหยิบยาดมมาให้ เด็กสาวรับมันไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“หิวน้ำ… ขอน้ำได้ไหมคะ”

“ได้ รอนี่แปปนะ” ชายคนนั้นพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในบ้านเพื่อที่จะหาน้ำดื่มมาให้ วิเห็นแบบนั้นก็ยิ้มร่าแล้วกับทุกอย่างเป็นไปตามแผน เธอทำการเข้าไปแอบในห้องน้ำโดยไม่ล็อกประตู ไม่เปิดไฟ เพื่อไม่ให้รู้ว่ามีคนแอบอยู่ และแน่นอน เธอไม่ลืมที่จะทิ้งกระดาษโน๊ตเอาไว้ตรงที่เธอนอนอยู่ และหาอะไรทับเอาไว้ โดยภายในกระดาษโน๊ลวดลายเขียนไว้ว่า

...หนูอาการดีขึ้นแล้วค่ะ แค่หน้ามืดเฉยๆ หนูขอตัวก่อนนะคะเดี๋ยวรถหมดจะกลับบ้านไม่ได้ ขอบคุณที่ดูแลหนูค่ะ…

จากนั้นวิก็แอบอยู่ในห้องน้ำ และแอบดูชายคนนั้นกลับมาพร้อมกับน้ำดื่ม แต่ก็ไม่เห็นเธอแล้ว เขาหยิบกระดาษโน๊ตขึ้นมาอ่านแล้วขมวดคิ้วสงสัย แน่นอน อยู่ๆ คนหน้ามืดจะอาการดีขึ้นได้ยังไง มันเร็วเกินไป แต่ว่า เขาจะมีอะไรให้ถามล่ะ ในเมื่อเธอไม่อยู่แล้ว สุดท้ายเขาก็กลับไปตัดแต่งต้นไม้เหมือนเดิม ส่วนวิก็อาศัยจังหวะนั้นค่อยๆ เดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วเปิดแผนที่ซึ่งได้รับมาจากเว็บไซต์ต่อ

“อ่า… ประตูใต้บันไดมีทางลงอยู่สินะ นี่ไง! ” เดินไปถึงประตูแล้วเปิดประตูใต้บันไดออก เมื่อเข้าไปเธอก็พบกับบันไดสำหรับลงไปยังชั้นใต้ดิน และเมื่อลงไปเธอก็ต้องเบิกตากว้างเพราะว่ามันเหมือนกับเป็นอีกโลกหนึ่ง จริงอยู่ว่าบ้านหลังนี้ไม่ได้มีขนาดใหญ่มาก แต่ห้องใต้ดินกลับมีขนาดกว้างไหนจะมีเครื่องปรับอาการราวกับห้างสรรพสินค้าเล็กๆ ภายในเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังเดินไปมา และมีร้านค้าต่างๆ มากมายที่ขายอุปกรณ์สำหรับพันธนาการและทรมาน

“ฝ ฝันใช่ไหม อยากลองโดนฟาดสักครั้งจังเลย พ พี่คะ ช่วยฟาดหนูสักหน่อยหน่อยได้ไหม” วิราวกับเป็นแมวที่กระโดดเข้าไปในทุ่งกัญชาแมว วิ่งเล่น กลิ้งไปมาอย่างสนุกสนาน แล้วตรงไปยังหญิงสาวคนหนึ่งที่ถือแส้อยู่ เหมือนเธอจะไม่ใช้เจ้าของร้าน และกำลังเลือกซื้ออุปกรณ์

“เป็น M เหรอ เธอน่ะ” หญิงสาวถามพร้อมกับยิ้มเล็กๆ วิพยักหน้า “ถ้างั้น หันหลังแล้วกัดฟันไว้ดีๆ ล่ะ”

วิทำตามคำพูด จากนั้นแส้ก็ฟาดมากระทืบกับสะโพกของเธอสร้างความรู้สึกเจ็บแสบและความเสียวซ่านจนขนลุกเกรียวไปหมด แต่แน่นอน ความเจ็บปวดระดับนี้เป็นระดับที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน จึงลงไปนั่งจับก้นตัวเองพร้อมกับน้ำตาคาเบ้า

“หือ… ครั้งแรกใช่ไหม” หญิงสาวคนนั้นถามอย่างรู้ทัน

“เอ่อ.. ค่ะ แต่ว่า รู้สึกดีสุดๆ ไปเลย” วิหันมายิ้มร่า ถึงใบหน้าจะเปื้อนน้ำตาก็ตาม

“ถ้างั้น สนใจอะไรอีกไหม ฉันพาเดินเที่ยวนี้ได้นะ”

“จ จริงเหรอคะ ต้องรบกวนแล้วล่ะค่ะ เอ… ว่าแต่ พี่ไม่ได้มาที่นี่เพื่อซื้อแส้หรืออะไรพวกนั้นเหรอคะ” วิถามด้วยความสงสัย เพราะก่อนหน้านี้เธอยังเลือกแส้อยู่เลยนี่ แต่หญิงสาวคนนนั้นก็ส่ายหน้าพร้อมกับยิ้ม

“ฉันแค่มาเดินดูของเล่นเฉยๆ อีกอย่างหนึ่ง… ฉันเป็นคนจัดงานเองล่ะ”

...เจอกับตอเข้าแล้ว! ต แต่ว่า คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ก็เราปลอมตัวแล้วนี่…

วิแอบตกใจเล็กน้อย แต่เธอก็นึกได้ว่าตัวเองปลอมตัวไปแล้ว ไม่สิ ต้องเรียกว่าถอดรูปจะดีกว่ารึเปล่า?

เพราะความจริงแล้ว ก่อนที่วิจะถูกอุ้มเข้ามาในบ้านหลังนี้ เธออยู่ในชุดนักเรียนที่ยืมเพื่อนต่างโรงเรียนมาใส่ หมายความว่าจะไม่มีทางสาวมาถึงตัวเธอได้ นอกจากนี้เธอยังสวมวิกผมสั้น และเมื่อเธอเข้าไปแอบในห้องน้ำ เธอก็ถอดชุดนักเรียนเปลี่ยนเป็นชุดธรรมดา และถอดวิ่งออกแล้วรวบผมเป็นหางม้าไว้ด้านหลัง ถ้าหากจะเห็นเธอในตอนปลอมตัวกับเปลี่ยนชุดว่าเป็นคนเดียวกันได้ คือต้องมีสายตาที่สามารถสแกนม่านตาได้แล้วล่ะ

วิเดินตามการแนะนำของหญิงสาวคนนั้นและราวกับเธอได้พบเจอโลกใบใหม่ แต่ว่า ระหว่างที่เธอกำลังเดินอยู่นั้นก็มีผู้หญิงอีกคนเดินมาหาเธอแล้วบอกว่า “พี่คะ นางแบบวันนี้ตกบันไดข้อเท้าแพลงค่ะ มาไม่ได้ ต้องเปลี่ยนตัวแล้วค่ะ”

“เรามีนางแบบสำรองอยู่ไม่ใช่เหรอ”

“คือว่า… นางแบบสำรองคิดว่าตัวเองคงไม่จำเป็น ก็เลยไปรับอีกงานน่ะค่ะ”

“ห๋า แต่งานแสดงมันจะเริ่มอยู่แล้วนะ” หญิงสาวกุมขมับเหมือนมีบางอย่างมากวนใจ ก่อนจะหันมาทางวิแล้วยิ้ม ราวกับเจอสมบัติอยู่ตรงหน้า “จะว่าไป อยากลองโดนมัดสักครั้งอยู่ ไม่ใช่เหรอ”